Thursday, December 09, 2021

TVDW 05/12/2021 - The Church - Spark (1988)

 

Net zoals Del Amitri veel meer is dan Nothing Ever Happens, is The Church veel meer dan - het qua sfeer overigens gelijkaardige - Under the Milky Way. De band wisselt atmosferische, wat barokke songs à la landgenoten Triffids af met intellectuele luisterpop zoals Lloyd Cole die destijds ook bracht. En soms - zoals in de tvdw - tappen ze uit het vatje gitaarrock,  duidelijk beademd door The Replacements. "Starfish", het album waaruit de tvdw kwam, kreeg trouwens een productie mee van Waddy Wachtel en Greg Ladanyi, twee kerels die ook in de carrière van Warren Zevon een prominente rol speelden.

Labels: , , , ,

Monday, March 14, 2016

TVDW 13/03/2016 - The Triffids - Trick of the light (1987)


De insteek voor deze tvdw's is genoegzaam bekend en blijft onveranderd: de song (of de band) die de afgelopen zeven dagen het meeste indruk naliet, krijgt de nominatie. Nostalgisch aangelegd als ik ben, komt er vaak (en meer en meer, dunkt me) ouder werk bovendrijven. Afgelopen week belandden twee mooie voorbeelden op de draaitafel, beide geplukt uit de Edinburgh-oogst waar ik het hier vorige week al over had.

Bij het opleggen van zowel het debuut van Lone Justice als "Calenture" van The Triffids bekroop me hetzelfde geweldige gevoel van muzikale herkenning en herinnering. Een herkenning die je eigenlijk niet meer verwacht, maar die ergens van diep in jezelf opborrelt. Een herinnering die door de jaren heen ondersneeuwde, vervloog, uitdunde... maar die haar wortels vindt in de talloze keren dat je, in een ander leven zo lijkt wel, dat welbepaalde nummer of die welbepaalde plaat draaide. Meestal op een cassette, dan nog.

Ze blijven ijzersterk, die twee voornoemde albums. Bij Lone Justice voel je het heilige vuur, die dadendrang, die honger; zo kenmerkend voor de allerbeste debuutplaten. Bij The Triffids is het de evocatieve, melodramatische romantiek die resoneert. The Triffids hadden vijf jaar geleden al een tvdw - toen uit die mijlpaal van een plaat genaamd "Born Sandy Devotional". Deze Trick of the Light komt uit opvolger "Calenture".

Labels: ,

Sunday, March 20, 2011

TVDW 20-03-2011 - The Triffids - Stolen Property (1986)



We zijn 323 tvdw's ver en een lukrake blik op de lijst toont onmiddellijk aan dat het hengelen naar geloofwaardigheid niet meteen het streefdoel is van de samensteller van deze blog. Met Foreigner en REO Speedwagon in de rangen scoor ik bedroevend laag op de credibiliteitsmeter. Met de nominatie van deze week zit ik echter midden in de roos. Als ze Best Of Eighties lijstjes compileren, blijft "Born Sandy Devotional", het album waaruit Stolen Property komt, een van de lievertjes van de critici. Ook ik was er destijds weg van - net als van het twee jaar nadien verschenen "Calenture". Het eerstgenoemde album blijft een dijk van een plaat, terwijl "Calenture" zoveel jaren later minder impact maakt (en vooral gedateerder klinkt). Ik moet steeds terugdenken aan The Triffids als ik iets van The National hoor. Dezelfde donkere stem, dezelfde barokke, onheilspellende sfeer en dezelfde haast filmische sfeer die over de songs gedrapeerd wordt.

Labels: ,

Friday, June 12, 2009

TVDW 14/06/2009 - Fat Freddy's Drop - The Big BW (2009)



