Monday, May 31, 2010

TVDW 30/05/2010 - Langhorne Slim - I love you, but goodbye (2009)



Gek hoe het kan lopen (- zei de boer toen hij meewarig keek naar de eenpotige kip die over het erf liep). Begin jaren negentig troonde Shamrock Nico me in San Francisco mee naar een café waar een blanke bluesboy de ziel uit zijn lijf stond te spelen. Zovele jaren later staat diezelfde muzikant - de genaamde Tommy Castro - als top of the bill te spelen op Duvel Blues, het festival dat in mijn achtertuin plaatsvindt. Castro was uit de VS vertrokken met een handvol net verworven gerenommeerde blues awards op zak - waaronder die voor beste live groep. In Puurs bewees hij zijn grote klasse, hij blies de rest van affiche gewoon wég, met een show waar naast pure blues ook ruimte was voor rauwe soul (Wilson Pickett came to mind) en zelfs een waanzinnig straffe versie van James Browns "Sexmachine". Memorabel.

Naast blues maakte ook electro een kans op een tvdw - maar de nieuwe hype Holy Fuck viel me wat tegen en Belgische nieuwe trots The Vermin Twins zijn me net iets té freaky en repetitief. Dan toch maar de loftrompet blazen over Langhorne Slim, een folkie songsmid uit Pennsylvania. Zijn album 'Be Set Free' weet zich keer op keer naar voren te wurmen in de ipod - altijd een goed teken. Sterke songs die wat in de lijn liggen van de Elvis Perkins die het vorig jaar tot in mijn eindejaarslijstje schopte. De tvdw wordt dan nog gesierd door het mooie lijntje "A bird with clipped wings can still sing but no longer fly".

http://www.sendspace.com/file/sd3bq1

en op youtube, solo:
http://www.youtube.com/watch?v=6tQX4tl-Xps

Labels: , , , ,

Friday, December 25, 2009

TVDW 27/12/2009 - Sky - Dance of the little Fairies (1980)



Eindejaarslijstje? Op basis van 'meest beluisterd', dan. De top vijf is onderling inwisselbaar, afhankelijk van het humeur.

* Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
* Monsters of Folk - Monsters of Folk
* Tragically Hip - We are the same
* David Gray - Draw the line
* Athlete - Black Swan

maken de top 10 compleet:

* Elvis Perkins in Dearland - Elvis Perkins in Dearland
* The Glimmers present: Disko Drunkards
* The Airborne Toxic Event - The Airborne Toxic Event
* Brendan Benson - My old familiar friend
* Foreign Born - Person to Person

en verder sterk werk van Wave Machines, La Roux, Chickenfoot, Phenomenal Handclap Band, Chuck Prophet, Jeb Loy Nichols, Echo & the Bunnymen, JC Brooks & the Uptown Sound, Patrick Wolf, Fat Freddy's Drop.

Te laat ontdekt: Band of Horses - Cease to Begin (2007), Peter Buffett - Imaginary Kingdom (2008), Michael Franks (hele oeuvre).

Heerlijke re-issues: Thomas Dolby Golden Age of Wireless & The Flat Earth.
Leukste comeback: Simple Minds - Graffiti Soul.
Grootste teleurstelling van Grote Naam: Bruce Springsteen - Working on a dream.
Doodjammer: Willy DeVille, John Martyn, Michael Jackson, Yasmine, Vic Chesnutt, Eric Woolfson.

Leukste aankoop in laatste week van het jaar: Sky 2, voor amper 1.5 euro, in een kringloopwinkel. Wat een geweldige vondst. Vandaar: logische tvdw. Voor achtergrond rond de groep, zie ook hun eerste tvdw, van drie jaar terug:

http://koop05.blogspot.com/2006/01/tvdw-1512006-sky-dance-of-big-fairies.html

http://www.sendspace.com/file/w9aj35

Labels: , , , , , , , , , , , , ,

Monday, September 21, 2009

TVDW 20/09/2009 - David Gray - Nemesis (2009)



Best een interessant muziekweekje achter de rug. Voor het eerst sinds jaren nog eens ondergedompeld in Leffinge, meteen ook een primeur voor de oudste dochter in haar rol van festivalganger. Het stoffen bandje rond de pols (cool!) was haast belangrijker dan de muziek, maar 't is een begin. En toen Lady Linn haar grote hit speelde, met hartverwarmende respons van de tent, vond ze dat ook wel, euh, cool.

