TVDW 31/03/2019 - Jenny Morris - You I Know (1987)

Een van de kleine leuke extraatjes: het moment waarop er plots uit de stereo een nummer weerklinkt dat je helemaal vergeten was. Zeker als zo'n song uit de jaren tachtig komt, een decennium dat inmiddels vakkundig uitgekamd lijkt, is dat een aha-momentje...en het verhoogt natuurlijk meteen de kans op een tvdw.

Zo ook toen ik achteloos "Body & Soul" van Jenny Morris opzette, een vinylplaatje dat ik louter had gekocht omdat enkele INXS-leden in de kleine lettertjes opdoken. Andrew Farris, de toetsenist/gitarist van INXS die de meeste nummers van de groep schreef, nam de productie voor zijn rekening en bassist Garry Gary Beers speelde mee op de plaat. Ook present: de broertjes Finn, die elk een nummer gaven aan Jenny Morris. Voor de volledigheid: Morris verzorgde enkele jaren voor haar debuut "Body & Soul" al backing vocals op "The Swing" van INXS.

En kijk, inderdaad: één van de nummertjes van Morris bleek destijds een half radiohitje te zijn geweest in België. You I know werd geschreven door Neil Finn en met wat verbeelding kan je je voorstellen dat het een track had kunnen zijn op de debuutplaat van Crowded House.

TVDW 18/02/2018 - OMD - Ghost Star (2017)

Hoe zou INXS geklonken hebben, mocht Michael Hutchence nog leven? Ik vraag het me wel eens af. Om twee andere uit de eighties ontsproten iconen als ijkpunt te nemen: zouden ze de weg van U2 zijn opgegaan, of die van Simple Minds? Met andere woorden: zouden ze nog een klassieker in de mouwen hebben gehad, zoals de Ieren met All That You Can Leave Behind? Of zouden ze, zoals de Schotten, enkel in de kaart van hun trouwste fans hebben blijven spelen?

Ook al braken de laatste platen van U2 evenmin potten, ik ben de eerste om toe te geven dat ze het pleit gewonnen hebben. Ze bleven langer relevant, en oogstten meer bijval en lof voor hun pogingen tot vernieuwing. Simple Minds verraste vorig jaar weliswaar met een geslaagde oefening in "Acoustic", maar hun albums met nieuw materiaal zijn bezwaarlijk klassiekers te noemen. Hier en daar een lichtpunt, ja, op elke plaat wel een paar, maar geen songs die je van je sokken blazen.

Toch blijf ik, beetje tegen beter weten in, 'de nieuwe Simple Minds' steevast een kans geven. Zij kleurden met New Gold Dream per slot van rekening méér mijn jeugd dan U2 met October. Zij gaven me per slot van rekening ook mijn allereerste concertervaring, die oktober in 1985 in Vorst-Nationaal. Zulke dingen blijven hangen.

Maar die nieuwe plaat, tja neen, die is dus eens te meer geen hoogvlieger. Wat vooral opvalt is dat Simple Minds meer sound dan song is geworden. Dat gezwollen, kamerbrede (en voor fans: imposante) geluidstapijt is er nog steeds. Maar de songs? Die beklijven nauwelijks. Dan was ik de voorbije week heel wat meer te spreken (nu komen we eindelijk tot de tvwd) over de meest recente worp van OMD. Niet veel van verwacht, van die eind 2017 verschenen "The Punishment of Luxury". Maar kijk, de groep rond de twee stijve Britse synthheads-op-leeftijd (die er nog steeds uitzien als boekhouders) weet een goed evenwicht te vinden tussen de meer experimentele 'Kraftwerk Light' songs uit hun vroege periode en de meer commerciële periode.

