TVDW 04/12/2016 - Gary Wright - Comin' Apart (1981)

Mijn jongste dochter Hanne volgt harples samen met de dochter van Neeka. Dus toen ik afgelopen week "Chalk Mark in a Rainstorm" wat draaibeurten gaf, legde ik haar uit dat Joni Mitchell zo'n beetje de Amerikaanse variant is van Neeka. Joni, die natuurlijk ook uitvoerig beschreven wordt in Thomas Dolby's autobiografie die ik aan het lezen ben. Dolby trad aan als producer op "Dog Eat Dog", een verre van voor de hand liggende samenwerking, zo schrijft hij neer. Het belette niet dat de twee opnieuw samenwerkten, een plaat later, op de track Dancin' Clown - samen met Tom Petty en Billy Idol dan nog (wat een raar viertal!). Die track maakte kans op een tvdw, tot ik Casiopea op de draaitafel gooide.

Een plaat kopen, alleen maar omdat je geïntrigeerd bent door de hoes. Ken je dat? Het overkwam met met "Mint Jams" van Casiopea. Eenmaal thuis bleek het om een Japanse fusion-jazz groep te gaan - en nog niet van de minste ook. In Japan zijn ze music royalty en ook daarbuiten zijn ze, in jazzmilieu's, erg gekend. Sterke plaat, die "Mint Jams", die regelmatig een beurt kreeg vorige week - en met een track als "Domino Line" die in pole position stond om het tot tvdw te schoppen. Overigens blijkt de Belpopgeschiedenis ook een Cassiopea (met dubbele "s") te herbergen, zo wist een Instagram-vriendje me te melden.

Maar twee bovengenoemde tvdw-kanshebbers moesten het uiteindelijk afleggen tegen Gary Wright, waarvan ik afgelopen weekend drie thriftstore finds draaide. Twee dingen over Wright. Eén: op wikipedia stelt men dat deze man verantwoordelijk was voor de komst van de synth als soloinstrument in de popmuziek. Nou, daarover kan gediscussieerd worden. Hij is alleszins niet de enige die in de jaren zeventig de synth vooraan in de mix bracht. Met "Dreamweaver" had hij een knoert van een hit te pakken, helemaal verpakt in kosmische, wollen synthgeluidjes. Twee: Wright is een straffe gast als het aankomt op melige, corny lyrics. Waarom hij dan toch carrière maakte, heeft te maken met zijn songschrijverstalent - en met zijn goed gevuld adressenboekje. Ook het verhaal van Christopher Cross, come to think of it.

Er spelen zovele grote namen mee op Wrights platen; ze klinken dan ook geweldig goed, een beetje zoals ook Winwoods platen uit dezelfde periode. Wright nodigde onder meer de helft van Toto, Crosby en Nash, Michael McDonald, Jim Keltner en Dean Parks uit om mee te spelen. En hij pende ook nog wat nummers samen met George Harrison en Jeff Lynne. Als tvdw kies ik een van de weinige niét melige nummers van Wright. Eentje dat hij schreef samen met Cynthia Weil en Barry Mann (ik ga zelfs niet beginnen op te sommen welke hits die twee nog allemaal schreven) en dat vele jaren later als een versnelde sample opdook in
Armand Van Helden's clubhit "My My My".

TVDW 23/11/2014 - Novastar - The best is yet to come (2000)

Een geval van teveel keuzes. Die Foo Fighters-plaat blijft aandringen, er was het eerste nieuwe werk sinds lang van Giorgio Moroder én van Grace Jones (met een nieuwe track op de soundtrack van de Hunger Games). Er was een tribute-concert voor Joni Mitchell, waar de mij verder onbekende Sofie La Digue zich prima kweet van haar nochtans niet geringe taak - hierbij zelfs een van mijn absolute JM-favorieten, Come in from the cold, in de set smokkelend.

Maar er was toch vooral ook dat concert in de Trix, waarvoor Joost Zweegers curator speelde. Hij bracht onder meer Meuris, Mike Scott van The Waterboys en Andy Burrows (van Razorlight, maar vooral ook van zichzelf) naar Antwerpen. Het hoogtepunt vond ik echter 's mans eigen concert en de manier waarop vol overgave solo aan de piano afsloot, met deze tvdw.



