TVDW 02/07/2017 - Joan Armatrading - More Than One Kind of Love (1990)

Elf plaatjes gescoord in Londen, telkens voor één pond. Een dure stad ja, ook voor vinyl, maar als je zoekt vind je nog wel wat aardige koopjes. Ik was tevreden om bijvoorbeeld plaatjes van Carmel, The Call en Nona Hendryx te vinden, maar de beste vondst was vermoedelijk toch "Hearts and Flowers". Intussen al het twaalfde album van Armatrading dat ik op vinyl heb. Openingsnummer More Than One Kind of Love laat horen waarom Armatrading - vooral als tekstschrijfster - zo sterk is. Weinige artiesten kunnen zo rechtstreeks de luisteraar aanspreken, zonder al te veel cryptische omschrijvingen of allegorieën, maar in heldere, eenvoudige bewoordingen die toch de val van clichés weten te ontwijken.

TVDW 15/03/2015 - Joan Armatrading - (I love it when you) Call me names (1983)

Neen, geen Steve Wynn, ook al zag ik 'm zondagavond in het Depot in Leuven. Concert nummer dertig-of-zoiets moet dat zijn geweest, en dat was een beetje het struikelblok. Ja, hij speelt nog steeds met overgave stokoude songs als Burn, Merritville, Days of Wine and Roses en When She Smiles. Probleem is dat hij ze àltijd speelt. Het was dan nog solo-elektrisch, ook al niet mijn favoriete 'setting' voor een concert. Maar de pareltjes die hij naar het eind uitstrooide waren wel knap: een punkerig voortrazende versie van Sweetness and Light, een rudimentaire versie van 50 in a 25 Zone (een ex-tvdw), een mooie cover van Lou Reed's Coney Island Baby en een nog mooiere van The Band's Stage Fright.

Tweede kanshebber voor een tvdw was Mike Scott, wiens laatste plaat (slim-commercieel terug uitgebracht onder de vlag van de Waterboys) echt wel sterk is. Mist een heel klein beetje homogeniteit, maar bij momenten laat Scott, zoals in zijn beste periode, de geest van Dylan en van Morrison over zijn songs (en songteksten) neerdalen.

Maar kom, ik ga toch maar voor Joan Armatrading, die hiermee haar derde tvdw wegkaapt. Drie tvdw's uit drie verschillende platen - dat maakt duidelijk dat ze één van mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriters is. Deze tvdw komt uit "The Key", het album dat ze samen met producer Steve Lillywhite maakte na "Walk Under Ladders". Thomas Dolby was er dit keer niet meer bij, wel ander goed volk als Daryl Stuermer (zie o.a. Phil Collins), Adrian Belew (zie o.a. David Bowie), bassist Tony Levin (zie o.a. Peter Gabriel), Jerry Marotta (drummer bij o.a. Hall & Oates), Larry Fast (synths bij Foreigner, Hall & Oates, Freedy Johnston) en drummer Stewart Copeland (The Police). Allemaal gezever waar niemand een boodschap aan heeft, ik weet het. Feit blijft: "The Key" stond al jaren op mijn wish list, fijn dat ik 'm voor een eurootje in vlekkeloze staat kon vinden in een kringloopwinkel. De tvdw is het openingsnummer, een song over sado-masochisme. 't Is eens wat anders.

TVDW 19/08/2012 - Joan Armatrading - I Can't Lie To Myself (1981)

Van een vijvertje tot een meer. Van een meer tot een oceaan. Was mijn cd-collectie een vijvertje dat ik nog met moeite kon overzwemmen, dan was mijn itunes-collectie uitgegroeid tot een meer waarvan ik nauwelijks nog de oever zag. Ik nam er vrede mee.

Maar geen meer meer, deze week. In het midden van de oceaan werd ik gedropt. Spotify. Een half jaar geleden al eens uitgeprobeerd, maar dat bleek een valse start. Deze week was het wel goed raak. Ik zag me meteen nummers uitwisselen, ontdekte met bewondering uitstekende speellijsten van wildvreemden, sprong van de hak op de tak, spartelend in de oceaan, zwemmend van wrakhout naar wrakhout.