TVDW 08/02/2015 - Earth Wind & Fire - Freedom of Choice (1983)

Het had alle kanten kunnen uitgaan voor this week's tvdw. De kanshebbers kwamen haast allemaal uit vinylhoek - eens te meer. Met uitzondering van Daffodils, die spannende, rare, funky track die Mark Ronson samen met die kwiebus van Tame Impala maakte. Verder echter: heel wat lekker vinyl dat op de draaitafel belandde. Vaak voor het eerst trouwens: "Listen Like Thieves" bijvoorbeeld, die knoert van een plaat die INXS maakte, net voor "Kick". Nu pas in mijn bezit, gekocht voor een prikje. Idem voor dat naamloze debuut van de Pretenders - wat een plaat is me dat toch, nog steeds, na al die jaren. Maar zowel Pretenders als INXS hadden al wel wat tvdw's gescoord. Verder graven dan? Nina Hagen belandde voor het eerst op mijn Rega Planar 2 - héftig spul! Of, aan de andere kant van het spectrum, die mooie haardvuurliedjes van Gordon Lightfoot: ook erg de moeite.

Ik sla nog wat kanshebbers over, om te komen tot mijn geliefde EWF. Ook "Powerlight", dat machtige album van de groep, wist ik na al die jaren eindelijk op vinyl binnen te halen. Ik kende de plaat nog altijd van buiten - van destijds op een cassette te hebben grijsgedraaid. Een topplaat, gesierd door het artwork van Shusei Nagaoka (zie ook ELO's "Out of the Blue") en met EWF's kenmerkende hybride tussen funk, disco en soul, breed uitgesmeerd over elke track. Het blijkt overigens amper de tweede tvdw te zijn voor EWF, en de eerste dateert al van augustus 2005 (!), dus het mocht nog wel eens.

TVDW 08/09/2013 - Sister Sledge - Thinking of you (1979)

Kijk eens aan. Een tvdw voor Sister Sledge - altijd raar gevonden dat het niet als Sisters Sledge wordt geschreven, ze zijn toch met vier? - maar natuurlijk ook voor Nile Rodgers.

Rodgers en 'zijn' Chic speelden afgelopen donderdag ten dans in het Rivierenhof. Het werd een feestje zonder weerga, waarbij de man met de tot The Hitmaker gedoopte Stratocaster weliswaar slag om slinger in de verf zette dat hij en hij alleen de man was achter de hits van Chic, Sister Sledge, Diana Ross, Madonna, Duran Duran, INXS et j'en passe.

Zijn claim to fame mag dan al meer dan gerechtvaardigd zijn,  Rodgers deed door zo hard op eigen borst te kloppen, de waarheid ook wel wat geweld aan. Om maar "Original Sin" als voorbeeld te nemen: dat is en blijft vanzelfsprekend een volledig door INXS geschreven en ingespeeld nummer, waarbij Rodgers enkel (nou ja, enkel) de productie voor zijn rekening nam. Afgelopen donderdag bracht hij het alsof hij destijds bij dat nummer verantwoordelijk was voor tekst, muziek, videoclip, danspasjes én de koekjes in de studio. Neen, Rodgers liep niet bepaald gebukt onder teveel bescheidenheid.

Hoogtepunt in de met hits volgestouwde setlist? Ik telde er drie: Chic Cheer (dat weliswaar slechts in verkorte vorm werd gebracht), de lekker uitgesponnen intro van I'm Coming Out, en vooral dat mooie, tot heupwiegen aanzettende Thinking of you.

TVDW 28/11/2010 - Birth Control - Gamma Ray (1972)

Vele van mijn favorieten verdrongen zich afgelopen week om een tvdw in de wacht te slepen. Op woensdag was God zelve met zijn Maria Magdalena en twee apostelen in het land. In de Botanique gaven Wynn, Pitmon, Victor en Van Loo een alweer weergaloos sterk optreden (nummertje pakweg 30 op mijn teller). Als toetje was er een fijne, ongedwongen meet & greet nadien. Ten bewijze zijn de foto's met de jarige Bart 'Zinnerboy' op http://koopmobilephone.blogspot.com vinden.

Ook INXS, een favoriet uit langer vervlogen tijden, dook op, met de nieuwe cd 'Original Sin'. Allerlei gastzangers trokken met de overgebleven leden in de studio om oude wijn in nieuwe vaten te gieten. Tricky's versie van Mediate is beresterk; de in deze kolommen al enkele malen besproken Rob Thomas draait Original Sin binnenstebuiten en gooit er een vrouwelijke Spaanstalige rapper tegenaan; Ben Harper brengt samen met Mylène Farmer - ja u leest dit goed - een tenenkrullende versie van Never Tear Us Apart. Hit and miss, dus.

