TVDW 18/08/2019 - Stevie Wonder - Don't you worry 'bout a thing (1973)

Dat de tvdw deze week uit het festivalcircuit zou komen, stond in de sterren geschreven. Neen, dan heb ik het niet over Woodstock (dit weekend 50 jaar oud), want met dat festival heb ik eigenlijk niet veel. Wel over Pukkelpop, het festival dat ik voor het eerst bezocht in 1988 (!! - amper de vierde editie!!) maar dat ik intussen al vele jaren links liet liggen, in hoofdzaak wegens niemand om mee op te trekken.

(Dat laatste klinkt zieliger dan het is hoor).

Dat ik dit jaar wel kon gaan, met een van mijn beste vrienden dan nog, had ik te danken aan mijn petekind, die ik zeven jaar terug binnenloodste bij PKP en die intussen een stevige steunpilaar in de organisatie is. We kozen voor de zondag, dus stond het fenomeen Billie Eilish meteen in pole position voor een tvdw. Omdat haar debuut zo'n boeiende plaat is, dankzij de duistere, erg afwijkende bedroom productie van Billie's grote broer. En omdat haar songs de laatste maanden sowieso niet weg te branden zijn ten huize Koop. Op PKP waaide de subtiele productie van het album natuurlijk weg, maar in de plaats was het wel gefascineerd kijken naar Billie zelf, die met jeugdige branie en een charmante wie-doet-mij-wat houding de wei inpakte. Knap hoe ze overeind bleef, ondanks die opvallend rustige set met veel downtempo, soms wat torch songs-achtige nummers. Geen blijk trouwens van de arrogante, vervelende uitstraling die Eilish graag etaleert op affiches en in clips - gelukkig maar.

Billie mocht dan al de meest besproken act van de zondag (en van de hele festivalzomer, for that matter) zijn, ze was niet de enige PKP-artiest die aanspraak maakte op een tvdw. Ook Anderson Paak overtuigde met zijn zonnige, soulvolle, funky set - al had hij net iets strakker uit de hoek mogen komen. Retestrak was dan weer de set van Kelis, every inch a woman die een erg langgerekte, overweldigende medley op een uitgekookte manier jongleerde met R&B, Europese EDM, house en old school electro. Net als toen ik haar de eerste keer zag op PKP, editie 2000 was dat, bracht ze ook nu een flard Smells Like Teen Spirit, maar net zozeer Donna Summer's I Feel Love, om af te sluiten met een powerhouse versie van A Capella.

Nog tvdw-waardig materiaal? In de Boiler Room had ik het, toegegeven tot mijn verbazing, prima naar mijn zin. Omwille van de verbluffende laser show, die synchroon met de beats een geweldige sfeer opleverde, met name bij de wat zweverige, spacy set van (de mij voor het overige onbekende) Belg Maxim Lany. Hoezeer ik aangenaam verrast was in die Boiler Room, zo teleurgesteld was ik in de Marquee bij de twintig minuten van The National die ik er meepikte. Ik moet de enige zijn, getuige alle laaiende reacties overal, maar ik stoorde me aan het wat belegen kijkstuk en de soms weinig toonvaste stem. Het leek me ook plots allemaal vreselijk oubollig, in vergelijking met zowat al het andere op het festival.

Bon, uitvoerige uitleg, maar waar blijft de link met Stevie Wonder - want die speelde natuurlijk niet op PKP?!? Wel, simpel: Don't you worry 'bout a thing, die geweldige song uit het al even geweldige "Innervisions", zat in de set van Susobrino, een DJ die in de vroege namiddag in de Booth speelde, het kleinste van de acht podia van PKP. Het was zo'n onverwacht kippenvelmoment waarop alles in de plooi viel: drankje in de hand, (water)zonnetje dat uitkomt, die song die op het juiste moment in de mix dropt en mooi volk rond je dat meezingt. Heerlijk.