De tvdw in deze wildgroei van songs en artiesten moest wel een reggae-inslag hebben. De eerste playlist waar ik op stootte was toevallig eentje met werk van Sly & Robbie, waarna ik zelf ging grasduinen in het Spotify-aanbod en onwillekeurig bleef stilstaan bij heel wat reggae. De keuze voor I Can't Lie To Myself is logisch. Afkomstig van een van mijn favoriete platen, "Walk Under Ladders". Een plaat met goed volk als de ritmesectie Jerry Marotta en Tony Levin, en verder met Andy Partridge van XTC, Thomas Dolby en Gary Sanford, de gitarist uit de groep van Joe Jackson. Maar ook met een liedje waarop de Jamaicaanse tandem Sly & Robbie hand- en spandiensten verleenden.

TVDW 21/11/2010 - Nick Lowe - True Love Travels on a Gravel Road (1994)

Net als vorige jaren: opnieuw zwaar afkicken en terug van de wolk stappen. De zevende editie van onze Detroit Breakdown muziekquiz liep erg gesmeerd. Een haast vlekkeloze avond, met in de fragmenten ook enkele personal favorites als The Leather Nun, Tragically Hip, Smithereens, Joan Armatrading, Robyn, Lindstrom... En Journey. Natuurlijk.

De link met de tvdw van Nick Lowe? Die is er niet, al was Lowe zo slim om zich net afgelopen week in de cd-speler te wurmen. Goede timing, want het trio van warme, ouderwetse platen waarvoor de man tussen 1944 en 2001 tekende, paste perfect voor de gelegenheid. Een eeuwigheid geleden wisselden mijn vrouw en ik immers eind november onze eerste kus uit, dit jaar vierden we een soortement jubileum(tje). De tvdw kon niet passender zijn. Een echte smartlap van een song is het - ook bekend in de originele versie van Percy Sledge, of in die van Elvis Presley. Zoals elke echt goede smartlap zit er in de kern een waarheid die, indien goed gebracht, best weet te ontroeren. Ik heb bij vorige posts al genoeg over mijn kinderen gesproken. Deze tvdw gaat richting mijn vrouw. Ze weet wel waarom.

How many hearts could live through all the winters
We've known and still not be cold?
True love travels on a gravel road

TVDW 26/07/2009 - Thomas Dolby - Airwaves (demo) (1981)

"FSK ab 0 freigegeben". What the f**k is dat nu weer? Droppen de twee remastered en expanded uitgaves van The Golden Age of Wireless en The Flat Earth eindelijk in de bus, en wat staat er op de hoes gedrukt, in een schreeuwlelijk wit kader? FSK ab 0 freigegeben. Geen idee wat het te betekenen heeft, vermoedelijk iets van eco of tax free of importrechten, maar het ontsiert natuurlijk wel de hele re-issue. In deze downloadtijden zijn het de extraatjes die de platenkoper kunnen overhalen om nog geld neer te tellen voor echte cd's. Bonus tracks, boeiende liner notes, rarities... Ze zijn allemaal te vinden op deze twee re-issues en ik heb ze deze week met veel plezier (her-)ontdekt. Goede investering dus. Alleen doodjammer van die Duitse opdruk op het hoesje.

Dat Dolby een van mijn helden is, is op deze blog al meermaals gemeld. Ook al is zijn debuutplaat ondergedompeld in synths en drummachines, toch is ze in mijn oren erg waardig oud geworden. Je hoeft ze maar naast de in dezelfde periode uitgebrachte platen van pakweg Thompson Twins en Depeche Mode te leggen, om te begrijpen wat ik bedoel. Dolby heeft in zijn (korte en erg fragmentarische) carrière overigens bewezen dat hij over een erg brede muziekinteresse (en/of een goed gevuld adressenboekje) beschikte. Hij werkte bijvoorbeeld samen met (leden van) XTC, The Grateful Dead en verder met Bowie, Stevie Wonder, Joan Armatrading, Ofra Haza, Joni Mitchell, Prefab Sprout, George Clinton en Ryuichi Sakamoto (...en ja, ook met Def Leppard en Foreigner...). Een samenwerking met Michael Jackson was er ook ei zo na van gekomen, ten tijde van Dolby's Amerikaanse top 10 hit 'She Blinded Me With Science'. Dolby werd uitgenodigd ten huize Jackson, de twee hadden een langdurige, erg aangename babbel (waarbij Dolby plots raar opkeek toen hij allerlei jong grut zag rondlopen in het gigantische huis). Nadien schreef hij een song voor MJ en stuurde ze op. De reactie van MJ was nogal lauwtjes, hij hield enkel van de drums, zo liet hij weten. De song in kwestie begon met de sample "tell me about your childhood"... achteraf gezien logisch dat MJ het maar niks vond. Dolby nam het nummer dan maar zelf op, het werd zijn grootste hit in Engeland: Hyperactive.

