TVDW 17/03/2019 - David Gray - A tight ship (2019)

Ja, David Gray heeft een wit voetje bij mij - maar dan met name op basis van "Life in Slow Motion". Ik moet toegeven dat ik de drie platen die nadien kwamen, nauwelijks beluisterd heb. Maar met die nieuwe die net uit is, "Gold in a Brass Age", lukt het wel. Hij bleef aandacht opeisen, via Spotify in de wagen. Er staat eigenlijk geen slecht nummer op, en hij doet me op vele vlakken denken aan Peter Gabriel. Niet meteen de songs zelf, dan, eerder de benadering van de songs: in de subtiliteit, de smaakvolle arrangementen en het spelen met diverse percussielagen. Erg gelijklopend met hoe Gabriel het aanpakte, pakweg op zijn album "Us". De tvdw is misschien niet het sterkste nummer, maar heeft wel het grootste instant appeal.

TVDW 10/08/2014 - How to dress well - Repeat Pleasure (2014)

Weinig fanfares, confetti of klaroengeschal - en evenmin een symbolische tvdwkeuze - maar met deze post hier zijn we toch maar mooi aanbeland bij nummer 500. Sommige weken is het krabben om er eentje te nomineren, andere weken staan ze met tientallen te dringen. Soms doe ik het met plezier, soms ook met enige terughoudendheid. Meestal zijn de tvdw's strictly music related, maar af en toe hang ik er een persoonlijk verhaaltje aan vast. De enige regel is en blijft: in eer en geweten kiezen voor die ene song die, om wat voor reden dan ook, de meeste indruk naliet in de voorbije zeven dagen. Vijfhonderd exemplaren dus. We doen nog even door, we zien wel waar het eindigt.

Wil iemand David Gray eens op de schouder tikken, terwijl hij in de studio een plaat aan het opnemen is? Om hem voorzichtig duidelijk te maken: "Euh, David, dat nummer waar je aan werkt, dat heb je al geschreven? Al vier keer, zelfs." Om maar te zeggen dat ook het nieuwe album "Mutineers" niet kan bekoren. Het begint allemaal knap, maar na een tijdje zit je te luisteren naar het zoveelste gerecycleerde mineur-pianoakkoord met langzaam opgebouwde vocale laagjes en wordt de plaat plain boring. Geen tvdw voor Gray meer, dus - al blijft 's mans "Life in Slow Motion" voor mij een van dé platen van het laatste decennium. Dat laatste kan je haast letterlijk nemen: op drie weken na kwam de plaat dag op dag tien jaar geleden uit.

Dan boeit "What is this heart?", de plaat van eenmansgroepje How To Dress Well, veel meer. Het is een mix uitgebeende, blanke R&B en spaarzame, gedurfde, sexy soul. Doet me soms wat denken aan die plaat waarmee Blood Orange - nog zo'n eenmansgroepje - zowat vorig jaar wist te verrassen. Als tvdw: de eerste single, een van de meest poppy nummertjes van het album, met zo'n afgenepen korte gitaarlick zoals we die kennen van bij Phoenix of Haim.


  

TVDW 07/02/2010 - Joe Jackson - Sunday Papers (1979)

De logica wil dat dit keer David Gray met de tvdw gaat lopen. Zijn concert van afgelopen week was haast zo goed als ik had durven hopen - een straffe band die zijn al even straffe collectie songs prima tot hun recht lieten komen. De twee absolute hoogtepunten van de set (Now and Always en Nemesis) waren echter songs die in studioversie al eerder hun weg naar een tvdw vonden. En mijn derde favoriete Gray-nummer, Life in Slow Motion, zat ook in de set, maar die versie was net iets te bombastisch om me helemaal te overtuigen. Hoedanook een concert dat me nog lang zal bijblijven; in die mate zelfs dat ik Gray bij een volgende doortocht in België opnieuw wil meemaken. Dat vlak na het concert Mr. Blue Sky van E.L.O. door de boxen schalde, maakte het er nog wat mooier op.

De tvdw dan maar terug in de iPod zoeken? Er kwam héél wat voorbij, deze week. De re-issue van Who's Next van The Who, de nieuwe albums van Peter Gabriel, Sade en Josh Rouse, eigen gefabriceerde compilaties van DDay en Dela, en een geweldige verzamelaar van L.T.D., een wat onderschat seventies collectief dat soul en funk à la façon Commodores bracht.

