TVDW 08/02/2015 - Earth Wind & Fire - Freedom of Choice (1983)

Het had alle kanten kunnen uitgaan voor this week's tvdw. De kanshebbers kwamen haast allemaal uit vinylhoek - eens te meer. Met uitzondering van Daffodils, die spannende, rare, funky track die Mark Ronson samen met die kwiebus van Tame Impala maakte. Verder echter: heel wat lekker vinyl dat op de draaitafel belandde. Vaak voor het eerst trouwens: "Listen Like Thieves" bijvoorbeeld, die knoert van een plaat die INXS maakte, net voor "Kick". Nu pas in mijn bezit, gekocht voor een prikje. Idem voor dat naamloze debuut van de Pretenders - wat een plaat is me dat toch, nog steeds, na al die jaren. Maar zowel Pretenders als INXS hadden al wel wat tvdw's gescoord. Verder graven dan? Nina Hagen belandde voor het eerst op mijn Rega Planar 2 - héftig spul! Of, aan de andere kant van het spectrum, die mooie haardvuurliedjes van Gordon Lightfoot: ook erg de moeite.

Ik sla nog wat kanshebbers over, om te komen tot mijn geliefde EWF. Ook "Powerlight", dat machtige album van de groep, wist ik na al die jaren eindelijk op vinyl binnen te halen. Ik kende de plaat nog altijd van buiten - van destijds op een cassette te hebben grijsgedraaid. Een topplaat, gesierd door het artwork van Shusei Nagaoka (zie ook ELO's "Out of the Blue") en met EWF's kenmerkende hybride tussen funk, disco en soul, breed uitgesmeerd over elke track. Het blijkt overigens amper de tweede tvdw te zijn voor EWF, en de eerste dateert al van augustus 2005 (!), dus het mocht nog wel eens.

TVDW 25/01/2015 - Mark Ronson (feat. Keyonne Starr) - I can't lose (2015)

De Shazam app had ik al een tijdje op de iPhone, maar ongebruikt. De eerste keer dat ik 'm inderdaad, er snel-snel naar zoekend op het keyboard, nodig had, was toen eind december van vorig jaar Uptown Funk voorbijkwam, in het door Luc Janssen gepresenteerde programma op Radio 1. Inmiddels is de vooruitgeschoven single van het gelijknamige Ronson-album een grote hit, maar toen het die dag zo plots onaangekondigd in de ether werd gegooid, moest ik toch even naar adem happen. Het klonk als een vintage funksong uit 1983 - die korte gitaarlicks, die scheurende synths. Het leek wel erg op iets van Morris Day & The Time, of van Was (Not Was), maar Shazam wist me te zeggen: dit was very much now, en van Mark Ronson. Nou, nou, wat een wonderlijke productie. En tegelijk het bewijs dat zanger van dienst, Bruno Mars, allerminst een prefab-popsterretje is. Iets wat zijn voorgaande, alleraardigste singles ook al lieten vermoeden. O ja, hij blijkt trouwens ook het drummen op deze Uptown Funk voor zijn rekening te nemen.

Inmiddels is het full-album van Ronson op de markt, en het moet gezegd: die man kent zijn klassiekers. Juist ja, over de dunne lijn tussen een slimme kopie en een origineel, oorspronkelijk werkstuk, of tussen epigonisme en eerbetoon, kan gediscussieerd worden tot we een ons wegen. Ronson zelf heeft er trouwens ook wel iets over te zeggen. Tik op Google "Mark Ronson - how sampling transformed music" in en je komt op een erg boeiende TED Talk van de man, waarin hij een lans breekt voor het samplen en uitlegt hoe sampling de valkuil van de pastiche kan vermijden. "Bij het maken van een plaat mag je nostalgie niet kidnappen" - voorwaar een interessant statement.

Over naar de tvdw? Dat is de track waarop Ronson niet mikt op The Time, maar op Rufus & Chaka Khan. Of op andere songs (van bv. René & Angela) uit dezelfde eerste helft van de jaren tachtig. Mooiste moment is de break die (al) na twee minuten volgt, en waarop Ronson enkele saxuithalen plakt. Jammer dat de song al zo snel afklokt, hopelijk heeft Ronson voor binnenkort nog een ouderwetse extended version klaarliggen.

TVDW 19/12/2010 - Foreigner - Fool for you anyway (2009)

Ik ben hondstrouw. Zeker als het op muziek aankomt. Duikt er nieuwe muziek op van een artiest die ik als broekventje leerde kennen? Grote kans dat ik het een kans geef - vaak tegen beter weten in. Nieuwe Kim Wilde? Hell, ik weet ook wel dat het kind (dat destijds mijn eerste virtuele lief was - toen de term 'virtueel' nog niet bestond) anno 2010 behoorlijk prefab zal klinken. En toch geef ik dat nieuwe album een kans, vruchteloos speurend naar een schijntje van de charme van haar eerste twee platen. Eindeloos is ze, de lijst van artiesten die bij mij nog steeds, al was het maar voor even, kunnen teren op de credibiliteit, opgebouwd in die jongere rites of passage jaren. Naïviteit, verkleed als foute nostalgie.

Hoort Foreigner ook in dat rijtje thuis? Beslist. Het meesterwerk uit hun cataloog, "4", draaide ik destijds grijs. De straffe gitaarriffs van Mick Jones, de gespierde stem van Lou Gramm - en lyrics waaruit ik als ukkie de belachelijke machissmo nog niet kon distilleren. "4" was voor de groep trouwens een opstap van formaat: producer John 'Mutt' Lange zorgde voor een forse sound (die hij ook zou toepassen op Back in Black van AC/DC of de hitplaten van Def Leppard) en onder de gastmuzikanten vinden we zowel soultoeteraar Junior Walker (- de sax solo op hit Urgent is van hem) als Thomas Dolby (die wat kwam schnabbelen om zijn debuut 'The Golden Age of Wireless te bekostigen).

In de jaren nadien bleef ik Foreigner wel volgen - die hondstrouwheid uit de eerste alinea, weet je wel - ook al ging de kwaliteit van hun platen er langzamerhand op achteruit. Ik heb thuis nog een niet officieel uitgebrachte Best Of die ik kocht op de zwarte markt van, of all places, Kiev. Lou Gramm zegde de groep in 2003 definitief vaarwel, waarna Kelly Hansen als vervanger werd gerecruteerd. Ik bleef fan genoeg om de groep (met Hansen én met Jason Bonham als drummer) in 2006 uit nieuwsgierigheid mee te pikken in de Ancienne Belgique. Het werd een prima concert, met als hoogtepunt het moment waarop Jukebox Hero overging op Whole Lotta Love.

Eind vorig jaar bracht Foreigner een album met nieuw materiaal uit. Grootste verrassing was dat onder de medewerkers ook überhippe producer Mark Ronson (zie Amy Winehouse, Lily Allen, de remix van Dylans 'Most Likely...', en de recente onder eigen naam uitgebrachte aanstekelijke single 'Bang Bang Bang' ) opdook. Een verrassing, maar voor Ronson zelf niet meer dan een logische stap. Hij groeide op met de muziek van Foreigner: Mick Jones is zijn stiefvader. Met Ronson achter de knoppen nam Foreigner een nieuwe versie op van 'Fool for you anyway', een nummer uit het debuut van de groep uit 1976. Ronson verandert weinig aan het origineel, maar voegt met blazers een toets blue-eyed soul toe. Goed genoeg voor de tvdw.