De tvdw is een van de bonus tracks die bij 'The Golden Age of Wireless' hoort. Het is een demo die voordien enkel te vinden was op 'From Brussels With Love', een compilatie van Les Disques Du Crépuscule die aanvankelijk enkel op cassette uitkwam, met verder bijdragen van andere left of center artiesten als John Foxx, Brian Eno en the Durutti Column. Airwaves kwam later in een meer georchestreerde vorm terug op 'The Golden Age...', maar het is deze erg spaarzame, atmosferische versie die Dolby altijd is blijven koesteren. Bij de liner notes laat de man weten dat Trevor Horn en Elton John ooit met het idee speelden om er een cover van op te nemen. En Dolby stipt ook fijntjes aan dat Billy Joel goed moet geluisterd hebben naar het nummer. Vergelijk de melodie van de zanglijn maar met de 'remember Charlie, remember Baker' lijntjes in Goodnight Saigon...

http://www.sendspace.com/file/8v40jv

TVDW 26/04/2009 - Duncan Browne - Planet Earth (1978)

Natuurlijk genoot ik er afgelopen woensdag in Vorst van om samen met o.a. Gust, Marc en Zinnerboy Bart de neuzelende grootmeester, het enigma genaamd Dylan, aan het werk te zien. Opvallend welgemutst leek hij me - al uit zich dat bij Dylan niet in grappen en grollen met publiek en muzikanten, eerder in een nauwelijks waarneembaar glimlachje en een schuchtere poging tot lossere lichaamstaal, meer niet. Maar de muziek was prima, met o.a. een furieuze versie van Highway 61 Revisited en een laidback shuffle in Ain't Talking.
In de strijd om een tvdw werd Dylan echter voorbijgestoken door een onbekende Brit. De erg boeiende blog frisiansotherfavorites.blogspot.com postte immers drie van de (inmiddels in de obscuriteit verdrongen) albums van Duncan Browne.
Een boeiend figuur, die Browne: de folkplaat die hij eind jaren zestig, onder de vleugels van Rolling Stones manager Andrew Loog Oldham, opnam, spreekt me minder aan, maar eind de jaren zeventig bracht hij twee prachtplaten uit. "Wild Places" is de enige song die bekend werd. Ik dacht steeds dat het wereldwijd een grote hit was, maar dat blijkt niet zo, blijkbaar sloeg het nummer enkel in onze Lage Landen aan. De full-albums blijken een erg boeiende ontdekking: Browne wisselt progrock-achtige instrumentals af met glossy georchestreerde pop genre Alan Parsons en artrock à la Roxy Music. En wat een muzikanten, met vooral de partijen van mijn favoriete bassist John Giblin (zie o.a. Joan Armatrading, Simple Minds, Gerry Rafferty, John Martyn en Jon Andersons Animation) vooraan in de mix.
De tvdw start als een akoestische Bowie, om uit te waaien naar een kamerbrede Floyd-achtige ballad. De link met Bowie is overigens niet lukraak. In de midseventies vormde Browne samen met Peter Godwin (die later de eighties synthklassieker Images of Heaven zou brengen) het duo Metro. Op hun enige album was Criminal World de opener, een song die Bowie later zou coveren op Let's Dance.
Het verhaal kent trouwens geen happy end, want Browne sterft in 1993 aan kanker, hij werd amper 46. Wat achterblijft zijn erg knappe songs. Zoals de tvdw.

http://www.sendspace.com/file/tgcxyk

TVDW 07/09/2008 - Jon Anderson - Unlearning (the dividing line) (1982)

Net een dagje Brugge, chez Maison Shamrockske, achter de rug. En wat gooit de heer des huizes op tijdens een sessie Chinees Poepen? Juist, de cd van het groepje ZIN, met frontman Zinnerboy Bart. Great move, Shamrockske! Wat Chinees Poepen net inhoudt, laat ik hier in het midden - belangrijkst is dat IK de sessie won.

