TVDW 22/11/2020 - The Tragically Hip - Three Pistols (1991)

 

Ze komen in vlagen - ach, er is ook zoveel muziek voorhanden - maar om de zoveel tijd kom ik opnieuw in een Tragically Hip fase. Logisch ook, het is en blijft een van mijn favoriete gitaargroepen, al vind ik niet al hun albums even sterk. 

Vorige week was het weer zover. De aanleiding lag voor de hand: "Road Apples", hun fenomenale tweede plaat, belandde in de brievenbus - straight from Canada dan nog. De cd had ik bij het uitkomen al grijsgedraaid, maar op vinyl, 't ja dat blijft toch iets speciaals. Mijn voorliefde voor The Hip heb ik al in vorige tvdw's - deze hier is hun vijfde - beschreven. Waarom net deze track? Dat heeft te maken met die gitaarbreak in het midden, die tjka tjka tjka's. Ik blijf ze nog altijd onweerstaanbaar vinden.

TVDW 22/10/2017 - The Tragically Hip - Yawning or Snarling (1994)

Ik moest afgelopen week terugdenken aan Warren Zevon. Aan hoe die man de fatale diagnose kreeg en toch nog een plaat maakte. En hoe het nieuws van zijn heengaan, zovele maanden na die eerste diagnose, toch nog binnenkwam. Ik had een gelijkaardig gevoel bij het trieste nieuws over Gordon 'Gord' Downie. Je weet dat het eraan komt (we weten op de keper beschouwd allemààl dat het eraan komt, bij ieder van ons) en toch is er nog een schok. Raar trouwens dat iemand die geen naaste familie of geen vriend is, toch zo'n effect kan hebben.

Nu, Gord was - net als Zevon - wel een soort van muzikale vriend, natuurlijk. Eentje die me de ogen opende, begin jaren negentig in de Vooruit, in wat hun eerste Belgische optreden zou zijn. Eentje die me van mijn sokken blies tijdens enkele van de optredens en enkele van de platen die in de jaren nadien zouden volgen. Eentje die me op zijn eigengereide manier wist te vermaken tijdens een interview backstage in de AB.

Iedereen heeft wel zijn favorieten uit de cataloog van the Hip. Ik maakte ooit mijn persoonlijk lijstje op deze blog (klik op het label "tragically hip" hieronder om het ergens terug te vinden - een ander, niet onaardig lijstje, vind je hier: http://www.cbcmusic.ca/posts/11469/the-tragically-hip-s-12-albums-ranked). Na Downie's heengaan draaide ik "Day For Night" nog eens. Niet mijn absolute voorkeur (al was het maar om dat zwakkere Fire in the Hole en het saaie Titanic Terrarium), maar Grace Too en de tvdw staan er wel op te blinken - en dat zijn absolute toppers. "One night in El Paso...." R.I.P. Gord.

TVDW 05/06/2016 - Tragically Hip - Bobcaygeon (1998)

Ik weet het, ik ben wat laat. Het nieuws over Gordon Downie's terminale kanker is al zowat twee weken oud, maar ik ben pas de afgelopen dagen mijn Tragically Hip-albums terug beginnen draaien. Sowieso opnieuw een mokerslag, dat nieuws, in een jaar waarin de rock & pop al menig boegbeeld verloor. Het zal er niet op verbeteren.

Bij de Tragically Hip heb ik tientallen goede herinneringen, muzikale ijkpunten, gekoesterde tekstflarden, favoriete gitaarlicks. Dat allereerste concert in De Vooruit, bijvoorbeeld, voor hoogstens een paar honderd man, waarbij Gordon plots bier uit zijn laars begon te drinken. Er zouden nog heel wat concerten volgen. In de AB, La Luna, het Rivierenhof... Ik denk ook aan de twee interviews die ik met de man deed en die elk een (voor mij) memorabele anekdote opleverden. Zoals backstage in de AB, het moet in 2000 zijn geweest, ten tijde van hun "Music @ work" album (niet bepaald hun beste - en dan druk ik me nog voorzichtig uit). Ik had bij wijze van inleiding benadrukt dat ik zo'n grote fan was, iets waar Gordon me al plagend aan het eind van het interview op terugpakte, toen ik hem een overduidelijk afgeprijsd, uit de uitverkoopbakken geplukt exemplaar van "Trouble At the Henhouse" liet ondertekenen. "Awel, mister number one fan, hoe leg je dit uit?" grijnsde hij.

