TVDW 23/10/2016 - Athlete - Black Swan Song (live) (2012)

Er zijn zo van die weken dat een bepaalde song zoveel belangrijker is dan alle anderen. Op weg naar Brugge afgelopen donderdag, beluisterde ik "Steve McQueen" nog eens. De plaat van Prefab Sprout is om tal van redenen iconisch voor mij. Omwille van de songs natuurlijk, in eerste instantie. Met name tracks 2 tot en met 9 zijn als het ware de belichaming van perfecte pop: romantische, ademende liedjes met in songstructuur, instrumentatie en tekst tal van verrassende, subtiele wendingen. Omwille van het moment van uitgave ook: "Steve McQueen" kwam uit in juni 1985, een scharniermoment voor mij - net tussen middelbare school en universiteit. Omwille van de producer, mijn Held Thomas Dolby. En - misschien zelf: vooral - omwille van die ene zinsnede uit de song Goodbye Lucille #1. Life's not complete / 'till your heart's missed a beat. Mijn favoriete songquote ever.

De tvdw stond met andere woorden vast. Tot, volkomen onverwacht, Black Swan Song mijn pad kruiste. In de live-versie, uit 2012. De studioversie schopte het in 2009 al tot tvdw. Sindsdien groeide het nummer - ik wik mijn woorden - uit tot een van mijn top 3 favoriete songs van het laatste decennium. En toch wist ik eigenlijk al die tijd blijkbaar niet wat er gezongen werd. Wat ik voor "sympathy" nam, blijkt eigenlijk "symphony" te zijn.

I've been racing the clock
And I've run out of steam
I am ready for my final symphony
Oh my body is weak
But my soul is still strong
I am ready to rest in your arms

Hoedanook: unforgettable, this.

TVDW 27/01/2013 - Wave Machines - Home (2013)

Wat duurde het toch lang, voor deze band uit Liverpool met album nummer twee kwam. Maar het was het wachten meer dan waard. In vergelijking met dat debuut van ruim drie jaar terug, twijfelt de groep nu minder tussen rock en synth. Met keyboards die ze uit een garage sale bij Gary Numan lijken te hebben gekocht, maakt Wave Machines boeiende, gelaagde nummers -  nu eens sfeervol en melancholisch, dan weer volgestouwd met spannende breakbeats.

Als je met het oog op een tvdw-nominatie minstens vijf nummers hebt waartussen je kan kiezen, weet je het wel. Nieuwe single Ill Fit heeft een even grote electronica cool als het beste van MGMT, I Hold Loneliness smeekt om een remix door Soulwax. Pollen en Walk before I run  brengen het beste in Athlete in herinnering. Strafste track lijkt me - voorlopig - het prachtig opgebouwde Home.

I’ve been breaking up the ground here. I’ve been pushing through the surface of the atmosphere to test the edges of the clear and the unclear. And I’m longing for the quiet of the unknown.

Het moet al erg gek lopen, mocht dit album aan het eind van het jaar niet in mijn lijstje belanden.

TVDW 24/06/2012 - Keane - Neon River (2012)

Inderdaad. Opnieuw Keane. De vorige tvdw is nog warm, maar uiteindelijk is het simpel: als een nummer onophoudelijk tegen je oorschelp blijft aanschurken, is een nieuwe nominatie onvermijdelijk. Zeker als je dan een muziekluwe week hebt - enkel de nieuwe Rush passeerde de revue, plus een herbeluistering van Rival Sons - dan is de keuze snel gemaakt. Het is overigens niet de eerste keer dat één album twee tvdw's oplevert. Athlete speelde het klaar met hun album "Tourist", en ook die laatste plaat van The Heavy bracht twee nominaties voort.


Neon River is wat mij betreft het hoogtepunt uit "Strangeland", die nieuwe Keane-cd. Prachtig, hoeveel melodie in de zanglijn kruipt. En ook de tekst is een mooi staaltje sfeerschepping, met tussen de lijnen door nog wat zinnigs over lotsbestemming en zelfontplooing.