Ik zag ondertussen Amadou & Mariam (behoorlijk) en flarden van Dinosaur Jr (rockgeschiedenis allemaal goed en wel, maar 't was verduiveld lawaaierig en zingen kan die Mascis natuurlijk sowieso nog altijd niet), Admiral Freebee solo (ongelijke set maar met veel ballen gebracht) en Daan (nogal standaard set, met de frontman als zijn arrogante zelve). Voor Ray Lamontagne was ik wel een en al aandacht. Zijn concert leverde een bizarre ervaring op: op het podium een brok bezielde, soulvolle muziek - in de zaal een geroezemoes van jewelste waar ook Ray zich blijkbaar aan stoorde. "We schrappen de stillere nummers, want die vragen om een luisterend publiek", was de enige kattige opmerking van de man. Voor de rest geen communicatie met het publiek, en geen bis. Ik kon 'm wel volgen, het is niet de eerste keer dat Leffinge moeilijk om kan met dit soort muziek. De helft van het publiek komt nu eenmaal om gewoon bij te babbelen; als ze al enthousiast worden zal het eerder zijn bij Belgische artiesten die wat hits meehebben. Vorige edities gingen John Cale en Los Lobos ook al ten onder aan het zaallawaai. Los hiervan: degene waarvoor ik in eerste instantie kwam, leverde me de mooiste momenten van LL 2009 op. Elvis Perkins In Dearland was een groep met vier knappe multi-instrumentalisten die met behulp van sax, trombone, mellotron, upright bass, orgeltjes, mondharmonica, dwarsfluit en gitaren een bohémien soort folkrock brachten. Zoals op plaat, maar live met wat extra schwung gebracht.

Dat bovenstaande, net als de eerste luistersessie van de nieuwe Mika, zou overschaduwd zou worden door de release van David Gray, stond al bij voorbaat vast. Het was geleden van de aangekondigde comeback van Grace Jones dat ik nog zo uitkeek naar een nieuwe release. Voorganger Life in Slow Motion is dan ook een van mijn favoriete platen van de laatste vijf jaar. De nieuwe cd Draw The Line is van bij de eerste noten vintage Gray, al zijn er wel verschillen met die door mij zo geliefde voorganger. Is muziek = kleur? Dan zegt de kleur van de hoezen alles: Life in Slow Motion klonk even wijds, wit en gestileerd als de hoes liet vermoeden, terwijl de nieuwe cd dezelfde, eerder klassiek rustieke houtbruine klankkleur van de hoes brengt. Topnummer, met voorsprong, is de diepgravende tvdw - meteen een van de mooiste liedjes van het jaar.

http://www.sendspace.com/file/qqy8va

Labels: , , , , , , , , ,

Monday, May 11, 2009

TVDW 10/05/2009 - Elvis Perkins in Dearland - Send my fond regards to Lonelyville (2009)



Er bestaat geen film die ik meer heb bekeken dan Psycho. Ik bedoel dan natuurlijk de originele versie van Hitchcock, niet de (bijzonder bevreemdende beeld-per-beeld gereproduceerde) remake van Gus Van Zandt. Ik maakte destijds mijn thesis over Psycho, zag vandaar de prent wel tien keer en maakte de tijd dood met het gebruiken van moeilijke woorden als 'semantisch', in de titel van mijn eindwerk. Het uitschrijven van dat werkstuk, dat sindsdien ligt stof te vergaren in een of andere bib in het Leuvense, betekende trouwens mijn eerste kennismaking met een computer - kan je nagaan.
Herhaaldelijk Psycho bekijken, betekent dus ook dat geen acteur me meer bekend is dan Anthony Perkins. Zij het dan in de rol van Norman Bates, want andere films van de man zijn minder sterk op mijn netvlies blijven hangen. Het personage van de gestoorde moteluitbater bleek Perkins te overvleugelen, zelfs in die mate dat de man aan het eind van zijn carrière genoodzaakt was een aantal treurige sequels van Psycho te maken. Anthony Perkins stierf in 1992, ik heb nooit de eer gehad hem te ontmoeten. Wat me wel lukte, was een met de hand geschreven brief te bemachtigen van horrorschrijver Robert Bloch, de auteur van Psycho, het boek waarop Hitchcock de film baseerde.
En nu duikt plots Elvis Perkins op - inderdaad, zoon van. Met een cd die me danig van de sokken blies. Een tijdloze plaat, in de zin dat hij net zo gemakkelijk in 1975, 1990 of amper vijf jaar terug had kunnen verschijnen. Geen enkel element verraadt een tijdsvenster - geen samples, geen smart gedoe met stemvervormers, geen productie die tekenen van wat voor muzikaal subgenre dan ook prijsgeeft. Niet enkel de klankkleur van de plaat is tijdloos, de songs van Perkins zijn dat ook. Dit is echt de meest klassieke vorm van songschrijverij, die aansluit met de traditie van - ik noem maar wat - Paul Simon, Harry Nilsson, Jim Croce, Randy Newman en (ik moest er meer dan eens aan denken) Bob Dylan. Echt een werkstuk dat van a tot z blijft boeien. Hoedje af, 'El, je vader zou trots op je zijn.

http://www.sendspace.com/file/g8wb0j

Labels: , , , , ,