TVDW 14/03/2021 - The Unknown Cases (feat. Reebop Kwaku Baah) - Masimba Bele (1983)

 

Altijd fijn om een plaat op goed geluk op te leggen, eentje uit de eerste helft van de jaren tachtig - die periode die je zo goed dacht te kennen - en dan te denken: hola, wat is me dàt hier? Vorige week was het zover met The Unknown Cases en een maxi van hen die me - zonder hoes - bereikte. Op het Roadrunner label, zo zag ik, vandaar dat ik 'm eerst enkele weken links had laten liggen. Roadrunner staat bij mij immers gelijk met lawaaierige punkrock toestanden, vandaar.

Maar niets van dat alles op Masimba Bele. In de plaats een hypnotiserende pulserende beat; percussieve funk met Afrikaanse chants. Google leerde me dat The Unknown Cases bestond uit twee Duitsers uit Keulen die op dit nummer vrij prominente hulp kregen van Reebop (soms ook als Rebop geschreven) Kwaku Baah. Die laatste bleek dan weer een rijkgevuld cv te hebben als percussionist bij onder meer Traffic, The Rolling Stones en Billy Cobham. Nou!

TVDW 17/05/2015 - Deodato - Moonlight Serenade (1974)

Sommige weken torent de tvdw torenhoog uit boven alle andere songs die ik hoorde, op andere weken is het een nek-aan-nek race tussen meerdere kandidaten. De afgelopen zeven dagen had Balthazar kans kunnen maken op een (tweede) tvdw. Bijzonder straf concert gaf de groep in het Koninklijk Circus, waarbij tot mijn tevredenheid vele nummers uit hun derde en meest recente plaat - de enige die ik ken - voorbijkwamen. Wat een zelfvertrouwen straalt die band uit, wat een indrukwekkende présence. Hannes, die me uitnodigde (dank!), en ik genoten. Ook AKA Moon maakte kans op een tvdw. Althans dat dacht ik, op weg naar hun concert, dat twee dagen voordien in hetzelfde Koninklijk Circus plaatsvond en waarop ik uitgenodigd was door Nico (dank!). Maar mijn eerste kennismaking met de Belgische trio (dat nochtans al een eeuwigheid bestaat), viel tegen. De jazz cats bleken voor de gelegenheid het podium te delen met een Arabisch collectief muzikanten. Dat zorgde voor een concert dat - alle goede bedoelingen ten spijt - voortdurend hinkte op twee gedachten. Nico en ik keken ernaar zoals een Marokkaanse familie kijkt naar Willem Vermandere. Het werkte gewoon niet, zo besloten we, waarna we zeer tegen onze gewoonte het concert voortijdig verlieten. Life's too short.
Skip naar recent buitgemaakte vinyl. Een erg vruchtbare week was het (ik bespaar jullie de details van welke plaat waar geoogst werd), met drie platen van Deodato als kroon op het werk. Eumir Deodato is een fascinerend figuur in de pop en jazz. De Braziliaan maakte school als fusion jazz keyboardspeler, maar deed ook productiewerk voor Frank Sinatra, Kool & the Gang en zelfs Björk. De tvdw komt uit de 1974 plaat "Whirlwinds", een album waarop Deodato zowel een track van Steely Dan tackelt als een stuk van Franz Schubert (!) en waarop Tony Levin en Billy Cobham ritmesectie spelen. De tvdw is een op zijn minst eigenzinnige cover van Glenn Miller's evergreen; een typische fusion track, waarbij productioneel alle schuivertjes van het mengpaneel gebruikt worden voor blazers, strijkers etc. Schwwwwing!!

