TVDW 23/12/2012 - Heaven 17 - Penthouse & Pavement (1981)

Bon, de wereld is dus vooralsnog niet vergaan.

Maar best ook, anders zou niemand mijn eindejaarslijstje kunnen zien. En dat lijstje is, vlak na Wereldvrede en Global Warming, toch het allerbelangrijkste.

De albums waar ik in 2012 het meeste plezier aan heb beleefd:

1/ The Shins - Port of Morrow. Vijf jaar wachten werd beloond met opnieuw een perfecte popplaat. Foutloos.
2/ The View - Cheeky for a reason. Onmogelijk om niet te vallen voor de rafelige charme van deze groep, die zich ergens tussen Libertines, The Kooks en The Kinks beweegt.
3/ Keane - Strangeland. De grootste verrassing voor mij. En nog maar eens het bewijs dat 'commercieel' geen scheldwoord is.
4/ Mumford & Sons - Babel. Die zogenaamd 'moeilijke' tweede plaat bleek een groots album te zijn.
5/ Tom McRae - From the lowlands. De meest romantische plaat van het jaar - en het concert in de Gentse Handelsbeurs was ook prima.
6/ The Maccabees - Given to the wild. Ambitieus, soms op het randje van het pretentieuze. Een plaat die heel wat luisterbeurten vereist om tot bloei te komen.
7/ Great Lake Swimmers - New Wild Everywhere. Donkerbruine, herfstige plaat met mooie, onopdringerige luisterliedjes. En het concert in de Botanique was... ook prima.
8/ Tragically Hip - Now for Plan A. Die van Rival Sons en The Heavy moeten nog wat boterhammetjes eten, de meest spannende classic rock komt nog steeds uit Canada.
9/ The 2 Bears - Be Strong. De nieuwe Hot Chip kon niet helemaal overtuigen, maar Goddard's hobbyproject was wel raak. Vermakelijke, relativerende kruising tussen house en electronica.
10/ Cody Chesnutt - Landing on a hundred // Jessie Ware - Devotion. Amerikaanse inktzwarte retro-soul en Britse blanke gestileerde R&B.

En verder genoten van o.a. de platen van Emeli Sande, Chuck Prophet, The Producers, Ed Sheeran (dank, Elien) en de singles van Rudimental (dank, Bram). Concert van het jaar was - vanzelfsprekend - dat van Thomas Dolby in de Ancienne Belgique.

De tvdw heeft geen link met bovenstaand lijstje. Wel met het concert van Heaven 17, afgelopen maandag in het vernieuwde Depot in Leuven. Eentje dat ik meepikte, al was het maar om opnieuw een naam te schrappen uit mijn lijstje Oude Helden Die Ik Nog Live Wil Zien. Die eerste drie platen van Heaven 17 waren destijds toch een boeiende evolutie van new wave naar synthpop en blanke funk. Het concert ging aarzelend van start: van de grootse sound waarvoor Ware en Gregory op "The Luxury Gap" bekend waren, bleef weinig over. Pas toen in de tweede helft ouwertjes als Fascist Groove Thang werden bovengehaald, viel alles in de plooi. Met een mooi eerbetoon aan The Associates, met een aan Kraftwerk refererende elektronische versie van You've lost that lovin' feeling, en met een donkere versie van het iconische Being Boiled - de allereerste song die Ware, toen nog bij The Human League, schreef. Hoogtepunt was een langgerekt, nog steeds fris klinkend Penthouse & Pavement, waarin bassist Julian Crampton (zie ook Incognito, en dat lekkere baslijntje op Tribute van The Pasadenas) een fijn solomoment opeiste.

TVDW 22/04/2012 - Great Lake Swimmers - Easy Come Easy Go (2012)

Ik verwacht binnenkort een kwade mail uit Spanje. "Hey Koop, was het misschien niet goed genoeg, nee?" Wel, sorry, maar ook al genoot ik wel van het losjes uit de pols swingende concert van Josh Rouse in de Handelsbeurs - een setlist die herinneringen opriep aan platen van GW McLennan, Freedy Johnston, JJ Cale en Paul Simon kan niet slecht zijn - toch zat er niet echt een tvdw in. Nu, Josh mag niet klagen, met It looks like love en Sad Eyes heeft hij al twee tvdw's op zak. Neen, dan toch maar kiezen voor Great Lake Swimmers. Groepje dat al gekoesterd werd door Hannes en Shamrockske en dat ik rijkelijk laat ontdekte. Vorige plaat "Lost Channels" had met Pulling on a line eigenlijk al een tvdw moeten opleveren, dit keer - met het donkerbruin gekleurde nieuwe album "New Wild Everywhere" - is het dan toch eindelijk prijs.

TVDW 18/03/2012 - Athlete - Rubik's cube (live) (2012)

Het is 19 jaar geleden dat Thomas Dolby nog met een full album met nieuw materiaal kwam ("Astronauts & Heretics" was dat) en blijkbaar is het van 1984 geleden dat hij nog in België optrad. Nog twee maanden en dan is het eindelijk zover, dan landt de Time Capsule Tour in Brussel. Mijn persoonlijke muzikale evenement van het jaar? Het zal toch niet veel schelen, neen. Eigenlijk wacht ik al van 1982 op dit ene concert; van toen ik dat wonderlijke debuut "The Golden Age of Wireless" ontdekte. Een plaat die zoveel sfeervoller leek dan wat collega-synthpioniers destijds uitbrachten - en het begin van een nooit weggeëbde liefde. Dolby bleef namelijk interessante muziek maken, en in de meest recente jaren was het prettig om hem te volgen via 's mans website of twitter-account. Zo nam hij zijn fans regelmatig bij het handje om het opnameproces van "A Map Of The Floating City", die nieuwe plaat, stap voor stap te kunnen volgen.

In de Kapelstraat, waar ik opgroeide, woonden er heel wat vriendjes, maar slechts eentje deelde destijds mijn liefde voor Dolby. En met hem trek ik zovele jaren naar de Ancienne Belgique, midden mei. Een erg fijne bijkomstigheid.

De tvdw heeft hier weinig mee te maken, want buiten wat youtubery stond ik niet stil bij Dolby. Er waren wel streepjes Little Feat, Great Lake Swimmers, een leuke mixtape die ik van www.deathwearswhitesocks.com haalde - en ik blijf ook die nieuwe Chuck Prophet uitstekend vinden. Maar het sterkst vond ik toch de net verschenen live-plaat At Union Chapel van Athlete. Oude bekenden zijn het, of liever: persoonlijke favorieten, die raar genoeg zelfs uitgroeien tot de tvdw-koningen van deze blog. Queen en Thomas Dolby hebben bijvoorbeeld maar twee tvdw's achter hun naam staan. Net als Steve Wynn, Steve Winwood, Paul Simon, Josh Rouse en Roachford. Zowel Yes als Death Cab For Cutie hebben er drie. Maar vier? We zijn intussen 375 tvdw's ver en ik denk niet dat iemand op gelijke hoogte komt van Athlete. Tvdw nummer vier, Rubik's Cube, was al een van de vele hoogtepunten op Athlete's laatste studioplaat "Black Swan". In de live-versie klinkt de song minstens even mooi.