TVDW 01/11/2015 - Nona Hendryx - Transformation (1983)

Toch even aanstippen dat ik, ondanks het tvdw-gewijs veelvuldig graaien in de geschiedenis van pop en rock, nog wel wat hedendaagse pareltjes opraap. Ze schopppen het alleen niet meer zo snel tot tvdw. Dat lekkere ding van Chet Faker dat regelmatig op de radio voorbijkomt bijvoorbeeld. Of die intrigerende Woordenstroom van Waar is Ken? Of die powerhouse van een comeback-single van Macklemore & Ryan Lewis - zo goed! Of die single van El Vy (- die me meer kan bekoren dan al dat zwaarmoedig gedoe van The National). Enzovoort.

Maar zoals je al gezien hebt, qua tvdw is het toch weer terugschakelen. Naarmate de tijd vooruitschrijdt, wordt je muzikale smaak wat uitgekristalleerd. 't Is te zeggen: je favorieten krijgen een alsmaar prominentere plaats. Zo ook in de categorie Female Solo Artists, waar ik inmiddels vier albums heb die voor altijd tot mijn absolute favorieten zullen behoren: "Tapestry" van Carole King, "Walk under Ladders" van Joan Armatrading, "Nightclubbing" van Grace Jones en deze "Nona" van Nona Hendryx. Een plaat met een unieke klankkleur, die "Nona"; beetje te vergelijken met wat "Nightclubbing" twee jaar eerder was. Ik kan een paar bladzijden volschrijven over de kracht van het album, maar ik lanceer gewoon een van de allerbeste tracks: Transformation. Niet toevallig de twééde tvdw uit een dezelfde plaat - de eerste notering is van vele jaren geleden. Dat zegt genoeg.

TVDW 25/01/2009 - Jerry Harrison - The New Adventure (1981)

Eerste hype van 2009 is inmiddels tegen het licht gehouden and guess what? Veel te licht. Neen, dat her en der geroemde Animal Collective doet me helemaal niks. En ook de eerste Grote Naam viel al door de mand. Tot mijn verbazing, want ik ben best wel een (bescheiden) fan van Springsteen. Maar die nieuwe plaat van hem... ik heb er met stijgende verbazing naar staan luisteren. De ene zwakke track na de andere. Wie dacht dat die eerste single (en titelnummer) Working On a Dream al wat slapjes was, wordt op het full-album allerminst gerustgesteld. En die tamme honden op de achtergrond, vormen die echt wel de E Street Band, een van 's werelds beste begeleidingsgroepen? Wat een teleurstelling.

Ik ben wel al twee weken lang gecharmeerd door "The Red and the Black", een soloplaat die Jerry Harrison in 1981 uitbracht. Harrison trok na een inwerkperiode bij Jonathan Richman naar Talking Heads, waar hij de discrete guitar slinger achter de hyperkinetische David Byrne was. Later zou Harrison ook als producer ingang vinden in mijn platencollectie. De man zat achter de knoppen bij The Raw & the Cooked van de Fine Young Cannibals, Throwing Copper van Live, Milwaukee van Elliott Murphy; verder bij platen van The BoDeans en Violent Femmes én bij de soundtrack voor Something Wild.

"The Red and the Black" is vooral een fijne luisterervaring omwille van de navelstreng met mothership Talking Heads. Zowat heel de equipe gastmuzikanten die van Remain in Light zo'n TH-mijlpaal maakte, is ook hier aanwezig: P-Funkateer Bernie Worrell, gitarist Adrian Belew en Nona Hendryx geven elk opvallende bijdragen. Voor de tvdw kiezen we een track met lekker hoekige blanke funk (inclusief een synthpartij van Bernie die wel lijkt weggelopen uit Grace Jones' Nightclubbing) en met een lyric die perfect aansluit bij de huidige Obama-gekte.

