TVDW 03/04/2016 - Sky - Telex From Peru (1983)

Zelfs met een dooie mus ben ik content. Zo overhandigde een collega van mijn vrouw me deze week (een deel van?) zijn vinylcollectie. En zo ben ik plots eigenaar van platen van Julio Iglesias, Barbra Streisand en zelfs Gaston & Leo. Nou! Kom, ik mag niet overdrijven, er was ook een dubbelaar bij van Barclay James Harvest en wat platen van Vangelis. Nog niet meteen tvdw-stuff, plus de tvdw-kapers van vorige week, The Feeling, eisten ook deze week de nodige aandacht op. Los hiervan waren er nog enkele vinylmomentjes, en daaruit pluk ik de tvdw. Opnieuw Sky, die er in het verleden al twee verzilverden - voor het hoe en wat van Sky verwijs ik dan ook graag naar de 'tag' hieronder. Ik scoorde twee van hun platen in Edinburgh, waar ik schandalig weinig ponden voor moest neertellen. Happy!

TVDW 27/12/2009 - Sky - Dance of the little Fairies (1980)

Eindejaarslijstje? Op basis van 'meest beluisterd', dan. De top vijf is onderling inwisselbaar, afhankelijk van het humeur.

* Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
* Monsters of Folk - Monsters of Folk
* Tragically Hip - We are the same
* David Gray - Draw the line
* Athlete - Black Swan

maken de top 10 compleet:

* Elvis Perkins in Dearland - Elvis Perkins in Dearland
* The Glimmers present: Disko Drunkards
* The Airborne Toxic Event - The Airborne Toxic Event
* Brendan Benson - My old familiar friend
* Foreign Born - Person to Person

en verder sterk werk van Wave Machines, La Roux, Chickenfoot, Phenomenal Handclap Band, Chuck Prophet, Jeb Loy Nichols, Echo & the Bunnymen, JC Brooks & the Uptown Sound, Patrick Wolf, Fat Freddy's Drop.

Te laat ontdekt: Band of Horses - Cease to Begin (2007), Peter Buffett - Imaginary Kingdom (2008), Michael Franks (hele oeuvre).

Heerlijke re-issues: Thomas Dolby Golden Age of Wireless & The Flat Earth.
Leukste comeback: Simple Minds - Graffiti Soul.
Grootste teleurstelling van Grote Naam: Bruce Springsteen - Working on a dream.
Doodjammer: Willy DeVille, John Martyn, Michael Jackson, Yasmine, Vic Chesnutt, Eric Woolfson.

Leukste aankoop in laatste week van het jaar: Sky 2, voor amper 1.5 euro, in een kringloopwinkel. Wat een geweldige vondst. Vandaar: logische tvdw. Voor achtergrond rond de groep, zie ook hun eerste tvdw, van drie jaar terug:

http://koop05.blogspot.com/2006/01/tvdw-1512006-sky-dance-of-big-fairies.html

http://www.sendspace.com/file/w9aj35

TVDW 31/08/2008 - The Colourfield - Armchair Theatre (1985)

Ils disent qu'ailleurs ce n'est pas mieux qu'ici
Et que d'ailleurs il n'y a plus de paradis
Que ça ne vaut pas la peine
De quitter ce qu'on aime

Kan best, Jo, maar zo even er tussenuit kan toch goed doen.
Vandaar weekje weggeweest met vrouw en kinderen - heen en terug naar Mesland, in de Val de Loire streek.