Zelfs Thomas Dolby - een man die geen introductie behoeft voor wie af en toe langs deze blog surft - gaf een nieuw teken van leven. Vanaf morgen, maandag, valt zijn tweede EP met nieuw werk te downloaden; intussen viel ook de clip voor nieuwe song The Toad Lickers te zien op youtube.

Maar de meest opmerkelijke track (en vandaar de logische tvdw) kwam zondagmorgen boven water, toen ik eens te meer met plezier luisterde naar het drie uur durende 'Les Classiques - avec Marc Ysaye' op Classic 21. Marc (nota bene in een parallel universum drummer bij Machiavel) liet Gamma Ray los op mijn onvoorbereide trommelvliezen, en ik luisterde met rode oortjes. Birth Control, dat bleek de naam van de groep. Duitsers, uit Berlijn en met ronkende namen als Bruno Frenzel en Bernd Koschmidder. Wat een track.

TVDW 16/05/2010 - Big Audio Dynamite - The Bottom Line (12") (1985)

Voor zover ons landsgedeelte nog wat onschuld over had, is die nu wel weg. Na Nonkel Bob is nu ook Bobbejaan Schoepen niet langer onder de levenden. Nu nog Tante Terry en Vlaanderen zit helemaal in het verderf. In 1999 had ik een fijn interview met Bobbejaan, geflankeerd door Daan en enkele lui van Dead Man Ray. De twee partijen brachten toen een muzikale omkadering voor de stille film At the drop of a head / De Ordonnans (maar ook wel bekend onder de titel 'Café zonder bier'). Ik merk net dat het artikel zelfs opgenomen is in het persknipselhoekje van Bobbejaans website. Klein citaatje eruit? De Meester zelf over zijn succes: Weet u dat ik in 1957 nog de hand van de Queen Mother heb geschud? Ik was toen ontzettend druk bezig, stond niet alleen in elk Vlaams dorp maar ook in Kongo, Indonesië, Zweden en IJsland op het podium.

Ook Ronnie James Dio, de brulbroei die enkele hoofdstukken uit de geschiedenis van de metal neerpende, is niet meer. Ritchie Blackmore's Rainbow werd in 2006 bedacht met een tvdw; eentje waarin Dio de zanglijn voor zijn rekening nam. En oké, ik weet ook wel dat de enige Sabbath die met Osbourne is - maar Dio was natuurlijk 400 keer beter als zanger dan Ozzy. En aan het eind van zijn carrière gelukkig veel minder een karikatuur.

Voor de tvdw van deze week moeten we bij de restanten van The Clash zijn. Van de twee frontmannen van de groep scoorde Joe Strummer steeds wat hoger op de credibiliteitsmeter dan Mick Jones. Strummer is al dood, for one thing, dat helpt sowieso. Plus: hij was naast en na zijn rockcarrière ook een niet onverdienstelijk acteur, met o.a. rollen in films van Alex Cox. Mick Jones daarentegen... hij had na The Clash wat meer moeite om zijn credibility hoog te houden. Hij richtte Big Audio Dynamite op. Hoogverraad in de ogen van Clash-fans, want Jones' nieuwe groep leunde nauwelijks aan bij The Ramones, The Buzzcocks of CBGB's, en des te meer bij Bomb the Bass, Coldcut en de meesters van de Fairlight, The Art of Noise. Vooral de debuutplaat van B.A.D. is een onverbeterlijke muzikale momentopname.

Sommige platen worden classics omdat ze een tijdperk weten te overstijgen, andere omdat ze het weten te vatten. En net als Kick van INXS of The Raw & the Cooked van de Fine Young Cannibals, is het debuut van B.A.D. eentje die eighties uitademt - uit elke vinylgroef. De opener Medicine Show (zelfde thematiek als de Dream Syndicate-song, minstens even sterke tekst), het onweerstaanbare E=MC2 of de tvdw: ze zitten sjokvol samples (o.a. uit films van Nicolas Roeg en Sergio Leone), drumritmes, dubinvloeden en een catchy mengeling van synths en rock riffs. Mick Jones bleek ook erg beïnvloed door hiphop. In hun Britse tournees nodigde de groep als support act zwarte old school rappers als Schooly D uit... om voor een volkomen verbaasd publiek op te treden. Best pionierend werk van een bleekscheet als Jones om hiphop zo te omarmen: het debuut van B.A.D. kwam ruim een jaar voor License to Ill van The Beastie Boys uit. Dat de ritmesectie van B.A.D. wel wist hoe een goeie groove in elkaar stak, bewezen ze later door Dreadzone op te richten.