Maar het was Joe Jackson die met de tvdw - zijn eerste - ging lopen. De herontdekking van zijn debuutplaat Look Sharp! was te overweldigend om te negeren. Ik leerde het album kennen tijdens mijn allereerste reis-onder-vrienden naar Spanje. Vijf opgeschoten slungels richting Blanes of Playa De Aro, met in de walkman o.a. An Innocent Man van Billy Joel, Born in the USA, The Queen is Dead en deze Joe Jackson. Alsof het gisteren was, herinner ik me nog wat een overweldigende indruk al die songs maakten: Is she really going out with him, Happy Loving Couples, Fools in Love, het titelnummer - je hoort er de angry young man in, maar ook de getalenteerde, messcherpe songschrijver. Graham Maby, de man die uitgroeide tot vaste bassist van Jackson, zou ik later nog tegenkomen op het al even geweldige Can you Fly? van Freedy Johnston.

http://www.sendspace.com/file/4zyter

Oh ja, wie een aantal Best Of 2009 lijstjes met argumentatie wil lezen (including dat van yours truly en dat van mijn overseas friend Scott), kan surfen naar

http://www.drmusic.org/ReviewoftheWeek.html

TVDW 27/12/2009 - Sky - Dance of the little Fairies (1980)

Eindejaarslijstje? Op basis van 'meest beluisterd', dan. De top vijf is onderling inwisselbaar, afhankelijk van het humeur.

* Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
* Monsters of Folk - Monsters of Folk
* Tragically Hip - We are the same
* David Gray - Draw the line
* Athlete - Black Swan

maken de top 10 compleet:

* Elvis Perkins in Dearland - Elvis Perkins in Dearland
* The Glimmers present: Disko Drunkards
* The Airborne Toxic Event - The Airborne Toxic Event
* Brendan Benson - My old familiar friend
* Foreign Born - Person to Person

en verder sterk werk van Wave Machines, La Roux, Chickenfoot, Phenomenal Handclap Band, Chuck Prophet, Jeb Loy Nichols, Echo & the Bunnymen, JC Brooks & the Uptown Sound, Patrick Wolf, Fat Freddy's Drop.

Te laat ontdekt: Band of Horses - Cease to Begin (2007), Peter Buffett - Imaginary Kingdom (2008), Michael Franks (hele oeuvre).

Heerlijke re-issues: Thomas Dolby Golden Age of Wireless & The Flat Earth.
Leukste comeback: Simple Minds - Graffiti Soul.
Grootste teleurstelling van Grote Naam: Bruce Springsteen - Working on a dream.
Doodjammer: Willy DeVille, John Martyn, Michael Jackson, Yasmine, Vic Chesnutt, Eric Woolfson.

Leukste aankoop in laatste week van het jaar: Sky 2, voor amper 1.5 euro, in een kringloopwinkel. Wat een geweldige vondst. Vandaar: logische tvdw. Voor achtergrond rond de groep, zie ook hun eerste tvdw, van drie jaar terug:

http://koop05.blogspot.com/2006/01/tvdw-1512006-sky-dance-of-big-fairies.html

http://www.sendspace.com/file/w9aj35

TVDW 20/09/2009 - David Gray - Nemesis (2009)

Best een interessant muziekweekje achter de rug. Voor het eerst sinds jaren nog eens ondergedompeld in Leffinge, meteen ook een primeur voor de oudste dochter in haar rol van festivalganger. Het stoffen bandje rond de pols (cool!) was haast belangrijker dan de muziek, maar 't is een begin. En toen Lady Linn haar grote hit speelde, met hartverwarmende respons van de tent, vond ze dat ook wel, euh, cool.

Ik zag ondertussen Amadou & Mariam (behoorlijk) en flarden van Dinosaur Jr (rockgeschiedenis allemaal goed en wel, maar 't was verduiveld lawaaierig en zingen kan die Mascis natuurlijk sowieso nog altijd niet), Admiral Freebee solo (ongelijke set maar met veel ballen gebracht) en Daan (nogal standaard set, met de frontman als zijn arrogante zelve). Voor Ray Lamontagne was ik wel een en al aandacht. Zijn concert leverde een bizarre ervaring op: op het podium een brok bezielde, soulvolle muziek - in de zaal een geroezemoes van jewelste waar ook Ray zich blijkbaar aan stoorde. "We schrappen de stillere nummers, want die vragen om een luisterend publiek", was de enige kattige opmerking van de man. Voor de rest geen communicatie met het publiek, en geen bis. Ik kon 'm wel volgen, het is niet de eerste keer dat Leffinge moeilijk om kan met dit soort muziek. De helft van het publiek komt nu eenmaal om gewoon bij te babbelen; als ze al enthousiast worden zal het eerder zijn bij Belgische artiesten die wat hits meehebben. Vorige edities gingen John Cale en Los Lobos ook al ten onder aan het zaallawaai. Los hiervan: degene waarvoor ik in eerste instantie kwam, leverde me de mooiste momenten van LL 2009 op. Elvis Perkins In Dearland was een groep met vier knappe multi-instrumentalisten die met behulp van sax, trombone, mellotron, upright bass, orgeltjes, mondharmonica, dwarsfluit en gitaren een bohémien soort folkrock brachten. Zoals op plaat, maar live met wat extra schwung gebracht.