- Blois, Tours, Ambloise en het "Kuifje-kasteel" Chéverny (- dat model stond voor Hergé's Kasteel Molensteen / Moulinsart) bezocht.
- Weer wat geknabbeld aan de berg Nog Te Lezen Boeken. Kunnen geschrapt worden: Tender is the Night van F. Scott Fitzgerald (sterk maar iets te langdradig); De Alchemist van Paulo Coelho (een parabel, maar een prachtige); en Masjenka van Nabokov (goede wijn behoeft...).
- En de iPod was ook mee, natuurlijk. Met de her en der gehypte releases van The Field en Burial was ik snel klaar - wat een onzin op plaat gezet. Collective Soul en een ouwertje van Sky (Forthcoming) vielen wel in de smaak - maar dat wist ik op voorhand wel. Underwater moonlight van The Soft Boys (oorspr. uit 1980) was wel een leuke ontdekking - snedige postpunkpop van de hand van Robyn Hitchcock, Kimberley Rew (die later bij Katrina & the Waves zou spelen) en Matthew Seligman (later bij Thomas Dolby). En ook het door Shamrockske aangeraden The Hold Steady was sterk spul: een kruising tussen Neil Young, southern rock en QOTSA.
Beste indruk - en vandaar tvdwfähig - maakte (de herontdekking van) Virgins & Philistines, van The Colourfield. Beetje een vergeten pareltje uit de eighties, met naast het drietal The Colourfield nog wat interessant drumvolk op die plaat: Pete de Freitas van Echo & the Bunnymen, en Paul Burgess (zie o.a. 10cc). Frontman van the Colourfield was Terry Hall (zie ook Specials, Fun Boy Three, en latere samenwerkingen met Lightning Seeds en Gorillaz); een man die weet hoe hij in de beste Britse poptraditie een song kan schrijven. Getuige Armchair Theatre...

http://www.sendspace.com/file/ireaak

TVDW 25/03/2007 - Curved Air - Pipe of Dreams (1975)

Ja, ook ik stond zaterdagmorgen samen met mijn vrouw Katrien paraat om goformusic te bestoken, om kaartjes voor The Police vast te krijgen....
Snel, snel: noem je vijf favoriete Police-songs! Bij mij staan genomineerd, top of mind en zonder enige volgorde: Voices inside my head (beste groove uit de hele cataloog), Every Little Thing She Does is Magic (pure songschrijversklasse), So Lonely (alleen al "In this theatre that I call my soul / I always play the starring role"), Walking on the moon (heerlijk spaarzaam en fantastisch hi-hat werk van Copeland in de outro) en King of Pain (de Police Grand-Cru van de hoogdagen, net voor de implosie).
Sting was de belangrijkste songschrijver binnen de groep, en hij was het die na de split uitgroeide tot wereldster, maar gek genoeg was hij het ook die met voorsprong het minst ervaren had bij aanvang van The Police. Andy Summers speelde voordien o.a. bij Soft Machine, Eric Burdon en Kevin Coyne, terwijl Stewart Copeland - en zo komen we bij de tvdw - op enkele platen van Curved Air achter de vellen zat.
Best een rare groep, gesticht door (o.a.) toetsenist Francis Monkman, die ook opduikt bij de eerste twee albums van het door mij zo geliefde, onvergelijkbare Sky. Als je anno 2007 naar de complexe, jazzy folkrock van Curved Air luistert, hoor je vooral de excentrieke zanglijnen van sexy frontdame Sonja Kristina (waarmee Copeland een tijdlang getrouwd was). Op de tvdw Pipe of Dreams (had de titel van een x-rated movie kunnen zijn, maar dit terzijde) hoor je haar niet, want het een instrumental, en de beste track van het album Midnight Wire. Niets deed toen vermoeden dat Copeland (helemaal links op de foto) het progressieve rock-milieu een paar jaar later zou ruilen voor de energieke rock-met-blanke-reggae die op het debuut van The Police zou prijken.
Oh ja, of ik uiteindelijk tickets heb bemachtigd voor The Police? Toen Katrien eindelijk binnen was, kreeg ze te horen dat het concert uitverkocht was. Na één uur en twintig minuten. En toch, en toch: de kans bestaat dat ik er alsnog bij zal zijn, die achtste oktober. Een die-hard Policefan uit Zottegem als muzikale bloedbroeder hebben, het heeft zo zijn voordelen....

http://www.sendspace.com/file/rxi4e6

TVDW 15/01/2006 - Sky - Dance of the Big Fairies (1981)

