TVDW 06/12/2015 - Mikal Cronin - vi. Circle (2015)

Met al dat gestaar in de achteruitkijkspiegel zou je het haast vergeten maar het kan dus nog, een tvdw uit het huidige jaar. Cronin eiste toch net iets teveel de aandacht op om nog genegeerd te worden. Powerpop van het alleraardigste soort, dat album "MCIII". Een plaat met meerdere gezichten ook: sommige songs neigen naar heftige punky indierock (Replacements komen soms in herinnering), andere doen terugdenken aan malse popparels uit de stal van Byrds en Tom Petty. Maar steeds is er een sterke melodie - al dan niet verrijkt met strijkers. Erg de moeite, dit plaatje, dat dankzij deze verscheidenheid nog het dichtst aanleunt bij Brendan Benson en The Raconteurs.

Wie zich afvraagt of er in de tvdw geen typfout sloop: neen, dus. Cronin sluit zijn album af met een zesluik van songs, waarvan Circle de allerlaatste is. De reden lijkt me onduidelijk, want alle songs staan op zich en en er is niet meteen een rode draad te bespeuren.


PS: voor eightiesrock-lezers: neen, Mikal heeft geen bloedbanden met Kevin Cronin, de zanger en songschrijver van R.E.O. Speedwagon. Al was zijn achternaam voor mij vermoedelijk wel de initiële aansporing om "MCIII" binnen te halen.

TVDW 27/04/2014 - We Are Scientists - Take An Arrow (2014)

Toegegeven, mijn interesse in deze groep komt rijkelijk laat en is eerlijk gezegd enkel ingegeven door het feit dat Andy Burrows er zich sinds enkele jaren als derde lid heeft opgeworpen. Maar wat een prachtige, straffe, bruisende powerpop plaat is die nieuwe van hen geworden. "TV en Français" heet 'ie (hmm benieuwd of ze daar op de marketingafdeling zo blij mee waren) en hij klinkt erg als het werk van Brendan Benson bij The Raconteurs, maar dan gebonden in een iets lichter sausje. Een vleugje meer popgevoeligheid dan pure rock. Maar nogmaals: heerlijke plaat, check it out.

TVDW 22/12/2013 - Brendan Benson - Rejuvenate me (2013)

Het moet hier snel gaan, maar ik meld toch nog graag even dat die nieuwe van mijn favoriete Raconteur Brendan Benson opnieuw - net als 's mans vorige platen - op mijn goedkeuring kan geven. Prettige seventies powerpop, gebracht met een laconieke flair. Voorzover je de man nog niet kent: geef hem een kans! Geef al je geld aan de arme kinderen! Geef de kinderen de wereld! Give blood! Give peace a chance!

TVDW 03/02/2013 - Andy Burrows - Stars in the Sky (2012)

Het voordeel van een petekind te hebben, is dat je dingen deelt. Niet enkel overpeinzingen, gedachten, meningen, maar ook lijstjes. Aah lijstjes. Mijn petekind Jolan is er, net als ik, gek van. Zo schoof hij enkele weken terug een lijst onder mijn neus, met de songs die hem vorig jaar het meest waren bijgebleven. In de top 20 vond ik een onbekende naam, Andy Burrows.

Intussen heb ik al meerdere keren genoten van Burrows' album Hometown. Prachtig werkstukje, warm maar bevlogen, met vele songs die me nog het meest doen denken aan de platen van Brendan Benson, dat maatje van Jack White dat ook in The Raconteurs zit. Intussen weet ik ook dat ik beter moet opletten tijdens concerten. Ik zag Burrows immers ooit aan het werk, zij het dan in de hoedanigheid van drummer bij Razorlight, toen dat groepje optrad tijdens Leffinge Leuren. Matig optreden was dat, trouwens.  

Als tvdw kies ik niet voor een van die twee glorieuze, warmbloedige singles - Hometown en Because I know that I can - maar voor een nummertje dat achteraan de plaat te vinden is. Beetje World Party, beetje Crowded House, maar vooral: erg mooi.

TVDW 27/12/2009 - Sky - Dance of the little Fairies (1980)

Eindejaarslijstje? Op basis van 'meest beluisterd', dan. De top vijf is onderling inwisselbaar, afhankelijk van het humeur.

* Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
* Monsters of Folk - Monsters of Folk
* Tragically Hip - We are the same
* David Gray - Draw the line
* Athlete - Black Swan

maken de top 10 compleet:

* Elvis Perkins in Dearland - Elvis Perkins in Dearland
* The Glimmers present: Disko Drunkards
* The Airborne Toxic Event - The Airborne Toxic Event
* Brendan Benson - My old familiar friend
* Foreign Born - Person to Person

en verder sterk werk van Wave Machines, La Roux, Chickenfoot, Phenomenal Handclap Band, Chuck Prophet, Jeb Loy Nichols, Echo & the Bunnymen, JC Brooks & the Uptown Sound, Patrick Wolf, Fat Freddy's Drop.

Te laat ontdekt: Band of Horses - Cease to Begin (2007), Peter Buffett - Imaginary Kingdom (2008), Michael Franks (hele oeuvre).

Heerlijke re-issues: Thomas Dolby Golden Age of Wireless & The Flat Earth.
Leukste comeback: Simple Minds - Graffiti Soul.
Grootste teleurstelling van Grote Naam: Bruce Springsteen - Working on a dream.
Doodjammer: Willy DeVille, John Martyn, Michael Jackson, Yasmine, Vic Chesnutt, Eric Woolfson.

Leukste aankoop in laatste week van het jaar: Sky 2, voor amper 1.5 euro, in een kringloopwinkel. Wat een geweldige vondst. Vandaar: logische tvdw. Voor achtergrond rond de groep, zie ook hun eerste tvdw, van drie jaar terug:

http://koop05.blogspot.com/2006/01/tvdw-1512006-sky-dance-of-big-fairies.html

http://www.sendspace.com/file/w9aj35

TVDW 06/09/2009 - Brendan Benson - Gonowhere (2009)

Eind 2005 prijkte "The Alternative To love" samen met David Gray helemaal bovenaan mijn eindejaarslijstje. Een dozijn popparels, een plaat die je nooit beu wordt. Nadien werd Benson door zijn maatje Jack White ingelijfd bij The Raconteurs, een groepje dat ook op goedkeurend geknik (en een tvdw) onthaald werd op deze blog. Nu heeft Benson eindelijk een nieuwe soloplaat, My Old Familiar Friend, en ook deze hapt lekker weg. Minder memorabel dan The Alternative..., maar de sterkste songs zijn nog steeds een fijne kruising tussen Josh Rouse en de McCartney uit de seventies. Bij sommige liedjes denk ik: dit moet Novastar ook wel goed vinden. Met een half oog las ik in de Focus Knack dat de cd amper één sterretje kreeg. Om mijn humeur niet te vergallen, heb ik de recensie maar genegeerd. Dan liever hoe ze bij het machtige Popmatters.com over de plaat schrijven:

Things don’t slow down for Benson on My Old, Familiar Friend, a clean, fresh, and altogether eager-to-please fourth LP. (...) it’s Benson’s keen ear for the delicacies of pop that are prominent on My Old, Familiar Friend. And what he does with these delicacies is rather remarkable. (...) My Old, Familiar Friend is essentially a blink-and-you’ll-miss-it record of pop gems. Benson risks stretching himself very thin, yet usually the result is how high his sing-a-long voice and pitch-perfect melodies can get. (...) An album clad with pop melodies and pressing, accessible guitars runs the risk of becoming all too familiar, in that every song sounds as hopped up as the next. It’s a weighty risk, for sure. But Benson exacts some emotional weight within My Old, Familiar Friend that distinguishes himself from other pop records. (...) the way in which Benson approaches these no-holds-barred pop songs is something which holds a lot of clout. (...) My Old, Familiar Friend isn’t afraid to show itself as exactly what it is: A classic pop record from an artist who has seen many sides of the spectrum and stays true to the melodies which carry him through his life.