TVDW 12/01/2014 - Bob James - Sign of the Times (1981)

Twee genres die ondervertegenwoordigd zijn in deze tvdw-reeks, zijn jazzfunk en hiphop - ook al heb ik een boon voor beide. Nu de traditionele windstille periode van nieuwe releases aanbreekt, maak ik wat goed door Bob James nog eens boven te halen. Vorig jaar verscheen de uitstekende verzamelaar "Rhodes Scholar: Jazz Funk Classics 1974-1982", een dubbelaar die heel wat draaibeurten kreeg maar inzake tvdw-nominatie steeds gedwarsboomd werd door recenter materiaal. De verzamelaar illustreert James' veelzijdigheid, met smooth jazzy cuts en meer complexe grooves die makkelijk naast werk van Herbie Hancock of Billy Cobham kunnen staan.

Wat dit alles met hiphop te maken heeft? Wel, de catalogus van Bob James werd door de jaren heen kaalgeplukt door slimme turntable wizards, op zoek naar een goeie hook. Eric B & Rakim, Slick Rick, LL Cool J (en zelfs Röyksopp en Soul II Soul) gebruikten samples, maar de meest bekende is ongetwijfeld degene die opduikt in Keepin' the Faith van De La Soul. And God knows I'm down with the De La!

Hierbij als tvdw het origineel, een lekker wobbly groove die voortglijdt als een barbapapa met funk in de lenden.

TVDW 04/10/2009 - Level 42 - Starchild (1981)

Toegegeven, deze nominatie lag wel erg voor de hand - men hijst zich slechts een keer in zijn leven tot op 'level 42', bij mij was dat afgelopen donderdag. Geen echt heuglijke dag, want uitgerekend toen besloot een of andere leegloper mijn fiets te stelen aan het station. Aan het station Ruisbroek-Sauvegarde! Criminele activiteiten, in een dorp, een scheet groot! En mijn fiets! De fiets die eigenlijk van mijn vader was en waarop ik enkele dodentochten afwerkte! Als ik ooit de kerel/meid achter deze misdaad vind... ik bind hem/haar vast aan een boom en (geschrapt).

Level 42 met een tvdw bedenken, is niet louter een numbers game. Echte klassiekers heeft de band weliswaar nooit gemaakt, maar ik kan makkelijk 15 songs uit hun cataloog plukken die lekker weghappen. Toegegeven, qua imago zat het grondig verkeerd, met dat alfamannetje Mark King vooraan en die falsetto Mike Lindup, de Farinelli van de funk, achter de keyboards. Maar qua blanke funk met uitstapjes naar pop en jazz mochten ze in de jaren tachtig gerust hun plaats onder de zon opeisen. De tvdw heeft trouwens - zoals het in feite hoort - een rechtstreekse link met wat ik beluisterde. Starchild dook op in Essential Mix, een dubbele mix-cd van François Kevorkian die vorige week de ipod haalde. Kevorkian komt uit de eerste lichting remixers (zie ook Arthur Baker en de Masters At Work), hij duikt op bij tal van platen (check wikipedia), was een van de wegbereiders voor house én een van de weinige die ooit een deftige remix deed van een Thomas Dolby nummer (Airhead). Zijn mix-cd is lekker eclectisch, met De La Soul naast Earth Wind & Fire, Billy Cobham, Kraftwerk en James Brown. En dus ook Starchild duikt op bij Kevorkian. Altijd al een van mijn favorieten geweest van L42, met name door die onweerstaanbare intro: die spacy keyboards en die rollende bas. Mmmm, nice. Dat de productie van Mike Vernon - iemand die meer thuis is in rock, zie o.a. Living Colour en onze eigen Scabs(!) - wat gedateerd is, nemen we er maar bij.

