TVDW 14/08/2022 - Olivia Newton-John - Carried Away (1981)

 

Natuurlijk had hier ook een tvdw van Kraftwerk kunnen opduiken. Het concert van de Duitse synthesizerpioniers op de Lokerse Feesten stelde immers allerminst teleur. Koel, bestudeerd, afgemeten - ja, natuurlijk, dat kon je verwachten van de groep die zo sterk afgelijnd nummers componeert. Ook de visuele show was gebouwd rond symmetrie en geometrie, synchroon lopende tot de verbeelding sprekende beelden die zowel futuristisch als retro aanvoelden. 

Maar voor de tvdw sta ik toch liever stil bij het heengaan van Olivia Newton-John. Niet dat ik de grootste fan ben, maar in mijn allereerste ontluikende muziekjaren was ze incontournable. You're the One That I Want was een van mijn allereerste singletjes en haar poster sierde mijn jongenskamer, en met Xanadu werkte ze daarenboven nog eens samen met ELO, een groep die me nauwer aan het hart lag dan ONJ zelf. 

Bij Olivia had ik altijd het gevoel dat ze op de toppen van haar tenen moest staan om de stoeipoes uit te hangen. Eigenlijk was ze een girl next door, die wat teveel haar best deed om toch maar sexy te zijn. Ook vocaal kon ze me niet altijd overtuigen - zeker als ze ijl en schreeuwerig de hogere registers opentrok kwam ze storend over (voor mij althans). Beter was ze in de tragere nummers, zoals in de mooie cover van Boats Against The Current (van Eric Carmen), in Talk it over (daarna een hit voor Grayson Hugh) en in de tvdw, een nummer dat geschreven werd door Barry Gibb van de Bee Gees, samen met Albhy Galuten. Die laatste was niet enkel een van de vaste schrijfpartners van Gibb, hij zou ook de eerste zijn die een commerciële drumloop op plaat kreeg (op Stayin' Alive).

TVDW 02/01/2022 - Kraftwerk - Trans-Europe Express (1977)

Tijdens het voorbije eindejaarsfeestje werd 'de mannen' in het gezelschap gevraagd om om de beurt een track in de Spotify-wachtrij te zetten, om zo het bescheiden dansfeestje na het diner wat op te vrolijken. En kijk, zowel mijn schoonbroer als ik kozen op een bepaald moment voor You & Me van Spargo. Mooi moment! 

Maar de tvdw, die vonden we een week eerder, onder de kerstboom, in de vorm van een elpee in zilverkleurig transparant vinyl. "Trans-Europe Express" is een echte klassieker in de geschiedenis van de elektronische muziek. Hij was niet enkel binnen het synthesizer-universum zo grensverleggend, maar voorzag enkele jaren na de release ook de ontluikende hiphop community van de nodige inspiratie. De plaat nu draaien is meteen een goede voorbereiding op komende zomer, wanneer we - als alles goed zit - Kraftwerk live zullen bewonderen, op de Lokerse Feesten. Bucket list material!

TVDW 10/05/2020 - Bohannon - Take the country to New York City (1981)

Klaar voor tvdw nummer... 800? Here we go.

Ik weet het, die lange kerel met zijn zeis hield lelijk huis. De toetsenist van de Stranglers liet het loodje, net als Florian Schneider, een van de stichtende leden van Kraftwerk, en Little Richard - de man die zo'n gigantische schaduw wierp op de moderne popmuziek. Natuurlijk heb ik mijn favoriete deuntjes bij elk van deze artiesten, maar persoonlijk deed het heengaan van Hamilton Bohannon me nog het meest. Ik vernam het eigenlijk per ongeluk. Ik poste een album van Bohannon op Instagram, waarop diens dochter reageerde. Een quick google leerde me dat Bohannon eind april stierf, in zijn geboortestad Atlanta. Daarop draaide en poste ik, als een klein eerbetoon, nog wat platen van Bohannon. Op een ervan, "Goin' for another one", staat Bohannon afgebeeld met zijn zoontje op de schoot. Ook die reageerde op mijn Instagram ("thank you, from that little guy on the cover"). Gek hoe social media je plots, heel even en heel oppervlakkig, wat dichter brengen bij de familie van je muzikale helden.

Bohannon startte als drummer bij Stevie Wonder, en zijn nadruk op percussie zou zijn handelsmerk worden. Bohannon's songs zijn meer grooves dan voldragen liedjes, ze zijn haast louter gebouwd op ritmes. Questlove van The Roots, toch niet van de minsten, roemde hem om zijn unmistakable 4 on the kick AND snare trademark. Persoonlijk heb ik de beste herinneringen aan Let's Start II Dance Again. Dat nummer was in feite een soort van remix van Let's Start The Dance, een song uit de seventies waarop een DJ uit Philadelphia, Perri Johnson, begon te rappen ("the message is in the Muuuusic"). Als jong broekje vond ik die combinatie weergaloos. En nu eigenlijk nog altijd.

