TVDW 26/03/2017 - Dan Hicks & his Hot Licks - How can I miss you when you won't go away (1969)

Als grote fan van Thomas Dolby werd het hoog tijd dat ik deze Hicks eens tegen het licht hield. Ik had natuurlijk zijn auteursversie van I Scare Myself al wel eens gehoord, het nummer dat in de jaren tachtig eerst door (Marianne Faithfull- en Grace Jones-sidekick) Barry Reynolds werd opgenomen en daarna bekend werd in de versie van Dolby. Maar veel verder was ik niet geraakt. Nu is "Greatest Licks" uit, een plezierig overzicht van Hicks' carrière. De man wist de cultstatus nooit echt te ontgroeien (plus: hij is intussen al een jaar dood), maar voor een tvdw is er altijd wel tijd. Hicks brengt een erg laidback gezongen soort van jazz-folk, met invloeden uit ragtime, scat en skiffle. Zijn belangrijkste troef zijn de deadpan delivered teksten, die me meer dan eens doen denken aan Lyle Lovett.

TVDW 22/03/2009 - Phoenix - 1901 (2009)

Muzikaal viel er héél wat lekkers te rapen afgelopen week. Maandag landde Grace Jones in de AB in Brussel. Lang naar uitgekeken, en de madam stelde niet teleur. Stevige band (jammer genoeg zonder mijn helden Barry Reynolds en Sly & Robbie), goeie maar wat onevenwichtig opgebouwde setlist en zoals verwacht een stage show om u tegen te zeggen, met stroboscopen, gekke hoedjes, hoelahoep, hoogtewerker en een soort 'butt camera'. Voortdurend laverend tussen kunst en kitsch, tussen potig en potsierlijk, tussen 'in your face' en 'op haar bakkes'. Over dat laatste: enkel bij La Vie En Rose en I've Seen That Face Before werkte de theatrale benadering niet. Hoogtepunten waren dan weer My Jamaican Guy, een weinig toonvast gezongen maar furieuze versie van William's Blood, en die machtige song Slave to the Rhythm (die wel verdacht sterk klonk als op de plaat - heel wat voorgeprogrammeerd spul, dus). Het werd een goed concert, erg goed zelfs (plus nog wat upgespiced door het fijne gezelschap van Dela, Michiel en Chris), maar toch net niet echt memorabel. Daarvoor hield Jones de band bij momenten iets té strak aan de lijband - het was wel echt haar show en niemand mocht even in haar zonnetje komen te staan. En jammer dat er geen bissen vanaf konden (blijkbaar was madam te laat gestart -?).

Nog muzikaal lekkers, naast Grace? Verderop in de week was er de boeiende de reportage Classic Albums: Who's Next op Canvas - voor wat spul van The Who mag je me altijd wakker maken. En op vrijdagavond stootte ik op de BBC bij Jonathan Ross op Lionel Richie, steeds verrassend hoe sympa die man na al die jaren nog is. En deze week viel ook een nieuw teken van leven te rapen van mijn favoriete Franse band (euh... welke andere?), Phoenix. Ooit gestart als begeleidingsband van Air, maar dit viertal wist de short-lived hype van de French Touch al snel te overstijgen. Ik zag ze ook al een drietal keren live, en ook dat blijft de moeite.

Oké, met vier studioplaten in negen jaar tijd zijn ze niet erg productief, maar gelukkig is wàt ze uitbrengen wel steeds erg fijn luistervoer. Zoals de nieuwe single 1901, voorloper van de cd die Wolfgang Amadeus Phoenix (tja... Fransen en hun arrogantie) zal heten. Die typisch staccato gitaarlickjes, die gladde productie, dat catchy refrein: made for radio, this.... Phoenix brengt rond deze tijd overigens ook een mix tape cd op de markt (of hoe moet je dat noemen), Kitsuné Tabloid genoemd. Beetje zoals de cd-reeks Late Night Tales waarop oa Pet Shop Boys, Jamiroquai en Flaming Lips inzage geven in hun favoriete platen. Op Kitsuné Tabloid staat wel good stuff, van Kiss over Iggy Pop tot D'Angelo en Lou Reed, maar als geheel sprak die Phoenix-verzamelaar me toch minder aan wegens een iets te hoge "kijk eens mama zonder handen" factor (vertaald: "kijk eens hoe freaky mijn muziekselectie is").

De tvdw is ook gratis te downloaden op www.wearephoenix.com. Wie met programma's als Logic en Reason aan de slag kan, kan er eveneens de multitrack downloaden om zelf een remix te bricolleren.

http://www.sendspace.com/file/dr8kox

TVDW 20/07/2008 - The Black Kids - I've underestimated my charm (again) (2008)

Deze week was het haast al 2008 releases wat de klok sloeg. Er was het alleroverheersende nieuws van de net gelekte, eerste songs van het nieuwe Grace Jones album Hurricane (op het hippe Wall of Sound label, en met medewerking van Sly & Robbie, Barry Reynolds, Tony Allen, Brian Eno en Tricky). This is life en Corporate Cannibal zijn twee duistere, creepy songs die alvast het beste doen vermoeden voor het full album. De laatste song kreeg overigens een wonderlijke, arty clip mee die Björk ongetwijfeld jaloers maakt.
Ook opnieuw op de iPod: het Amerikaanse Melee, een mix van Keane/Coldplay versluisd naar the OC (zie de single Built To Last), afgewisseld met wat FM rock, punkpop én een cover van Hall & Oates als bonus track. Melee en de Divine Miss Jones treden op dezelfde dag aan op de Lokerse Feesten. Ik had de datum al een paar weken met rood aangestipt op de kalender. Maar we moeten die avond naar een trouwfeest. Een mens kan niet alles hebben, zo blijkt eens te meer.
Nog 2008 oogst die we deze week plukten? Er is de nieuwe Aimee Mann, gegangmaakt door de Pretenders-like single "Freeway". Ook aardig: Sam Sparro: ultra gay synth disco met retro Prince vibes. Zo goed als die single Black & Gold wordt het op de full-cd nooit, maar af en toe zijn er toch 'momenten'. En tijdens het gras afrijden kreeg de nieuwe The Kooks een luisterbeurt - ontwapenend toch, die Kinks van deze tijd.
Allen werden ze echter van tafel geveegd door The Black Kids. Die eerste single (I'm not gonna teach your girlfriend how to dance) is buiten de internethype ook sowieso een van dé nummers van het jaar. En ook het volledige album, net uit, bevat een heerlijke kruising van jeugdig enthousiasme en onbekommerd spelplezier. Exemplarisch is de tvdw (ik bied 'm volgende week pas aan via sendspace): een heerlijke drive met in de tweede helft van de song een portie wackiness à la - jawel - B52's.