TVDW 21/01/2018 - The Smiths - Rusholme Ruffians (1985)

Ik heb altijd een wat ambigue relatie gehad met The Smiths. Aan de basis ligt een frustratie uit mijn jeugd. Dirk, de pretty boy van de school die alle meisjes kon krijgen, was van bij het begin een rabiate Smiths-fan. En alhoewel ik hem als vriend beschouwde en met hem de liefde voor Thomas Dolby, Level 42, Prefab Sprout en Echo & The Bunnymen deelde, gaf ik toch wat weerwerk als het The Smiths betrof. Ook al omdat die groep zo op handen gedragen werd door De Goede Smaak Politie - en dan durf ik al eens weerbarstig uit de hoek komen en koppig "neen" zeggen.

Lang duurde dat niet, want tweede plaat "Meat is Murder" en "The Queen is Dead" zijn echte meesterwerken. De laatste week wurmde de zinssnede "The last night at the fair / by the big wheel generator" zich om onverklaarbare reden in mijn geheugen.

Ik schrap even de honderden andere bedenkingen en opmerkingen en anecdotes rond The Smiths want de charcuterie staat al op tafel. Bij deze: Rusholme Ruffians!

TVDW 30/11/2014 - Gorki - Soms vraagt een mens zich af (1992)

"Een goede songtekst is een tekst die enorm veel humor bevat en toch de essentie van de popmuziek raakt: meegezongen kunnen worden op een autoradio, op weg naar de zee. De tekst mag ook diepgravend zijn, maar dat hoeft niet. Het zit allemaal in die mooie term: 'popmuziek'. Bij dat woord denk ik spontaan aan Slade en Abba, aan alles wat vrolijk en jong is. Neen, de term 'ontroering' komt niet voor in mijn definitie. Bewust, want ik word daar te veel op vastgepind. Natuurlijk zit er veel melancholie en ontgoocheling in mijn teksten, maar dat wordt compenseerd door humor."

En ook: "Het ultieme album heb ik nog niet gemaakt. Rond mijn twintigste plaat zal ik er wel zijn." Die twintig heeft Luc De Vos nooit gehaald, het zijn er amper tien of elf geworden.

Nooit gedacht dat ik het interview dat ik in 2000 met De Vos had, dit weekend zou opdiepen. We hadden het in dat gesprek, in een zaaltje van zijn toenmalige platenfirma, over zijn plaat "Eindelijk Vakantie". Een plaat waar ik eerlijk gezegd niet onverdeeld gelukkig mee was. Ik wil nu zeker niet plots gaan beweren dat alles wat De Vos schreef, van wereldniveau was. Mijns inziens viel hij als tekstschrijver net iets te vaak terug op religieuze beeldspraak, schuld en boete, onschuld en verderf, en ritjes naar zee. Maar op zijn best raakte hij wel een gevoelige snaar en was hij een ironiserende chroniqueur van het kleine, katholieke Vlaanderen. Ik heb 'm in dat opzicht altijd beschouwd als een uit Vlaamse klei opgetrokken, weliswaar iets mildere versie van Morrissey. Toen ik 'm dat tijdens dat interview voor de voeten wierp, bleek hij geflatteerd. Hij outte zich zelfs prompt als onvoorwaardelijke Morrissey-fan. "Ik heb over heel weinig dingen een mening, zelfs bij popmuziek weet ik niet wat te denken van Portishead of Radiohead. Maar bij The Smiths weet ik zeker: dit is het voor 100 procent. Niemand kan me daar op pakken." 

Een tvdw kiezen? Ik heb even gedacht aan Bij Nacht en Ontij (veruit het beste nummer uit die voor de rest middelmatige plaat "Eindelijk Vakantie"); een soundscape van Jo 'Technotronic' Bogaert waarover De Vos een mysterieuze tekst drapeert. Ook met die latere single "Stotteraars Aller Landen" won hij mijn sympathie, al heeft dat ook te maken met mijn stotterende zoon Bram. Maar ik ga uiteindelijk toch voor wat ik nog altijd als een van zijn sterkste nummers beschouw. Eentje met een typisch LDV-statement: "Hier heerst vrede / En er is hoop voor iedereen."  