Het is zover: nummer 52, dat wil zeggen dat we exact één jaar ver zijn. Spotlight on (copyright Arthur Conley) Nico Shamrockske voor dit, want hij opende een jaar terug een blog account voor me, waar dan deze TVDW's uit voortkwamen. Wie de hele zwik op mp3 wil, just give a shout. Nog even voor de volledigheid zeggen dat dit eigenlijk TVDW "Mach 2" of TVDW "the next generation" is. Er bestaat namelijk al een soortgelijke eerste reeks, die ik wekelijks bijhield tussen 30 augustus 1981 en 4 juni 1989. Goed voor in totaal 406 TVDW's. Raar om er nu door te bladeren, trouwens. Bij de eerste TVDW's die ik in die prille jaren tachtig uitkoos, meer bepaald op 17/1/1982 en dus exact 24 jaar geleden - makes you wonder... - zat het nummer "Moonroof" van Sky. Sky is een echt unicum in de muziek. Drijvende kracht achter deze groep is John Williams, niet de Amerikaanse filmcomponist maar een in Australië geboren Brit die bekend staat als een absolute autoriteit onder de klassiek geschoolde gitaristen. Zijn werk op de klassieke (Spaanse) gitaar is buiten categorie, de man werkte in zijn lange carrière trouwens samen met gelijkgestemde grootmeesters als Andres Segovia, André Prévin en Mikis Theodorakis. En hij schreef een gitaarmelodie die bekend zou worden als "Cavatina", inderdaad: het muzikale thema van The Deer Hunter. In 1979 liet deze in klassieke kringen op handen gedragen gitarist een bom barsten, door samen met vier doorwinterde muzikanten Sky boven de doopvont te houden. Zes albums lang zocht Sky een kruising tussen klassieke muziek en pop/rock. Denk niet aan bombastische progrock, maar eerder aan fijngevoelige, vederlichte deuntjes, gebracht met rockgitaar, Prophet-synthesizers en drums, maar ook met flamencogitaar, marimba en harpsichord. Veredelde instrumentale interludia, zeg maar. Muzikale zielsverwanten zijn er nauwelijks, al is hier en daar een verwijzing naar Mike Oldfield (think: "Portsmouth", "In dulce jubilo") of Angelo Branduardi mogelijk. Hun versie van het Toccata van Bach leverde Sky zelfs een hitje op, en hun eerste lp's verkochten wonderwel, vooral in Engeland. Katchaturian, Satie, Wagner, Ravel en Händel: elk van hen werd wel eens aan de 'Sky treatment' onderworpen, al schreef de groep ook diverse eigen nummers, die naadloos aansloten met de popversies van klassieke componisten.
Toen ik een paar jaar terug in een kringloopwinkel twee cd's van Sky voor een appel en een ei kon kopen, aarzelde ik natuurlijk geen moment. Ze blijven bij mijn meest gekoesterde koopjes, en ik maak mezelf graag wijs dat deze intussen out-of-print cd's intussen veel geld waard zijn op e-Bay.
Sky dook trouwens enkele jaren terug, in de eerste levensjaren van onze first born daughter, wel eens op in een erg onverwachte hoek. Achteloos kijkend naar een aflevering van de onvermijdelijke Samson & Gert, hoorde ik plots hoe tijdens een scène iets van Sky als muzikaal leitmotiv werd gebruikt (!!).
De geselecteerde TVDW "Dance of the Big Fairies" is een van de meest grappige stukjes instrumentale muziek die ik ken; het is een nummer dat ik thuis meer dan eens heb gedraaid om met de kinderen op te dansen (geen gezicht - maar toch een aanrader). Het is een steeds wederkerend muzikaal thema dat afwisselend geïnterpreteerd wordt op clavecimbel, bouzouki, mandoline en tuba.
Nog even wat de muzikanten van Sky er zelf over te zeggen hadden: "We all agreed that the sub-title of this piece should be Around The World in 80 Bars (musical bars that is and not the other variety that I have heard tell some musicians frequent after work etc ... oh, the shame of it all!). The basic idea is to take a melody and wring as much out of it as possible by taking it through a variety of treatments such as oom-pah bands, Jewish weddings, Schubert in the twilight, Greek restaurants and so on. I only would have wished that anyone reading these notes could have been a fly on the wall when we were recording this just to see the different characterizations coming out in each player as we proceeded through the different sections."
Thanks Nico voor de blog en op naar de volgende jaargang!