TVDW 20/05/2012 - Thomas Dolby - My brain is like a sieve (1988)

En dan bleek het plots achter de rug. Dat ene concert waar je jarenlang naar uitkeek. Niet dat het tegenviel, verre van. Er was zelfs een leuke prélude: ik bemachtigde een van de schaarse zitjes voor de Dolby Talk, een uurtje voor het concert. In een veredelde huiskamer, en voor veertig mensen, bleek de man een begenadigd spreker. Hij gaf ons inzage gaf in zijn woon- en werkomstandigheden en zijn grillige (pop- en business-)carrière en strooide zijlingsanecdotes rond over het opnameproces van "The Flat Earth" in Brussel en over zijn liefde voor Athlete.

Ook tijdens het concert even later bleek Dolby de perfecte charmante gastheer - every inch an Englishman en bij elke song klaar met een grappige inleiding. Zijn setlist plukte telkens een drietal songs uit zijn vijf studioalbums, al vond ik het jammer dat zowel I Scare Myself (enkele weken terug nog regelmatig in de set bij Amerikaanse concerten) als Airwaves en Budapest By Blimp niet gespeeld werden. Mochten dan voor mijn part in de plaats worden geschrapt: The Road to Reno (aanvankelijk geschreven met Belinda Carlisle in gedachten), de Sakamoto-samenwerking Field Work en het vrijblijvende bisnummer Silk Pyjamas. Beste momenten van het optreden zaten vooraan : Commercial Breakup was een opmerkelijke opener, One of our submarines (aanvankelijk geschreven voor de Thompson Twins) klonk super, net als The Flat Earth. Ook Europa & the Pirate Twins, de song waar mijn liefde voor Dolby bij begon, klonk snedig en fris. Leuk dat My Brain is like a sieve, een wat anoniemere song uit Dolby's L.A.-plaat "Aliens Ate My Buick" ook opgepikt werd. Altijd een persoonlijke favoriet geweest, zo losjes in een reggae-groove hangend, met die originele tekst en met dat prachtige coda. Voor de Dolby-fan in mij was het trouwens extra genieten van de straffe muzikanten: Matthew Seligman op bas en Kevin Armstrong op gitaar; twee kerels die er al bij waren op debuut The Golden Age of Wireless (en die, samen met Dolby, David Bowie mochten begeleiden op Live Aid). Aan het eind had de groep trouwens nog een leuk toetje: Brussel kreeg de wereldpremière van Eastern Bloc, een song die Dolby blijkbaar nog nooit live had gespeeld.

Magere Hein bleek intussen niet stil te zitten. Zo legde nummmer twee van de Bee Gees het loodje. De Gibb-broertjes scoren laag op de credibiliteitsmeter, ik weet het, maar hun hoeveelheid hits is echt wel indrukwekkend, en hun songs uit de pre-disco-periode passen mooi tussen die andere twee beroemde B's, Beatles en Beach Boys. Favoriete Bee Gees song? De mijne is Tragedy.

Disco kreeg deze week een nog een grotere klap te verwerken met het heengaan van Donna Summer. Ze was vooral Een Stem - en wat voor één - die een carrière opbouwde bij de gratie van de producers rond haar: Giorgio Moroder, Stock Aitken & Waterman, Quincy Jones. Mijn favoriete Summer-plaat is "She Works Hard for The Money" - een productie van Michael Omartian, de man die in dezelfde periode ook "Another Page" van Christopher Cross onder handen nam. Mijn favoriete song is de geweldige, volledig over-the-top remix van I Feel Love door Patrick Cowley.

En dan was er nog Donald 'Duck' Dunn, de bassist die samen met gitarist Steve Cropper talloze soulklassiekers van een kenmerkende groove voorzag. Niet slecht voor een bleekscheet, om met grootheden als Booker T, Otis Redding en Wilson Pickett te werken.

