TVDW 06/09/2026 - The Chaplin Band - Boogie On The Bebop (1982)

TVDW 1130. Is het een hommage, is het plagiaat of is het gewoon 'inspired by'? Wie naar de vibe van de tvdw van deze week luistert (zoals steeds: een link in de comments) kan niet anders dan denken aan Al Jarreau en diens Roof Garden. Een song die nog geen jaar oud was, toen The Chaplin Band er expliciet/impliciet naar verwees in Boogie On The Bebop. 

The Chaplin Band kwam uit Maastricht en zat in hetzelfde hoekje als Time Bandits en Spargo. Slungelachtige lange Nederlanders die de funk ontdekken en hun eigen versie brengen. Wat The Chaplin Band betreft: ook Level 42 en Kool & The Gang zaten ontegensprekelijk in de invloedssfeer, als je hun album "Dancing on Townsquare" beluistert. 

(Oh ja, blogger doet nu plots moeilijk bij het uploaden van de foto. So be it) 

TVDW 17/10/2021 - Level 42 - Guaranteed (1991)

Ik probeer meestal een foto te plaatsen die niet enkel de artiest of band in kwestie weergeeft, maar ook de periode waaruit de tvdw stamt. In dit geval moet ik me tevreden stellen met de hoes van het album zelf. "Guaranteed" kwam namelijk uit in een turbulente periode van Level 42, met tal van personeelswissels, en zonder vaste groepsamenstelling.

"Guaranteed" is tevens de laatste Level 42 plaat die nog enige rimpeling veroorzaakte, de twee albums die erop volgden - de laatste van de band - verdwenen al snel in de anonimiteit. De titeltrack is vintage L42, met die heerlijke sprong die in het refrein wordt gemaakt. Guaranteed a place inside my heart / I would never forget a single thing.

TVDW 28/05/2017 - David Bowie - Tumble and Twirl (1984)

Er is niets mis met toegankelijkheid. Neem nu "Tonight", die plaat die Bowie maakte na het megasucces van "Let's Dance". Het is inderdaad geen meesterwerk, geen iconisch album dat de spelregels van de popmuziek herdefinieerde, zoals pakweg "Low" of "Heroes" - en zelfs het productionele wonder Let's Dance - dat wél deden. Het is een plaat die ook een zeker gebrek aan inspiratie verraadt: Bowie lijkt uit onzekerheid terug te vallen in zijn comfort zone, door zwaar te steunen op Iggy Pop en diens songcataloog. Raar eigenlijk, om drié van Iggy's songs te coveren - en daarnaast nog twee andere covers op het vuur te gooien, waaronder God Only Knows van The Beach Boys.

Ook al werd de plaats destijds verguisd door critici en zelfs door Bowie (al noemde hij later opvolger "Never let me down" de slechtste plaat uit zijn cataloog), ik vind 'm op zich nog niet zo slecht. "Tonight" graaft niet diep, is lichtvoetig en poppy, en bevat enkele throw away reggaedeuntjes, maar nogmaals: daar is niets mis mee. Ik wil maar zeggen: de moeilijke b-kant van Low sloopte ongetwijfeld veel meer muren, maar ik worstel me er zelden met plezier door.

In een week waarin weinig andere songs tvdw-waardig bleken (ja, ik had iets uit de nieuwe Robert Cray of The New Pornographers kunnen plukken, en ook die single Sign of the Times van Harry Styles vind ik prachtig), ben ik dan maar even tegendraads en ga voor iets uit die "foute" Bowie-plaat. Tumble and Twirl is met zijn enthousiaste blazerspartijen wat schatplichtig aan wat Joe Jackson in die tijd deed. Grappig, maar ik hoorde in het bass slapping in het nummer ook steeds een flard Level 42, en nu leert Wikipedia me dat Mark King inderdaad een uncredited bijdrage levert op dat nummer.

TVDW 04/10/2009 - Level 42 - Starchild (1981)

Toegegeven, deze nominatie lag wel erg voor de hand - men hijst zich slechts een keer in zijn leven tot op 'level 42', bij mij was dat afgelopen donderdag. Geen echt heuglijke dag, want uitgerekend toen besloot een of andere leegloper mijn fiets te stelen aan het station. Aan het station Ruisbroek-Sauvegarde! Criminele activiteiten, in een dorp, een scheet groot! En mijn fiets! De fiets die eigenlijk van mijn vader was en waarop ik enkele dodentochten afwerkte! Als ik ooit de kerel/meid achter deze misdaad vind... ik bind hem/haar vast aan een boom en (geschrapt).

Level 42 met een tvdw bedenken, is niet louter een numbers game. Echte klassiekers heeft de band weliswaar nooit gemaakt, maar ik kan makkelijk 15 songs uit hun cataloog plukken die lekker weghappen. Toegegeven, qua imago zat het grondig verkeerd, met dat alfamannetje Mark King vooraan en die falsetto Mike Lindup, de Farinelli van de funk, achter de keyboards. Maar qua blanke funk met uitstapjes naar pop en jazz mochten ze in de jaren tachtig gerust hun plaats onder de zon opeisen. De tvdw heeft trouwens - zoals het in feite hoort - een rechtstreekse link met wat ik beluisterde. Starchild dook op in Essential Mix, een dubbele mix-cd van François Kevorkian die vorige week de ipod haalde. Kevorkian komt uit de eerste lichting remixers (zie ook Arthur Baker en de Masters At Work), hij duikt op bij tal van platen (check wikipedia), was een van de wegbereiders voor house én een van de weinige die ooit een deftige remix deed van een Thomas Dolby nummer (Airhead). Zijn mix-cd is lekker eclectisch, met De La Soul naast Earth Wind & Fire, Billy Cobham, Kraftwerk en James Brown. En dus ook Starchild duikt op bij Kevorkian. Altijd al een van mijn favorieten geweest van L42, met name door die onweerstaanbare intro: die spacy keyboards en die rollende bas. Mmmm, nice. Dat de productie van Mike Vernon - iemand die meer thuis is in rock, zie o.a. Living Colour en onze eigen Scabs(!) - wat gedateerd is, nemen we er maar bij.