Get ready for the new age
Get ready for the new rage
Get ready for America's new day
Get ready and get out of the way

To be wanted for so long
So enchanted with a love
A love, a love was no more
To be wanted for so long

Are you ready, are you ready
Without warning
The wind moves closer
So stand still
And be ready to be counted
And stand up
And stand up for new adventure

't Is eens wat anders dan "one man comes in the name of love"...

http://www.sendspace.com/file/jrhqn2

Zin in een extraatje? Pak aan: Bonzo Goes To Washington - Five Minutes, een eenmalige samenwerking tussen Harrison, Worrell en Bootsy Collins, doorspekt met samples van good 'ol Ronald Reagan. Een echte rarity, dit, met de typische 1984 sound all over it...

http://www.sendspace.com/file/gwa1kg

TVDW 01/06/2008 - Nona Hendryx - Steady Action (1983)

Beetje windstil qua muziek, dan maar teruggrijpen naar een van de fijnste muzikale momenten van de laatste weken: die herontdekking van 'Nona', het album dat Nona Hendryx - ooit een van de drie van Labelle - opnam met schoon volk als Laurie Anderson, Tina Weymouth van Talking Heads en het producersduo Bill Laswell en Michael Beinhorn, ofte Material. Jammer van mijn intussen flink beduimeld vinylexemplaar, maar de plaat is nooit op cd uitgebracht. Houdt me niet tegen om dit heerlijke reggae-soulnummertje te plugggen, inclusief de erg rare intro en de krachtige backing vocals.

http://www.sendspace.com/file/pdb2lq

TVDW 25/05/2008 - The Guess Who - American Woman (1970)

Tuurlijk waren er andere leuke muzikale momenten, afgelopen week. Het herontdekken van de platen die Nona Hendryx in de jaren tachtig maakte, bijvoorbeeld. Of de nieuwe van Paul Weller. Maar dat de tvdw dit keer uit Amougies zou komen, stond in de sterren geschreven. Amougies is een klein dorpje in de buurt van de Vlaamse Ardennen, we trekken er al vier jaar naar toe met een hoop vrienden. Goed voor veel bijpraten, pinten drinken, boswandelingen, wat schuchtere pogingen tot sport (mountainbike, voetbal, petanque, badminton...). En het eten van onwelvoeglijk veel chips.
Nog enkele bevindingen rond de net afgelopen editie?
- mijn dochter en Miss Gellynck werden resp. elf en heel oud
- "guts guts" zei de regen, maar gelukkig enkel gedurende de nacht
- "bug", "kendo" en "ongena" staan in het woordenboek, "rassenschreden" niet
- deze Amougies was de leukste van de vier
- Dieter was er dit keer niet bij

De iPod snorde het weekend lang en kon in shuffle kiezen uit een duizendtal voor de gelegenheid gecompileerde nummers. The Smiths, Earth & Fire, Les Rita Mitsouko, Massive Attack, Demis Roussos en Echo & the Bunnymen schoven voorbij, maar het leukste moment was toen de Canadezen van The Guess Who kwamen aanzetten met die geweldige, langgerekte lp-versie van American Woman....

http://www.sendspace.com/file/6dhvie

TVDW 20/01/2008 - Don Covay - Yo Yo parts 1 & 2 (1977)