TVDW 30/10/2005 - Alan Parsons Project - Games People Play (1980)

Childhood memory: als het grote vakantie was en ik met mijn ouders op één of lange autorit vertrok, selecteerde ik steevast enkele cassettes (BASF C90!) voor onderweg. Needless to say dat het "car & parents friendly" muziek moest zijn. Mijn tape van Iron Maidens "Killers" liet ik dus thuis, maar ik herinner me dat een viertal cassettes steeds "the cut" haalden: het nu door Soulwax bejubelde League Unlimited Orchestra remix-album, een album van instrumentale funkateers uit IJsland Mezzoforte, "Friends of Mr. Cairo" van Jon & Vangelis, de eerste en derde plaat van Sky en ook een Greatest Hits van The Alan Parsons Project. Toen ik onlangs een soortgelijke verzamelaar van de groep op de kop kon tikken bij een bibliotheek-uitverkoop, aarzelde ik natuurlijk niet. De biografie van Alan Parsons is genoegzaam bekend: als assistant engineer was hij aanwezig bij Abbey Road van de Beatles, later viel zijn productiewerk op voor Pilot (herinner u het leuke seventies hitje Oh oh oh it's magic), voor Al Stewart en natuurlijk voor die mijlpaal "Dark Side of the Moon". In zijn eigen muziek toonde Alan Parsons diverse gezichten: hij was duidelijk niet vies van een portie symfonische rock, met blazers, strijkers en pauken (beluister het fenomenale middenstuk in "Silence & I"), wist enkele memorabele instrumentals te schrijven ("Lucifer", "Sirius" en het ook op deze blog al bejubelde "Mammagamma" - zie de TVDW van GreensKeepers van enkele maanden terug) en kon tegelijk goed overweg met gepolijste FM Rock à la Steely Dan. De TVDW van deze week, afkomstig van het album met de fijne titel "The turn of a friendly card", hoort thuis in de laatste categorie. Alan Parsons werkte steeds, net als Mike Oldfield (waarmee hij overigens ook muzikaal veel raakpunten vertoont), samen met gastzangers. Eric Woolfson zong het merendeel van de hits in ("Eye in the Sky" en "Old and Wise"), maar op "Games people play" is de zang in handen van een voor de rest schier onbekende zanger met de intrigerende naam Lenny Zakatek. Het is een trademark APP-nummer, niet het minst omdat er een fantastisch instrumentaal stuk is ingebouwd: de song duurt in totaal 4'16", maar het instrumentaal tussenstuk neemt anderhalve minuut in beslag.

TVDW 02/10/2005 - Tommy Bolin - Savannah Woman (1975)

Eén van mijn favoriete tijdverdrijven is het bezoeken van tweedehandszaken als Troc, de kringloopwinkels of de Koopjeskrant-winkel. Meestal om voor een appel en een ei wat boeken scheef te slaan, of wat leuk speelgoed. Muzikaal valt er zelden iets te rapen in deze winkels, tenzij je op zoek bent naar - flink beduimelde - vinylexemplaren. Qua cd's is de oogst meestal mager, al blijf ik toch wel érg content dat ik een paar jaren terug de moeilijk vindbare cd's "SKY I" en "SKY III" voor een prijsje meegraaide in één van deze winkels. Enkele weken terug was het terug bingo: ik stootte op een cd van Tommy Bolin. Het bleek te gaan, zo leerde websearch later, om 's mans solodebuut "Teaser" uit 1975. En het bleek een goeie gok om de cd mee te nemen. Niet enkel staan er fantastische muzikanten te pronken op het album (Jeff Porcaro, nog voor hij Toto oprichtte, en Narada Michael Walden op drums, en verder o.a. David Sanborn, Phil Collins, David Foster en Jan Hammer) maar ook omdat Bolin er een onwaarschijnlijke diversiteit aan de dag legt. Hij brengt jazzrock, reggae, een ballad die kan wedijveren met wat Elton John in die tijd deed, en wat lichtvoetige gitaarriedeltjes à la JJ Cale. Een verrassing voor mij, die de naam van Tommy Bolin enkel associeerde met Deep Purple (Bolin verving Blackmore op het DP-album Come Taste The Band). Websearch leerde me echter dat Bolin veel meer pijlen op zijn boog had, dan enkel het rammen op gitaar. Zo speelde hij mee bij The James Gang (ter vervanging van Joe Walsh, toen die naar de Eagles vertrok) en, nog veel belangrijker en verrassender, had hij een groot aandeel in het absolute jazzrock-meesterwerk "Spectrum" van Billy Cobham. Dat Bolin ondanks dat alles geen grote naam werd en eerder een cultstatus verwierf, heeft alles te maken met zijn noodlottige leven: in december 1976 stierf hij aan een overdosis. Hoedanook: 1,5 euro voor een trouvaille als dit, this can't go wrong!