TVDW 30/09/2012 - Aimee Mann - Labrador (2012)

Popmuziek - en met name de liefde ervoor - heeft weinig uitstaans met consequent zijn. Sommige artiesten vervloeken we omdat ze steevast hetzelfde trucje blijven herhalen, plaat na plaat, in plaats van avontuurlijkere oorden op te zoeken en zich aan gewaagde kruisbestuivingen te, euh, wagen. Van andere artiesten smeken we haast dat ze dicht bij hun vertrouwde leest blijven, dat ze ons blijven verwennen met hun, ons zo vertrouwd in de oren klinkende aanpak.

Aimee Mann zit in de laatste categorie, en godzijdank serveert ze ook op haar nieuwe album Charmer die melodieuze, licht ironiserende pop noir die we van haar kennen. En die haar enkele jaren terug al een eerste tvdw opleverde trouwens. Wat we toen schreven, geldt nog steeds: Mann is als een kruising tussen Joni Mitchell in haar meest popvriendelijke gedaante (think How do you stop) en de meest bezadigde versie van Chrissie Hynde (ten tijde van pakweg Human).

TVDW 10/01/2010 - Neeka - Not Enough Trying (2009)

Support your local artists. Het lijkt wel een mission statement, of een goed voornemen voor het nieuwe jaar. Vaststelling: over tien dagen bestaat deze blog vijf jaar en in die tijd heb ik amper 5 Belgische artiesten met een tvdw bedacht. Deze week leek wel een grote inhaalbeweging: toevallig zat aan alles wat de ipod haalde wel een Belgisch tintje. Zinnerboy Bart was zo goed een cd-eetje te droppen met nieuwe songs die hij voor zijn groep Zin had geschreven - altijd een leuk voorrecht om iets in avant-première te mogen horen. Idem voor Michiel C, young & gifted drummer, die me het nog uit te brengen album van het internationale gezelschap Gamila stuurde. Gamila brengt een kruising tussen experimentele jazz, world, filmmuziek en moderne technologie. Unlike anything you heard before; bevreemdend maar erg mooi. Check op www.gamila.info of op hun myspace pagina. Derde Belgische toets leverde het me door Hannes toegespeelde debuut van Isbells. Mooi mooi mooi en beslist klaar voor meer luisterbeurten in het jaar.

Over naar de jongedame die this week's TVDW wegkaapt. Meer local kan een artist moeilijk zijn - Neeka woont op zowat driehonderd meter van mijn huis. Gecharmeerd door de single Car Song (die naar het eind uitmondt in iets wat van Wendy & Lisa had kunnen zijn) had ik in mijn brede familiekring laten vallen dat haar nieuwe full-cd 'wel iets zou kunnen zijn voor onder de kerstboom'. Goede verstaanders hebben maar een half woord nodig, dus restte me enkel de plezierige taak om enkele weken later met gemaakte verbazing het pakje te openen.

Robin (zo heet Neeka's nieuwe) valt me nog duizend keer beter mee dan ik had gehoopt. Wat een plaat, jongens toch, wat een plaat! 't Is dat mijn eindejaarslijstje enkele weken terug al gepost werd, anders kwam deze er beslist ook in. Neeka wordt al eens snel en gemakzuchtig omschreven als de Vlaamse Joni Mitchell. Niets dat ik daar iets op tegen zou hebben - Mitchell had op deze blog in juni 2007 een tvdw met Not to blame, en ik zou een arm veil hebben om Neeka's versie van pakweg Come in from the Cold te horen. Maar op Robin horen we naast een tweetal door Joni beademde songs toch ook andere facetten. Opvallendst is de productie - rijk gelaagd maar met een heerlijke naturel - en de soms werkelijk verbluffende vocale arrangementen. Het boekje leert dat John Morand (Sparklehorse, maar ook Lauren Hoffman, waarvan ik de aardige cd's "From the blue house" en "Megiddo" in huis heb) een stevige hand in de cd had, en dat de plaat warempel deels opgenomen werd in mijn geboortedorp Heusden!

Voor audio , zie http://www.myspace.com/neekamusic (de eerste drie songs komen uit Robin). De tvdw is niet op myspace te beluisteren, maar het was de song die me bij aanvang meteen bij de keel greep. Highly recommended!