Eigenlijk hadden the Headhunters een goede kans om deze week de tvdw weg te kapen. Een schilderwerkje thuis en dan 'The Return of The Headhunters' opgooien - het zou wel iets worden. Tot de kleinste van drie aankwam, het speelgoedkeyboard tot naast de ipod sleurde en wild begon mee te tokkelen. Amper drie en al een grote toekomst in de free jazz. Maar het keyboardwerk van Hancock had toch wat te lijden onder deze geimproviseerde tussenkomst. Neen, dan maakte Covay enige dagen later toch nog een sterkere indruk.
Inmiddels heeft deze blog de kaap van drie genomen: de allereerste tvdw, van Louis Prima, werd gelanceerd op 16 januari 2005. En nu pas kom ik eindelijk met een aan de J. Geils Band gerelateerde tvdw. JGB is samen met Thomas Dolby de enige artiest waarvoor ik ooit een verzamelwoede ontwikkelde - vinylplaten tot zelfs uit Amerika meeslepend naar huis. Het zou me te ver leiden om heel het JGB-verhaal hier uit te doeken te doen (lees: aanval van luiheid). Maar dat zelfs de muziekquiz, georganiseerd door het heilige triumviraat Hans-Stefan-Ondergetekende, de naam draagt van een JGB-song, zegt genoeg. Overigens: najaar 2008, editie 5 van de Detroit Breakdown muziekquiz - be prepared.
Passons. Een van de leuke dingen aan de JGB is dat de groep regelmatig grasduinde in de vette pot met rhythm & blues uit lang vervlogen tijden. En, zoals dat dan gaat, leer je zo, via via, dieper graven in de muziekgeschiedenis. Otis Rush, Curtis Mayfield, The Strangeloves, Bobby Womack: ze kregen allen extra aandacht dankzij de covers van de JGB. Ook Covay kreeg een eerbetoon: op de tweede plaat van de groep coverden ze het door hem gepende, prachtige 'The Usual Place'. Don Covay zou in 1984 ook meeschrijven aan Peter Wolfs eerste solohit 'Lights Out'. Het ontvoogdingswerk van de JGB liet me later ook een geweldige tributeplaat kopen, waarop naast Wolf o.a. Ron Wood, Living Colour, Iggy Pop en Nona Hendryx songs van Covay brachten.
Op de erg fijne blog http://oufarkhan.blogspot.com vond ik vorige week een rarity van Don Covay, een plaat die opnames tussen 1971 en 1977 bundelde. Een collectie stomende R&B was het, nauwelijks van een deftige productie voorzien maar rauw en ongefilterd op plaat gesmeten. De tvdw is zo'n wilde, alle-meters-in-het-rood opname, een losgeslagen 'jam' waarin alle muzikanten zich ophitsen om tot het uiterste te gaan. Om het driejarig bestaan van de blog te vieren: hierbij de twee delen van het nummer en als extra bonus 'The Usual Time' van de JGB. Driedubbele tvdw voor de prijs van één.

part 1:
http://www.sendspace.com/file/7sufpl

part 2:
http://www.sendspace.com/file/x6rb9f

JGB:
http://www.sendspace.com/file/7yxvyl

TVDW 04/06/2006 - Steve Winwood - Night Train (1980)

De afgelopen dagen kon ik mij nog eens onderdompelen in eighties nostalgia, van het vinyl soort dan nog, want de platenbak van neef Dirk belandde bij mij. Een mooie staalkaart van wat dat tijdsgewricht zoal voortbracht, met naast de obligate namen (Simple Minds, Simply Red, Police, Level 42) ook heel wat opmerkelijk materiaal als Yello, Nona Hendryx, Mezzoforte, Miles Davis en het debuut van Allez Allez. Allereerste plaat die ik uit de bak haalde, was echter dat weergaloze "Arc of a Diver", Winwoods tweede sololplaat, uitgebracht in december 1980. Ze bevat amper zeven nummers en betekende het begin van de vierde etappe in Winwoods indrukwekkende carrière (na Spencer Davis Group, Traffic en Blind Faith). De man is sindsdien altijd wel bij mijn favorieten gebleven, ik ben blij 'm ook twee keer live aan het werk te hebben gezien (Hof ter Lo en Rivierenhof). Hij speelde op Arc of a Diver alles zelf in en haalde met "While you see a chance" een onverwachte hit binnen. Ik kan me de primitieve videoclip op Avro's Toppop nog zo voor de geest halen. De karakteristieke openingsmelodie met de moody synth kwam er trouwens enkel en alleen omdat een studio engineer een stuk van de oorspronkelijke drumpartij per abuus van de band wiste.... En als ze me ooit vragen om een lijst te maken met mijn favoriete intro's, dan moet het epische, majestueuze "Night Train" er zeker in. Weergaloos....