Ik herinner me levendig hoe de song een oudejaarsfeestje bij mij thuis opvrolijkte. Van dat feestje moet je je trouwens niet te veel voorstellen: mijn beste vriend Peter en ik mochten voor het eerst alleen thuis blijven op oudejaarsnacht, wat er op neer kwam dat we met een cola en wat chips op mijn kamer zaten en plaatjes en cassettes draaiden. Waaronder dus ook the mighty Bohannon, de man die in hetzelfde jaar dat Let's Start II Dance Again uitkwam, bezongen werd door de Tom Tom Club in Genius of Love. De tvdw komt uit het album "Alive" en is zo'n trademark voortdenderende funkgroove.

Who needs to think when your feet just go
(bohannon, bohannon, bohannon, bohannon)
Who needs to think when your feet just go
(bohannon, bohannon, bohannon, bohannon)

TVDW 08/01/2017 - Cat Stevens - Was Dog A Doughnut? (1977)

Cat Stevens is natuurlijk het meest bekend om zijn perfecte kampvuurplaten "Tea for the Tillerman" en "Teaser and the Firecat". Het is echter een track uit de derde plaat die ik van de man in huis heb, het meer obscure album "Izitso", die het tot tvdw schopt. Het is een instrumentaaltje dat grondig afwijkt van de mooie luisterliedjes waarvoor Stevens bekend is. Meer nog: in hiphopmilieus heeft Was Dog A Doughnut intussen een iconische status. De reden? Laten we Frankie Bones, pionier uit de house en techno aan het woord: “As history goes, ‘Was Dog A Doughnut?’ is not recognized as one of the most important electronic records ever made. People always give Kraftwerk’s ‘Trans Europe Express’ a name-check for that..." Nochtans, zo stelt Bones: "On this 1977 release we have the prototype electro track, one that pre-dates Giorgio Moroder, Kraftwerk and YMO. We have a timeless classic here, Moog eruptions and electronic drum programming which arrived five years prior to the Roland 808.”

Was Dog A Doughnut? mag voor hedendaagse oren dan al redelijk primitief klinken, Bones is niet de enige die de song op handen draagt. Het was de enige track van Stevens die ooit op zwarte radiostations werd gedraaid en daar zelfs een bescheiden hit werd. Het had dan ook een onverwachte impact bij zwarte muzikanten: het was de eerste plaat die GZA van de Wu-Tang Clan ooit kocht, en Questlove (drummer van The Roots) en Detroit-techno goochelaar Carl Craig rekenen het nummer tot hun favorieten. Oh, en Jellybean Benitez draaide een zelfgemaakte remix van het nummer begin jaren tachtig in de Funhouse, de legendarische discotheek in NYC waar Jellybean resident DJ was. Tot slot: Cat Stevens mocht zich dan al, verrassend genoeg, bezighouden met het programmeren van Moog en drummachines, maar naast hem speelt ook jazz-grootmeester Chick Corea mee op deze tvdw.

TVDW 04/10/2009 - Level 42 - Starchild (1981)

Toegegeven, deze nominatie lag wel erg voor de hand - men hijst zich slechts een keer in zijn leven tot op 'level 42', bij mij was dat afgelopen donderdag. Geen echt heuglijke dag, want uitgerekend toen besloot een of andere leegloper mijn fiets te stelen aan het station. Aan het station Ruisbroek-Sauvegarde! Criminele activiteiten, in een dorp, een scheet groot! En mijn fiets! De fiets die eigenlijk van mijn vader was en waarop ik enkele dodentochten afwerkte! Als ik ooit de kerel/meid achter deze misdaad vind... ik bind hem/haar vast aan een boom en (geschrapt).

Level 42 met een tvdw bedenken, is niet louter een numbers game. Echte klassiekers heeft de band weliswaar nooit gemaakt, maar ik kan makkelijk 15 songs uit hun cataloog plukken die lekker weghappen. Toegegeven, qua imago zat het grondig verkeerd, met dat alfamannetje Mark King vooraan en die falsetto Mike Lindup, de Farinelli van de funk, achter de keyboards. Maar qua blanke funk met uitstapjes naar pop en jazz mochten ze in de jaren tachtig gerust hun plaats onder de zon opeisen. De tvdw heeft trouwens - zoals het in feite hoort - een rechtstreekse link met wat ik beluisterde. Starchild dook op in Essential Mix, een dubbele mix-cd van François Kevorkian die vorige week de ipod haalde. Kevorkian komt uit de eerste lichting remixers (zie ook Arthur Baker en de Masters At Work), hij duikt op bij tal van platen (check wikipedia), was een van de wegbereiders voor house én een van de weinige die ooit een deftige remix deed van een Thomas Dolby nummer (Airhead). Zijn mix-cd is lekker eclectisch, met De La Soul naast Earth Wind & Fire, Billy Cobham, Kraftwerk en James Brown. En dus ook Starchild duikt op bij Kevorkian. Altijd al een van mijn favorieten geweest van L42, met name door die onweerstaanbare intro: die spacy keyboards en die rollende bas. Mmmm, nice. Dat de productie van Mike Vernon - iemand die meer thuis is in rock, zie o.a. Living Colour en onze eigen Scabs(!) - wat gedateerd is, nemen we er maar bij.

