TVDW 01/07/2012 - Rush - Tom Sawyer (1981)

De zoon vierde zijn elfde verjaardag met een Boys Only Party. Hij had wel een triljoen songs klaargezet op de ipod, met gek genoeg ook twee very old school spullen er tussen: Celebration van Kool & The Gang (geen idee waar hij dat oppikte) en Mr Blue Sky van E.L.O. Voor de rest veel R&B en hiphop (genre Pitbull) en dubstep (met onder meer die vreselijke, maar onvermijdelijke Skrillex). De meest populaire song onder elfjarige jongens is blijkbaar My Life van een zekere Zatox. Ik raad je niet aan om het te beluisteren op youtube.

De tvdw dan? Wel, een geval van justice for all. Eindelijk Rush. Eindelijk iets van "Moving Pictures". Vaststelling: ik heb niet zo gek veel met progrock. Mijn kennis van Emerson Lake & Palmer of Marillion reikt nauwelijks verder dan de hits, die van Genesis start eigenlijk maar vanaf Abacab. En toch vallen twee van mijn Ten Desert Island Discs onder progrock. De ene is "Drama" van Yes, de andere "Moving Pictures".

"Moving Pictures" is de Zenyatta Mondatta van de progrock, en Rush-drummer Neil Peart is de Stewart Copeland van het genre. Een foutloze plaat is het, met de definitieve instrumental YYZ (trivia: de internationale afkorting voor de luchthaven van Toronto), met Limelight, een van meest poignante songs over beroemd zijn, met Red Barchetta, een van de meest visuele, dynamische rocksongs ooit, met Witch Hunt, de song die Sabbath nooit heeft geschreven. En met de tvdw, de openingssong van de plaat - gezegend met een geweldig middenstuk.

Ook afgelopen week beluisterd en gezien: de nieuwe Rush-plaat "Clockwork Angels" en de langspeelfilm "Beyond the lighted stage". De eerste heeft best wel zijn momenten, de tweede is een boeiende, erg volledige documentaire waarin o.a. Billy Corgan, de Foo Fighters, Rage Against The Machine bassist Tim C en Death Cab For Cutie hun liefde voor deze merkwaardige groep uiten.Tot slot: de songs van Rush durf ik wel eens op youtube opzoeken. Niet zozeer om de clips te bekijken, wel om een aantal van de talloze fanvideo's te bekijken. Rush is echt musician's music - en ook al ben ik zelf geen muzikant, toch vind ik het erg plezierig om te zien hoe bijvoorbeeld amateurdrummers hun tanden zetten in de complexe drumpartijen van Peart. Dit is een leuke variant:

http://www.youtube.com/watch?v=9uEKsYHrYlk

en de tvdw: http://www.sendspace.com/file/qoqujy

TVDW 20/05/2012 - Thomas Dolby - My brain is like a sieve (1988)

En dan bleek het plots achter de rug. Dat ene concert waar je jarenlang naar uitkeek. Niet dat het tegenviel, verre van. Er was zelfs een leuke prélude: ik bemachtigde een van de schaarse zitjes voor de Dolby Talk, een uurtje voor het concert. In een veredelde huiskamer, en voor veertig mensen, bleek de man een begenadigd spreker. Hij gaf ons inzage gaf in zijn woon- en werkomstandigheden en zijn grillige (pop- en business-)carrière en strooide zijlingsanecdotes rond over het opnameproces van "The Flat Earth" in Brussel en over zijn liefde voor Athlete.