TVDW 09/08/2015 - Stevie Wonder - Boogie On Reggae Woman (1974)

De Stevie Wonder en de platen die hij vanaf begin jaren zeventig begon te maken? Daar valt nauwelijks iets aan toe te voegen. Perfecte platen, tijdloos, met nauwelijks een zwakke plek, vol met bezielde, geëngageerde songs, origineel in productie en arrangement... en we kunnen nog wel even doorgaan met argumenten. De tvdw komt uit de plaat met de bizarre titel "Fulfillingness' First Finale" (ik heb me altijd afgevraagd wat dat betekent - een Bijbelse verwijzing?). Het album waar ook het hoekig funky You Haven't done Nothing opstaat, en het later door George Michael gecoverde They Won't Go When I Go. Michael Sembello en The Jackson 5 komen er op meespelen, net als Minnie Ripperton en Paul Anka. Maar op de tvdw, het door een heerlijk wobbly groove voortgestuwde Boogie On Reggae Woman, speelt Wonder zowat alles alleen. Twee jaar later zou de man "Songs in the Key of Life" uitbrengen, die uppercut van een plaat en het hoogtepunt uit zijn Gouden Periode.

TVDW 19/07/2015 - Neoton Familia - Karneval (1984)

In de omgeving van Nessebar, Bulgarije, valt er ontzettend veel namaakkledij van Hollister en Obey te kopen, maar vinyl, ho maar. En toch, in de gaanderij van een hotel was er een antiekwinkeltje dat wel een twintigtal platen had. Een mooie van George Harrison, maar de dikbuikige, in een klein zwembroekje getooide zaakvoerder vroeg er teveel voor. Dan liever drie andere plaatjes meegraaien, voor omgerekend 5 euro. Drie Bulgaarse persingen dan nog, dus met cyrillisch schrift op de hoezen - dat geeft een leuke, extra toets. Fahrenheit van Toto was er zo eentje die ik niet kon laten liggen, net zomin als een knappe jazzverzamelaar met o.a. Sarah Vaughan, Ella Fitzgerald...). En dan was er nog een Bulgaarse verzamelaar waar, zo beweerde de antiquair, o.a. Stevie Wonder op stond. Hij wees hierbij naar wat cyrillische letters die me natuurlijk niet veel wijzer maakten. Ik besloot het erop te wagen en ook die plaat te kopen.

Thuisgekomen volgde met de hulp van @ihateseagulls, een van mijn handvol Russische volgers op Instagram, de vertaling van de artiestennamen. De plaat bleek een erg bizar samenraapsel te bevatten: Ricci & Poveri stonden er zij aan zij met de Oost-Duitse rockband Karat; verder doken ook Ronnie James Dio, Alphaville, The Jacksons, Shakin' Stevens en - jawel - Stevie Wonder op. Nog verrassender werd de eerste luisterervaring: de songs bleken becommentarieerd en aan elkaar gepraat door een (naar ik aanneem in Bulgaars pratende) DJ. Dat maakt het tot een de meest surrealistische platen uit mijn verzameling - en zorgt voor een tvdw, natuurlijk. Ik kies meteen voor de meest exotische groep uit die rare compilatie. Neoton Familia komt uit Hongarije, strikt genomen net geen buurland van Bulgarije, maar blijkbaar daar toch bekend genoeg om het tot op vinyl te schoppen.

TVDW 27/03/2011 - Jamiroquai - Hurtin' (2010)

Het wordt tijd dat ik het op papier zet bij wijze van statement. "Ik moet mijn hoop laten varen dat Jamiroquai ooit nog een plaat zal maken die langs Innervisions van Stevie Wonder zal staan. Ain't gonna happen." Zo.

Een geval van te hoge verwachtingen? Ongetwijfeld, al wees in het begin van de carrière van Jay Kay alles erop dat de man zulk meesterwerk in zich had. Elke nieuwe release van Jamiroquai stelde me echter keer op keer teleur. Neen, dit was geen nieuwe Stevie Wonder, eerder een getalenteerd maar berekend ventje dat - een eenmalige meesterlijke track als Black Capricorn Day niet te na gesproken - ergerlijk braaf binnen de lijntjes kleurde.