De aankondiging van Downie's terminale kanker - de man is amper drie jaar ouder dan ik, begot - had een merkwaardig, wat cynisch effect. De verkoop van Tragically Hip-songs steeg (in Canada) met 1300 procent (!). Trivia voor de fans: de meest gedownloade song was Bobcaygeon, gevolgd door New Orleans Is Sinking, Wheat Kings, Ahead By A Century, 38 Years Old, en Blow At High Dough. De nieuwe plaat - en by default de zwanenzang van de groep - "Man Machine Poem" komt over een goeie week uit, de groep trekt daarna voor een dikke maand op tour. Afscheid nemen in stijl, heet dat dan, de dood recht in de ogen kijkend, zich nog een laatste keer over de microfoonstandaard buigend. Net zoals Warren Zevon en Thé Lau het op hun manier ook deden.

Oh ja, ik wil nog die andere anekdote delen, uit mijn allereerste interview met Gordon. Dat was drie jaar voor het weervaren in de AB-backstage. In de lente van '97 had ik een telefonisch gesprek met Downie, naar aanleiding van het verschijnen van het live-album "The Tragically Hip Live Between Us". Ik vroeg hem hoe hij zijn teksten opbouwde, waarna hij een uitvoerige uitleg gaf over een nieuwe tekst waar hij net aan zat te sleutelen. Ik schreef het interview uit, het werd gepubliceerd, klaar. Little did I know dat ik een jaar later, bij het verschijnen van studio-album "Phantom Power" de tekst terug zou herkennen. Hij had uiteindelijk zijn definitieve vorm gekregen in Bobcaygeon, een van de parels aan de kroon van de Hip-cataloog. Ik citeer even uit het interview, al was het maar als eerbetoon aan het creatieve genie Gordon Downie:

"(...) Ik hou van de cinematografische kwaliteiten van onze teksten. Ik heb er net eentje geschreven over een politieagent die de nacht heeft doorgebracht met een vrouw op het platteland. Hij verlaat haar 's morgens, rijdt naar het werk in de stad, maar baalt van zijn job en denkt eraan om zijn ontslag in te dienen. In de derde strofe patrouilleert hij op zijn paard door zijn district. Plots komt hij terecht in een straatgevecht. En ondertussen kan hij maar aan één ding denken: terug op het platteland zijn, samen met die vrouw... Ik voel dat er iets in zit, in die song. Hij toont de dualiteit aan: in the middle of a riot / I couldn't get you out of my mind. Wat mij doet besluiten: mensen zijn ondergedompeld in ernstige problemen, maar hebben slechts één ding in gedachten. Liefde."

I left your house this morning
About a quarter after nine
Could have been the Willie Nelson
Could have been the wine
When I left your house this morning
It was a little after nine
It was in Bobcaygeon, I saw the constellations
Reveal themselves one star at a time

Drove back to town this morning
With working on my mind
I thought of maybe quitting
I thought of leaving it behind
I went back to bed this morning
And as I'm pulling down the blind
Yeah, the sky was dull, and hypothetical
And falling one cloud at a time

That night in Toronto
With its checkerboard floors
Riding on horseback
And keeping order restored
Till the men they couldn't hang
Stepped to the mic and sang
And their voices rang
With that Aryan twang

I got to your house this morning
Just a little after nine
In the middle of that riot
Couldn't get you off my mind
So I'm at your house this morning
Just a little after nine
'Cause it was in Bobcaygeon, where I saw the constellations
Reveal themselves one star at a time

TVDW 23/12/2012 - Heaven 17 - Penthouse & Pavement (1981)

Bon, de wereld is dus vooralsnog niet vergaan.

Maar best ook, anders zou niemand mijn eindejaarslijstje kunnen zien. En dat lijstje is, vlak na Wereldvrede en Global Warming, toch het allerbelangrijkste.