TVDW 26/07/2009 - Thomas Dolby - Airwaves (demo) (1981)

"FSK ab 0 freigegeben". What the f**k is dat nu weer? Droppen de twee remastered en expanded uitgaves van The Golden Age of Wireless en The Flat Earth eindelijk in de bus, en wat staat er op de hoes gedrukt, in een schreeuwlelijk wit kader? FSK ab 0 freigegeben. Geen idee wat het te betekenen heeft, vermoedelijk iets van eco of tax free of importrechten, maar het ontsiert natuurlijk wel de hele re-issue. In deze downloadtijden zijn het de extraatjes die de platenkoper kunnen overhalen om nog geld neer te tellen voor echte cd's. Bonus tracks, boeiende liner notes, rarities... Ze zijn allemaal te vinden op deze twee re-issues en ik heb ze deze week met veel plezier (her-)ontdekt. Goede investering dus. Alleen doodjammer van die Duitse opdruk op het hoesje.

Dat Dolby een van mijn helden is, is op deze blog al meermaals gemeld. Ook al is zijn debuutplaat ondergedompeld in synths en drummachines, toch is ze in mijn oren erg waardig oud geworden. Je hoeft ze maar naast de in dezelfde periode uitgebrachte platen van pakweg Thompson Twins en Depeche Mode te leggen, om te begrijpen wat ik bedoel. Dolby heeft in zijn (korte en erg fragmentarische) carrière overigens bewezen dat hij over een erg brede muziekinteresse (en/of een goed gevuld adressenboekje) beschikte. Hij werkte bijvoorbeeld samen met (leden van) XTC, The Grateful Dead en verder met Bowie, Stevie Wonder, Joan Armatrading, Ofra Haza, Joni Mitchell, Prefab Sprout, George Clinton en Ryuichi Sakamoto (...en ja, ook met Def Leppard en Foreigner...). Een samenwerking met Michael Jackson was er ook ei zo na van gekomen, ten tijde van Dolby's Amerikaanse top 10 hit 'She Blinded Me With Science'. Dolby werd uitgenodigd ten huize Jackson, de twee hadden een langdurige, erg aangename babbel (waarbij Dolby plots raar opkeek toen hij allerlei jong grut zag rondlopen in het gigantische huis). Nadien schreef hij een song voor MJ en stuurde ze op. De reactie van MJ was nogal lauwtjes, hij hield enkel van de drums, zo liet hij weten. De song in kwestie begon met de sample "tell me about your childhood"... achteraf gezien logisch dat MJ het maar niks vond. Dolby nam het nummer dan maar zelf op, het werd zijn grootste hit in Engeland: Hyperactive.

De tvdw is een van de bonus tracks die bij 'The Golden Age of Wireless' hoort. Het is een demo die voordien enkel te vinden was op 'From Brussels With Love', een compilatie van Les Disques Du Crépuscule die aanvankelijk enkel op cassette uitkwam, met verder bijdragen van andere left of center artiesten als John Foxx, Brian Eno en the Durutti Column. Airwaves kwam later in een meer georchestreerde vorm terug op 'The Golden Age...', maar het is deze erg spaarzame, atmosferische versie die Dolby altijd is blijven koesteren. Bij de liner notes laat de man weten dat Trevor Horn en Elton John ooit met het idee speelden om er een cover van op te nemen. En Dolby stipt ook fijntjes aan dat Billy Joel goed moet geluisterd hebben naar het nummer. Vergelijk de melodie van de zanglijn maar met de 'remember Charlie, remember Baker' lijntjes in Goodnight Saigon...

http://www.sendspace.com/file/8v40jv

TVDW 05/10/2008 - Aimee Mann - 31 Today (2008)

In de week van mijn verjaardag even plaatsmaken voor een Wiedergutmachung. Constant in de iPod zitten, regelmatig beluisterd worden en toch niet bekroond worden met een tvdw: dat is niet eerlijk. Aimee Mann heeft inderdaad (net als bv. Cut Copy, Donavon Frankenreiter en Jamie Lidell) al héél wat draaibeurten gekregen, maar een tvdw ontsnapte het kind tot op heden keer op keer. Die eerste single "Freeway" is voor mij een van de toppers van het jaar, en ook de full-cd laveert mooi tussen latter day Chrissie Hynde en poppy Joni Mitchell.
Even naar '31 Today' en die mooie maar schrijnende tekst:

I thought my life would be different somehow
I thought my life would be better by now
But it's not, and I don't know where to turn

Snel toevoegen dat de tekst geen parallel vormt met mijn gemoedsgesteltenis. Verjaren is altijd even balans opmaken, beetje zoals nieuwjaar. Nu, voor mij is die nog steeds overwegend positief. En overigens, ook de songtitel komt niet overeen met mijn leven.
Ik ben net 21 geworden.

http://www.sendspace.com/file/1tuis6

TVDW 13/07/2008 - Louis Jordan & His Tympany Five - Sure had a wonderful time (1946)

Weekje vol met jazz en rhythm & blues uit de oude doos. Donderdag samen met Bata naar Gent om er de meester, Herbie Hancock, aan het werk te zien. De setlist sprong wat tezeer van de hak op de tak. Van een Joni Mitchell cover over een overbodige, populistische versie van When Love Comes to Town tot instrumentale funkjazz - er zat te weinig samenhang in de set. Enkel op het eind ging het dak eraf, met Canteloupe Island en Chameleon. Doodjammer dat Herbie die laatste track speelde met - letterlijk - de blik gericht op zijn uurwerk. De instructies om de curfew van 1:00 AM niet te overschrijden, moeten erg dwingend zijn geweest. Toch blij dat ik de man eens live zag, samen met klasbakken als Vinnie Colaiuta (Sting! Zappa!) en bassist Dave Holland.

Voor de tvdw moeten we terug naar een ogenschijnlijk banaal winkeltje op de dijk van Middelkerke, met imitatiejuwelen, goedkope parfums, b-film dvd's en ultragoedkope compilatie-cd's. Maar wat vond ik een week geleden? 'BD Jazz', van de Franse uitgeverij Nocturne: een mooi verzorgde langwerpige doos in hard karton, met twee cd's van een jazz-artiest, in combinatie met een arty 'BD' over de artiest in kwestie. Prachtige uitgaves, ik nam meteen de long boxes mee van Jordan, van Gene Krupa (die van zijn "syncopated style", weet je wel) en van Lester Young (as namedropped op de eerste plaat van Gutterball!). Luisteren naar Louis Jordan op weg naar Herbie Hancock: a perfect match.
Dat Jordan hands down een van mijn favorieten is in het genre prille R&B, jump blues en swing jazz, moet wel te maken hebben met de platencollectie van mijn vader. Ik herinner me dat ik als ukkie de plaat van The Glenn Miller Orchestra fantastisch vond - dat legt een basis.
Jordan was dé grote man in de jaren veertig en vijftig, en de eerste grote zwarte ster uit Amerika, nog voor Ella Fitzgerald en Nat King Cole naam maakten. In die tijd stond hij bekend als "King of the Juke Boxes". Zijn platen hebben een uitbundige vrolijkheid: ze hebben een perfecte swing en drive (lijkt wel een golfartikel te worden) en Jordan zelf is fantastisch: een laconieke zanger, een schrijver van geinige teksten en een geweldige saxofonist all at once. Komt allemaal terug in de tvdw - nota bene de oudste tvdw van de collectie (de allereerste tvdw op deze blog, van Louis Prima, stamde uit 1956).

Jordan kreeg nooit de status van icoon, maar collega's schatten hem wel naar waarde: James Brown beweerde dat Jordan hem sterk had beïnvloed, en Joe Jackson eerde de man op het album Jumpin' Jive. En de Amerikaanse muziekpers plaatste hem in de geschiedenis van de R&B in de top vijf, naast James Brown, The Temptations, Aretha Franklin en Ray Charles.

http://www.sendspace.com/file/1lftzz

Als bonus ook het beroemde Caldonia (Boogie), waarin Jordan met zijn hilarische vocale uithalen bewijst meer dan één voorzet te geven aan Little Richard.

http://www.sendspace.com/file/fu0x5x

TVDW 02/09/2007 - Krista Detor - Pretty horses run (2007)