Maar kijk, eenmaal de kaap van de initiële en inmiddels vertrouwde teleurstelling genomen was, slaagde Jamiroquai's laatste album Rock Dust Light Star er toch in me te charmeren. Blue Skies is bijvoorbeeld een heerlijk luilekkere track terwijl Hurtin' een rudimentaire groove van een song is, die me vaagweg doet denken aan iets wat (tweevoudig tvdw-winnaar) Roachford ook in zijn mars had.

TVDW 26/07/2009 - Thomas Dolby - Airwaves (demo) (1981)

"FSK ab 0 freigegeben". What the f**k is dat nu weer? Droppen de twee remastered en expanded uitgaves van The Golden Age of Wireless en The Flat Earth eindelijk in de bus, en wat staat er op de hoes gedrukt, in een schreeuwlelijk wit kader? FSK ab 0 freigegeben. Geen idee wat het te betekenen heeft, vermoedelijk iets van eco of tax free of importrechten, maar het ontsiert natuurlijk wel de hele re-issue. In deze downloadtijden zijn het de extraatjes die de platenkoper kunnen overhalen om nog geld neer te tellen voor echte cd's. Bonus tracks, boeiende liner notes, rarities... Ze zijn allemaal te vinden op deze twee re-issues en ik heb ze deze week met veel plezier (her-)ontdekt. Goede investering dus. Alleen doodjammer van die Duitse opdruk op het hoesje.

Dat Dolby een van mijn helden is, is op deze blog al meermaals gemeld. Ook al is zijn debuutplaat ondergedompeld in synths en drummachines, toch is ze in mijn oren erg waardig oud geworden. Je hoeft ze maar naast de in dezelfde periode uitgebrachte platen van pakweg Thompson Twins en Depeche Mode te leggen, om te begrijpen wat ik bedoel. Dolby heeft in zijn (korte en erg fragmentarische) carrière overigens bewezen dat hij over een erg brede muziekinteresse (en/of een goed gevuld adressenboekje) beschikte. Hij werkte bijvoorbeeld samen met (leden van) XTC, The Grateful Dead en verder met Bowie, Stevie Wonder, Joan Armatrading, Ofra Haza, Joni Mitchell, Prefab Sprout, George Clinton en Ryuichi Sakamoto (...en ja, ook met Def Leppard en Foreigner...). Een samenwerking met Michael Jackson was er ook ei zo na van gekomen, ten tijde van Dolby's Amerikaanse top 10 hit 'She Blinded Me With Science'. Dolby werd uitgenodigd ten huize Jackson, de twee hadden een langdurige, erg aangename babbel (waarbij Dolby plots raar opkeek toen hij allerlei jong grut zag rondlopen in het gigantische huis). Nadien schreef hij een song voor MJ en stuurde ze op. De reactie van MJ was nogal lauwtjes, hij hield enkel van de drums, zo liet hij weten. De song in kwestie begon met de sample "tell me about your childhood"... achteraf gezien logisch dat MJ het maar niks vond. Dolby nam het nummer dan maar zelf op, het werd zijn grootste hit in Engeland: Hyperactive.

De tvdw is een van de bonus tracks die bij 'The Golden Age of Wireless' hoort. Het is een demo die voordien enkel te vinden was op 'From Brussels With Love', een compilatie van Les Disques Du Crépuscule die aanvankelijk enkel op cassette uitkwam, met verder bijdragen van andere left of center artiesten als John Foxx, Brian Eno en the Durutti Column. Airwaves kwam later in een meer georchestreerde vorm terug op 'The Golden Age...', maar het is deze erg spaarzame, atmosferische versie die Dolby altijd is blijven koesteren. Bij de liner notes laat de man weten dat Trevor Horn en Elton John ooit met het idee speelden om er een cover van op te nemen. En Dolby stipt ook fijntjes aan dat Billy Joel goed moet geluisterd hebben naar het nummer. Vergelijk de melodie van de zanglijn maar met de 'remember Charlie, remember Baker' lijntjes in Goodnight Saigon...