In de comments niet enkel de tvdw, maar ook een cover van een obscuur Dolby nummer, door voormalig Genesis-gitarist Steve Hackett, en een mooie akoestische cover van Dolby's grootste hit, She Blinded me with science.

TVDW 18/03/2012 - Athlete - Rubik's cube (live) (2012)

Het is 19 jaar geleden dat Thomas Dolby nog met een full album met nieuw materiaal kwam ("Astronauts & Heretics" was dat) en blijkbaar is het van 1984 geleden dat hij nog in België optrad. Nog twee maanden en dan is het eindelijk zover, dan landt de Time Capsule Tour in Brussel. Mijn persoonlijke muzikale evenement van het jaar? Het zal toch niet veel schelen, neen. Eigenlijk wacht ik al van 1982 op dit ene concert; van toen ik dat wonderlijke debuut "The Golden Age of Wireless" ontdekte. Een plaat die zoveel sfeervoller leek dan wat collega-synthpioniers destijds uitbrachten - en het begin van een nooit weggeëbde liefde. Dolby bleef namelijk interessante muziek maken, en in de meest recente jaren was het prettig om hem te volgen via 's mans website of twitter-account. Zo nam hij zijn fans regelmatig bij het handje om het opnameproces van "A Map Of The Floating City", die nieuwe plaat, stap voor stap te kunnen volgen.

In de Kapelstraat, waar ik opgroeide, woonden er heel wat vriendjes, maar slechts eentje deelde destijds mijn liefde voor Dolby. En met hem trek ik zovele jaren naar de Ancienne Belgique, midden mei. Een erg fijne bijkomstigheid.

De tvdw heeft hier weinig mee te maken, want buiten wat youtubery stond ik niet stil bij Dolby. Er waren wel streepjes Little Feat, Great Lake Swimmers, een leuke mixtape die ik van www.deathwearswhitesocks.com haalde - en ik blijf ook die nieuwe Chuck Prophet uitstekend vinden. Maar het sterkst vond ik toch de net verschenen live-plaat At Union Chapel van Athlete. Oude bekenden zijn het, of liever: persoonlijke favorieten, die raar genoeg zelfs uitgroeien tot de tvdw-koningen van deze blog. Queen en Thomas Dolby hebben bijvoorbeeld maar twee tvdw's achter hun naam staan. Net als Steve Wynn, Steve Winwood, Paul Simon, Josh Rouse en Roachford. Zowel Yes als Death Cab For Cutie hebben er drie. Maar vier? We zijn intussen 375 tvdw's ver en ik denk niet dat iemand op gelijke hoogte komt van Athlete. Tvdw nummer vier, Rubik's Cube, was al een van de vele hoogtepunten op Athlete's laatste studioplaat "Black Swan". In de live-versie klinkt de song minstens even mooi.

TVDW 27/12/2009 - Sky - Dance of the little Fairies (1980)

Eindejaarslijstje? Op basis van 'meest beluisterd', dan. De top vijf is onderling inwisselbaar, afhankelijk van het humeur.

* Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
* Monsters of Folk - Monsters of Folk
* Tragically Hip - We are the same
* David Gray - Draw the line
* Athlete - Black Swan

maken de top 10 compleet:

* Elvis Perkins in Dearland - Elvis Perkins in Dearland
* The Glimmers present: Disko Drunkards
* The Airborne Toxic Event - The Airborne Toxic Event
* Brendan Benson - My old familiar friend
* Foreign Born - Person to Person

en verder sterk werk van Wave Machines, La Roux, Chickenfoot, Phenomenal Handclap Band, Chuck Prophet, Jeb Loy Nichols, Echo & the Bunnymen, JC Brooks & the Uptown Sound, Patrick Wolf, Fat Freddy's Drop.

Te laat ontdekt: Band of Horses - Cease to Begin (2007), Peter Buffett - Imaginary Kingdom (2008), Michael Franks (hele oeuvre).

