TVDW 12/12/2010 - Frank Turner - I still believe (2010)

Dank aan Shamrockske en Bata, die me in hun blogs op het bestaan van dit heerschap wezen. Turner's "Poetry of the Deed" (2009) is een knap staaltje bevlogen folkrock, dat zowel doet denken aan de ruwe straatpoëzie van Joe Strummer, Mike Scott, Stuart Adamson en Billy Bragg, als aan de welgemeende pathos en dadendrang van een jonge Springsteen. Een plaat met machtige momenten. Alsof Turner alsnog een tvdw wilde wegkapen dit jaar, bracht hij vorige week nog snel een EP met nieuw werk uit, met opnieuw vijf beresterke songs. Waaronder de tvdw, een no holds barred lofzang op rock 'n roll.

FFW naar het eindejaarslijstje? Zoals steeds nam ik als enige criterium: 'Hoeveel keer heb ik van dit album genoten in 2010?' Dat gaf volgend resultaat:

1. Turin Brakes - Outbursts.
Simpelweg de beste collectie songs van het jaar.
2. Robyn - Body Talk (parts 1-2-3).
Als mijn kleinkinderen later vragen 'Opa, hoe klonk popmuziek in 2010'...
3. Groove Armada - Black Light / White Light.
Mooi uitgebalanceerde staalkaart van allerlei kruisbestuivingen tussen dance en synthpop.
4. Bodeans - Mr. Sad Clown.
Verrassende comeback levert een reep in Americana ondergedompelde rock op.
5. Vampire Weekend - Contra.
Subtiel opgebouwde, springerige feel-good pop.
6. Brandon Flowers - Flamingo.
Wollige, aanstekelijke poprock die schaamteloos flirt met de grens van de Goede Smaak.
7. Peter Wolf - Midnight Souvenirs.
Overtuigende terugkeer van een Held.
8. John Mayer - Battle Studies.
De break-up plaat die fijnbesnaarde bluesrockpop herbergt.
9. The Coral - Butterfly House.
Erg geslaagde retro-stijloefening naar de flower power en westcoast rock van eind jaren zestig.
10. Fabrizio - 'n Bitsje Amore.
Lolbroek wiens eighties-hits in Maastrichts dialect voor uren huisplezier zorgde en mijn brede vriendenkring enkele onuitwisbare oneliners opleverde (met dank aan Hans).

Verder sterk (of alleszins: aangenaam) werk van Band of Horses, Steve Wynn & the Miracle 3, I Am Kloot, Hot Chip, Hawksley Workman, Cool Million, Eli Paperboy Reed, Freedy Johnston, Edwyn Collins, Andy Rothstein, Kings of Leon, Alejandro Escovedo en de EP's van Thomas Dolby en Frank Turner.

Leukste eighties-comeback van het jaar: OMD.
Single van het jaar: Peter Pan RIP - Kula Shaker.
Fijnste youtube moment: http://www.youtube.com/watch?v=K8U2KRZrauc
Jaartje te laat ontdekt: The Heavy (The house that dirt built), Frank Turner (Poetry of the Deed) en Langhorne Slim (Be Set Free).

TVDW 24/10/2010 - Roxy Music - Angel Eyes (original album version) (1979)

Wat moet het vermoeiend zijn om Bryan Ferry te heten. Zich voortdurend uitputtend om toch maar Goede Smaak te etaleren, constant paraderend wrapped up in designer clothes. Ik heb 'm nooit moeten hebben. De ergerlijke manier waarop hij op een podium staat: zijn slungelachtige, in maatpak gestoken lichaam over een microfoonstatief draperend, om met zijn kenmerkende sleepy eyed tronie wat sensueel bedoelde stembuigingen richting fotomodellen te sturen... Hij mag dan al met meer lekkere dieren het bed hebben gedeeld dan ik in mijn stoutste dromen, maar neen, Ferry is niet bepaald een rolmodel voor mij. In mijn schrift staat de man geboekstaafd als een zwakke doorslag van de betreurde Robert Palmer.

"Ja maar meester, moeten we zangers niet beoordelen op hun songs in plaats van op hun imago", zo hoor ik de overijverige randdebiel op de tweede rij (ja, jij daar) vragen. Toegegeven, Ferry heeft in zijn lange carrière wel menig aardig deuntje gebracht, al zit zijn solocarrière ook vol met bloedeloze esthetiek. De nieuwe cd "Olympia" gaat er ook aan ten onder: heel wat smaakvolle sfeertjes, heel weinig songs. Natuurlijk verdringt het Goed Volk zich om op die nieuwe plaat mee te spelen (Nile Rodgers! David Gilmour! Flea! Scissor Sisters!), maar dat is slechts window dressing. Strafste is nog dat Shameless, die wonderlijke song uit Groove Armada's "Black Light" (featuring Ferry op gastvocals) op "Olympia" herschapen is tot een flauwe, zoutloze versie. Aan deze nieuwe Ferry-plaat gaat overigens een moeizame voorgeschiedenis aan vooraf. Die heet "Alphaville", het is een van die nooit uitgebrachte spookplaten uit de rockgeschiedenis. Ferry nam het album in 1996 op samen met Dave Stewart, nu duiken een aantal tracks ervan (waaronder eerste single You Can Dance en het titelnummer) alsnog op. Recyclage van materiaal dat aanvankelijk als te zwak werd beschouwd?