http://www.sendspace.com/file/8v40jv

TVDW 17/02/2008 - Rahsaan Patterson - Cloud 9 (2007)

Turbulent weekje, muzikaal gezien dan toch, met onder meer een Valentijnsconcert met Trixie Whitley (goede stem, redelijke songs, teveel vocale overacting) en Sioen (vijf prachtmomenten, helaas ook wat teveel "kijk we kunnen ook stevig rocken" onzin).
En een trip naar Finland, waarbij de iPod vooral heel wat zwarte muziek naar voren schoof. The Reddings bijvoorbeeld (hun instrumental The Awakening diende destijds als een van de begintunes van het eighties radioprogramma Funkytown), of Van Hunt, het grillige talent wiens laatste cd geweigerd werd door Blue Note (maar toch gelekt werd op internet). Ook de door my man Hans DDay met uiterste zorg samengestelde compilatie Soul Sistaz (not available in any shop!) kreeg enkele luisterbeurten. Wat een heerlijke ontdekkingen die Hans uit de stoffige kelders van de sixties en seventies soul weet op te diepen! Maar de tvdw gaat naar een track van Rahsaan Patterson, uit diens laatste cd Wines & Spirits. Patterson blijft wat minder bekend in Europa maar geldt m.i. als een van de grootste talenten uit de hedendaagse funk/soul sector. Zijn Love in Stereo belandde enkele jaren terug ook al in mijn eindejaarslijstje, herinner ik me, en ook de nieuwe cd is een fijn samenraapsel van old school soul en nieuwere, Neptunesachtige grooves. De tvdw komt uit de eerste categorie. Luister naar die rubberen bas en die vintage Stevie Wonder stembuigingen - geweldige song....

http://www.sendspace.com/file/ylidlu

TVDW 25/12/2005 - Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved (2005)

Eén van de meest boeiende gitaarrock-cd's van het jaar is Plans van Death Cab For Cutie, een groep die al jaren geboekstaaft staat als een van de lievelingen in het indie-rockcircuit. Plans is het album waarmee deze groep uit Seattle de overstap waagde, om Cole Porters "Ev'ry time we say goodbye" verkeerdelijk te parafraseren, from minor to Major. Het debuut van Warner is een schot in de roos en nog beter dan de - ook al erg knappe - voorganger Transatlanticism. DCFC klinken als een intelligente kruising tussen eels en dEUS, hun songs blinken verder uit door de prachtige, beeldrijke en poëtische teksten. Op de vorige cd presteerde Ben Gibbard het om een tekst te schrijven rond het handschoenenkastje in de auto (!), op het nieuwe Plans, dat nog groeit bij elke beluistering, staan er weer enkele erg rake observaties. Zoals:
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the no's on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Of wat te denken van
The gift of memory's an awful curse / With age it just gets much worse / but I won't mind.

Nog snel even het jaar besluiten met een vrijblijvend eindejaarslijstje? Natuurlijk weer heel wat dingen gemist - dEUS, Goldfrapp en The Magic Numbers come to mind, ze zouden vermoedelijk ook mijn lijstje hebben gehaald - maar voor wat het waard is:

Brendan Benson - een dozijn popparels
David Gray - panoramisch en overweldigend
Death Cab For Cutie - indie-rock, maar dan clever en catchy
Ryan Adams - countryrock XXL, op dubbelaar Cold Roses
Gorillaz - eclectische soundtrack for now people
I Am Kloot - the quiet loud, folkrock with an edge
Roachford - smooth soulpop
Athlete - Britpop met lef, grandeur en soul
AJ Croce - singer-songwriter stuff die zich bij de besten kan meten

en nog genoten van Stevie Wonder, Steve Wynn, Hall&Oates, Robert Plant en natuurlijk Queen & Paul Rodgers. En van de home made compil-cd's die me gepresenteerd werden.
Op naar 2006!