De tvdw, dan? De 12 inch van Bottom Line moet zowat de eerste plaat zijn die ik kocht toen ik op kot ging in Leuven. Wat een huis - wat zeg ik, appartementsblok - van een nummer, en wat een heerlijk lange maxi-versie, inclusief de rap die in 'part two' de song nog even binnenstebuiten draait. Hurray for Jones dus. Dat de man samen met een van mijn andere helden, Roddy Frame van Aztec Camera, de geweldige song Good Morning Britain schreef, laat ik hier dan nog onvermeld. Dat hij een visionair tekstschrijver blijkt, eveneens. "A dance to the tune of economic decline" - The Bottom Line heeft 25 jaar later nog steeds zeggingskracht.

http://www.sendspace.com/file/u4exfv

Nog een streepje Dreadzone als bonus?
http://www.sendspace.com/file/q7grux

En kloeg daar iemand over het onbeschikbaar zijn van de tvdw van vorige week? Pak aan!
http://www.sendspace.com/file/jtnvx1

TVDW 05/02/2007 - INXS - Guns in the sky (kick ass remix) (1987)

Nog steeds redelijk windstil qua nieuwe releases, laten we het daarom nog een favoriet uit de oude doos hebben. Toen Kick eind 1987 uitkwam, was het meteen de allereerste cd die ik zelf eigenhandig kocht. INXS was toen al een paar jaar lang een persoonlijke favoriet, ik ontdekte hen via The Swing (de new-waverige plaat waarop eerste halve hit "Original Sin" - produced by Nile Rodgers en met Daryl Hall op backing vox) en draaide daarna ook opvolger Listen Like Thieves (de hardste plaat uit hun cataloog) grijs. Kick was natuurlijk de grote doorbraak, en is nu lastig om terug te horen omwille van die vier volledig platgedraaide hitsingles erop. Het album blijft sowieso een mijlpaal in eighties-muziek, mede dankzij de productie van de fabelachtige Chris Thomas. Thomas werd ontgroend als studiohulpje op The White Album van the Beatles en was daarna verantwoordelijk voor een flinke brok rockgeschiedenis, als knoppendraaier bij o.a. John Cale, Roxy Music, Sex Pistols, Pretenders tot Pulp en U2 (al was de samenwerking voor "How to dismantle an atomic bomb" niet bepaald een succes en haalde U2 er nadien Lillywhite bij om tot het finale product te komen). Soit, INXS was in die jaren ook een concertfavoriet: ik herinner me niet enkel de doortocht in Werchter (één van mijn all time favoriete live ervaringen), maar eveneens fijne concerten in Nederland en in de Brielpoort. Aan dat laatste concert hield ik, thanks to my sideman Dela, trouwens een plectrum over van bassist Garry Beers. INXS begon nadien te verslappen, van de op Kick volgende periode blijft enkel Welcome to Wherever You Are overeind als album. Een interview met de mannen kreeg ik nooit, het dichtstbij kwam ik op een soort van persconferentie in Brussel, bij de lancering van de laatste INXS-met-Hutchence, Elegantly Wasted. De TVDW is een remix die niet op Kick stond, maar op de maxi van Devil Inside. Het moet een van mijn - hier komt dat adjectief weer - favoriete remixen zijn: een barokke Carl Orff-achtige intro, daarna, for something completely different, een drumritme dat wat dicht bij James Brown lag (en volledig anders dan de albumversie) en verderop in de song komen nog de gitaarriff van eerst Need You Tonight en dan What You Need voorbij. Tijdens mijn korte loopbaan als DJ in Leuven op de Politika-fuiven startte ik de avond steeds met deze song. Graag had ik er bijverteld dat het publiek meteen volledig uit zijn dak ging, maar dat was niet waar. In het begin van de avond stonden er enkel een handvol verdwaalde eerstejaars in de zaal, met een lauwe pint in de hand onwennig rondkijkend.