De albums waar ik in 2012 het meeste plezier aan heb beleefd:

1/ The Shins - Port of Morrow. Vijf jaar wachten werd beloond met opnieuw een perfecte popplaat. Foutloos.
2/ The View - Cheeky for a reason. Onmogelijk om niet te vallen voor de rafelige charme van deze groep, die zich ergens tussen Libertines, The Kooks en The Kinks beweegt.
3/ Keane - Strangeland. De grootste verrassing voor mij. En nog maar eens het bewijs dat 'commercieel' geen scheldwoord is.
4/ Mumford & Sons - Babel. Die zogenaamd 'moeilijke' tweede plaat bleek een groots album te zijn.
5/ Tom McRae - From the lowlands. De meest romantische plaat van het jaar - en het concert in de Gentse Handelsbeurs was ook prima.
6/ The Maccabees - Given to the wild. Ambitieus, soms op het randje van het pretentieuze. Een plaat die heel wat luisterbeurten vereist om tot bloei te komen.
7/ Great Lake Swimmers - New Wild Everywhere. Donkerbruine, herfstige plaat met mooie, onopdringerige luisterliedjes. En het concert in de Botanique was... ook prima.
8/ Tragically Hip - Now for Plan A. Die van Rival Sons en The Heavy moeten nog wat boterhammetjes eten, de meest spannende classic rock komt nog steeds uit Canada.
9/ The 2 Bears - Be Strong. De nieuwe Hot Chip kon niet helemaal overtuigen, maar Goddard's hobbyproject was wel raak. Vermakelijke, relativerende kruising tussen house en electronica.
10/ Cody Chesnutt - Landing on a hundred // Jessie Ware - Devotion. Amerikaanse inktzwarte retro-soul en Britse blanke gestileerde R&B.

En verder genoten van o.a. de platen van Emeli Sande, Chuck Prophet, The Producers, Ed Sheeran (dank, Elien) en de singles van Rudimental (dank, Bram). Concert van het jaar was - vanzelfsprekend - dat van Thomas Dolby in de Ancienne Belgique.

De tvdw heeft geen link met bovenstaand lijstje. Wel met het concert van Heaven 17, afgelopen maandag in het vernieuwde Depot in Leuven. Eentje dat ik meepikte, al was het maar om opnieuw een naam te schrappen uit mijn lijstje Oude Helden Die Ik Nog Live Wil Zien. Die eerste drie platen van Heaven 17 waren destijds toch een boeiende evolutie van new wave naar synthpop en blanke funk. Het concert ging aarzelend van start: van de grootse sound waarvoor Ware en Gregory op "The Luxury Gap" bekend waren, bleef weinig over. Pas toen in de tweede helft ouwertjes als Fascist Groove Thang werden bovengehaald, viel alles in de plooi. Met een mooi eerbetoon aan The Associates, met een aan Kraftwerk refererende elektronische versie van You've lost that lovin' feeling, en met een donkere versie van het iconische Being Boiled - de allereerste song die Ware, toen nog bij The Human League, schreef. Hoogtepunt was een langgerekt, nog steeds fris klinkend Penthouse & Pavement, waarin bassist Julian Crampton (zie ook Incognito, en dat lekkere baslijntje op Tribute van The Pasadenas) een fijn solomoment opeiste.

TVDW 14/10/2012 - The Tragically Hip - Streets Ahead (2012)

 Nog maar de tweede tvdw voor deze Canadezen, wat nog maar eens bewijst dat deze blog niet representatief wil zijn en sommige Grote Favorieten ondervertegenwoordigd zijn. Maar de nieuwe plaat van The Hip, die was de afgelopen weken toch alomtegenwoordig op de iPod. Een album dat, in vergelijking met die vorige twee die zo'n straffe comeback van de groep inluidden, net iets minder snel ontsluiting heeft, zo zegt de gynaecoloog in ons. Om maar te zeggen: hij vraagt wel wat meer draaibeurten, om de hoogtepunten bloot te leggen. Maar deze voortstuwende track is er alleszins eentje.

TVDW 21/11/2010 - Nick Lowe - True Love Travels on a Gravel Road (1994)

Net als vorige jaren: opnieuw zwaar afkicken en terug van de wolk stappen. De zevende editie van onze Detroit Breakdown muziekquiz liep erg gesmeerd. Een haast vlekkeloze avond, met in de fragmenten ook enkele personal favorites als The Leather Nun, Tragically Hip, Smithereens, Joan Armatrading, Robyn, Lindstrom... En Journey. Natuurlijk.