Dat bovenstaande, net als de eerste luistersessie van de nieuwe Mika, zou overschaduwd zou worden door de release van David Gray, stond al bij voorbaat vast. Het was geleden van de aangekondigde comeback van Grace Jones dat ik nog zo uitkeek naar een nieuwe release. Voorganger Life in Slow Motion is dan ook een van mijn favoriete platen van de laatste vijf jaar. De nieuwe cd Draw The Line is van bij de eerste noten vintage Gray, al zijn er wel verschillen met die door mij zo geliefde voorganger. Is muziek = kleur? Dan zegt de kleur van de hoezen alles: Life in Slow Motion klonk even wijds, wit en gestileerd als de hoes liet vermoeden, terwijl de nieuwe cd dezelfde, eerder klassiek rustieke houtbruine klankkleur van de hoes brengt. Topnummer, met voorsprong, is de diepgravende tvdw - meteen een van de mooiste liedjes van het jaar.

http://www.sendspace.com/file/qqy8va

TVDW 08/02/2009 - John Martyn - Cooltide (1991)

Deze week ging er een eigentijds hip spul uitgeroepen worden tot tvdw. Ik heb het immers nogal voor Dream On, die fantastische samenwerking tussen Zweedse DJ Christian Falk en zijn landgenote Robyn. Ook Empire of the Sun, een duo uit Australië, was in de running, vanwege hun Walking on a dream - het beste van Scissor Sister en MGMT, gebundeld in een fijne single.

Maar toen kwam het nieuws van het heengaan, op 60-jarige leeftijd, van John Martyn - en moest alle contemporary stuff wijken. Ik weet het, ook Lux Interior van The Cramps stierf afgelopen week en ook hij werd amper 60 (62 volgens andere bronnen). Maar eerlijk gezegd: met The Cramps heb ik veel minder gehad. "Can your pussy do the dog": in mijn puberjaren vond ik het nog grappig, nu toch al wat minder. En het optreden van The Cramps in de beginjaren van Pukkelpop is ook niet echt blijven hangen.

John Martyn was een man van vele gezichten, die zowel raakvlakken heeft met de gevoelige ballads van James Taylor als met de gesofisticeerde soul van Boz Scaggs, de rauwe blues van Van Morrison en de jazzy zangstijl van Al Jarreau. Hij startte als een van de rijzende sterren in de folk ("Bless the Weather" blijft een mooie luisterplaat) en maakte in de jaren zeventig met de hulp van Steve Winwood en Lee Scratch Perry "One World", een album dat nog steeds vaak in overzichtlijstjes opduikt. In de jaren tachtig evolueerde hij naar een gepolijste jazzpop, met veel fretless bass en wat te vergelijken met Steely Dan, en vanaf de jaren negentig ging hij verder richting experiment, met zowel lange jazzy stukken, samenwerkingen met Sister Bliss (Faithless) of covers van Glorybox (Portishead) tot gevolg.

Martyn is nooit een household naam geworden, maar muzikanten kennen 'm maar al te goed. Paul Weller, Mavin Staples en leden van The Verve werkten nog mee aan Martyns laatste cd "On The Cobbles" van 5 jaar terug. Deze week nog liet Roland in De Morgen optekenen dat Martyns "May you never" gerust mocht gespeeld worden tijdens diens begrafenis. En Axelle Red liep lang rond met het idee een heel album met covers van de man uit te brengen (op haar net verschenen dubbelaar, haar eerste Engelstalige, is er eentje van over gebleven). Door de jaren heen coverden heel wat artiesten werk van Martyn: o.a. Clapton, Morcheeba, Dr. John, Beth Orton, Courtney Pine, Riguelle & Hautekiet, The Black Crowes, David Gray, Beck en Wet Wet Wet. Ironisch gezien zijn het net die laatsten die Martyn toch énige bekendheid gaven, met de hitversie van "Sweet little mystery". Het origineel ervan staat op Grace and Danger uit 1980, een nagenoeg foutloze plaat die bekend staat als een pijnlijk eerlijke, diepgravende echtscheidingsplaat (zoals ook Marvin Gaye er met Here, My Dear eentje maakte).