En omdat deze blog soms ruimte maakt voor een onversneden tranche de vie: in de middelbare school was ik ooit sta-pel-ver-liefd op een mooi, jong blond meisje. Nu kan je me bezwaarlijk verwarren met Don Juan, dus trachtte ik maar, zoals zo vaak, een connection te maken via muziek. Via haar oudere broer vernam ik dat het meisje 'True Colours' van Level 42 in huis had. Ja, ik kwam zover om haar te vragen om die plaat te ontlenen, maar verder kwam het natuurlijk niet. De klemtonen waarvoor de koppeltekens in 'sta-pel-ver-liefd' zorgen, zijn trouwens niet overdreven: ik herinner me dat ik in volle examentijd een avond zoet was met het schrijven van een amoureuze brief, in plaats van iets te studeren. De volgende dag op het examen keek de leraar economie ("De Emmer") vreemd op, ik bakte er niets van en moest uiteindelijk - omwille van die ene zware buis - zelfs gedelibereerd worden. Aah, l'amour. Vanzelfsprekend werd het niets tussen mij en dat mooie blonde meisje. Te groen, ik nog meer dan zij.

http://www.sendspace.com/file/7l33bs

TVDW 18/11/2007 - Ronny Jordan - Two Worlds (2000)

Natuurlijk had hier ook een tvdw van nieuwe wonderboy Mika kunnen staan. Het concert dat we van de man zagen (Vorst-Nationaal, afgelopen dinsdag) was immers prima. De aandoenlijk overgave van de man in kwestie (een minder gestroomlijnde kruising tussen Robbie Williams en Freddie Mercury) en een hele resem fijne popnummertjes (waaronder twee aardige nieuwe nummers): meer moet dat niet zijn. Gelukkig speelde de man ook een knappe versie van wat met voorsprong mijn favoriete Mika-nummer is: Any other world. Een glorieuze ballade, waarin een prachtsong van The Killers geciteerd wordt en waarin de pompende strijkers me steeds weer doen denken aan Philip Glass. Mais passons. Alleen de podiumact, met enkele irrelevante stage props, kon beter - net als de keuze voor een topzware versie van Eurythmics' "Missionary Man" (toevallig een van mijn absolute favorieten uit hun cataloog) als cover.
Maar Mika liep de tvdw mis. Niet getreurd, want iedereen moet diens Life in Cartoon Motion natuurlijk al lang in huis hebben. Neen, de tvdw ging naar Ronny Jordan, en wel om die ene bizarre gebeurtenis, de dag voor het Mika-concert.
Maandag had ik de eer Philip Cathérine te interviewen, op zijn charmant-rommelig appartement, hartje Brussel. Bij wijze van opener startte ik bij mijn binnenkomst met een los babbeltje over jazz, en ik stipte enkele van mijn favorieten aan. Cobham, Redman, Donaldson, Hancock ten tijde van Headhunters - steeds onthaald door geknik van Cathérine. Tot ik ook de naam Ronny Jordan liet vallen. Kende hij verrassend genoeg niet, waarna hij enthousiast rechtveerde en ik hem meteen prompt moest volgen naar een klein kamertje met, naast de vele gitaren aan de muur, ook een computer. Ogenblikkelijk werd 'Ronny Jordan' ingetikt op de iTunes Store en knalden enkele tracks uit de boxen. Daarmee meteen 10 minuten van mijn interviewtijd opsouperend. "Yes, verre van slecht, beetje Benson-achtig", klonk het goedkeurende commentaar. Surrealistische ervaring hoor, om op dergelijke informele manier het ijs te breken, bij iemand die wijd en zijd beschouwd wordt als een van de grootste levende jazzmuzikanten uit Europa. Het interview moest nog beginnen en kon al niet meer stuk.
Met zijn loepzuivere, funky stijl is Ronny Jordan nochtans geen kleine vis: dankzij een upgefunkte uptempo versie van Miles Davis' So What en een samenwerking op Guru's Jazzmatazz was hij zelfs een tijdje hip. Plus: hij zat even onder dak bij Blue Note, waarvoor hij onder meer deze tvdw opnam.

http://www.sendspace.com/file/c7utuj

TVDW 02/10/2005 - Tommy Bolin - Savannah Woman (1975)