Heerlijke re-issues: Thomas Dolby Golden Age of Wireless & The Flat Earth.
Leukste comeback: Simple Minds - Graffiti Soul.
Grootste teleurstelling van Grote Naam: Bruce Springsteen - Working on a dream.
Doodjammer: Willy DeVille, John Martyn, Michael Jackson, Yasmine, Vic Chesnutt, Eric Woolfson.

Leukste aankoop in laatste week van het jaar: Sky 2, voor amper 1.5 euro, in een kringloopwinkel. Wat een geweldige vondst. Vandaar: logische tvdw. Voor achtergrond rond de groep, zie ook hun eerste tvdw, van drie jaar terug:

http://koop05.blogspot.com/2006/01/tvdw-1512006-sky-dance-of-big-fairies.html

http://www.sendspace.com/file/w9aj35

TVDW 25/10/2009 - Monsters of Folk - Dear God (sincerely M.O.F.) (2009)

Phew, om te duizelen, zo'n drukke week. Qua muzikale input dan toch. Dan heb ik het niet louter om het voorbereidende werk voor www.detroitbreakdown.be. Daarbuiten stond maandag nog het concert van Athlete op het programma, in de Botanique en samen met Shamrockske Nico. Aangename avond, al vond ik dat de groep zeker in het begin minder imposant was dan op plaat. Gelukkig waren er genoeg sterke nummers om niet te vervelen. Een extraatje bood de electriciteitspanne midden in de set - zoiets levert altijd leuke momenten op. Verderop in de week kreeg de ipod niet een, niet twee maar drie albums te verwerken die mogelijk zullen worstelen om een plaatsje op het eindejaarslijstje. Er was de nieuwe Echo & the Bunnymen, en het (eenmalige?) samenwerkingsverband tussen The Glimmers en Tim Vanhamel (Disko Drunkards). Twee platen die de volgende weken nog luisterbeurten verdienen. Meest indrukwekkend was echter Monsters of Folk, met vier songwriters die in andere groepen al naam hebben gemaakt (wiki maar even naar hun achtergrond). Het full album is een heerlijke ontdekking, met songs die me doen denken aan Petty, Travelling Wilburys, CSN&Y en The Jayhawks. Voorwaar grote referenties - doodjammer van die dwaze groepsnaam. De tvdw is de single, die de aandacht trekt door de mooie falsetto en het opmerkelijke instrumentarium. Die harp is een al even markante toets als bijvoorbeeld dat clavecimbel op die debuutplaat van Portishead. An earcatcher, mocht zoiets bestaan.

http://www.sendspace.com/file/0yf87c

TVDW 30/08/2009 - Athlete - Black Swan Song (2009)

Gekke vaststelling: na 242 tvdw's (and counting) is het uitgerekend Athlete dat de meeste nominaties heeft. Dat zijn er drie, waarbij er twee kwamen uit het geweldige album Tourist. Even browsen door de artiesten met een tweevoudige nominatie levert trouwens een heterogeen lijstje op, met Patrick Wolf, Crowded House, Phoenix, Queen, Thomas Dolby, Depeche Mode, Steve Wynn, Roachford en Death Cab for Cutie.

De net verschenen cd Black Swan wordt hopelijk de doorbraak van Athlete, een groep die muzikaal heel wat gelijkenissen heeft met Britse collega's als Blur, The Verve, Elbow en Coldplay, maar die tot op heden enkel binnen de Engelse landsgrenzen succes oogstte. De nieuwe, vierde cd heeft nochtans alles om te bekoren en het tot eindejaarslijstjes te schoppen. Grootse songs, met vooraan een single ("Superhuman touch") die schaamteloos catchy is. Ik herinner me ooit bij Bono te lezen hoeveel moeilijker het is om een songtekst te schrijven die op een ongebreidelde manier hoop, geluk en optimisme uitstraalt (in vergelijking met de meer dankbare ldvd stuff). Ik moest er aan terugdenken bij het meervoudig beluisteren van Black Swan. Wat een opeenstapeling van gevleugelde, de liefde voor liefde en leven bezingende tekstflarden, grandioos verpakt in 'uplifting' songs. Daar is moed (en de nodige dosis songschrijverstalent) voor nodig.