TVDW 01/12/2013 - Matthew Sweet & Susanna Hoffs - Trouble (2013)

Best genietbaar, die retrotrip die Sweet en Hoffs afleggen. Intussen zijn ze met hun "Under the Covers" aan volume 3 toe (volume 1 had een knappe versie van Yes' I've Seen All Good People) en zitten ze in de jaren tachtig. Ze tacklen een aantal heilige huisjes - Smiths, Bunnymen's Killing Moon - en brengen wat brave versies van songs van XTC, Tom Petty en Costello. Maar het leukste staat helemaal aan het eind. Een copy/paste versie van Trouble, waarin Sweet met plezier de verschillende door elkaar geweven gitaarriedeltjes van Lindsey Buckingham reproduceert.

TVDW 07/02/2010 - Joe Jackson - Sunday Papers (1979)

De logica wil dat dit keer David Gray met de tvdw gaat lopen. Zijn concert van afgelopen week was haast zo goed als ik had durven hopen - een straffe band die zijn al even straffe collectie songs prima tot hun recht lieten komen. De twee absolute hoogtepunten van de set (Now and Always en Nemesis) waren echter songs die in studioversie al eerder hun weg naar een tvdw vonden. En mijn derde favoriete Gray-nummer, Life in Slow Motion, zat ook in de set, maar die versie was net iets te bombastisch om me helemaal te overtuigen. Hoedanook een concert dat me nog lang zal bijblijven; in die mate zelfs dat ik Gray bij een volgende doortocht in België opnieuw wil meemaken. Dat vlak na het concert Mr. Blue Sky van E.L.O. door de boxen schalde, maakte het er nog wat mooier op.

De tvdw dan maar terug in de iPod zoeken? Er kwam héél wat voorbij, deze week. De re-issue van Who's Next van The Who, de nieuwe albums van Peter Gabriel, Sade en Josh Rouse, eigen gefabriceerde compilaties van DDay en Dela, en een geweldige verzamelaar van L.T.D., een wat onderschat seventies collectief dat soul en funk à la façon Commodores bracht.

Maar het was Joe Jackson die met de tvdw - zijn eerste - ging lopen. De herontdekking van zijn debuutplaat Look Sharp! was te overweldigend om te negeren. Ik leerde het album kennen tijdens mijn allereerste reis-onder-vrienden naar Spanje. Vijf opgeschoten slungels richting Blanes of Playa De Aro, met in de walkman o.a. An Innocent Man van Billy Joel, Born in the USA, The Queen is Dead en deze Joe Jackson. Alsof het gisteren was, herinner ik me nog wat een overweldigende indruk al die songs maakten: Is she really going out with him, Happy Loving Couples, Fools in Love, het titelnummer - je hoort er de angry young man in, maar ook de getalenteerde, messcherpe songschrijver. Graham Maby, de man die uitgroeide tot vaste bassist van Jackson, zou ik later nog tegenkomen op het al even geweldige Can you Fly? van Freedy Johnston.

http://www.sendspace.com/file/4zyter

Oh ja, wie een aantal Best Of 2009 lijstjes met argumentatie wil lezen (including dat van yours truly en dat van mijn overseas friend Scott), kan surfen naar

http://www.drmusic.org/ReviewoftheWeek.html

TVDW 14/06/2009 - Fat Freddy's Drop - The Big BW (2009)

Muziek is een goede lijm om vriendschapsbanden te onderhouden. Zo kreeg ik onlangs een mailtje van Dirk, de Brad Pitt van mijn geboortedorp, met de vraag of ik niet mee wou naar het (al lang uitverkochte) concert van Morrissey. Dirk en ik onderhielden bijna dertig jaar geleden een vriendschap die vooral bestond uit het uitwisselen van muzikale tips. Ik herinner me nog hoe we beiden wild waren van Carmel, Aztec Camera, Lloyd Cole, The Triffids en Thomas Dolby. Inzake The Smiths moest ik mijn meerdere erkennen in hem; mijn liefde bleef beperkt tot Meat is Murder en, in mindere mate, The Queen is Dead. Albums die voor de pure Smiths-fan al op het randje van de overproductie waren en waarop de groep al meer naar de pijpen van de platenfirma begon te dansen.
De lijm blijkt na al die jaren nog altijd haar werk te doen: zo nu en dan gaan we samen naar een concert of wisselen cd's uit. Zo dus ook bij Morrissey, die een bijwijlen erg heftig optreden weggaf, gestut door wat getalenteerde jongere honden. Jammer dat hij uit de Smiths-cataloog o.a. twee slappe songs putte (Some Girls Are Bigger Than Other en Girlfriend in A Coma). Fascinerend trouwens om Morrissey als dandy te zien koketteren met het volkomen idolaat publiek. En de cool waarmee hij de belagers die op het podium sprongen, van zich afhield. Security had de mannen nog niet van het podium gesleurd, of Moz checkte al meteen of de kraag van zijn hemdje nog wel goed zat. Quite a character.
Alsof het zo moest zijn, dropte in dezelfde week ook "Singular" in de bus, de singles en videoclips van Thomas Dolby, in remastered en door Dolby gesuperviseerde versie. Kon ik meteen de dag van mijn kinderen laten beginnen door hen de clips van Hyperactive, She Blinded Me With Science en Dissidents te laten zien. Opvoeden, het is me wat.
Moz noch Dolby, maar enkele potige kerels uit Nieuw-Zeeland gaan deze week lopen met de tvdw. Fat Freddy's Drop is vooral thuis in dub en reggae, maar die ultra smooth, laidback groove uit het openingsnummer van hun (nog te verschijnen) nieuwe plaat laat horen dat ze zich ook prima thuis voelen op het kruispunt tussen D'Angelo en Erykah Badu. Nice...