TVDW 04/12/2005 - Roachford - This Generation (1994)

Wie zegt er dat artiesten slechts één TVDW-notering kunnen krijgen? In de statuten staat dat nergens vermeld en ook bij TVDW versie 1.0, die in de jaren tachtig van vorige eeuw werd gelanceerd, slaagden vele artiesten er in om meerdere TVDW's te verzamelen. Dus ook al had Andrew Roachford amper 9 weken geleden het voorrecht om een TVDW in de wacht te slepen (zie 9 oktober), hier duikt hij alweer op. Logisch en volkomen terecht, want 's mans optreden gisterenavond in de Botanique was bij momenten weergaloos sterk. De referenties die onderhuids op Roachford's platen aanwezig zijn - Marvin Gaye, Stevie Wonder, Philadelphia soul - kwamen op de planken helemaal naar boven. Bij de bisnummers, die grondig afweken van de vooropgestelde setlist, starte hij "Get Ready" op met een flard uit Sly & the Family Stone's "Everyday people" en ook op andere momenten in het concert was het volop genieten van de intereactie tussen de vijf schitterende muzikanten die zich op het podium zichtbaar stonden te amuseren. Schrijnend evenwel: er stond in de kleine Witloofbar van de Botanique hoogstens 60 man te kijken.....Na afloop maakten Hendrik (shout out to my man Dela!) en ik de bedenking dat Jamiroquai - landgenoot, generatiegenoot en ongetwijfeld evenzeer van soul doordrongen - dit concert had moeten zien. Jay K's tot in de puntjes verzorgde live-show staat mijlenver van het spontane, vaak in jams uitmondende optreden van Roachford. De manier waarop hij zijn reguliere set afsloot met "This Generation" - op plaat sowieso al een persoonlijke favoriet, omwille van dat heerlijk rollende basloopje - was indrukwekkend; de band met een eenvoudig "on the one" keer op keer stilleggend, om nadien opnieuw te demarreren. Na een kleine twee uur keek Roachford met brede grijns naar het publiek, uit elke porie van zijn lichaam druipend van het zweet.... en van de soul.

TVDW 09/10/2005 - Roachford - Tomorrow (2005)

Andrew Roachford. We zagen hem ooit, rond 1993 moet dat geweest zijn, een stomend concert geven in het inmiddels al lang ter ziele gegane concertzaaltje The Pacific in Antwerpen en we hebben altijd al een boon gehad voor de radiovriendelijke soulpop van de man. Na jaren van stilzwijgen duikt Roachford nu terug op, met de nieuwe cd Word of Mouth, dan nog wel op het Peppermint-label van Duits producer Mousse T ("I'm horny, horny horny horny" en Tom Jones' "Sexbomb", weet u nog?). Soulpop is nog steeds zijn sterk, maar na talloze beluisteringen - we zullen vermoedelijk dit jaar geen enkele cd meer draaibeurten gegeven hebben dan deze - blijkt dat hij dit keer nog meer de nadruk op "soul" heeft gelegd, en minder op "pop". Het blijft natuurlijk gladde, lekker in het oor liggende muziek, zoals bijvoorbeeld ook Soulsister destijds bracht of zoals we die ook terugvonden op de laatste twee cd's van Hall & Oates. Wie echter goed luistert vindt tal van details terug in de erg verzorgde productie. Dat, in combinatie met Roachfords fantastische, erg natuurlijk klinkende zanglijnen - elke zinssnede druipt van de soul - zorgt voor een erg erg fijne plaat. Luister naar de haast onverholen verwijzing naar Marvin Gaye in de eerste strofe van "Together", naar de thematische parallel met Stevie Wonders "Living for the city" in "Work it out", naar de knipoog naar de klassieke TSOP-productie in single "River of love" en naar de manier waarop een slepende ballad als "Everything" telkens wordt stilgelegd, een stop-and-go truukje dat die oude soulartiesten dat in onze verbeelding ook wel eens bovenhaalden tijdens live-optredens in The Apollo Theatre. Onze TVDW is wat mij betreft het prijsbeest van de plaat; een toonbeeld van een perfect opgebouwde productie. In vogelvlucht: 1. een akoestisch gitaartje en wat beats en Roachfords stem, smooth as silk. 2. in het bruggetje duikt een Jimi Hendrix-achtig gitaartje op (de Hendrix van Little Wing, niet die van Crosstown Traffic) en is er plaats voor een piano-riedel die wel een vertraagde variant lijkt van deze uit "Sympathy for the devil". 3. de baslijn wordt in het nummer geschoven, alsook de warme gloed van een gospelkoortje. 4. strijkers vinden hun weg en tillen het nummer na drieënhalve minuut, na een langgerekte roffel van aanzuigende drums (voor hetzelfde productionele truukje: zie "Sowing the Seeds of Love" van TFF), naar een hoger niveau. 5. in aanloop naar de outro worden alle schuivertjes terug naar beneden geduwd, tot enkel het koortje en wat percussie overblijft.
As good as it gets.

