TVDW 09/09/2012 - The Producers - Garden of Flowers (alternative version) (2012)

Is een jubileum-tvdw zoals deze vierhonderste een aanleiding voor een Grote Symbolische Song? Neen, carry on zoals gewoonlijk. Al is er wel een link: deze Producers zijn samen immers goed voor toch snel een tiental van de voorbije 400 tvdw's, als songschrijver, producer en/of muzikant.

The Producers bestaan uit überproducer Trevor Horn en oorspronkelijk 10cc lid (en videoclip-pionier) Lol Creme (- "Lol Creme, is dat een pretijsje?" - P.B. uit Zaventem), aangevuld met gitarist Steve Lipson (een vast lid van het ZTT-productieteam en van Art of Noise) en Ash Soan (jarenlang drummer bij Del Amitri, nadien bekend sessiemuzikant). Na een aantal jaren voorbereiding is er nu eindelijk die eerste (enige?) plaat. Ze klinkt verbazingwekkend matuur - geen charmant hobbyclubje maar een voldragen project, met songs die vele echo's naar vorig werk bevatten maar tegelijk erg eigentijds klinken. Neem de tvdw, die klinkt als een kruising tussen Coldplay en Yes. Tussen 90125 en X&Y, zeg maar.

Vierhonderd tvdw's, wil ook zeggen dat we bezig zijn sinds 2005. Nog net niet even lang als de allereerste periode van tvdw's - in het pre-digitale tijdperk was dat nog. Die liep van 1981 tot 1988. Ik heb voor de aardigheid eens gekeken welke nominaties er toen waren, in dezelfde periode (tweede week van september). Van 81 tot 88 waren dat achtereenvolgens songs van E.L.O., Steve Winwood, Grandmaster Flash, Peter Wolf, Prefab Sprout, Talking Heads, Mick Jagger en Prince.

TVDW 10/06/2012 - The Maccabees - Pelican (2012)

Bij de eerste beluistering denk je: wat een pretentieus groepje. Een tweede beluistering volgt, omdat je toch niet meteen klaar bent met dat album. En na nog zo'n paar luisterbeurten zeg je: prachtplaat. Heerlijk. En iets wat niet zo gek vaak gebeurt. Meestal is je oordeel meteen klaar, of geeft een album meteen alle geheimen prijs. Niet zo bij "Given to the Wild" van The Maccabees. Ja, ze hebben pretentie, deze jonge honden uit Brighton, en ja hun songs klinken ambitieus. Maar er beweegt van alles, de songs staan niet stil, slaan zijwegjes in, de groep smokkelt al eens een vreemd instrument binnen of pakt uit met een verrassend arrangement. Ik had in het verleden hetzelfde met Embrace, nog zo'n vergeten Engels groepje, of met het Amerikaanse Remy Zero. Perfect zijn ze niet, die platen, maar ik haal ze toch nog af en toe eens boven. Liever deze Maccabees trouwens, dan de manier waarop Coldplay tegenwoordig platen inblikt. Je hoort Chris Martin haast denken: "Prima kerels, maar we moeten hier nog snel wat woohoo's of lalala's in het refrein smokkelen, zodat het stadion lekker kan meebrullen." De Simple Minds van deze eeuw, dat zijn die van Coldplay intussen geworden.

Terug naar The Maccabees, waarover de Britse pers alvast laaiend enthousiast was. “An adrenaline shot in the arm for British guitar music” schreef Q Magazine (trouwens het zinnetje dat me aanspoorde om deze groep te gaan checken). “A thoughtful, spiritual record of musical innovation, lyrical purpose and deep feeling", klonk het bij The Times, terwijl The Sun de plaat omschreef als "majestic and sublime, with multi-layered, complex songs that reward the listener with every play”. Allemaal overdreven natuurlijk, maar dat laatste klopt wel. De beloning ligt om de hoek, voor wie even doorbijt. En die tvdw, très TV on the Radio, die klinkt toch wel erg spannend en strak.

TVDW 30/08/2009 - Athlete - Black Swan Song (2009)

Gekke vaststelling: na 242 tvdw's (and counting) is het uitgerekend Athlete dat de meeste nominaties heeft. Dat zijn er drie, waarbij er twee kwamen uit het geweldige album Tourist. Even browsen door de artiesten met een tweevoudige nominatie levert trouwens een heterogeen lijstje op, met Patrick Wolf, Crowded House, Phoenix, Queen, Thomas Dolby, Depeche Mode, Steve Wynn, Roachford en Death Cab for Cutie.

De net verschenen cd Black Swan wordt hopelijk de doorbraak van Athlete, een groep die muzikaal heel wat gelijkenissen heeft met Britse collega's als Blur, The Verve, Elbow en Coldplay, maar die tot op heden enkel binnen de Engelse landsgrenzen succes oogstte. De nieuwe, vierde cd heeft nochtans alles om te bekoren en het tot eindejaarslijstjes te schoppen. Grootse songs, met vooraan een single ("Superhuman touch") die schaamteloos catchy is. Ik herinner me ooit bij Bono te lezen hoeveel moeilijker het is om een songtekst te schrijven die op een ongebreidelde manier hoop, geluk en optimisme uitstraalt (in vergelijking met de meer dankbare ldvd stuff). Ik moest er aan terugdenken bij het meervoudig beluisteren van Black Swan. Wat een opeenstapeling van gevleugelde, de liefde voor liefde en leven bezingende tekstflarden, grandioos verpakt in 'uplifting' songs. Daar is moed (en de nodige dosis songschrijverstalent) voor nodig.