De link met de tvdw van Nick Lowe? Die is er niet, al was Lowe zo slim om zich net afgelopen week in de cd-speler te wurmen. Goede timing, want het trio van warme, ouderwetse platen waarvoor de man tussen 1944 en 2001 tekende, paste perfect voor de gelegenheid. Een eeuwigheid geleden wisselden mijn vrouw en ik immers eind november onze eerste kus uit, dit jaar vierden we een soortement jubileum(tje). De tvdw kon niet passender zijn. Een echte smartlap van een song is het - ook bekend in de originele versie van Percy Sledge, of in die van Elvis Presley. Zoals elke echt goede smartlap zit er in de kern een waarheid die, indien goed gebracht, best weet te ontroeren. Ik heb bij vorige posts al genoeg over mijn kinderen gesproken. Deze tvdw gaat richting mijn vrouw. Ze weet wel waarom.

How many hearts could live through all the winters
We've known and still not be cold?
True love travels on a gravel road

TVDW 27/12/2009 - Sky - Dance of the little Fairies (1980)

Eindejaarslijstje? Op basis van 'meest beluisterd', dan. De top vijf is onderling inwisselbaar, afhankelijk van het humeur.

* Phoenix - Wolfgang Amadeus Phoenix
* Monsters of Folk - Monsters of Folk
* Tragically Hip - We are the same
* David Gray - Draw the line
* Athlete - Black Swan

maken de top 10 compleet:

* Elvis Perkins in Dearland - Elvis Perkins in Dearland
* The Glimmers present: Disko Drunkards
* The Airborne Toxic Event - The Airborne Toxic Event
* Brendan Benson - My old familiar friend
* Foreign Born - Person to Person

en verder sterk werk van Wave Machines, La Roux, Chickenfoot, Phenomenal Handclap Band, Chuck Prophet, Jeb Loy Nichols, Echo & the Bunnymen, JC Brooks & the Uptown Sound, Patrick Wolf, Fat Freddy's Drop.

Te laat ontdekt: Band of Horses - Cease to Begin (2007), Peter Buffett - Imaginary Kingdom (2008), Michael Franks (hele oeuvre).

Heerlijke re-issues: Thomas Dolby Golden Age of Wireless & The Flat Earth.
Leukste comeback: Simple Minds - Graffiti Soul.
Grootste teleurstelling van Grote Naam: Bruce Springsteen - Working on a dream.
Doodjammer: Willy DeVille, John Martyn, Michael Jackson, Yasmine, Vic Chesnutt, Eric Woolfson.

Leukste aankoop in laatste week van het jaar: Sky 2, voor amper 1.5 euro, in een kringloopwinkel. Wat een geweldige vondst. Vandaar: logische tvdw. Voor achtergrond rond de groep, zie ook hun eerste tvdw, van drie jaar terug:

http://koop05.blogspot.com/2006/01/tvdw-1512006-sky-dance-of-big-fairies.html

http://www.sendspace.com/file/w9aj35

TVDW 06/12/2009 - The Alan Parsons Project - Silence and I (1981)

Moest de tvdw synoniem zijn met 'de meest beluisterde song van de afgelopen week', dan zou hierboven de Junior Eurosong inzending Laura prijken, met haar jodelende "Zo Verliefd". Cd-single lag dit weekend voor de haard en werd dus in heavy rotation gedraaid voor de jongste dochter. Dank u, Sinterklaasje.

Laura even feestelijk negerend, bleef de tvdw-keuze lange tijd onbeslist. Volgend op het concert van een week terug, ben ik een volledige week in de cataloog van The Tragically Hip gedoken. Enerzijds om al te lang genegeerde cd's te herontdekken, anderzijds om mijn huiswerk te doen voor een door Orf Man bestelde compilatie. Voor de ingewijden even een kort rondje met generaliserende kwoteringen?

World Container 9,5/10
Fully Completely 9,5/10
We Are the Same 9/10
Road Apples 9/10
Phantom Power 7,5/10
Day For Night 7/10
In Violet Light 6,5/10
Music At Work 6/10
Trouble at the Henhouse 6/10
"Up to here", het officiële debuut dat me in 1990 naar de Vooruit deed reppen om er het allereerste Hip-concert op Europese bodem te zien, heb ik gek genoeg niet in huis. En de live-cd "Live Between Us" laat ik even buiten beschouwing.