http://www.sendspace.com/file/2r9ksq

TVDW 13/08/2006 - The Pretenders - Mystery Achievement (1980)

De afgelopen week werd er weer eentje van milde regressie, vermits ik op internet gretig nostalgische lekkernij wist te downloaden van - hou je vast - Imagination, Flash & the Pan, Talk Talk, Level 42, Kim Wilde, The Korgis, New Musik, John Foxx, Hall & Oates, Yazoo en zelfs Howard Jones. Maar veruit het meeste aandacht kreeg het titelloze debuut van Pretenders, uitgebracht in januari 1980. Wat een herontdekking! Ooit had ik de lp nog, maar ik moet ze zijn kwijt gespeeld. Strakke rock (met dank aan producer Chris Thomas - zie ook Sex Pistols, maar ook "Listen Like Thieves" en "Kick" van INXS) die perfect een evenwicht vond tussen wat er in de postpunkdagen zowel in Engeland (London Calling) als in de VS (de hele CBGB's beweging rond de jonge Talking Heads en Blondie) gebeurde. The Pretenders waren een logisch kruispunt tussen de twee, vermits Hyde uit Amerika kwam (uit Ohio meerbepaald) en de andere drie muzikanten uit Engeland. Drie, waarvan er twee trouwens in de daaropvolgende jaren zouden o-d'en. Wat aan het debuut van de Pretenders zo weergaloos knap is, zijn allereerst natuurlijk de songs. Enkel met de te nadrukkelijke retro-rock van "Stop your sobbing" (een song die Ray Davies beter had gehouden voor mijn part) en "Kid" heb ik wat problemen, voor de rest is het genieten van de compromisloze in your face songs, en net zozeer van de twee erg geslaagde uitzonderingen: de cool-as-fuck reggae "Private Life" (dat Grace Jones nog in hetzelfde jaar, 1980, zou coveren op "Warm Leatherette") en de langgerekte ballad "Lovers of Today", een voorbode op de mooie ballades die Hynde later nog zou brengen ("Hymn to her", "2000 miles"). Wat boven de songs nog het meest kenmerkend is voor The Pretenders, met name dan op dit debuut, is attitude. Een moeilijk te vertalen term die vooral in rock & pop nogal ondefinieerbaar blijft, maar feit is dat Hynde er tonnen van heeft. Ik las overigens onlangs toevallig dat hét moment waarop attitude in de popmuziek sloop, de eerste keer was toen Link Wray, de Amerikaanse gitarist die vorig jaar stierf, voor het eerst zijn instrumental "Rumble" speelde. In 1958 was dat, in Fredericksburg dan nog - home van my yankee friend the D.O.G. Chris. "That night an attitude was born", schreef een Amerikaans journalist bij het heengaan van Link Wray, en hij had het over de nacht dat voor het eerst een zogenaamd power chord werd gespeeld, in wat de song "Rumble" zou worden. Terug naar de attitude van Hynde, waarvan ook de slotsong van de debuutplaat helemaal doordrongen is. "Mystery Achievement" start met een geweldige baslijn - enkel geëvenaard door "My City Was Gone", dat op het derde album van The Pretenders zou komen). Verder is de song gezegend met een geweldige break, en het gebalde slot is net zozeer fantastisch spul. Ik heb er trouwens mijn eerste reeks TVDW's nog eens op nagekeken, degene die ik in 1981 startte (en waarbij ik 406 weken lang iedere week een 'Topper' benoemde). What was I thinking, denk ik wel eens als ik nu zie welke TVDW's ik in die jaren durfde te nomineren. Maar toch, dat debuut van The Pretenders vind ik ook al snel terug in de lijst. "The Wait", nog zo'n weergaloze song, duikt op als 25ste TVDW en werd begin 1982 genomineerd. Tot slot nog even zeggen dat ik op een haar na Hynde ooit mocht interviewen. In 1999 brachten de Pretenders de behoorlijke cd "Viva El Amor" uit en mocht ik naar Londen voor een redelijk exclusieve showcase, in een hip klein concertzaaltje. Last minute blies Hynde echter de bijhorende interviews af. Ach ja.