http://www.sendspace.com/file/m5qt69

TVDW 05/04/2009 - The Airborne Toxic Event - Sometime Around Midnight (2008)

Het gebeurt niet vaak - eigenlijk veel te weinig - dat ik op de radio iets hoor waarvan ik steil achterover val. Deze week was het zover, toen StuBru in haar middagprogramma de song liet passeren die nu de tvdw siert. Wat een opbouw, wat een meesterlijk beheerste vocal, wat een mooi verhaaltje, wat een ongewone structuur (de song heeft eigenlijk geen refrein), wat een spanningsboog.... Kippenvel. Het mooiste is dat ook de bijhorende full-cd, het titelloze debuut van deze groep, bijzonder sterk spul blijkt. Nog geen 40' lang, maar zonder een zwakke song. Ik hoor er flarden in van het donkere van Editors en Interpol, gemengd met de snedigheid van Franz Ferdinand, en hier en daar enkele zwierige gitaaruithalen die aan Johnny Marr van the Smiths refereren. Allemaal Britse ijkpunten, terwijl The Airborne Toxic Event uit Los Angeles blijkt te komen. Wat googlen leert ook dat deze kerels (+ 1 jongedame) ballen aan hun lijf hebben. Toen Pitchfork, het online walhalla voor alternatieve rockcritici, het aandurfde om een negatieve recensie te schrijven, kropen ze in de pen om een weergaloos knappe reply online te gooien. De links vind je op de wikipediapagina van de groep. Rest enkel nog die wat dwaze groepsnaam. Maar het blijkt een literaire referentie te zijn naar een roman van Don DeLillo, dus dat wordt bij deze ook vergeven.

ps ze treden op 24/4 op in de Muziekodroom in Hasselt. Het jeukt al om te gaan kijken...

http://www.sendspace.com/file/kbk2u9

TVDW 25/05/2008 - The Guess Who - American Woman (1970)

Tuurlijk waren er andere leuke muzikale momenten, afgelopen week. Het herontdekken van de platen die Nona Hendryx in de jaren tachtig maakte, bijvoorbeeld. Of de nieuwe van Paul Weller. Maar dat de tvdw dit keer uit Amougies zou komen, stond in de sterren geschreven. Amougies is een klein dorpje in de buurt van de Vlaamse Ardennen, we trekken er al vier jaar naar toe met een hoop vrienden. Goed voor veel bijpraten, pinten drinken, boswandelingen, wat schuchtere pogingen tot sport (mountainbike, voetbal, petanque, badminton...). En het eten van onwelvoeglijk veel chips.
Nog enkele bevindingen rond de net afgelopen editie?
- mijn dochter en Miss Gellynck werden resp. elf en heel oud
- "guts guts" zei de regen, maar gelukkig enkel gedurende de nacht
- "bug", "kendo" en "ongena" staan in het woordenboek, "rassenschreden" niet
- deze Amougies was de leukste van de vier
- Dieter was er dit keer niet bij

De iPod snorde het weekend lang en kon in shuffle kiezen uit een duizendtal voor de gelegenheid gecompileerde nummers. The Smiths, Earth & Fire, Les Rita Mitsouko, Massive Attack, Demis Roussos en Echo & the Bunnymen schoven voorbij, maar het leukste moment was toen de Canadezen van The Guess Who kwamen aanzetten met die geweldige, langgerekte lp-versie van American Woman....

http://www.sendspace.com/file/6dhvie

TVDW 01/04/2007 - The Shins - Sea Legs (2007)