En omdat deze blog soms ruimte maakt voor een onversneden tranche de vie: in de middelbare school was ik ooit sta-pel-ver-liefd op een mooi, jong blond meisje. Nu kan je me bezwaarlijk verwarren met Don Juan, dus trachtte ik maar, zoals zo vaak, een connection te maken via muziek. Via haar oudere broer vernam ik dat het meisje 'True Colours' van Level 42 in huis had. Ja, ik kwam zover om haar te vragen om die plaat te ontlenen, maar verder kwam het natuurlijk niet. De klemtonen waarvoor de koppeltekens in 'sta-pel-ver-liefd' zorgen, zijn trouwens niet overdreven: ik herinner me dat ik in volle examentijd een avond zoet was met het schrijven van een amoureuze brief, in plaats van iets te studeren. De volgende dag op het examen keek de leraar economie ("De Emmer") vreemd op, ik bakte er niets van en moest uiteindelijk - omwille van die ene zware buis - zelfs gedelibereerd worden. Aah, l'amour. Vanzelfsprekend werd het niets tussen mij en dat mooie blonde meisje. Te groen, ik nog meer dan zij.

http://www.sendspace.com/file/7l33bs

TVDW 13/01/2008 - Jean Michel Jarre - Oxygene part II (1977/2007)

Mijn vader kocht ergens rond 1973 een super 8 camera, wat wil zeggen dat van dan af een aantal van de 'sleutelmomenten' van mijn jeugd (verjaardagen, communiefeesten, vakanties...) op film vastgelegd werden. Een tijd terug slaagde mijn moeder erin om via via de super 8 filmpjes op videocassette te laten kopiëren, waarna onze goede vriend Miguel op zijn beurt de boel kopieerde naar een tiental dvd's. Afgelopen week bekeek ik de eerste dvd en zag voor het eerst nog eens die beelden van lang geleden. Een van de fragmenten betrof een dagtrip van ons gezin naar het Duitse pretpark Phantasialand. Te oordelen aan de beelden moet ik toen ongeveer acht zijn geweest. Ik herinner me vooral een theater waarin we allemaal zo'n gek 3D-brilletje moesten opzetten, waarna een goochelaar allerlei truukjes uithaalde, met dieren die schijnbaar tot in ons gezicht geslingerd werden. Het maakte een hele indruk op me. (Wat dit te maken heeft met de tvdw? Geduld!)
Een dag na de dvd met 'memories of days gone by' schoof ik de dvd van Oxygene in de lader; eind vorig jaar uitgebracht naar aanleiding van de 30ste verjaardag van deze klassieker. Jean Michel - inderdaad, zonder koppelteken - Jarre maakte er een 'new master recording' van (dwz dat hij de hele plaat opnieuw inspeelde, maar met dezelfde analoge synths en sequencers van toen) en liet tegelijk een live-uitvoering van de plaat filmen. In de Alfacam-studio's in Lint dan nog, waar ook Steracteur/Sterartiest en andere grote shows opgenomen worden. Op het live-concert kon hij de overdubs van het origineel vanzelfsprekend niet doen (de man heeft maar twee handen) dus liet hij zich omringen door vier muzikanten, die met een extra batterij vintage synths aan de slag konden. En om het geheel nog specialer te maken, liet hij alles (ook) in 3D filmen. Ahà, nu zijn we er. Ik dus, in dezelfde week waarin ik mijn eerste 3D-ervaring van 30 jaar geleden bekeek, toevallig opnieuw met zo'n brilletje voor de tv - voor een herontdekking van Oxygene.
Feit is dat Jarre samen met Kraftwerk en Vangelis het heilige triumviraat vormt bij de popularisering van synthmuziek. Terwijl Engeland en de VS het gros van de pop- en rockgeschiedenis schreven, waren het artiesten uit Frankrijk, Duitsland en Griekenland die de eerste hoofdstukken rond de synthesizer invulden. Raar. Ik heb altijd wel een boon gehad voor synths, al was ik vals tiener minder in het genre thuis dan mijn neven Dirk en Peter, die o.a. met Tomita en Tangerine Dream aankwamen. Ik hield het op (Jon &) Vangelis en keek tegelijk met interesse naar de omarming van de synths door new wave (Gary Numan, Thomas Dolby etc.).
Inmiddels zijn Jarre en co. geëvolueerd tot dino's, maar een frisse beluistering van Oxygene toont ook nu nog de kracht van het album, vol atmosferische soundscapes die afwisselend zweverig en bezwerend klinken. Ik kan me overigens best voorstellen dat synthliefhebbers als Martin Gore van Depeche Mode, Alex Callier en de mannen van Air met veel interesse de heruitgave van Oxygene zullen bekijken/beluisteren. En David Dewaele van Soulwax zal met jaloerse blik kijken als Jarre de Moog Liberation, de eerste draagbare synth, over de schouder legt.
Oxygene part IV werd als single een erg grote hit en hielp mee om van het full-album 15 miljoen exemplaren te verkopen. Maar als tvdw kies ik toch voor het minstens even sterke part II, een kleine acht minuten synth extravaganza, met dank aan Moog, ARP en Korg.

http://www.sendspace.com/file/d4nd9w