TVDW 25/12/2022 - The Jeremy Days - Julie Thru The Blinds (1988)

 

Nu volg ik het nauwelijks nog en is het mijn zoon die me wijst op de namen van grote producers die de verbindende factor zijn bij belangrijke (hiphop of andere) platen van het moment, maar er was een tijd dat namen van producers voor mij haast even belangrijk waren als de artiesten zelf. Ze waren een kwaliteitsmerk, stonden voor een bepaald geluid. Te zeggen dat Clive Langer en Alan Winstanley het geluid van de jaren tachtig bepaalden, is ongetwijfeld teveel eer - maar ze boetseerden toch aardig mee aan hoe dat decennium uiteindelijk klonk. Hun naam vind je terug op een mooie staalkaart van de popmuziek uit die tijd: Madness, Lloyd Cole, Elvis Costello, Teardrop Explodes, Style Council, Aztec Camera - tot zelfs en Bowie (circa Absolute Beginners).

Langer en Winstanley zijn ook de producers van dienst op het debuutalbum van The Jeremy Days, dat vriend Hans me een paar weken terug cadeau gaf. De band uit Hamburg klinkt er wat op als The Commotions, en op de betere tracks - waaronder de tvdw - doen ze me ook onwillekeurig denken aan Danny Wilson (wiens debuutplaat "Meet Danny Wilson" een van die al te zelden bewierrookte albums uit de eighties is).

TVDW 05/12/2021 - The Church - Spark (1988)

 

Net zoals Del Amitri veel meer is dan Nothing Ever Happens, is The Church veel meer dan - het qua sfeer overigens gelijkaardige - Under the Milky Way. De band wisselt atmosferische, wat barokke songs à la landgenoten Triffids af met intellectuele luisterpop zoals Lloyd Cole die destijds ook bracht. En soms - zoals in de tvdw - tappen ze uit het vatje gitaarrock,  duidelijk beademd door The Replacements. "Starfish", het album waaruit de tvdw kwam, kreeg trouwens een productie mee van Waddy Wachtel en Greg Ladanyi, twee kerels die ook in de carrière van Warren Zevon een prominente rol speelden.

TVDW 11/08/2019 - Lloyd Cole - The Loudness Wars (2019)

Toen Lloyd Cole debuteerde, werd hij gehuisvest in het kraakpand waar ook de gitaargedreven moody gloomy lotsgenoten van The Smiths, Echo & The Bunnymen en Aztec Camera gehuisvest waren. In het aanpalende huis had je de wat lichtvoetigere synth beweging met Yazoo, Human League en Thompson Twins. Ik moest aan beide denken, bij het beluisteren van Cole's elfde album, "Guesswork"; hij maakt immers een brug tussen beide werelden. Voor het eerst kiest Cole inderdaad resoluut voor synths. Ja, er spelen toevallig nog twee van zijn voormalige Commotions mee en af en toe wordt iets bijgekleurd met gitaar, maar hoofdzakelijk worden de songs gestuurd door synths en drum machines. Toch blijft het onmiskenbaar Cole: zijn indringende donkere stem is intact, net als zijn capaciteiten om een slimme tekst (op dit album vaak over de eindigheid van het leven) en een goede melodie te schrijven. Het resultaat klinkt als Pet Shop Boys (in hun meest introspectieve songs) of een iets minder extreme versie van John Grant. Erg geslaagd.

TVDW 21/07/2013 - Lloyd Cole - Blue Like Mars (2013)

De nieuwe plaat "Standards" is opnieuw Cole op vertrouwd terrein (in tegenstelling tot de rare ambient samenwerking met Roedelius, vorig jaar). Opgenomen in NYC met o.a. Fred Maher en Matthew Sweet - zoals in zijn 'Amerikaanse' periode van o.a. No Blue Skies. De tvdw is een van de sterkere momenten.

TVDW 16/10/2011 - Del Amitri - Driving With The Brakes On (1995)

Radiohead bracht The Bends, Oasis bracht Morning Glory, Smashing Pumpkins bracht Mellon Collie. Het was de top 3 van beste platen van 1995, maar voor mij stond "Twisted" bovenaan, de derde plaat van Del Amitri. Een mooie mix van stevige rock, donkere ballads en natuurlijk de trademark gevoelige nummers waarvoor de groep na al die jaren nog het meest herinnerd wordt.