We zitten al in april en u vraagt zich, terugkijkend op de eerste tvdw's van 2007, waarschijnlijk af: waar blijven die eigentijdse spullen? Euh... u vraagt zich dat toch af, niet? A crack on the head is what you get for not asking!
Hier zijn we dan toch eindelijk met contemporary stuff. Het heeft wat geduurd, maar wat wil je als een deel van de grotere releases zo tegenvallen. The Good The Bad & The Queen, dat nieuwe hobbyproject van Damon Albarn: pfft, wat een sof. Die nieuwe Macy Gray: amaai, major sell-out, nauwelijks een deftige song op terug te vinden, wat een teleurstelling. Absoluut wild ben ik dan weer wél van The Shins. Een toevallige ontdekking maar wat een plaat, die Wincing the Night away. Ze komen uit New Mexico en het is al hun derde album (- weer even niet opgelet, blijkbaar). Het ene moment doen ze me denken aan de gladde popperfectie Toad the Wet Sprocket, dan weer aan de prachtige indie-pop van Death Cab for Cutie, nog een andere keer aan de melancholische pracht van The Go-Betweens. Nog een ander aspect laat de geselecteerde tvdw horen: "Sea Legs" zou mooi gemixt kunnen worden met "Painkiller" van Turin Brakes, de hoogzwangere strijkers doen terugdenken aan "Ocean Rain" van The Bunnymen en de zanglijn sluit fijn aan bij The Smiths. Goede referenties, alleszins. Een cd die groeit met elke beluistering - highly recommended heet dat dat.

www.sendspace.com/file/6sa4n0

TVDW 20/08/2006 - Phoenix - Lost and Found (2006)

"Franse slungels met halflange, onverzorgde haren. Maar draai hun plaat en je hoort glasheldere, loepzuivere popsongs." Het was de eerste zin uit de inleiding van het artikel dat ik in september 2000 schreef, naar aanleiding van "United", het debuut van Phoenix (en wat mij betreft het beste album van dat jaar). Met "If I ever feel better" en "Too young" herbergde de cd gepolijste maar soulvolle poppareltjes, al vond de muziekliefhebber op dat debuut net zozeer melancholische ballads (zie "Honeymoon") als een wacko kruising tussen drumcomputers, vocoders, progrock en country (zie de hilarische slotsong "Funky Squaredance"). Tijdens het interview bleek wat voor een perfectionisten en muziekkenners het wel waren; zo vertelden ze me dat ze het synth-geluid op single "Too young" modelleerden naar "When you were mine" van Prince. Een andere keer vonden ze een origineel geluid door een microfoontje uit een helm van een gevechtspiloot te plakken op een tom tom. Freaks dus, maar van het prettig gestoorde soort. Das Pop en Soulwax waren meteen gewonnen voor Phoenix; eerstgenoemden spiegelden zich bij de productie van hun plaat aan het voorbeeld van "United", terwijl de Dewaele Brothers opdoken bij het allereerste concert van Phoenix (7 november 2000, in de Rotonde van de Botanique). Phoenix is Frans, heeft links met Daft Punk, Cassius en Air, maar qua muziek staan ze toch ver af van die zogenaamde 'french touch', al was het maar omdat zanger Thomas Mars met verbluffend goede Engelse teksten (en dito dictie) aan komt draven. We zagen Phoenix na die memorabele eerste keer in de Botanique nog op Pukkelpop en op Les Nuits Botaniques, en vermoedelijk komt er nog een vierde keer - in het najaar staan ze immers in de AB. Live spettert het altijd wel, inclusief af en toe een verrassende cover ("Surrender" van Cheap Trick of "Forever in my life" van Prince). Phoenix is, na "United" en het iets meer mainstream "Alphabetical" inmiddels aan cd nummer drie, "It's Never Been like that". Het duurde nu toch wel even voor we ons gewonnen gaven, en met name de instrumental "North" blijven we een knoert van een onding vinden. Soit, elders lijkt de groep wel inspiratie te hebben gevonden in het akoestische, snelle gitaarspel van Johnny Marr ten tijde van the Smiths (think "This Charming Man" of "The Headmaster's Ritual").

