TVDW 27/04/2025 - Bob Bylan - Forever Young (1974)

 

TVDW 1059.

May your hands always be busy
May your feet always be swift
May you have a strong foundation
When the winds of changes shift
May your heart always be joyful
May your song always be sung
And may you stay forever young
May you stay forever young

 

TVDW 28/07/2013 - Neil Diamond - Lonely Looking Sky (1973)

Als ik zeg dat mijn vader mij de liefde voor popmuziek bijbracht, zou ik een loopje met de waarheid nemen. Popmuziek, dat vond hij maar niets, en hij liet geen kans onbenut om meewarig het hoofd te schudden wanneer hij in een of andere tv-reportage hoorde hoe Bob Dylan bewierrookt werd, of wanneer Kiss Alive II loeihard vanuit mijn jongenskamer weerklonk.

Wat mijn vader me echter wel bijbracht, was een liefde voor alles wat in de brede perimeter rond popmuziek thuishoort. Croonermuziek van Nat King Cole of Frank Sinatra, jazz van Sydney Bechet, gospel van Mahalia Jackson en The Golden Gate Quartet, cocktail en lounge van Bert Kaempfert, Edmundo Ross en Perez Prado, chanson van Jacques Brel en Herman Van Veen, calypso van Harry Belafonte. Het waren allemaal platen uit zijn collectie en sommige ervan draaide ik meer dan hij dat deed.

Neil Diamond zat er ook tussen - en ook al was mijn vader, in tegenstelling tot mij, niet iemand die als een muzikale missionaris zijn vriendenkring poogde te winnen voor deze of gene artiest, toch bleek Diamond de uitzondering die de regel bevestigde. Toen Jonathan Livingston Seagull, de film, uitkwam, nam hij me als kleine jongen mee naar de bioscoop. Spoedig nadien belandde ook de soundtrack in huis. In de daaropvolgende weken kon er geen vriend of familielid op bezoek komen, of die ene plaat werd op de Technics-draaitafel gegooid en op hoog volume afgespeeld, waarbij mijn vader enthousiast wees op parallellen tussen de brede orchestratie van de muziek en de verhaallijn van de film.

Zovele jaren later, is het een van de fijne herinneringen die ik heb aan de man. Mijn vader stierf afgelopen donderdag. Hij werd tachtig jaar oud.

   

TVDW 14/07/2013 - Joseph Arthur - All the old heroes (2013)

Ik ben er nog niet helemaal klaar mee - en de oudste dochter heeft de ipod voor een weekje mee naar zee, dus 't ligt allemaal even stil. Maar dat die nieuwe plaat van Joseph Arthur, "The Ballad of Boogie Christ", een erg goeie is, dat is me al wel duidelijk. Soms met bijzonder lange rijmvormen die duidelijk refereren  aan Dylan, dan weer met poppy folk uitstapjes die vaagweg aan World Party doen terugdenken, op nog andere songs met een knipoog naar Ryan Adams.  

TVDW 23/10/2011 - Charlie Sexton Sextet - Plain bad luck and innocent mistakes (1995)

"Zet die man hier in de keuken op een stoel en laat hem zingen, daar luistert toch niemand naar." De kritiek van mijn vader was vernietigend, toen Dylan in mijn puberjaren - die samenvielen met de niet bepaald meest succesvolle jaren uit Dylan's carrière - op tv verscheen. "Hmm, is dat nu die befaamde zanger?" hoorde je Koop Senior, die opgegroeid was met klassieke tenoren en crooners, denken. Zovele jaren trek ik voor de derde maal naar Dylan Live. Bij mijn vader kan er inmiddels een goedkeurend knikje af. De voorbije jaren heeft de man dan ook een inhaalbeweging gemaakt, door pianopartituren van liedjes van Dylan, The Beatles of Billy Joel te leren spelen.

Dylan Live is een evenement dat moeilijk te beschrijven valt. Ja, de man werkt zich wars van de normale podiumgeplogenheden door zijn eigenzinnige setlist. Neen, bindteksten is een woord dat hij niet kent. Ja, zijn frasering wijkt grondig af van wat men op plaat gewoon is te horen. Neen, zijn frequente muzikale interventies achter het orgeltje resulteren niet bepaald in groots keyboardgegoochel. Maar het wérkt wel. Dit keer kwam de legende zelfs behoorlijk olijk en vrolijk voor de dag. Wat zich bij Dylan vertaalt in een net iets frivolere graai naar de microfoonstandaard, of enkele opeenvolgende bewegingen die met wat goeie wil voor danspasje kunnen doorgaan. Hoogtepunt dit keer vond ik een erg mooi Not Dark Yet. Ik gooi het als bonus bij de tvdw, in een versie van Robyn Hitchcock.