Overigens altijd leuk om vast te stellen dat een van je idolen ook fan is van Athlete. Toen Thomas Dolby een paar weken terug gevraagd werd een podcast samen te stellen, smokkelde hij naast Bowie en Iggy Pop ook Athlete in de playlist. Nice touch. Op 19 oktober is Athlete te gast in de Brusselse Botanique. Zou ik hen daar, op het podium, de trofee voor drievoudige TVDW overhandigen?

http://www.sendspace.com/file/0v7p3s

oh ja, en ik had nog die tvdw van vorige week beloofd. Nog een slice of moody melancholic Britishness, alhier:

http://www.sendspace.com/file/nfl44o

TVDW 23/08/2009 - Wave Machines - Dead Horses (2009)

Inderdaad best wel een fijn groepje, die Wave Machines uit Liverpool, zo moet ik na enkele luisterbeurten vaststellen. Er zitten wat primitieve synths tussen, gemixt met falsetto disco en indie gitaren, vele catchy hooks, een springerig jeugdige vibe en for good measure enkele sfeersongs die neigen naar Athlete (wiens nieuwe cd trouwens deze week eindelijk uitkomt). De tvdw, slotsong van de plaat, valt binnen die laatste categorie. Ik zal hem pas volgende week kunnen aanbieden, dus dan twee songs voor de prijs van een! Intussen kan je op de myspace van Wave Machines al wat songs aanklikken, waaronder nieuwe single Punk Spirit. http://www.myspace.com/mywavemachine

TVDW 31/05/2009 - Simple Minds - Moscow Underground (2009)

Wat doe je als een van je favoriete artiesten na 17 jaar (!) stilzwijgen eindelijk nog eens nieuwe songs op De Wereld loslaat? Dan luister je, met gloeiende oortjes. Astronauts & Heretics was het laatste album van Thomas Dolby. In 1992 was dat, met Close but no Cigar (feat. Eddie Van Halen) als halve hitsingle. Daarna: het grote niets. Dolby bleef bezig en startte in Silicon Valley het softwarebedrijf Beatnik. Het is aan hem te danken (zeg maar te wijten) dat we nu opgescheept zitten met die vreselijke polyfone ringtones. Hij startte ook een uitstekende blog, waarop hij ons een kijkje bood op zijn muzikale carrière, zijn gezin, zijn leven. Onlangs stond op zijn twitter (ja, dat doet hij ook) te lezen dat hij z'n dochter naar een concert van Patrick Wolf moest brengen!

Op de blog kon je de laatste jaren stap voor stap de terugkeer van Dolby de muzikant/songschrijver volgen. Hij schreef over de (inmiddels afgelopen) Sole Inhabitant Tour, een one-man-band terugkeer naar het podium. Hij schreef over de drie cd's die EMI wilde uitbrengen. De eerste zag twee weken terug het levenslicht: Singular is een cd/dvd met alle hits, wat rarities en videoclips uit Dolby's carrière. Ik koester me geen illusies: wat voor mij een van de hoogtepunten van het muzikale jaar is, stelt In The Real World niks voor. Dolby is intussen (op zijn best genomen) een cultfiguur, meer niet. EMI verdeelt het album niet in België (in de mail die ik van EMI's promokerel David kreeg, staat letterlijk "Dolby breng ik niet uit in België, verkoopt echt niet"). Ik kocht mijn kopij online, hij valt hopelijk deze week in de bus. Binnen enkele weken/maanden is er de re-issue van Dolby's twee eerste platen, remastered, voorzien van bonus tracks en heruitgebracht onder de supervisie van De Meester zelf.