John Martyn laat een erg rijke cataloog na met meerdere parels. Mijn absolute favoriet eruit is de lange, fantastische jam Cooltide.

http://www.sendspace.com/file/9rqyre

TVDW 25/12/2005 - Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved (2005)

Eén van de meest boeiende gitaarrock-cd's van het jaar is Plans van Death Cab For Cutie, een groep die al jaren geboekstaaft staat als een van de lievelingen in het indie-rockcircuit. Plans is het album waarmee deze groep uit Seattle de overstap waagde, om Cole Porters "Ev'ry time we say goodbye" verkeerdelijk te parafraseren, from minor to Major. Het debuut van Warner is een schot in de roos en nog beter dan de - ook al erg knappe - voorganger Transatlanticism. DCFC klinken als een intelligente kruising tussen eels en dEUS, hun songs blinken verder uit door de prachtige, beeldrijke en poëtische teksten. Op de vorige cd presteerde Ben Gibbard het om een tekst te schrijven rond het handschoenenkastje in de auto (!), op het nieuwe Plans, dat nog groeit bij elke beluistering, staan er weer enkele erg rake observaties. Zoals:
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the no's on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Of wat te denken van
The gift of memory's an awful curse / With age it just gets much worse / but I won't mind.

Nog snel even het jaar besluiten met een vrijblijvend eindejaarslijstje? Natuurlijk weer heel wat dingen gemist - dEUS, Goldfrapp en The Magic Numbers come to mind, ze zouden vermoedelijk ook mijn lijstje hebben gehaald - maar voor wat het waard is:

Brendan Benson - een dozijn popparels
David Gray - panoramisch en overweldigend
Death Cab For Cutie - indie-rock, maar dan clever en catchy
Ryan Adams - countryrock XXL, op dubbelaar Cold Roses
Gorillaz - eclectische soundtrack for now people
I Am Kloot - the quiet loud, folkrock with an edge
Roachford - smooth soulpop
Athlete - Britpop met lef, grandeur en soul
AJ Croce - singer-songwriter stuff die zich bij de besten kan meten

en nog genoten van Stevie Wonder, Steve Wynn, Hall&Oates, Robert Plant en natuurlijk Queen & Paul Rodgers. En van de home made compil-cd's die me gepresenteerd werden.
Op naar 2006!

TVDW 25/09/2005 - David Gray - Now and always (2005)

We begrijpen de recensenten die de plaat al hebben afgekraakt ab-so-luut niet. Nu David Gray afwijkt van de platgetreden paden en in plaats van White Ladder (wereldwijd goed voor ruim 6 miljoen exemplaren en de best verkochte plaat allertijden in Ierland) volume 2 te maken, met iets veel avontuurlijker komt, sabelen ze de brave man meteen neer. Ongehoord, want wie aandachtig luistert (en herbeluistert), ontdekt een album dat erg veel variatie biedt en nauwelijks zwakke plekken kent. Gray startte zijn carrière met een handvol platen die meer in de traditionele singer-songwriter hoek zaten. Met "Late Night Radio" (dat wat aan early Hiatt deed denken) oogstte hij een piepklein radiohitje in België. White Ladder bleek een onverwachte schot in de roos, met diens tokkelende gitaarliedjes op een smeulend vuurtje van wat pruttelende electronica. Mede onder impuls van producer/programmeur Marius De Vries ziet Gray het op "Life in Slow Motion" veel grootser. Samen brengen ze een bevlogen, veelgelaagde plaat - eentje waarvoor de Angelsaksische medemens het adjectief "sweeping" heeft uitgevonden. Er staan nog twee songs op die ready made zijn voor op de radio: de logische single "The One I love" (dat een E-Street Band arrangement meekrijgt en qua structuur doet denken aan Springsteens "Brilliant Disguise") en "Hospital Food", met een neerklaterende synthesizerriedel in het refrein. De rest klinkt epischer; alsof de backdrop voor de songs niet langer het haardvuur of de living zijn, maar een uitgestrekt, kilometers omspannend décor. Het als een mantra gezongen titelnummer, dat met zijn lange vocale uithalen zelfs wat aan Van Morrison doet denken, is een van de hoogtepunten. Een ander is de haast zeven minuten durende TVDW "Now And Always": een mysterieus, onconventioneel nummer dat erg spaarzaam opgebouwd is en pas na 4'30" al zijn geheimen prijsgeeft (een truukje dat het wel vaker doet bij ons), met een mysterieuze tekst. Over de vergankelijkheid en het rouwen om geliefden, is onze gok - maar die gok kan ook ingegeven zijn door het vallen van de bladeren.