Ik mocht de mannen interviewen in Amsterdam, dat jaar. "Of die tweede track van "Twisted", Start With Me, niet wel erg veel weg had van Iggy Pop's Lust for Life?", vroeg ik hen. Ze bekeken mekaar even en gaven me een mysterieuze, schaapachtige lach. Enkele uren later in de Melkweg lieten ze een loeiharde versie van datzelfde Start With Me naadloos overgaan in Lust For Life. Awesome.

Heel wat vager zijn de herinneringen aan hun vermoedelijk allereerste optreden op Belgische bodem, enkele jaren voordien. Dat was in de Leuvense Manhattan, als voorprogramma voor Lloyd Cole & the Commotions. Nog een triviale associatie met de groep? Ik herinner me hoe een nitwit achter de PA van het festival LeffingeLeuren erin slaagde om, bij wijze van pauzemuziek tussen optredens, Food For Songs (eerste track van "Twisted"), op repeat te zetten. Een achttal keer hetzelfde nummer horen, het is altijd een gruwelijke ervaring, hoe goed de song ook moge zijn.

Er waren andere gegadigden deze week - ik haalde met plezier Barenaked Ladies nog eens boven en ook Paul Simon kreeg een draaibeurt naar aanleiding van 's mans 70ste verjaardag. Maar dat teruggrijpen naar "Twisted" - iets wat ik om de zovele maanden moét doen - bleek de sterkste indruk na te laten. Met die mooie slotsong als evidente tvdw.

TVDW 14/06/2009 - Fat Freddy's Drop - The Big BW (2009)

Muziek is een goede lijm om vriendschapsbanden te onderhouden. Zo kreeg ik onlangs een mailtje van Dirk, de Brad Pitt van mijn geboortedorp, met de vraag of ik niet mee wou naar het (al lang uitverkochte) concert van Morrissey. Dirk en ik onderhielden bijna dertig jaar geleden een vriendschap die vooral bestond uit het uitwisselen van muzikale tips. Ik herinner me nog hoe we beiden wild waren van Carmel, Aztec Camera, Lloyd Cole, The Triffids en Thomas Dolby. Inzake The Smiths moest ik mijn meerdere erkennen in hem; mijn liefde bleef beperkt tot Meat is Murder en, in mindere mate, The Queen is Dead. Albums die voor de pure Smiths-fan al op het randje van de overproductie waren en waarop de groep al meer naar de pijpen van de platenfirma begon te dansen.
De lijm blijkt na al die jaren nog altijd haar werk te doen: zo nu en dan gaan we samen naar een concert of wisselen cd's uit. Zo dus ook bij Morrissey, die een bijwijlen erg heftig optreden weggaf, gestut door wat getalenteerde jongere honden. Jammer dat hij uit de Smiths-cataloog o.a. twee slappe songs putte (Some Girls Are Bigger Than Other en Girlfriend in A Coma). Fascinerend trouwens om Morrissey als dandy te zien koketteren met het volkomen idolaat publiek. En de cool waarmee hij de belagers die op het podium sprongen, van zich afhield. Security had de mannen nog niet van het podium gesleurd, of Moz checkte al meteen of de kraag van zijn hemdje nog wel goed zat. Quite a character.
Alsof het zo moest zijn, dropte in dezelfde week ook "Singular" in de bus, de singles en videoclips van Thomas Dolby, in remastered en door Dolby gesuperviseerde versie. Kon ik meteen de dag van mijn kinderen laten beginnen door hen de clips van Hyperactive, She Blinded Me With Science en Dissidents te laten zien. Opvoeden, het is me wat.
Moz noch Dolby, maar enkele potige kerels uit Nieuw-Zeeland gaan deze week lopen met de tvdw. Fat Freddy's Drop is vooral thuis in dub en reggae, maar die ultra smooth, laidback groove uit het openingsnummer van hun (nog te verschijnen) nieuwe plaat laat horen dat ze zich ook prima thuis voelen op het kruispunt tussen D'Angelo en Erykah Badu. Nice...