Het leuke aan tegenvallend eigentijds solowerk is dat het je zin geeft om terug te grijpen naar ouder groepswerk. Niet naar "Flesh + Blood", mijn favoriete Roxy Music plaat (die al een tvdw opleverde in januari 2006), wel naar het daaraan voorafgaande album "Manifesto", waarop de originele versie van Angel Eyes prijkt. Een typische hap trashy euro-rock, die mijlenver afligt van de veel bekendere glossy disco-versie die enkele maanden later werd uitgebracht en uitgroeide tot een van Roxy's grootste hits. Ik hou van beide versies, dat ze zo uit elkaar liggen is een fascinerend staaltje van arrangement en productie.

TVDW 09/05/2010 - Groove Armada - Paper Romance (2010)

Hier had misschien wel een tvdw van De Meest Vernoemde moeten staan. Inderdaad, mijn held Thomas Dolby verblijdde me afgelopen vrijdag met een hoogstpersoonlijke (nu ja, naar alle leden van zijn fanclub verstuurde) mail, waarin hij meteen een gratis mp3 vasthing. Het eerste teken van leven in zowat zestien jaar!

Maar hoe gek het ook moge klinken: enkele dagen later heb ik de track (met de Beatleske titel "Love is a loaded pistol") nog niet beluisterd. Hij staat al op de ipod, dat wel, maar het is een kwestie van het Gewijde Moment af te wachten. Popmuziek is sowieso, nog veel meer dan vroeger, een wegwerpproduct geworden. Geen fast moving consumer good, maar een ultra rapid moving consumer good. Dus als er dan toch nog een song opduikt die boven de grijze brij uitsteekt en mijn haast kinderlijke, vaak verloren gewaande interesse laat heropleven, dan wil ik de eerste beluistering ervan niet laten banaliseren. Dus in plaats van de song te horen terwijl mijn jongste dochter vraagt om haar poep af te vegen, terwijl mijn zoon komt zeggen dat hij op de nintendo DS met Chelsea van Liverpool heeft gewonnen, en terwijl mijn oudste dochter vraagt om haar toets Latijn te ondertekenen... spaar ik 'm liever op.

Switch naar de waarachtige, al even terechte tvdw dan, die van Groove Armada. Het duo Andy Cato en Tom Findlay is voor geen gat te vangen; al tien jaar lang mengen ze op hun albums allerlei dansbaars materiaal (en hun mix-cd in de 'Back To Mine' reeks is ook de moeite). Nieuwe cd Black light (me getipt door Paul - thx) valt waanzinnig goed in de smaak. De plaat opent met een psychedelische seventiesrocker waarin pas aan het eind synths sluipen, verder staan er tracks op die onverbloemd refereren naar Men Without Hats en Bronski Beat, terwijl een inktzwarte, heftige song als Warsaw (eerbetoon aan Joy Division?) gevolgd wordt door een geweldige ballad als Shameless (waar gastvocalist Bryan Ferry zijn beste Bowie-imitatie bovenhaalt). En dan is er nog de opwindende tvdw... Die komt trouwens geen week te vroeg: Cato en Findlay hebben net aangekondigd dat Black light hun laatste studioplaat is en dat ze zich voortaan tot dj sets zullen beperken. Jammer.

http://www.sendspace.com/file/e0qwxw

En als bonus nog een rarity. Wat krijg je als de tekstschrijver van songs van The Carpenters samenbrengt met de man die de muziek schreef voor Earth Wind & Fire's "Boogie Wonderland". Dan krijg je het liedje dat Madonna's tweede Amerikaanse nummer 1 zou worden. Hier in een versie van Groove Armada:

http://www.sendspace.com/file/s1l6hq

TVDW 02/05/2010 - Fabrizio - Relax aw kloete (2009)

Het nummer dat de afgelopen week de meeste indruk maakte? Als dat het criterium is voor een tvdw, dan wint Fabrizio het met een mijlenverre voorsprong op de rest. Ouwertjes van Big Audio Dynamite en de nieuwe Groove Armada gleden voorbij, maar alles verbleekte naast deze Maastrichtenaar. Fabrizio legt zich toe op in dialect gezongen vertalingen van hits, en op zijn album 'n Bitsje Amore krijgen o.a. Wham, Nik Kershaw en Righiera een Zuid-Limburgse beurt. Met "Sjiek is miech dat", een vertaling van Felicita van Al Bano & Romina Power, had Fabrizio enkele maanden terug zelfs een echte carnavalshit te pakken. De hilarische videoclip van dat nummer:

http://www.youtube.com/watch?v=zjhQc6j9RR0

Dank aan Dday Hans, de man die al wel meer bizarre but beautiful stuff in mijn muziekcollectie heeft gesmokkeld en me dit keer verraste met de weergaloze ontdekking genaamd Fabrizio. Gevolg: tot ergernis van mijn vrouw lopen mijn drie kinderen nu al dàgen lang te pas en vooral te onpas de tvdw mee te zingen. Forza Fabrizio!

http://www.sendspace.com/file/hyj61n