Ook Matthew Ryan vs. the Silver State, een plaat van vorig jaar die ik via Zinnerboy kreeg toegespeeld, viel afgelopen week in de smaak. Net als de nieuwe Zoot Woman en een mix-cd met new wave nummers, gecompileerd door de Glimmer Twins, die een ideale soundtrack bij het joggen leverde. Maar de tvdw, die gaat naar Benson.

http://www.sendspace.com/file/gxyg1x

En, waarom niet, als bonus 'Eyes on the Horizon', nog een tweede track uit dezelfde plaat.

http://www.sendspace.com/file/95ygt8

TVDW 30/03/2008 - The Raconteurs - Rich Kid Blues (2008)

Er werd weer heel wat achterom gekeken afgelopen week. Het concert van Jean Michel Jarre (samen met Orf, Nymans en Neef Dirk - a first!), en grasduinen in de collectie songs van Aztec Camera en the Rave-Ups. Ook de nieuwe releases hadden een flinke poot in het verleden: de nieuwe van Coverdale's Whitesnake en de nieuwe Raconteurs. Een heerlijk plaatje, dat laatste, dat elke gitaarrockliefhebber midscheeps treft met tonnen tomeloze energie en een opeenstapeling van wilde riffs. The Raconteurs liggen bij mij trouwens in een hogere schuif dan the White Stripes, maar daar zal de invloed van band member Brendan Benson wel voor iets tussen zitten. Moet heerlijk zijn om lid te zijn van zulke groep, dacht ik bij het beluisteren van de nieuwe cd. Rammen in het repetitiekot en intussen halsstarrig blijven geloven dat de muziek niet meer geëvolueerd is sinds 1972.


http://www.sendspace.com/file/nalo1k

TVDW 18/06/2006 - Wolfmother - Pyramid (2006)

"1972" - het jaar dat de voorbije weken het meest prominent zijn stempel drukte op mijn muziekkeuze. Allereerst door het bijwijlen schitterende, ontroerende solo-concert van Josh Rouse, waarbij het vele liedjes bracht - onder meer het titelnummer - uit wat misschien wel zijn beste cd, "1972", een album dat klinkt als een eerbetoon aan zowel het songschrijverstalent van Carole King als de zwarte klankkleur van Marvin Gaye's platen uit dat tijdsgewricht. Rouse zelf had echter al twee TVDW's op zijn naam (waaronder het zielsmooie "Sad Eyes", waarmee hij zijn concert in de AB afsloot, mooi uitgelicht met een grote spot in de rug - onvergetelijk), maar er waren de laatste weken nog andere muzikale lijntjes richting 1972 te trekken. Met Cream en The Free bijvoorbeeld - van beide beluisterde ik vorige week met veel plezier een Best Of (- wat is "Strange Brew" toch een gewéldige song). Of met het nadrukkelijk naar de seventies refererende The Raconteurs bijvoorbeeld, het hobbygroepje van Jack White en Brendan Benson - jongens onder elkaar die op de gitaar rammen, en een plaat die ik veel meer zal draaien dan om het even welke White Stripes-cd. Ook het debuut van Wolfmother ademt helemaal de sfeer van 1972 uit. In dat jaar bracht Black Sabbath het album "Volume IV" uit (met "Changes" er op), compileerde Cream zijn oeuvre op de dubbelaar "Heay Cream", The Free kwam met de zwanenzang "Free At Last", terwijl Yes en Deep Purple mijlpalen uitbrachten in de vorm van "Close to the Edge" en "Machine Head". Alleen Led Zeppelin bleef in 1972 wat achterwege om het plaatje te doen kloppen, hun pièce de resistance "IV" werd al in november 1971 vrijgegeven. Echo's van zowat alle voornoemde groepen hoor je terug op het debuut van Wolfmother, een trio uit de regio van Sydney. Het is een plaat die een grote middenvinger opsteekt richting trends - "so much for musical evolution" lijken ze wel te zeggen, terwijl ze zich wentelen in betonnen riffs en progrock-arrangementen. Niet alles is even sterk, maar hun consequente muzikale benadering is lovenswaardig. En tijdens een loeiharde derde beluistering - tijdens het gras afrijden dan nog - bleven toch makkelijk een vijftal hoogtepunten over. Waaronder "Pyramid", een song die voortjakkert op een baslijn die dicht naast "Radar Love" van Golden Earring heeft gelegen.