Levert het tot de rand gevulde bad dan geen tvdw op? Het had gekund. De overexposure aan Hip-tracks bracht alleszins een rare oorworm voort. "Fifty Mission Cap", nochtans verre van een van mijn favorieten, bleef maar in mijn hoofd malen. En dat terwijl ijshockeysongs (net als baseballsongs trouwens) me nochtans zelden kunnen begeesteren. Bill Barilko moest het weten.

Dan toch maar het overlijden van Eric Woolfson als kapstok gebruiken voor de tvdw. Niet dat ik zo'n buitensporig grote fan was van A.P.P. maar die paar Greatest Hits die ik thuis heb, kan ik wel smaken. Woolfson is geen household name, maar hij was wel de belangrijkste songschrijver binnen de Alan Parsons Project en zong ook een aantal nummers, waaronder Eye in the Sky en de tvdw.

http://www.sendspace.com/file/kx30v0

TVDW 08/03/2009 - The Hoodoo Gurus - Hallucination (1989)

Samen met Nico & Nico genoten van de weergaloze Theo Maassen: een fast-paced monoloog van ruim anderhalf uur waarin Barba Mama, voorvochtmensen, pa's eieren, over het tapijt schurkende homo's, de Man van Zes Miljoen en een heleboel poignante opmerkingen ondergebracht werden: respect! Maar Maassen is geen muziek (buiten de tune van DJ Shadow die na afloop door de boxen galmde), dus niet TVDW-fähig.

De nieuwe U2 dan misschien? Mijns inziens heeft U2 twee soorten platen: overgangsplaten en scharniermomenten. Bij die laatste reken ik The Joshua Tree, Achtung Baby en All that you can leave behind. Albums die niet enkel een nieuwe hoofdstuk waren in hun discografie, maar ook meteen een paragraaf opeisten in het grote boek De Geschiedenis van de Rock. De nieuwe is duidelijk een overgangsplaat.
Ik hoorde een echt gewéldige song, Moment of Surrender, waarin de groep het kruispunt tussen soul en gospel opzoekt. Ik hoorde twee erg sterke song naar het eind van de plaat, White as Snow en Cedars of Lebanon. Maar ik hoorde ook veel effectjes (om niet te zeggen gimmicks), veel productie en veel matige songs die in het verlengde liggen van die teleurstellende eerste single. Drie sterke momenten op elf, da's een slecht rapport. Ik las dat U2 met een vijftigtal songs de studio introk voor een laatste, finale selectie; ik vraag me af wat er dan in de vuilnisbak belandde. Nog een geluk dat Bono op deze plaat (nog steeds/meer dan ooit) een geweldige zanger blijkt, en ook als tekstschrijver met meerdere knappe lijntjes komt.

Neen, dan heb ik meer plezier beleefd aan het afstoffen van dat album dat de Australische Hoodoo Gurus eind jaren tachtig uitbrachten. Altijd een goed teken, als je een plaat na meer dan tien jaar nog eens bekijkt en je meteen bij het lezen van de songtitels opnieuw alle melodieën voor de geest kan halen. Wat een geweldige titel draagt dat album, trouwens. Magnum Cum Louder. Gedachtensprong naar het gezin: volgend schooljaar start mijn oudste dochter met het middelbaar, we zijn dit weekend naar de opendeurdag van een potentiële school geweest en bleven lang stilstaan bij de erg gedreven lerares Latijn. Mocht het inderdaad Latijn worden, begrijpt de dochter binnen afzienbare tijd die woordspeling. Latijn en rock, ze gaan wel degelijk samen.

Dat The Hoodoo Gurus voor rock staan, is een understatement. Er was een tijd dat ik me volledig onderdompelde in de gitaarrock, college-rock en garagerock. The Del Fuegos, Dream Syndicate, Beatfarmers, Rainmakers, Rave-Ups, Tragically Hip... alle brachten ze platen uit die ik nog steeds koester. Vanuit Australië sloten The Hoodoo Gurus aan bij dat groepje guitar slingers. Luister naar het heftige "Hallucination", en als bonus naar het meer poppy maar al even mooie "Another World" (gezegende met een geweldige break vanaf 1'25"). Van diezelfde, foutloze plaat. Magnum Cum Louder. Hoe komen ze er op...


http://www.sendspace.com/file/r01tr2

bonus:
http://www.sendspace.com/file/4rtj46

TVDW 28/09/2008 - Martha & the Muffins - Walking into Walls (1983)

"Een kus is als een handtekening die je kan uitgommen".