Ook nog even terug naar dat weekje in Frankrijk (- vakanties zijn zo snel voorbij dat je je best achteraf nog wat wentelt in de herinnering). Van de vier stadsbezoekjes die we er deden, was dat aan Tours misschien het minst interessant, maar het leverde wel een muzikale ontdekking van formaat op. In een kleine platenzaak in de buurt van de Place Plumereau kon ik Animation van Jon Anderson op de kop tikken. De afgelopen jaren hadden diverse google-sessies me geleerd dat die plaat nooit op cd was verschenen. Maar twee jaar terug moet er dan toch initiatief zijn genomen, want lap, daar lag hij - voor de forse prijs van 22 euro maar met twee bonustracks én comments van Anderson er bovenop.
Ik ben geen die-hard fan van Anderson, ken zelfs vele van zijn soloplaten niet en degene die ik tot op heden in huis had, trokken op niet veel. 'In the city of Angels' is overgeproducete westcoast softrock met hulp van Toto - iets wat Christopher Cross veel beter deed. En 'Toltec' is een zweverige new age conceptplaat over chakras, azteken en de maya-cultuur.

Maar Animation (leren kennen in 1982 dankzij de onvolprezen Bib van Heusden) is en blijft wel een klassieker voor me. Voor het album werkte hij samen met klasbakken als David Sancious (toetsenist bij Springsteen en Sting), Simon Phillips (die later drummer bij Toto zou worden) en boeiende bassisten: Jack Bruce (Cream) en John Giblin (zie Joan Armatrading, en Simple Minds ten tijde van Alive & Kicking). Het album na al die jaren eindelijk op cd horen was puur genieten. Ja, het was nostalgie - zoals Nabokov zegt: "nostalgie blijft levenslang je krankzinnige metzegel" - maar enkele tracks blijven ook nu overeind. De titelsong, een wonderlijke evocatie van de emoties rond de geboorte van Andersons dochter. Of het pastorale lied 'Boundaries' - zo mooi dat ze het voor mijn part bij mijn begrafenis mogen spelen. En de tvdw, met die metalige percussie en die prominente, donkere baslijn in de intro.

http://www.sendspace.com/file/6uv7nl

Om het vijfjarig heengaan van Warren Zevon te herdenken nog een extraatje. Zevon was een man met tien keer meer rock 'n roll dan die onnozele hansworst van een Kid Rock, die nu zo'n grote hit heeft, schaamteloos gebouwd op de riff van Werewolves... Neen, dan liever nog eens het origineel. Ziehier een versie van een bootleg 'Live at the Record Plant' uit 1978, met natuurlijk Waddy Wachtel op gitaar en met de geweldige Rick Marotta achter de drumvellen. "Aaahwhoo..."

http://www.sendspace.com/file/q297hm

En ach, omdat Zevon nooit teveel aandacht kan krijgen, nog eentje er bovenop. Uit een ander concert van de man (Boulder, Colorado, 1992): 'Searching for a heart', de song die de end credits van mijn all time favorite movie, Grand Canyon, begeleidt. In deze live-bootleg versie hoor je na afloop van de song Zevon nog even als stand-up comedian, bezig over James Taylor, Don Henley, Nine Inch Nails en Dean Martin. In grote doen, quoi.

http://www.sendspace.com/file/hkluio

TVDW 20/04/2008 - The Feeling - Turn it up (2008)

Hun debuut viel twee jaar terug maar net uit de Best Of eindejaarslijst, en de opvolger Join With Us vraagt al weken lang regelmatig een beurt op de iPod. De tvdw voor The Feeling was dus slechts een kwestie van tijd. The Feeling grijpt terug naar (en vindt aansluiting bij) het mid-seventies popgevoel zoals dat destijds ook op platen van 10CC, Supertramp en ELO opdook. Het verontschuldigend toontje dat vaak opduikt bij recensies van The Feeling (genre: "eigenlijk mogen we dit niet goed vinden, maar..."), stoort me mateloos. The Feeling grossiert in glorieuze, rijk georchestreerde, schaamteloze feel good pop, punt. De uitdrukking guilty pleasure is hier dus helemaal misplaatst. Haal de tvdw binnen, turn it up en je weet meteen wat ik bedoel. En geef ook het full-album een kans, heerlijke plaat.