TVDW 25/12/2005 - Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved (2005)

Eén van de meest boeiende gitaarrock-cd's van het jaar is Plans van Death Cab For Cutie, een groep die al jaren geboekstaaft staat als een van de lievelingen in het indie-rockcircuit. Plans is het album waarmee deze groep uit Seattle de overstap waagde, om Cole Porters "Ev'ry time we say goodbye" verkeerdelijk te parafraseren, from minor to Major. Het debuut van Warner is een schot in de roos en nog beter dan de - ook al erg knappe - voorganger Transatlanticism. DCFC klinken als een intelligente kruising tussen eels en dEUS, hun songs blinken verder uit door de prachtige, beeldrijke en poëtische teksten. Op de vorige cd presteerde Ben Gibbard het om een tekst te schrijven rond het handschoenenkastje in de auto (!), op het nieuwe Plans, dat nog groeit bij elke beluistering, staan er weer enkele erg rake observaties. Zoals:
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the no's on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Of wat te denken van
The gift of memory's an awful curse / With age it just gets much worse / but I won't mind.

Nog snel even het jaar besluiten met een vrijblijvend eindejaarslijstje? Natuurlijk weer heel wat dingen gemist - dEUS, Goldfrapp en The Magic Numbers come to mind, ze zouden vermoedelijk ook mijn lijstje hebben gehaald - maar voor wat het waard is:

Brendan Benson - een dozijn popparels
David Gray - panoramisch en overweldigend
Death Cab For Cutie - indie-rock, maar dan clever en catchy
Ryan Adams - countryrock XXL, op dubbelaar Cold Roses
Gorillaz - eclectische soundtrack for now people
I Am Kloot - the quiet loud, folkrock with an edge
Roachford - smooth soulpop
Athlete - Britpop met lef, grandeur en soul
AJ Croce - singer-songwriter stuff die zich bij de besten kan meten

en nog genoten van Stevie Wonder, Steve Wynn, Hall&Oates, Robert Plant en natuurlijk Queen & Paul Rodgers. En van de home made compil-cd's die me gepresenteerd werden.
Op naar 2006!

TVDW 29/05/2005 - Brendan Benson - Feel like myself (2005)

Sorry dat het deze week weer een redelijk onbekende artiest is geworden, maar dit keer is het allerminst onze schuld. Wraakroepend dat onze radiozenders van Brendan Benson nog geen klinkende naam hebben gemaakt. Omdat hij met The Alternative To Love een bijzonder mooie pop-cd uitbrengt, zo mooi dat de missionaris in ons deur aan deur wil gaan om iedereen te overtuigen. Ook al klinkt de cd 100% modern en zijn er wel wat raakpunten met de okselfrisse gitaarrock van Matthew Sweet, toch liggen de referenties in hoofdzaak in de sixties en seventies. Benson heeft een duidelijke voorliefde voor McCartney ten tijde van Wings, één van de songs krijgt een nauwelijks verholen eerbetoon aan de Wall of Sound van Phil Spector mee, en getuige het verbluffende slot van de titelsong, is de man ook fan van Brian Wilson. Alternative to Love is een cd die we 100 keer liever beluisteren en herbeluisteren en herherherbeluisteren dan dat Smile-album van mister Wilson, maar dat is natuurlijk een opmerking die je in bepaalde kringen niet luidop mag maken. Ook een succesfactor die het beluisteren van de cd zo aangenaam maakt, is producer Tchad Blake. De man liep school bij de al even vermaarde Mitchell Froom en zat inmiddels achter de knoppen bij o.a. Crowded House, Pearl Jam en Bonnie Raitt. Ook bij The Alternative To Love, die tot op heden haast doodgezwegen cd van Brendan Benson, levert hij voortreffelijk werk: een transparant, helder, open geluid waarin de pure popparels van Benson perfect gedijen. Duw Brendan Benson trouwens niet in het hoekje van de singer-songwriters. Zijn songs krijgen het volle geluid van een volwaardige band mee, met bijvoorbeeld enkele ingenieuze drumpartijen op de achtergrond en veel aandacht voor talrijke, in elkaar geweven achtergrondkoortjes. De hipheid van de Benson zal later dit jaar nog stijgen, als het album dat hij heeft opgenomen met Jack White van The White Stripes, uit wordt gebracht. De TVDW in kwestie - wat was de keuze moeilijk, dit keer, om amper één track te bekronen met een nominatie - is een song met in vitriool gedrenkte "hate lyrics", maar dan verpakt in een lichtvoetige melodie met fuzzy gitaarsound.