Oké, 't is misschien nog geen Pessoa, maar toch: poëzie op deze blog, voorwaar. Heeft de tvdw iets met poëzie? Mmm, da's een te moeilijk bruggetje. Maar het streepje dichterlijke vrijheid is afkomstig van mijn elfjarige dochter, dat wou ik toch even sharen op de blog.

Beginnen met nog een toevoeging op dat lijstje van essentiële live-platen, van vorige week? Voeg er The Tragically Hip Live Between Us, Thin Lizzy Live & Dangerous en Deep Purple Made in Japan maar aan toe.

Sinds een vijftal weken ben ik zo nu en dan aan het joggen - een mens moet iets doen om bierbuik te weren en zwaartekracht niet al teveel vrij spel te geven. Dat lopen gaat eens zo goed met de iPod, vind ik. Zo kreeg Lindstrom (- er moet een dwars streepje door de 'o' maar dat vind ik niet meteen op het keyboard) al diverse beurten. Ik kende de Noor al een tijdje van zijn geweldige, vaak met compagnon Prins Thomas in elkaar gedraaide DJ-edits en remixen, maar zijn soloplaat Where You Go I Go blijft een grote verrassing. Amper drie nummers, maar vooral het titelnummer is subliem: een trip langs Jean Michel Jarre, Logic System en Giorgio Moroder waarbij een half uur lang de schuivertjes van het mengpaneel op- en neer worden geschoven. Andere 'jogging' platen van de laatste weken: Circle of Love van the Steve MIller Band (als Macho City voorbijkomt, verhoog ik gegarandeerd de kadans, à la Haile Gebrselassie) en de nieuwe TV on the Radio.

Ook Late of the Pier, het snoepje van het moment, kreeg al eens een beurt, al joggend. Fijne plaat, met de nu zo populaire mix van electro en rock. En opvallend: op hun meest gitaargedreven songs vertonen ze enige gelijkenis met Martha & the Muffins. Diezelfde snedige, scherpe gitaren, nerveuze drums en zangpartijen, die postpunkerige CBGB's vibe... Natuurlijk vult Late of the Pier het aan met die eigentijdse vette, als door gravel geschuurde synthpartijen, maar voor de rest: it's all there.

Martha & the Muffins is trouwens, moet ik toegeven, een erg recente ontdekking. Echo Beach, ja, dat kennen we allemaal. Stefan draaide het vorig jaar nog op de 40/40 Fuif; een van dé eighties-singles bij uitstek (samen met Codo van DöF en Video Killed the Radio Star).
Twee weken terug probeerde ik Danseparc, het Martha & the Muffins album uit 1983, eens. Wat een plaat! Oké, de groep uit Toronto ziet er schrikwekkend gewoontjes uit: jonge vrouwen met de uitstraling van een Poolse poetsmadam, schichtige kerels met een aanleg voor anorexia. Maar die songs, dat blijken stuk voor stuk opwindende lappen wave-rock, die in beste Talking Heads traditie (- en met dank aan de productie van een nog jonge Daniel Lanois) met horten en stoten voorbij schudden.

Vandaar halen Martha & the Muffins het - we hebben er de fotofinish nog eens op nagekeken - in de strijd voor een tvdw nog net van Late of the Pier. Hierbij een sample van beide:

Pier alhier:
http://www.sendspace.com/file/5lj9de

Muffin alhier:
http://www.sendspace.com/file/shlko9

TVDW 30/09/2007 - The Tragically Hip - Fly (2007)