Tvdw zelf gaat naar de man die het soms zwalpende schip veilig richting haven stuurde, afgelopen woensdag. Charlie Sexton had er al een carrière als posterboy en Texaans guitar slinger opzitten, toen hij ingelijfd werd bij Dylans begeleidingsband. Het snarenwonder speelde samen met enkele Stones, The Vaughan Brothers en Alejandro Escovedo. Zijn plaat "Under the Wishing Tree" uit 1995 is altijd een persoonlijke favoriet geweest. Stoffige wijdse gitaarscapes zoals ook Chris Whitley en Daniel Lanois ze in die periode brachten, afgewisseld met potige rock ten zuiden van Pearl Jam. De weergaloze tvdw combineert beide.

TVDW 19/12/2010 - Foreigner - Fool for you anyway (2009)

Ik ben hondstrouw. Zeker als het op muziek aankomt. Duikt er nieuwe muziek op van een artiest die ik als broekventje leerde kennen? Grote kans dat ik het een kans geef - vaak tegen beter weten in. Nieuwe Kim Wilde? Hell, ik weet ook wel dat het kind (dat destijds mijn eerste virtuele lief was - toen de term 'virtueel' nog niet bestond) anno 2010 behoorlijk prefab zal klinken. En toch geef ik dat nieuwe album een kans, vruchteloos speurend naar een schijntje van de charme van haar eerste twee platen. Eindeloos is ze, de lijst van artiesten die bij mij nog steeds, al was het maar voor even, kunnen teren op de credibiliteit, opgebouwd in die jongere rites of passage jaren. Naïviteit, verkleed als foute nostalgie.

Hoort Foreigner ook in dat rijtje thuis? Beslist. Het meesterwerk uit hun cataloog, "4", draaide ik destijds grijs. De straffe gitaarriffs van Mick Jones, de gespierde stem van Lou Gramm - en lyrics waaruit ik als ukkie de belachelijke machissmo nog niet kon distilleren. "4" was voor de groep trouwens een opstap van formaat: producer John 'Mutt' Lange zorgde voor een forse sound (die hij ook zou toepassen op Back in Black van AC/DC of de hitplaten van Def Leppard) en onder de gastmuzikanten vinden we zowel soultoeteraar Junior Walker (- de sax solo op hit Urgent is van hem) als Thomas Dolby (die wat kwam schnabbelen om zijn debuut 'The Golden Age of Wireless te bekostigen).

In de jaren nadien bleef ik Foreigner wel volgen - die hondstrouwheid uit de eerste alinea, weet je wel - ook al ging de kwaliteit van hun platen er langzamerhand op achteruit. Ik heb thuis nog een niet officieel uitgebrachte Best Of die ik kocht op de zwarte markt van, of all places, Kiev. Lou Gramm zegde de groep in 2003 definitief vaarwel, waarna Kelly Hansen als vervanger werd gerecruteerd. Ik bleef fan genoeg om de groep (met Hansen én met Jason Bonham als drummer) in 2006 uit nieuwsgierigheid mee te pikken in de Ancienne Belgique. Het werd een prima concert, met als hoogtepunt het moment waarop Jukebox Hero overging op Whole Lotta Love.

Eind vorig jaar bracht Foreigner een album met nieuw materiaal uit. Grootste verrassing was dat onder de medewerkers ook überhippe producer Mark Ronson (zie Amy Winehouse, Lily Allen, de remix van Dylans 'Most Likely...', en de recente onder eigen naam uitgebrachte aanstekelijke single 'Bang Bang Bang' ) opdook. Een verrassing, maar voor Ronson zelf niet meer dan een logische stap. Hij groeide op met de muziek van Foreigner: Mick Jones is zijn stiefvader. Met Ronson achter de knoppen nam Foreigner een nieuwe versie op van 'Fool for you anyway', een nummer uit het debuut van de groep uit 1976. Ronson verandert weinig aan het origineel, maar voegt met blazers een toets blue-eyed soul toe. Goed genoeg voor de tvdw.