Eén van mijn favoriete tijdverdrijven is het bezoeken van tweedehandszaken als Troc, de kringloopwinkels of de Koopjeskrant-winkel. Meestal om voor een appel en een ei wat boeken scheef te slaan, of wat leuk speelgoed. Muzikaal valt er zelden iets te rapen in deze winkels, tenzij je op zoek bent naar - flink beduimelde - vinylexemplaren. Qua cd's is de oogst meestal mager, al blijf ik toch wel érg content dat ik een paar jaren terug de moeilijk vindbare cd's "SKY I" en "SKY III" voor een prijsje meegraaide in één van deze winkels. Enkele weken terug was het terug bingo: ik stootte op een cd van Tommy Bolin. Het bleek te gaan, zo leerde websearch later, om 's mans solodebuut "Teaser" uit 1975. En het bleek een goeie gok om de cd mee te nemen. Niet enkel staan er fantastische muzikanten te pronken op het album (Jeff Porcaro, nog voor hij Toto oprichtte, en Narada Michael Walden op drums, en verder o.a. David Sanborn, Phil Collins, David Foster en Jan Hammer) maar ook omdat Bolin er een onwaarschijnlijke diversiteit aan de dag legt. Hij brengt jazzrock, reggae, een ballad die kan wedijveren met wat Elton John in die tijd deed, en wat lichtvoetige gitaarriedeltjes à la JJ Cale. Een verrassing voor mij, die de naam van Tommy Bolin enkel associeerde met Deep Purple (Bolin verving Blackmore op het DP-album Come Taste The Band). Websearch leerde me echter dat Bolin veel meer pijlen op zijn boog had, dan enkel het rammen op gitaar. Zo speelde hij mee bij The James Gang (ter vervanging van Joe Walsh, toen die naar de Eagles vertrok) en, nog veel belangrijker en verrassender, had hij een groot aandeel in het absolute jazzrock-meesterwerk "Spectrum" van Billy Cobham. Dat Bolin ondanks dat alles geen grote naam werd en eerder een cultstatus verwierf, heeft alles te maken met zijn noodlottige leven: in december 1976 stierf hij aan een overdosis. Hoedanook: 1,5 euro voor een trouvaille als dit, this can't go wrong!

TVDW 10/07/2005 - Joshua Redman - Can't dance (1996)

We blijven deze week nog even in de hoek van de funky jazz, en wel omdat ik al twee weken lang mijn cd's die in die categorie vallen aan het doornemen ben, met het oog op het samenstellen van een compilatie-cd. Onmogelijk natuurlijk, om een erg brede verzameling als 'funky jazz' te bundelen in amper 80 minuten, maar deze artiesten haalden uiteindelijk 'the cut': Thelonius Monk, Herbie Hancock, John Scofield, Voodoo Dogs, Lou Donaldson, Daryl Stuermer, Medeski Martin & Wood, Buckshot LeFonque, Quincy Jones, Billy Cobham, Horace Silver en Jaco Pastorius (inderdaad, ik weet het: u kan met gemak 100 namen opnoemen die OOK moesten opgenomen worden). Wie onder geen beding mocht ontbreken, was Joshua Redman en diens album "Freedom In the Groove" uit 1996. Ik heb drie albums thuis van Redman, maar dit is mijn favoriet. Meer nog: ook al ben ik inzake jazz een absolute beginner, moet dit zelfs mijn favoriete jazz-album ever zijn: erg coole jazz, transparant en onopdringerig, maar wel telkens met een funky ondertoon - courtesy of alt-saxofonist Redman en zijn heldere, speelse stijl. Dat Redman wel meer affectie heeft met de funk- en popwereld, blijkt verder uit een cd als "Timeless Tales" (waarop hij o.a. songs van the Beatles en Prince tackelt) alsook uit zijn meest recente release "Momentum"; net uit en met gastoptredens van Flea (RHCP), Me'Shell Ndegeocello en ?uestlove (The Roots). Maar op "Freedom in the Groove", en op de geselecteerde TVDW die de cd afsluit, serveert hij de jazz nog puur, in quartetvorm en zonder gimmicks.