Na achttien dagen is mijn rijk uit - morgen stap ik op tram 4, Baby, life's what you make it neuriënd. De voorbij 18 dagen kon ik mijn vrouw nog jennen - dat zij een oude doos van 40 was en ik nog een prille dertiger. Nu voeg ik me ook bij de fortysomethingers. Ach, act your age, not your shoe size, zou ik Prince willen citeren. Al klinkt dat, omgezet in Europese schoenmaten, niet half zo goed.
Veertig jaar worden, ik lig er niet echt van wakker, laat staan dat me een vaag soort van depressiviteit zou overvallen. Maar het vraagt natuurlijk wel voor enige reflectie. Zo maakte ik me de afgelopen dagen wel eens de bedenking dat het up to now nog zo slecht niet was. Er zijn genoeg kerels die de 40 niet halen. Omwille van een banaal verkeersongeval, een dodelijke kanker, noem maar op. Dan mag ik me gelukkig prijzen dat ik, de occasionele littekens op de ziel buiten beschouwing gelaten, het al zover heb gebracht. No dress rehearsal, this is our life: ouders nog in leven, tal van vrienden rond me, en thuis een vrouw en drie kinderen - waarvan er eentje me laatst in de badkamer bekeek en zei: "Je rug ziet er nog heel jong uit"...
Toevallig (alhoewel, toeval...) kreeg ik vandaag te horen dat een goede vriendin onder het mes moest, vanwege de ziekte met de letter K, dus zo evident is het allemaal niet.
De tvdw heeft bij het 40 worden weinig uitstaans. Even speelde ik met de gedachte om "40" van U2 te selecteren, een idee waar ook Shamrockske vrijdag al op alludeerde. Maar dat nummer kreeg deze week geen enkele draaibeurt + het is daarenboven een soort van verlossend gospellied, dus ook tekstueel niet geschikt. Dan toch liever putten uit de cd "World Container", de onwaarschijnlijk sterke terugkeer van The Tragically Hip. Het concert van afgelopen vrijdag, dat ik samen met Shamrockske en mister Eral bezocht, was mogelijk het beste van de pakweg vijf, zes concerten die ik al van de groep zag. Een evenwichtige setlist (alleen It's a good life if you don't weaken had van mij niet gehoeven)en een enorm hecht spelende groep met vooraan zanger Gordon Downie, de rubberen Buster Keaton op muziek gezet. Twee hoogtepunten voor mij: vooraan in de set de overgang van Music @ work naar Grace Too, en achteraan het weergaloze Doors-achtige middenstuk bij At the 100th Meridian. Dat de tvdw weinig te maken heeft met vier decennia Koop, wil niet zeggen dat er geen symboliek te halen valt uit de tekst. Love is to try and die trying, zingt Gordon Downie. Ik spreek 'm niet tegen.

http://www.sendspace.com/file/7kpn3l

TVDW 23/09/2007 - The Adventures - Send My Heart (1985)

Sommige weken is er geen concurrentie en staat de TVDW onwrikbaar vast, soms, zoals afgelopen week, is het duwen en trekken om een plaatsje te bemachtigen. Ik ben er nog niet helemaal uit of die cd van Bat For Lashes briljant is of gewoon interessant. Ook die nieuwe van Felix Da Housecat is bij momenten erg vermakelijk, vol met vocoders en old school synth effectjes. Dan was er nog World Container, album nummer 11 van de Tragically Hip en verrassend genoeg een van hun allerbeste. Verrassend, want hun laatste drie cd's waren net iets teveel more of the same, vond ik. De nieuwe is echter een voltreffer, een plaat die je meteen bij de ballen grijpt en waarin Gordon Downie weer enkele heerlijk kryptische teksten loslaat (inclusief het namedroppen van zowel Dylan als Freddie Mercury). Dat belooft voor het concert van over vijf dagen. Uiteindelijk waren het toch The Adventures die het meeste luisterbeurten kregen en zich, met warmwaterkruik en tv-dekentje, het langst in mijn oorschelp wisten te nestelen.
Haast alle eighties compilatie-cd's staan keer op keer stil bij de wat platgedraaide classics (don't you want me, shout, karma chameleon, relax... you know the deal). Laat mij een compilatie maken van de echte pareltjes uit de jaren tachtig, en geheid is er een plaatsje vrij voor Send My Heart; misschien wel qua stijl de ultieme song van dat decennium (en niet toevallig pal in het midden, in 1985, uitgebracht). Kristalheldere falsetstem, scherpe, zuinige gitaarriffs à la Burchill, powerdrums met veel echo en een stevig verankerde bass: it was all acceptable in the eighties.
The Adventures kwamen uit Ierland en speelden in de loop van hun vier albums durende carrière samen met o.a. Lloyd Cole en leden van Prefab Sprout en Hothouse Flowers. Hun debuut, waaruit Send My Heart komt, klinkt nog steeds sterk, als muziek die zich tussen The Dream Academy en China Crisis zou kunnen wringen. En Send My Heart zelf? Ach, luister gewoon hoe dat koortje de song na de twee eerste strofes tot op hemelse hoogte bij het refrein hijst... Aaah, pure eighties pop bliss.

http://www.sendspace.com/file/b2usq0