Op de blog houdt Dolby ons ook op de hoogte van niéuw werk. Afgelopen week presenteerde hij zelfs een sneak preview. Voor het hippe blad Wired mocht hij een podcast samenstellen, en naast Bowie, Athlete en Iggy Pop gooide hij ook drie gloednieuwe songs in de mix. Drie nummers die we in hun nog experimentele fase mochten horen. Full-cd "A map of the floating city", waarop o.a. Eddi Reader en Mark Knopfler meespelen, zou als alles goed zit nog voor het jaareinde verschijnen.

Wacht even, al dat gelul over Dolby en bovenaan deze 'post' staan de Simple Minds te blinken? Drie redenen hiervoor. De nieuwe Dolby-tracks kon ik, als technische nietsnut, moeilijk uit die lange podcast lospeuteren. Plus: het waren slechts works in progress, dus wat oneerlijk om deze songs als 'volwaardig' te beschouwen. Ten derde: ik moet toegeven dat ik naast Dolby ook met veel plezier de terugkeer van Simple Minds heb beluisterd. Eigenlijk is het manifest oneerlijk dat de groep 228 posts op deze blog moest wachten, alvorens een eerste tvdw te scoren. Het voelt haast aan als ontrouw, want Simple Minds was natuurlijk ook bij mij een van mijn eerste muzikale liefdes. De groep tekende sowieso voor mijn eerste live-concert. December 1985 in Vorst, Once Upon A Time Tour, met The Waterboys in het voorprogramma. Dingen die je bijblijven. Mijn favoriete songs van de groep, zovele jaren later? Top of mind zou ik zeggen: Hunter & the Hunted, See the lights, Love Song, The Changeling en Glittering Prize.

Graffiti Soul is het vijftiende album van Kerr & Burchill. Bij de platenfirma's moeten ze inmiddels kramp hebben om steeds weer in begeleidende bio's te schrijven dat de nieuwe plaat "a return to form" is en meer van die promo-blabla. Dit keer is er echter reden tot voorzichtig optimisme: de nieuwe cd bevat opvallend weinig rotte plekken en heel wat songs die erg behoorlijk zijn. De tvdw, openingstrack van de plaat, is een goed voorbeeld. Over de limited edition bonus-cd zullen de meningen verdeeld zijn. Het is een rare verzameling covers. Thin Lizzy, Beach Boys en Nick Lowe krijgen een redelijk pijnlijke beurt; de versies van songs van Magazine en The Call zijn heel wat beter.

http://www.sendspace.com/file/kostbc

TVDW 05/02/2006 - Athlete - Wires (2005)

De blog lijkt met deze inzending misschien wat meer op een persoonlijk dagboek dan wat anders, maar dat is dan maar zo. Behoorlijk emotioneel weekend achter de rug, en de vraag is of het gepast is dan om met iets triviaals als de TVDW's bezig te zijn. And if so, wat dan te kiezen. Zaterdag naar erg ontroerende begrafenis gegaan van Mariette, een onthaalmoeder uit Aartselaar waar Elien als kleuter vele mooie tijden beleefde. Ze nam Elien zelfs op in haar bed, in het holst van de nacht, die welbewuste 18de april 2001, toen we ons halsoverkop naar de kraamkliniek repten, voor de geboorte van Bram. Nog voor haar zestigste verjaardag geveld door de ziekte met hoofdletter "K", die lieve Mariette. Soms is het leven te hard. Vrijdag in de vooravond kreeg ik daarenboven nog een verontrustend telefoontje van vriend H, en ook dat had te maken met ziekenhuizen. Hij en zijn vrouwtje moesten onverwacht vroeg naar de kraamkliniek, mogelijke complicaties vastgesteld, het zekere voor het onzekere nemen etc... - bij zo'n mededelingen krijg ik het al koud. Weekend werd vandaar overschaduwd door tal van bespiegelingen over de Grote Thema's. Inclusief herinneringen aan eind maart 2000, die in het zwart aangekruiste periode in mijn geheugen, toen we zelf naar het ziekenhuis moesten om er gedwongen afscheid te nemen van onze ongeboren Lisa. Als TVDW dan maar een nummer dat het hospitaalgevoel en de onmacht omtrent het wel en wee van ongeboren leven verwoordt: "Wires" van Athlete.

