TVDW 19/04/2020 - Thompson Twins - In the Name of Love (1982)

Matthew Seligman, de bassist die een paar dagen geleden het leven liet als gevolg van Corona/Covid 19, mag dan al een voetnoot zijn in de muziekgeschiedenis; hij duikt wel op in heel wat van mijn tvdw's. Seligman was van bij het begin een steunpilaar voor Thomas Dolby. Die vroeg hem bijvoorbeeld om het Moog-baslijntje van She Blinded Me With Science in te spelen, maar hij schreef ook samen met Dolby aan een aantal van diens nummers (Neon Sisters, The Ability To Swing en natuurlijk Dissidents). Maar Seligman was, nog voor Dolby's debuutplaat "The Golden Age of Wireless", al bij de Soft Boys, een cultgroep waarin ook Robyn Hitchcock en Kimberley Rew zaten (die laatste zou later fijne gitaarriedels verzorgen bij Katrina & the Waves). Net als Dolby zat Seligman ook bij Bruce Woolley & The Camera Club, dat groepje dat de eerste versie van Video Killed The Radio Star opnam. Midden jaren tachtig speelde hij mee op "This is the Sea" van The Waterboys, en live ondersteunde hij - opnieuw, samen met Dolby - David Bowie tijdens diens Live Aid-optreden.

Soft Boys, Bruce Woolley, Waterboys, Bowie en drie keer Dolby: dat zijn zeven tvdw's waarmee Seligman verbonden is. Daar komt vandaag een achtste bij. Op bijna 800 tvdw's is dat een prima score.

In the Name of Love komt uit The Thompson Twins' tweede plaat. Seligman was toen de bassist in die band, en Dolby was er net bijgehaald om synths te spelen - wat de groep meteen uit de experimentele postpunk haalde en in into de hitparades bracht. Dolby was overigens al langere tijd fan van The Thompson Twins. Hij schreef een van zijn songs, One of Our Submarines, nadat hij een optreden van de Twins had gezien, in de hoop dat die groep het zou coveren.

Ik zag Seligman aan het werk toen Thomas Dolby optrad in de AB, in mei 2012. Het was het eerste optreden dat ik zag van mijn held. Over enkele maanden zou er een tweede zijn bijgekomen, want Dolby stond op de affiche van het W Festival - en natuurlijk had ik al kaartjes. Maar ook dat optreden viel weg, door Corona/Covid 19.

TVDW 09/02/2014 - The Soft Boys - I wanna destroy you (1980)

Vorige week in de achteruitkijkspiegel turend naar postpunk en ook deze valt daar min of meer onder. Al heeft cultgroep The Soft Boys evenzeer raakpunten met snedige powerpop en met psychedelica. Hun "Underwater Moonlight" staat in menig lijstje met Essentiële Platen (voor wat die lijstjes waard zijn natuurlijk); wie er 34 jaar na datum naar luistert, begrijpt goed waarom. Alle songs hebben een heerlijke drive, de groep blaakt van een charmant soort "in your face" zelfvertrouwen, de dubbele gitaren schurken in beste Television / Magazine traditie tegen elkaar aan en de bizar-psychedelische teksten zorgen voor een bevreemdend surplus. Wat een frisse, intrigerende plaat.

The Soft Boys zouden spoedig na de release uitzwermen: zanger Robyn Hitchcock oogstte wat radiohitjes (+ bijkomende cultstatus) met zijn Egyptians (herinner u 'So you think you're in love'), gitarist Kimberley Rew zou heerlijke gitaarpartijen verzinnen op de eerste platen van Katrina & The Waves, en bassist Matthew Seligman zou bandlid en songschrijver worden bij Thomas Dolby.

TVDW 31/08/2008 - The Colourfield - Armchair Theatre (1985)

Ils disent qu'ailleurs ce n'est pas mieux qu'ici
Et que d'ailleurs il n'y a plus de paradis
Que ça ne vaut pas la peine
De quitter ce qu'on aime

Kan best, Jo, maar zo even er tussenuit kan toch goed doen.
Vandaar weekje weggeweest met vrouw en kinderen - heen en terug naar Mesland, in de Val de Loire streek.

- Blois, Tours, Ambloise en het "Kuifje-kasteel" Chéverny (- dat model stond voor Hergé's Kasteel Molensteen / Moulinsart) bezocht.
- Weer wat geknabbeld aan de berg Nog Te Lezen Boeken. Kunnen geschrapt worden: Tender is the Night van F. Scott Fitzgerald (sterk maar iets te langdradig); De Alchemist van Paulo Coelho (een parabel, maar een prachtige); en Masjenka van Nabokov (goede wijn behoeft...).
- En de iPod was ook mee, natuurlijk. Met de her en der gehypte releases van The Field en Burial was ik snel klaar - wat een onzin op plaat gezet. Collective Soul en een ouwertje van Sky (Forthcoming) vielen wel in de smaak - maar dat wist ik op voorhand wel. Underwater moonlight van The Soft Boys (oorspr. uit 1980) was wel een leuke ontdekking - snedige postpunkpop van de hand van Robyn Hitchcock, Kimberley Rew (die later bij Katrina & the Waves zou spelen) en Matthew Seligman (later bij Thomas Dolby). En ook het door Shamrockske aangeraden The Hold Steady was sterk spul: een kruising tussen Neil Young, southern rock en QOTSA.
Beste indruk - en vandaar tvdwfähig - maakte (de herontdekking van) Virgins & Philistines, van The Colourfield. Beetje een vergeten pareltje uit de eighties, met naast het drietal The Colourfield nog wat interessant drumvolk op die plaat: Pete de Freitas van Echo & the Bunnymen, en Paul Burgess (zie o.a. 10cc). Frontman van the Colourfield was Terry Hall (zie ook Specials, Fun Boy Three, en latere samenwerkingen met Lightning Seeds en Gorillaz); een man die weet hoe hij in de beste Britse poptraditie een song kan schrijven. Getuige Armchair Theatre...

http://www.sendspace.com/file/ireaak