Muziek is een goede lijm om vriendschapsbanden te onderhouden. Zo kreeg ik onlangs een mailtje van Dirk, de Brad Pitt van mijn geboortedorp, met de vraag of ik niet mee wou naar het (al lang uitverkochte) concert van Morrissey. Dirk en ik onderhielden bijna dertig jaar geleden een vriendschap die vooral bestond uit het uitwisselen van muzikale tips. Ik herinner me nog hoe we beiden wild waren van Carmel, Aztec Camera, Lloyd Cole, The Triffids en Thomas Dolby. Inzake The Smiths moest ik mijn meerdere erkennen in hem; mijn liefde bleef beperkt tot Meat is Murder en, in mindere mate, The Queen is Dead. Albums die voor de pure Smiths-fan al op het randje van de overproductie waren en waarop de groep al meer naar de pijpen van de platenfirma begon te dansen.
De lijm blijkt na al die jaren nog altijd haar werk te doen: zo nu en dan gaan we samen naar een concert of wisselen cd's uit. Zo dus ook bij Morrissey, die een bijwijlen erg heftig optreden weggaf, gestut door wat getalenteerde jongere honden. Jammer dat hij uit de Smiths-cataloog o.a. twee slappe songs putte (Some Girls Are Bigger Than Other en Girlfriend in A Coma). Fascinerend trouwens om Morrissey als dandy te zien koketteren met het volkomen idolaat publiek. En de cool waarmee hij de belagers die op het podium sprongen, van zich afhield. Security had de mannen nog niet van het podium gesleurd, of Moz checkte al meteen of de kraag van zijn hemdje nog wel goed zat. Quite a character.
Alsof het zo moest zijn, dropte in dezelfde week ook "Singular" in de bus, de singles en videoclips van Thomas Dolby, in remastered en door Dolby gesuperviseerde versie. Kon ik meteen de dag van mijn kinderen laten beginnen door hen de clips van Hyperactive, She Blinded Me With Science en Dissidents te laten zien. Opvoeden, het is me wat.
Moz noch Dolby, maar enkele potige kerels uit Nieuw-Zeeland gaan deze week lopen met de tvdw. Fat Freddy's Drop is vooral thuis in dub en reggae, maar die ultra smooth, laidback groove uit het openingsnummer van hun (nog te verschijnen) nieuwe plaat laat horen dat ze zich ook prima thuis voelen op het kruispunt tussen D'Angelo en Erykah Badu. Nice...

http://www.sendspace.com/file/m5qt69

Labels: , , , , , , , , ,

Monday, August 27, 2007

TVDW 19/08/2007 - Julian Cope - Head Hang Low (1984)


Op weg naar een weekje Costa Brava. Wagen volgeladen, drie kinderen in the back seat, en zowat de hele nacht rijden. In the wee small hours leverde de iPod een tijd lang de soundtrack. Drie cd's werden lukraak uitgekozen. Een verzamelaar van Badfinger (blijft een onderschat groepje, in de schaduw van de Beatles, maar met prachtige powerpopsongs), het nog steeds prachtige No Guru No Method no Teacher van Van Morrison, en dan de debuutplaat van Julian Cope.
Cope, dat was die wat rare man, de Todd Rundgren van de new wave generatie, die ik tot op heden enkel kende van die tiental heerlijke singles. Eerst bij de Teardrop Explodes, daarna solo: When I Dream, Reward, World Shut Your Mouth, East Easy Rider, Charlotte Anne, Trampoline, Beautiful Love en de cover van 5 O' Clock World - aah, fijne radiomomenten leverden ze op. Oh ja, Cope opende ook mijn tweede versie van T/W, in 1987. Traden die dag ook nog op: The Triffids - The Housemartins -Iggy Pop - Echo and the Bunnymen - The Pretenders - Eurythmics - Peter Gabriel. Allemaal en enkel op één en hetzelfde podium, ja zo ging dat toen nog bij grote festivals. En iedereen tevreden naar huis.
Maar in de wagen, zovele jaren later, werd het met rode oortjes luisteren naar die ontdekking van 's mans debuutplaat uit 1984. Een grillige, grappige plaat, waarbij het sfeervolle Head Hang Low nog het meeste indruk maakte. Tijdens die donkere tocht ten zuiden van Clermont-Ferrand, met rechts van me een slapende vrouw, en drie slapende kinderen achter me.

Labels: , , , , , , , , , , ,

Tuesday, April 10, 2007

TVDW 08/04/2007 - Patrick Wolf - Accident & Emergency (2007)


En we gaan verder op ons elan, met alweer een echte aanrader uit het nog lopende jaar. Het moet al erg gek lopen moest ook deze mijn eindejaarslijstje niet halen. Patrick Wolf is een wat excentrieke multi-instrumentalist, wiens full-album The Magic Position een boeiende luisterervaring biedt. De stem van de brave man neigt, naargelang de song in kwestie, nu eens naar Lloyd Cole, dan naar Matt Johnson (The The) of David McComb (Triffids), zijn muziek is een originele, verfrissende soort van cabareteske rock, met invloeden uit zowel folk als electronica, en verrijkt met tal van minder voor de hand liggende instrmenten. Oh ja, ook Marianne Faithfull komt op een nummer meezingen, en ook al is het niets eens zo'n slecht nummer - een soort murder ballad à la Cave & Minogue - toch is het de enige rotte plek op de cd. Die Faithfull, wat een zaag van een wijf (héhé, dat lucht op - in mijn artikels voor krant of tijdschriften kon ik nooit zo lekker bot uit de hoek komen). De titelsong of het springerige "Let's Get Lost" waren vermoedelijk de meest instant-genietbare songs, maar voor de tvdw kozen we toch voor een ander, wat hoekiger nummer - inclusief blazertjes. Full-cd is eens te meer, hoef ik het nog te onderstrepen, highly recommended.

http://www.sendspace.com/file/xfq3th

Labels: , , , , , ,