Beetje kortere post dan normaal, want mijn hoofd staat er niet naar. Maar de tvdw is daarom niet minder terecht of met overtuiging gekozen. Het is een van de grote misdaden tegen de menselijkheid dat Krista Detor nog steeds zo onbekend is als, euh, ze momenteel is. De jongedame heeft een erg eigen stijl, die haar vorig jaar - bij het verschijnen van het geweldige Mudshow - al een tvdw opleverde. Voor mijn part is ze net zo uniek als pakweg Tori Amos, Carole King, Suzanne Vega of Joni Mitchell (om maar die vier vrouwelijke iconen te noemen). Ook op de nieuwe cd is het weer van voor tot achter genieten van haar soepele stem, haar piano-arrangementen en haar rootsy folky Americana nummers. Weer eentje voor de eindejaarslijstjes.

(ps: ik bied de song net als de twee voorgaande en de volgende binnenkort wel eens in een bundeltje aan via sendspace).

TVDW 17/06/2007 - Joni Mitchell - Not to blame (1994)

Verdient elke artiest de tribute-cd die hem of haar toekomt? Het een paar weken geleden verschenen eerbetoon aan Joni Mitchell is alleszins grillig genoeg, met bijdragen van uiteenlopende artiesten als Prince, Annie Lennox, Brad Mehldau en Sufjan Stevens. Niet echt een hoogvlieger - dat zijn tribute cd's zelden - maar wel boeiend genoeg om de interesse in de oorspronkelijke artieste nog eens aan te wakkeren. Joni Mitchell is natuurlijk onvergelijkbaar, met haar kenmerkende stembuigingen, haar poëtische teksten, haar eigenzinnige kruising tussen jazz en folk. Om uit Zevon's Poor Pitiful Me te plukken: she's a credit to her gender. Onder impuls van de tribute-cd heb ik vorige week met veel plezier Turbulent Indigo terug uit de cd-kast getrokken. Wat een fijne herontdekking. Opnieuw genieten van The Magdalene Laundries (op de tribute op een knappe manier gecoverd door Emmylou Harris) en van opvallende remake van James Browns "How Do You Stop", met Seal in het achtergrondkoortje. Het nummer dat nog het meest beklijfde, was Not to blame - die o zo typische sfeerschepping, die ijle, spaarzame saxinterventies van Wayne Shorter, en dan die tekst.... Hardnekkige geruchten willen dat de song gaat over Mitchell's ex Jackson Browne - maar dat hoef je niet te weten om ervan te kunnen genieten. Amaai, je kan maar beter geen ex zijn van madam Mitchell. Als je zo afgerekend wordt in een tekstvel, ouch, dat moet hard aankomen. IJzingwekkend mooi.

http://www.sendspace.com/file/ockdtx

TVDW 09/04/2006 - Krista Detor - Mudshow (2006)

Het gebeurt wel vaker dat promo-mensen bij het verzenden van een aangevraagde cd nog snel een tweede, meestal minder bekende artiest in de enveloppe stoppen. Zo ook toen ik in Nederland de nieuwe Kim Carnes aanvroeg en in het mailtje las "ik zal er ook de nieuwe Krista Detor bijvoegen". Zelden iets om enthousiast over te zijn, dergelijke ongevraagde extraatjes - maar dat was ditmaal wel even anders. Wat heerlijk als je met weinig of geen verwachtingen een cd in de lader schuift en track na track wordt binnengezogen in een heerlijke cd, challenging preconceived ideas (met dank aan Howard Jones en zijn "New Song" ;-)). Zo werkte het alleszins met "Mudshow", blijkbaar al het tweede album van deze Krista Detor, een jongedame uit Bloomington, Indiana. Detor heeft een diepe stem en begeleidt zichzelf met vaak repetitieve pianopatronen; een combinatie die zorgt voor een warme, bezwerende sfeer. De groep rond haar speelt vooral met accordeon, banjo, cello en mandoline, op de drums wordt meer geborsteld dan gemept - wat een rootsy, folk geluid oplevert. Het resultaat van dit alles is een erg onopdringerige singer-songwriter plaat die boeit van begin tot einde, en die zowel fans van Neeka als van Tori Amos of Joni Mitchell zou kunnen aanspreken.
PS: Ik hoop binnenkort mijn radioblog nog eens aan de praat te krijgen en met nieuwe tracks aan te vullen; dan kunnen jullie meteen een eerste streepje Detor horen.