TVDW 10/05/2009 - Elvis Perkins in Dearland - Send my fond regards to Lonelyville (2009)

Er bestaat geen film die ik meer heb bekeken dan Psycho. Ik bedoel dan natuurlijk de originele versie van Hitchcock, niet de (bijzonder bevreemdende beeld-per-beeld gereproduceerde) remake van Gus Van Zandt. Ik maakte destijds mijn thesis over Psycho, zag vandaar de prent wel tien keer en maakte de tijd dood met het gebruiken van moeilijke woorden als 'semantisch', in de titel van mijn eindwerk. Het uitschrijven van dat werkstuk, dat sindsdien ligt stof te vergaren in een of andere bib in het Leuvense, betekende trouwens mijn eerste kennismaking met een computer - kan je nagaan.
Herhaaldelijk Psycho bekijken, betekent dus ook dat geen acteur me meer bekend is dan Anthony Perkins. Zij het dan in de rol van Norman Bates, want andere films van de man zijn minder sterk op mijn netvlies blijven hangen. Het personage van de gestoorde moteluitbater bleek Perkins te overvleugelen, zelfs in die mate dat de man aan het eind van zijn carrière genoodzaakt was een aantal treurige sequels van Psycho te maken. Anthony Perkins stierf in 1992, ik heb nooit de eer gehad hem te ontmoeten. Wat me wel lukte, was een met de hand geschreven brief te bemachtigen van horrorschrijver Robert Bloch, de auteur van Psycho, het boek waarop Hitchcock de film baseerde.
En nu duikt plots Elvis Perkins op - inderdaad, zoon van. Met een cd die me danig van de sokken blies. Een tijdloze plaat, in de zin dat hij net zo gemakkelijk in 1975, 1990 of amper vijf jaar terug had kunnen verschijnen. Geen enkel element verraadt een tijdsvenster - geen samples, geen smart gedoe met stemvervormers, geen productie die tekenen van wat voor muzikaal subgenre dan ook prijsgeeft. Niet enkel de klankkleur van de plaat is tijdloos, de songs van Perkins zijn dat ook. Dit is echt de meest klassieke vorm van songschrijverij, die aansluit met de traditie van - ik noem maar wat - Paul Simon, Harry Nilsson, Jim Croce, Randy Newman en (ik moest er meer dan eens aan denken) Bob Dylan. Echt een werkstuk dat van a tot z blijft boeien. Hoedje af, 'El, je vader zou trots op je zijn.

http://www.sendspace.com/file/g8wb0j

TVDW 26/04/2009 - Duncan Browne - Planet Earth (1978)

Natuurlijk genoot ik er afgelopen woensdag in Vorst van om samen met o.a. Gust, Marc en Zinnerboy Bart de neuzelende grootmeester, het enigma genaamd Dylan, aan het werk te zien. Opvallend welgemutst leek hij me - al uit zich dat bij Dylan niet in grappen en grollen met publiek en muzikanten, eerder in een nauwelijks waarneembaar glimlachje en een schuchtere poging tot lossere lichaamstaal, meer niet. Maar de muziek was prima, met o.a. een furieuze versie van Highway 61 Revisited en een laidback shuffle in Ain't Talking.
In de strijd om een tvdw werd Dylan echter voorbijgestoken door een onbekende Brit. De erg boeiende blog frisiansotherfavorites.blogspot.com postte immers drie van de (inmiddels in de obscuriteit verdrongen) albums van Duncan Browne.
Een boeiend figuur, die Browne: de folkplaat die hij eind jaren zestig, onder de vleugels van Rolling Stones manager Andrew Loog Oldham, opnam, spreekt me minder aan, maar eind de jaren zeventig bracht hij twee prachtplaten uit. "Wild Places" is de enige song die bekend werd. Ik dacht steeds dat het wereldwijd een grote hit was, maar dat blijkt niet zo, blijkbaar sloeg het nummer enkel in onze Lage Landen aan. De full-albums blijken een erg boeiende ontdekking: Browne wisselt progrock-achtige instrumentals af met glossy georchestreerde pop genre Alan Parsons en artrock à la Roxy Music. En wat een muzikanten, met vooral de partijen van mijn favoriete bassist John Giblin (zie o.a. Joan Armatrading, Simple Minds, Gerry Rafferty, John Martyn en Jon Andersons Animation) vooraan in de mix.
De tvdw start als een akoestische Bowie, om uit te waaien naar een kamerbrede Floyd-achtige ballad. De link met Bowie is overigens niet lukraak. In de midseventies vormde Browne samen met Peter Godwin (die later de eighties synthklassieker Images of Heaven zou brengen) het duo Metro. Op hun enige album was Criminal World de opener, een song die Bowie later zou coveren op Let's Dance.
Het verhaal kent trouwens geen happy end, want Browne sterft in 1993 aan kanker, hij werd amper 46. Wat achterblijft zijn erg knappe songs. Zoals de tvdw.

http://www.sendspace.com/file/tgcxyk