www.megaupload.com/nl/?d=X719XAEO

Als bonus en tribute ook even stilstaan bij het heengaan van toetsenist Danny Federici, de in de schaduw werkende trouwe bondgenoot van Springsteen. Ik zag 'm ooit aan het werk samen met de E Street Band in Flanders Expo. Great great stuff. Als eerbetoon: "Simon", sinds jaar en dag een persoonlijke favoriet uit Joan Armatradings album Me Myself I (1980). Federici laat zijn orgeltje lekker schuren tegen een lichtvoetige reggaebeat, terwijl Joan weer zo'n heerlijk aquarelletje van een songtekst schetst. Hats off to Federici...

http://www.sendspace.com/file/onyi6u

TVDW 06/05/2007 - Ian Dury - Funky Disco (pops) (1981)

Hoe beter de uitzonderlijke, alle records brekende hittegolf - ruim dertig dagen zonder neerslag - afsluiten, dan met een streepje Sly & Robbie? Als we in clichés spreken, is reggae inderdaad het muziekgenre bij uitstek om bij een zonnig weertje te nuttigen. De ritmetandem Sly Dunbar en Robbie Shakespeare (vorige week al even vernoemd bij Joan Armatrading, zie verder o.a. het fan-tas-tische Nightclubbing van Grace Jones) trad in 1981 aan om Ian Dury en Chas Jankel te helpen, bij wat het album Lord Upminster zou worden. Vermoedelijk niet meteen het beste album van Dury - ik ben verre van een kenner van 's mans volledige discografie - maar er staan toch heel wat vermakelijke deuntjes op. Plus: puur uit nostalgische redenen was ik al jàren op zoek naar de plaat, waarvan de vinylversie al lang 'out of print' is en die daarenboven nauwelijks een deftige cd-release kreeg. Ik had de hoop al opgegeven, tot een jonge pipo uit de VS besloot om op zijn blog warempel de hele zwik te 'posten'. Inclusief lekkere kraakjes van de plaat, want dit is een 'vinyl rip'. Credit where credit is due: breng 'm eens een bezoekje - http://lostturntable.blogspot.com/ - want deze jongeman biedt regelmatig wel wat lekkers. Voor de tvdw was het lastig kiezen. Het enige relatief bekende nummer van de plaat is Spasticus (Autisticus). Dury - zelf fysiek gehandicapt ten gevolge van polio - schreef de song ten voordele van het 'Internationale jaar voor gehandicapten' maar werd natuurlijk meteen verkeerd begrepen: de BBC boycotte het nummer. Ik had ook het plezante Girls (Watching) kunnen kiezen, een door Sly Dunbar geschreven song en de enige cover die Dury ooit zou opnemen, maar het is uiteindelijk Funky Disco (pops) geworden. Een liedje over een promiscue dame die het enkel op de achterbank wil doen. Denk ik. Geniet van de luilekkere groove die Sly & Robbie losjes uit de pols schudden, en denkt met een glimlach terug aan die gekke, onvergelijkbare Dury, die in 2000 aan kanker stierf. Cheers, mate.

http://www.sendspace.com/file/yvqsee

TVDW 29/04/2007 - Joan Armatrading - Love and Affection (1976)