You got wires, going in
You got wires, coming out of your skin
There's dry blood, on your wrist
Your dry blood, on my fingertip

Running down corridors
Through automatic doors
Got to get to you, got to see this through
First night of your life, curled up on your own
Looking at you now, you would never know

TVDW 25/12/2005 - Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved (2005)

Eén van de meest boeiende gitaarrock-cd's van het jaar is Plans van Death Cab For Cutie, een groep die al jaren geboekstaaft staat als een van de lievelingen in het indie-rockcircuit. Plans is het album waarmee deze groep uit Seattle de overstap waagde, om Cole Porters "Ev'ry time we say goodbye" verkeerdelijk te parafraseren, from minor to Major. Het debuut van Warner is een schot in de roos en nog beter dan de - ook al erg knappe - voorganger Transatlanticism. DCFC klinken als een intelligente kruising tussen eels en dEUS, hun songs blinken verder uit door de prachtige, beeldrijke en poëtische teksten. Op de vorige cd presteerde Ben Gibbard het om een tekst te schrijven rond het handschoenenkastje in de auto (!), op het nieuwe Plans, dat nog groeit bij elke beluistering, staan er weer enkele erg rake observaties. Zoals:
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the no's on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Of wat te denken van
The gift of memory's an awful curse / With age it just gets much worse / but I won't mind.

Nog snel even het jaar besluiten met een vrijblijvend eindejaarslijstje? Natuurlijk weer heel wat dingen gemist - dEUS, Goldfrapp en The Magic Numbers come to mind, ze zouden vermoedelijk ook mijn lijstje hebben gehaald - maar voor wat het waard is:

Brendan Benson - een dozijn popparels
David Gray - panoramisch en overweldigend
Death Cab For Cutie - indie-rock, maar dan clever en catchy
Ryan Adams - countryrock XXL, op dubbelaar Cold Roses
Gorillaz - eclectische soundtrack for now people
I Am Kloot - the quiet loud, folkrock with an edge
Roachford - smooth soulpop
Athlete - Britpop met lef, grandeur en soul
AJ Croce - singer-songwriter stuff die zich bij de besten kan meten

en nog genoten van Stevie Wonder, Steve Wynn, Hall&Oates, Robert Plant en natuurlijk Queen & Paul Rodgers. En van de home made compil-cd's die me gepresenteerd werden.
Op naar 2006!

TVDW 13/03/2005 Athlete - If I found out (2005)

Athlete is over het Kanaal samen met Doves het snoepje van de maand, bij de op hypes kickende Britten. Daar waar de nieuwe cd van Doves, Some Cities, een in hoofdzaak erg vervelende, overambitieuze plaat is geworden, is Tourist, het net verschenen tweede album van Athlete (afkomstig uit het kleine Britse stadje Deptford) wel een voltreffer over de hele lijn. Vehicles and Animals uit 2003 was een sympathiek debuut, het soort van plaat waarin de jonge honden net voor een refrein olijk "chorus!" riepen. De Britpop-songs El Salvador en You Got The Style schopten het ook in België tot radiohit, en de groep oogste met het album een nominatie voor de Mercury Prize. Ditmaal maakt Athlete twee sprongen vooruit. Tourist is een pak minder vrijblijvend en bevat songs die aan je ribben blijven plakken. Breed georchestreerde ballads doen denken aan The Verve, maar krijgen met speelse keyboards toch nog een lichte toets mee. Een van de absolute topmomenten op het nagenoeg foutloze album is If I found out, waarin halverwege een gospelkoor het nummer helemaal openbreekt, als golven die tegen de dijk spatten.