TVDW 28/08/2005 - Mark Owen - Believe in the boogie (2005)

Mr. & Mrs. Smith. Film niet gezien, maar vorige week werkte ik me wel doorheen de soundtrack. Een wel erg heterogeen zootje songs, met enkele absolute klassiekers (Tainted Love van Soft Cell, Love Stinks van The J. Geils Band) zij aan zij met eigentijdse, vreselijke covers van o.a. "Used to love her" (Guns 'N Roses in een ska-versie gestopt), You Are My Sunshine (in een punkrock-versie) en "You give love a bad name" (in nu-metal). Neem daarbij nog wat ultra mellow stuff van Air Supply en Captain & Tennille, en je vraagt je luidop af wie zo'n soundtracks in Gods naam koopt (laat staan: apprecieert). En toch stond er helemaal achteraan de cd, als laatste nummer, een song waarbij we onze oren spitsten: Believe in the boogie. Een pure onversneden popparel, fast paced en met catchy hooks en een heerlijk refrein, voortgestuwd door een snelle akoestische gitaarriedel die wat doet denken aan het begin van The Headmaster's Ritual van The Smiths (al heeft de zonnige feel-good song van Owen daar voor de rest helemaal geen uitstaans mee). Tot mijn verbazing hoorde ik een dag later, in de supermarkt of all places, dezelfde song uit de PA (zonder enige twijfel de ENIGE keer in mijn hele leven dat de muziek van de Delhaize er in geslaagd is om op een aangename manier mijn aandacht te trekken). Dus blijkbaar moet de song als single zijn uitgebracht (?). Ik wacht vooralsnog tot StuBru, Radio 1 en/of Donna hem oppikken (het is een passe-partout van een song, die overal terecht kan). Intussen ben ik vanmorgen gaan googlen om meer te weten over die Mark Owen: blijkt het te gaan om de babyface van weleer uit Take That! De song komt blijkbaar uit zijn inmiddels al derde soloplaat, van eerder dit jaar. Daarmee wordt meteen één van mijn stokpaardjes nog eens bevestigd: you can't judge a book by looking at the cover, een "blinde" luisterbeurt, niet gehinderd door enige voorkennis of vooringenomenheid, is nog steeds verre weg de beste manier om muziek te beoordelen.

TVDW 22/05/2005 - Ryan Adams - Meadowlake Street (2005)

Wat een fantastische cd is die nieuwe van Ryan Adams, Cold Roses, toch. De tijd dat hij verward werd met Bryan Adams en flauwe grapjes moest doorstaan (de legende wil dat hij een concert stillegde om ne flauwe plezante uit het publiek, die riep om Bryan, het entreegeld terug te betalen en hem de deur te wijzen) zijn gelukkig voorbij. Adams is een bijzonder getalenteerd kereltje, die voor geen gat te vangen is. Hij heeft een boon voor Britse post-new wave à la Psychedelic Furs en The Smiths en kan met gemak songs schrijven met dezelfde "feel" erin. Net zo makkelijk komt hij echter met college rock in de stijl van Buffalo Tom (frontman Bill Janovitz heeft trouwens ook net een sterke nieuwe cd uit). Zijn sterkste punt is en blijft echter Americana en alt-country. Zowel met Whiskeytown als solo schreef hij in dit genre al enkele halve klassiekers. Nieuwe album Cold Roses is meer dan dat, het is meteen een échte klassieker. Een dubbel-cd daarenboven, waarin Adams zowel in de traditionele begeleiding als in de teksten (die erg focussen op liefde en natuur) aansluiting vindt bij de allerbeste countryrock-albums. Ryan Adams is ook een veelschrijver, die dit jaar naast deze dubbel-cd nog twee releases voorziet. Hij bracht overigens een paar jaar terug nog een cd uit met demo's ("Demolition" - hebt u 'm? ) en zelfs daarop was nauwelijks half werk te horen.
Mits wat wringen hadden de 19 songs van Cold Roses ook wel op één enkel schijfje gekund, maar de keuze voor een dubbelaar is desalniettemin gerechtvaardigd. Het zorgt voor twee heerlijke luisterervaringen, twee keer 40' is nu eenmaal beter verteerbaar dan de lange rit van 80' in één keer uit te moeten zitten. Alleen jammer dat song nummer 19, een al te simpele uptempo rocker die als bonus track is bijgeplakt, de pret even komt vergallen. Het is de enige uitschuiver, maar een rapport van 18 op 19 is bij ons weten nog steeds grootste onderscheiding.
De geselecteerde TVDW Meadowlake Street tenslotte is vermoedelijk het meest originele nummer op Cold Roses: het duurt 4,5 minuut, de eerste helft hoor je enkel de falsetstem van Adams en wat akoestische gitaar, dan komt een halve minuut lang de basdrum opzetten, pas dan komen de roffelende drums aanzwellen en valt de volledige groep in. Het nummer krijgt van Adams een uiterst romantische tekst mee: If loving you's a dream that's not worth having / Then why do I dream of you.