Het mooiste muzikale moment van deze week kwam eigenlijk donderdagmorgen, toen ik met de kinderen naar school/onthaalmoeder reed en het onovertroffen Classic 21 iets van Garland Jeffreys draaide. Iedereen die vrolijk meezong met Matador, het had wel iets. Enfin, iedereen... tweejarige Hanne stond wat verbaasd naar broer en zus te kijken en kon enkel "Papa, gordel aan!" commanderen. Garland Jeffreys had een paar weken geleden ook al een tvdw misgelopen; we woonden zijn concert bij in de AB, maar dat was, hoe hartverwarmend ook, toch net iets te vrijblijvend om een tvdw te kunnen claimen. Een artiest van zijn niveau die twee keer hetzelfde nummer speelt - de huidige single, een keer als opener, een keer als bis - dat kan toch niet. Ook deze week grijpt Jeffreys naast de prijzen, net als Tom McCrae die al een paar weken aan mijn mouw trekt.
Neen, de tvdw moet toch wel naar Joan Armatrading gaan, die ik afgelopen dinsdag samen met Katrien, Hilde, Frank & Kris, Katrien S en de immer vrolijke Maurice aan het werk zag in de AB.
Gek, maar ik denk dat er weinig of geen vrouwen in de rock en pop zijn die me zo snel weten te ontroeren als Joan A. Ook bij het concert waren er toch weer enkele pure kippenvelmomenten. Beetje jammer dat het de meest voor de hand liggende waren: Willow, All the way to America en Show Some Emotion. En Love and Affection, natuurlijk, dat Armatrading inzette met haar twaalfsnarige gitaar. Wat een opvallende goede gitariste die Armatrading trouwens was, haar loepzuiver soleerwerk verbaasde me.
Ik had eigenlijk liever een tvdw gepost van haar nieuwe cd Into the Blues, maar eerlijk gezegd: ze valt wat tegen. Driekwart van de songs is "oké" zonder meer, en op een aantal verliest Armatrading toch wel de pedalen. Enkele nummers van die nieuwe cd maakten trouwens ook dat het concert verre van foutloos was. Something's Gotta Blow bijvoorbeeld sleepte maar aan voor een volle acht minuten, terwijl ondertussen klassiekers als Rosie, I'm lucky, The Weakness In Me en Down to Zero in de kast bleven. Doodjammer trouwens dat uitgerekend uit mijn favoriete album Walk Under Ladders - productie Steve Lillywhite, met Tony Levin op bas, Jerry Marotta op drums, Thomas Dolby op synths en verdere medewerking van XTC-opperhoofd Andy Partridge en van Sly & Robbie - geen ENKEL nummer werd gespeeld. Awoert! Desalniettemin, geniet bij deze nog even van één van de mooiste ballades die de jaren zeventig voortbrachten....

http://www.sendspace.com/file/6kwree

TVDW 02/04/2006 - Josh Rouse - It looks like love (2006)

Qua muziek een bijzonder mellow en vrouwvriendelijk weekend achter de rug, waarbij zowel Joan Armatrading opnieuw een draaibeurt kreeg (wat blijft "The Weakness in me" toch een fabuleuze ballad!), de Best Of van Bonnie Raitt nog eens doorgenomen werd ("Nick of Time" - nog zo'n fenomenaal nummer), een ouwertje van Carmel (jawel!) van onder het stof werd gehaald en zelfs Kim Carnes de cd-speler haalde (met haar nieuwste cd dan nog - inclusief een gastrol voor Chuck Prophet!). Maar het is uiteindelijk een man die met de TVDW gaat lopen, en nog wel één van de ongekroonde koningen van mellow music anno 2006. Josh Rouse zal wel eeuwig net onder de radar blijven vliegen, meer dan een occassioneel half radiohitje op Radio 1 zit er niet in, maar wat is die kerel intussen toch een mooi oeuvre bij mekaar aan het schrijven! Nieuwe cd "Subtitulo" is, met zijn amper 30' speelduur, misschien net iets te vroeg ter wereld gebracht - maar het is toch een heerlijk plaatje geworden. Rouse nam op vorige cd afscheid van Nashville (zie TVDW "Sad Eyes" op 27/3/2005) en woont nu in Spanje. Rouse is een oude ziel in een jong lichaam, iemand die het dolce far niente in een ingeslapen dorpje bezingt en met melancholie terugkijkt op de zomers van zijn jeugd. Samen met de op seventies leest geschoeide productie geeft dat een fijn resultaat: all smooth & soothing sounds, lekker laidback en lui. We moeten ons inhouden, of we beginnen aan een mixtape waarin Rouse gepaard wordt aan gelijkgestemde zielen en gelijkaardige songs. Even kijken, wat zou er zo al op die tape kunnen? "Cajun Moon" van JJ Cale bijvoorbeeld, gevolgd door "Hearts & Bones" van Paul Simon, dan het meer lichtvoetige werk van Bruce Cockburn (think "Wondering where the lions are"), iets uit het solowerk van G.W. McLennan, iets van World Party (bij voorkeur "Ain't gonna come till I'm ready") en om af te sluiten een ouwertje van Lloyd Cole, "Speedboat" bijvoorbeeld. Mellow maestro's of the world - unite and take over.