En omdat deze blog soms ruimte maakt voor een onversneden tranche de vie: in de middelbare school was ik ooit sta-pel-ver-liefd op een mooi, jong blond meisje. Nu kan je me bezwaarlijk verwarren met Don Juan, dus trachtte ik maar, zoals zo vaak, een connection te maken via muziek. Via haar oudere broer vernam ik dat het meisje 'True Colours' van Level 42 in huis had. Ja, ik kwam zover om haar te vragen om die plaat te ontlenen, maar verder kwam het natuurlijk niet. De klemtonen waarvoor de koppeltekens in 'sta-pel-ver-liefd' zorgen, zijn trouwens niet overdreven: ik herinner me dat ik in volle examentijd een avond zoet was met het schrijven van een amoureuze brief, in plaats van iets te studeren. De volgende dag op het examen keek de leraar economie ("De Emmer") vreemd op, ik bakte er niets van en moest uiteindelijk - omwille van die ene zware buis - zelfs gedelibereerd worden. Aah, l'amour. Vanzelfsprekend werd het niets tussen mij en dat mooie blonde meisje. Te groen, ik nog meer dan zij.

http://www.sendspace.com/file/7l33bs

TVDW 26/08/2007 - Arcade Fire - Keep the car running (2007)

Zo'n weekje Spanje is best ontspannend, ook al is het muziekaanbod eerder beperkt. Hoeft ook niet, natuurlijk. De volgepropte iPod blijft de hele week zo goed als onaangeroerd, ten voordele van het strand, wandelingen op de dijk, dolce far niente. Enige uitzondering was die ene ochtend dat ik om 7u15 al uit de veren was, vastbesloten om "eens te gaan lopen". Tja, een mens doet de gekste dingen op zo'n vakantie. Maar het werden toch een aardige 40 minuten, dus zo ontevreden was ik nog niet met mijn prestatie. Het was ook het enige moment dat de iPod wél van pas kwam. En de track die veruit het meeste aandacht trok terwijl ik de dijk afliep richting de haven van Rosas, was er eentje van Arcade Fire. Een groep die al twee jaar terug een echte hype was, maar die toen volledig aan me voorbijging (- dat heb ik al eens met hypes). Ook tweede cd, Neon Bible, bleef diverse weken liggen wachten op een eerste luisterbeurt. Tot ik 'm uiteindelijk maar richting playlist van de iPod zwierde en naar Spanje meenam. En tijdens het joggen pikte de shuffler deze track eruit - een wat donkere track met een ingehouden spanning en een repetitieve baslijn en drumpartij. Erg sterk; ik keek tijdens het lopen meteen even naar het schermpje om te kijken wie de uitvoerder was. De andere artiesten die in die 40' in de shuffle verschenen - Level 42, Gabor Szabo, Thomas Dolby, Grand Funk Railroad, Stephen Stills, KC & the Sunshine Band en ik vergeet er nog een paar - moesten de duimen leggen.
Dat ik de twee daaropvolgende dagen met ontstoken spieren van de bovenbenen de trappen op en af sukkelde, zal ik hier maar niet schrijven.

TVDW 04/06/2006 - Steve Winwood - Night Train (1980)

De afgelopen dagen kon ik mij nog eens onderdompelen in eighties nostalgia, van het vinyl soort dan nog, want de platenbak van neef Dirk belandde bij mij. Een mooie staalkaart van wat dat tijdsgewricht zoal voortbracht, met naast de obligate namen (Simple Minds, Simply Red, Police, Level 42) ook heel wat opmerkelijk materiaal als Yello, Nona Hendryx, Mezzoforte, Miles Davis en het debuut van Allez Allez. Allereerste plaat die ik uit de bak haalde, was echter dat weergaloze "Arc of a Diver", Winwoods tweede sololplaat, uitgebracht in december 1980. Ze bevat amper zeven nummers en betekende het begin van de vierde etappe in Winwoods indrukwekkende carrière (na Spencer Davis Group, Traffic en Blind Faith). De man is sindsdien altijd wel bij mijn favorieten gebleven, ik ben blij 'm ook twee keer live aan het werk te hebben gezien (Hof ter Lo en Rivierenhof). Hij speelde op Arc of a Diver alles zelf in en haalde met "While you see a chance" een onverwachte hit binnen. Ik kan me de primitieve videoclip op Avro's Toppop nog zo voor de geest halen. De karakteristieke openingsmelodie met de moody synth kwam er trouwens enkel en alleen omdat een studio engineer een stuk van de oorspronkelijke drumpartij per abuus van de band wiste.... En als ze me ooit vragen om een lijst te maken met mijn favoriete intro's, dan moet het epische, majestueuze "Night Train" er zeker in. Weergaloos....