http://www.sendspace.com/file/m5qt69

TVDW 23/09/2007 - The Adventures - Send My Heart (1985)

Sommige weken is er geen concurrentie en staat de TVDW onwrikbaar vast, soms, zoals afgelopen week, is het duwen en trekken om een plaatsje te bemachtigen. Ik ben er nog niet helemaal uit of die cd van Bat For Lashes briljant is of gewoon interessant. Ook die nieuwe van Felix Da Housecat is bij momenten erg vermakelijk, vol met vocoders en old school synth effectjes. Dan was er nog World Container, album nummer 11 van de Tragically Hip en verrassend genoeg een van hun allerbeste. Verrassend, want hun laatste drie cd's waren net iets teveel more of the same, vond ik. De nieuwe is echter een voltreffer, een plaat die je meteen bij de ballen grijpt en waarin Gordon Downie weer enkele heerlijk kryptische teksten loslaat (inclusief het namedroppen van zowel Dylan als Freddie Mercury). Dat belooft voor het concert van over vijf dagen. Uiteindelijk waren het toch The Adventures die het meeste luisterbeurten kregen en zich, met warmwaterkruik en tv-dekentje, het langst in mijn oorschelp wisten te nestelen.
Haast alle eighties compilatie-cd's staan keer op keer stil bij de wat platgedraaide classics (don't you want me, shout, karma chameleon, relax... you know the deal). Laat mij een compilatie maken van de echte pareltjes uit de jaren tachtig, en geheid is er een plaatsje vrij voor Send My Heart; misschien wel qua stijl de ultieme song van dat decennium (en niet toevallig pal in het midden, in 1985, uitgebracht). Kristalheldere falsetstem, scherpe, zuinige gitaarriffs à la Burchill, powerdrums met veel echo en een stevig verankerde bass: it was all acceptable in the eighties.
The Adventures kwamen uit Ierland en speelden in de loop van hun vier albums durende carrière samen met o.a. Lloyd Cole en leden van Prefab Sprout en Hothouse Flowers. Hun debuut, waaruit Send My Heart komt, klinkt nog steeds sterk, als muziek die zich tussen The Dream Academy en China Crisis zou kunnen wringen. En Send My Heart zelf? Ach, luister gewoon hoe dat koortje de song na de twee eerste strofes tot op hemelse hoogte bij het refrein hijst... Aaah, pure eighties pop bliss.

http://www.sendspace.com/file/b2usq0

TVDW 08/04/2007 - Patrick Wolf - Accident & Emergency (2007)

En we gaan verder op ons elan, met alweer een echte aanrader uit het nog lopende jaar. Het moet al erg gek lopen moest ook deze mijn eindejaarslijstje niet halen. Patrick Wolf is een wat excentrieke multi-instrumentalist, wiens full-album The Magic Position een boeiende luisterervaring biedt. De stem van de brave man neigt, naargelang de song in kwestie, nu eens naar Lloyd Cole, dan naar Matt Johnson (The The) of David McComb (Triffids), zijn muziek is een originele, verfrissende soort van cabareteske rock, met invloeden uit zowel folk als electronica, en verrijkt met tal van minder voor de hand liggende instrmenten. Oh ja, ook Marianne Faithfull komt op een nummer meezingen, en ook al is het niets eens zo'n slecht nummer - een soort murder ballad à la Cave & Minogue - toch is het de enige rotte plek op de cd. Die Faithfull, wat een zaag van een wijf (héhé, dat lucht op - in mijn artikels voor krant of tijdschriften kon ik nooit zo lekker bot uit de hoek komen). De titelsong of het springerige "Let's Get Lost" waren vermoedelijk de meest instant-genietbare songs, maar voor de tvdw kozen we toch voor een ander, wat hoekiger nummer - inclusief blazertjes. Full-cd is eens te meer, hoef ik het nog te onderstrepen, highly recommended.

http://www.sendspace.com/file/xfq3th

TVDW 02/04/2006 - Josh Rouse - It looks like love (2006)