Overigens altijd leuk om vast te stellen dat een van je idolen ook fan is van Athlete. Toen Thomas Dolby een paar weken terug gevraagd werd een podcast samen te stellen, smokkelde hij naast Bowie en Iggy Pop ook Athlete in de playlist. Nice touch. Op 19 oktober is Athlete te gast in de Brusselse Botanique. Zou ik hen daar, op het podium, de trofee voor drievoudige TVDW overhandigen?

http://www.sendspace.com/file/0v7p3s

oh ja, en ik had nog die tvdw van vorige week beloofd. Nog een slice of moody melancholic Britishness, alhier:

http://www.sendspace.com/file/nfl44o

TVDW 20/07/2008 - The Black Kids - I've underestimated my charm (again) (2008)

Deze week was het haast al 2008 releases wat de klok sloeg. Er was het alleroverheersende nieuws van de net gelekte, eerste songs van het nieuwe Grace Jones album Hurricane (op het hippe Wall of Sound label, en met medewerking van Sly & Robbie, Barry Reynolds, Tony Allen, Brian Eno en Tricky). This is life en Corporate Cannibal zijn twee duistere, creepy songs die alvast het beste doen vermoeden voor het full album. De laatste song kreeg overigens een wonderlijke, arty clip mee die Björk ongetwijfeld jaloers maakt.
Ook opnieuw op de iPod: het Amerikaanse Melee, een mix van Keane/Coldplay versluisd naar the OC (zie de single Built To Last), afgewisseld met wat FM rock, punkpop én een cover van Hall & Oates als bonus track. Melee en de Divine Miss Jones treden op dezelfde dag aan op de Lokerse Feesten. Ik had de datum al een paar weken met rood aangestipt op de kalender. Maar we moeten die avond naar een trouwfeest. Een mens kan niet alles hebben, zo blijkt eens te meer.
Nog 2008 oogst die we deze week plukten? Er is de nieuwe Aimee Mann, gegangmaakt door de Pretenders-like single "Freeway". Ook aardig: Sam Sparro: ultra gay synth disco met retro Prince vibes. Zo goed als die single Black & Gold wordt het op de full-cd nooit, maar af en toe zijn er toch 'momenten'. En tijdens het gras afrijden kreeg de nieuwe The Kooks een luisterbeurt - ontwapenend toch, die Kinks van deze tijd.
Allen werden ze echter van tafel geveegd door The Black Kids. Die eerste single (I'm not gonna teach your girlfriend how to dance) is buiten de internethype ook sowieso een van dé nummers van het jaar. En ook het volledige album, net uit, bevat een heerlijke kruising van jeugdig enthousiasme en onbekommerd spelplezier. Exemplarisch is de tvdw (ik bied 'm volgende week pas aan via sendspace): een heerlijke drive met in de tweede helft van de song een portie wackiness à la - jawel - B52's.

TVDW 13/11/2005 - A-ha - A fine blue line (2005)

Alhoewel ik een kind van de eighties ben qua muzikale invloeden, toch heb ik de drie Noren van A-ha destijds nooit gevolgd. Ja, die hits kenden we natuurlijk allemaal (weetje: de synth-riedel uit "take on me" schudde toetsenist Magne al op zijn veertiende uit zijn mouw, en weetje 2: de song heette eerst "The Juicy Fruit Song" en daarna "Kyleliky"). Maar ik haalde nooit iets van die gasten in huis, geen singles, geen albums. Het was pas twee jaar geleden, rijkelijk laat dus, dat ik de kwaliteiten van de groep 'ontdekte', toen ik de Greatest Hits in handen kreeg. Vooral de kalmere nummers, "Stay on these roads" voorop, konden me bekoren. Nieuwe cd "Analogue" laat meer dan ooit die kalme, melancholische kant van de groep horen. Geen overproductie meer, weinig overdaad, veel aandacht voor de knappe melodieën die zanger Morten Harket in zijn stem weet te leggen. Ik zag de groep gisteren in Vorst, en noteerde dat die Morten nog steeds een magneet is voor de vrouwen - ook al waren er geen bakvissen meer in het publiek, maar rijpere vrouwen waarop de zwaartekracht hier en daar al haar genadeloze invloed heeft doen gelden. Zijn maniërismen op het podium - dat schuchtere heen- en weer zwaaien met de schouders, die op commando gelanceerde boyish grin - waren nogal doorzichtig, maar de man kan zingen. Tijdens het concert werd de breuk tussen verleden en heden - de koers die de groep nu wil varen versus die megahits van weleer - soms pijnlijk duidelijk. De oudere nummers waren vaak te bombastisch en werden ook erg routineus afgehaspeld, terwijl de vier nieuwe songs fris klonken en een sterke indruk nalieten. A-ha brengt nu redelijk sobere emo-pop, beetje in de lijn van Coldplay (Chris Martin heeft trouwens al meerdere malen gezegd fan te zijn van de groep en van "Hunting High & Low" in het bijzonder). TVDW "A fine blue line" stond gisteren niet op de setlist, maar is wat mij betreft één van de hoogtepunten van het nieuwe album.