TVDW 03/07/2005 - Buckshot LeFonque - Breakfast @ Denny's (1995)

"Eén van de meest relevante gedichten uit de Amerikaanse geschiedenis, muziek van blueslegende Albert Collins, Elton John en DJ Premier, een verzameling van de beste hedendaagse jazzmuzikanten en rappers, een liefdeslied, reggae, blues, jazz, hiphop, rap, rock, heavy metal, een kinderrijmpje, politieke satire en samples van Duke Ellington, John Coltrane, de alomtegenwoordige James Brown en Fela Kuti... - geen enkele plaat die dit jaar uitkomt, kan dezelfde diversiteit voorleggen." Het - losjes vertaalde - citaat is van de hand van Delfeayo Marsalis en het komt uit de liner notes die bij het debuut van Buckshot LeFonque horen. Buckshot LeFonque bracht amper twee albums uit, het was het geesteskind van Dj Premier (turntable wizard en Guru's sidekick bij GangStarr) en Branford Marsalis, één van de meest begenadigde jazzmuzikanten in this day and age en iemand die met dit zijproject de grenzen tussen jazz en zogenaamd populaire muziek deed vervagen. Premier en Marsalis kenden mekaar van de soundtrack voor Spike Lee's Mo' Better Blues. Ten tijde van het tweede Buckshot-album Music Evolution uit 1997 (de cd met de grootste Buckshot-hit "Another Day", het nummer dat Stevie Wonder vergat te schrijven) had ik het geluk om Branford Marsalis te mogen interviewen, enkele uren voor diens concert in, of all places, de Brusselse Mirano. Een teveel aan bescheidenheid kon Marsalis niet aangewreven worden, zo bleek al snel tijdens het interview, maar het werd wel een erg aardige babbel met deze levende legende, die in 1985 al, als één van de Blue Turtles, het memorabele solo-debuut van Sting verrijkte (en datzelfde jaar aan de zijde van diezelfde Sting ook op Live Aid te gast was) en die in heel Amerika bekend werd als één van de bandleaders van Jay Leno's Tonight Show. Oh ja, het interview destijds werd van excellent fotomateriaal voorzien door Dela (shout out to my man Dela!). En oh ja, die handtekening van Marsalis staat toch maar fijn te blinken in mijn cd-boekje. De geselecteerde TVDW start met een sample uit Leno's Tonight Show (waarin Leno de fastfoodtent Denny's over de hekel haalt omwille van de vermeende racistische politiek van deze keten - Jay Leno quipped at the time "Denny's say that they don't discriminate, but you gotta wonder when that chef's hat is pointed...."); de track zelf is een geslaagde samenwerking tussen Marsalis en DJ Premier .