Qua muziek een bijzonder mellow en vrouwvriendelijk weekend achter de rug, waarbij zowel Joan Armatrading opnieuw een draaibeurt kreeg (wat blijft "The Weakness in me" toch een fabuleuze ballad!), de Best Of van Bonnie Raitt nog eens doorgenomen werd ("Nick of Time" - nog zo'n fenomenaal nummer), een ouwertje van Carmel (jawel!) van onder het stof werd gehaald en zelfs Kim Carnes de cd-speler haalde (met haar nieuwste cd dan nog - inclusief een gastrol voor Chuck Prophet!). Maar het is uiteindelijk een man die met de TVDW gaat lopen, en nog wel één van de ongekroonde koningen van mellow music anno 2006. Josh Rouse zal wel eeuwig net onder de radar blijven vliegen, meer dan een occassioneel half radiohitje op Radio 1 zit er niet in, maar wat is die kerel intussen toch een mooi oeuvre bij mekaar aan het schrijven! Nieuwe cd "Subtitulo" is, met zijn amper 30' speelduur, misschien net iets te vroeg ter wereld gebracht - maar het is toch een heerlijk plaatje geworden. Rouse nam op vorige cd afscheid van Nashville (zie TVDW "Sad Eyes" op 27/3/2005) en woont nu in Spanje. Rouse is een oude ziel in een jong lichaam, iemand die het dolce far niente in een ingeslapen dorpje bezingt en met melancholie terugkijkt op de zomers van zijn jeugd. Samen met de op seventies leest geschoeide productie geeft dat een fijn resultaat: all smooth & soothing sounds, lekker laidback en lui. We moeten ons inhouden, of we beginnen aan een mixtape waarin Rouse gepaard wordt aan gelijkgestemde zielen en gelijkaardige songs. Even kijken, wat zou er zo al op die tape kunnen? "Cajun Moon" van JJ Cale bijvoorbeeld, gevolgd door "Hearts & Bones" van Paul Simon, dan het meer lichtvoetige werk van Bruce Cockburn (think "Wondering where the lions are"), iets uit het solowerk van G.W. McLennan, iets van World Party (bij voorkeur "Ain't gonna come till I'm ready") en om af te sluiten een ouwertje van Lloyd Cole, "Speedboat" bijvoorbeeld. Mellow maestro's of the world - unite and take over.

TVDW 27/03/2005 - Josh Rouse - Sad Eyes (2005)

Hoog tijd dat De Wereld Josh Rouse ontdekt, en na recente doortochten in de Ancienne Belgique, de Handelsbeurs en zelfs de Laatste Show en wat radio-aandacht op Radio 1, lijkt dat inderdaad stilaan te lukken. Ongemerkt heeft Rouse al een indrukwekkende body of work, van vijf cd's, op zijn actief. De man is zowat het schichtige, romantische halfbroertje van alternatieve rockers als Ryan Adams of Paul Westerberg. Hij heeft dezelfde melancholische snik in de stem, maar presenteert zijn bitterzoete liefdesliedjes zonder de sturm und drang van voornoemde beeldenstormers. Toegegeven, nieuwe cd Nashville is misschien net een tikkeltje minder sterk dan voorganger 1972, but make no mistake, we spreken hier over het verschil tussen 'schitterend' en 'subliem' . Rouse zal zeker in de smaak vallen van muziekliefhebbers die iets van Lloyd Cole of The Go-Betweens, of zelfs Paul Simon (ten tijde van Hearts & Bones) in huis hebben. Op Nashville staan een paar songs waarop de gerenommeerde Al Perkins pedal steel speelt. Dat country-sfeertje, in combinatie met de wollige achtergrondkoortjes, doen zelfs terugdenken aan de Eagles, ten tijde van Tequila Sunrise. De geselecteere TVDW, Sad Eyes, start als iets van World Party (met name het later door Robbie Williams gecoverde She's the one) en bloeit dan plots open tot iets wat de Beatles op Sergeant Peppers hadden kunnen zetten. Ja, het klinkt uitgesproken mellow, maar daar heeft het zachtgekookte ei in u geen problemen mee.