Ook tijdens het concert even later bleek Dolby de perfecte charmante gastheer - every inch an Englishman en bij elke song klaar met een grappige inleiding. Zijn setlist plukte telkens een drietal songs uit zijn vijf studioalbums, al vond ik het jammer dat zowel I Scare Myself (enkele weken terug nog regelmatig in de set bij Amerikaanse concerten) als Airwaves en Budapest By Blimp niet gespeeld werden. Mochten dan voor mijn part in de plaats worden geschrapt: The Road to Reno (aanvankelijk geschreven met Belinda Carlisle in gedachten), de Sakamoto-samenwerking Field Work en het vrijblijvende bisnummer Silk Pyjamas. Beste momenten van het optreden zaten vooraan : Commercial Breakup was een opmerkelijke opener, One of our submarines (aanvankelijk geschreven voor de Thompson Twins) klonk super, net als The Flat Earth. Ook Europa & the Pirate Twins, de song waar mijn liefde voor Dolby bij begon, klonk snedig en fris. Leuk dat My Brain is like a sieve, een wat anoniemere song uit Dolby's L.A.-plaat "Aliens Ate My Buick" ook opgepikt werd. Altijd een persoonlijke favoriet geweest, zo losjes in een reggae-groove hangend, met die originele tekst en met dat prachtige coda. Voor de Dolby-fan in mij was het trouwens extra genieten van de straffe muzikanten: Matthew Seligman op bas en Kevin Armstrong op gitaar; twee kerels die er al bij waren op debuut The Golden Age of Wireless (en die, samen met Dolby, David Bowie mochten begeleiden op Live Aid). Aan het eind had de groep trouwens nog een leuk toetje: Brussel kreeg de wereldpremière van Eastern Bloc, een song die Dolby blijkbaar nog nooit live had gespeeld.

Magere Hein bleek intussen niet stil te zitten. Zo legde nummmer twee van de Bee Gees het loodje. De Gibb-broertjes scoren laag op de credibiliteitsmeter, ik weet het, maar hun hoeveelheid hits is echt wel indrukwekkend, en hun songs uit de pre-disco-periode passen mooi tussen die andere twee beroemde B's, Beatles en Beach Boys. Favoriete Bee Gees song? De mijne is Tragedy.

Disco kreeg deze week een nog een grotere klap te verwerken met het heengaan van Donna Summer. Ze was vooral Een Stem - en wat voor één - die een carrière opbouwde bij de gratie van de producers rond haar: Giorgio Moroder, Stock Aitken & Waterman, Quincy Jones. Mijn favoriete Summer-plaat is "She Works Hard for The Money" - een productie van Michael Omartian, de man die in dezelfde periode ook "Another Page" van Christopher Cross onder handen nam. Mijn favoriete song is de geweldige, volledig over-the-top remix van I Feel Love door Patrick Cowley.

En dan was er nog Donald 'Duck' Dunn, de bassist die samen met gitarist Steve Cropper talloze soulklassiekers van een kenmerkende groove voorzag. Niet slecht voor een bleekscheet, om met grootheden als Booker T, Otis Redding en Wilson Pickett te werken.

In de comments niet enkel de tvdw, maar ook een cover van een obscuur Dolby nummer, door voormalig Genesis-gitarist Steve Hackett, en een mooie akoestische cover van Dolby's grootste hit, She Blinded me with science.

TVDW 05/02/2012 - Thin Lizzy - Suicide (1975)

Een potsierlijke titel, een schreeuwlelijke hoes: meer was er blijkbaar niet nodig om me als klein jongetje te overtuigen. Ik herinner me dat ik, ahum, "Super Groups' Meeting" (tjonge tjonge...) in de afprijsbakken van de lokale supermarkt kocht - ja dat kon toen nog. Wat me aanspoorde om de plaat te kopen, zal ik wel nooit weten. Van elke groep waren er twee songs op terug te vinden, ik meen dat Follow You Follow Me van Genesis er bij was, Rockin' All Over The World van Quo en Never Say Die van Sabbath. Wat er opstond van Nazareth, zou ik begot niet meer weten. Ik heb er even naar gezocht op internet, maar vond niet meteen een tracklisting. Gek, hoe selectief het geheugen soms werkt. En van Thin Lizzy stond er alleszins Suicide op, mijn eerste kennismaking met de band.

Afgelopen zondag vergezelde ik Zinnerboy Bart naar Trix, waar de opnieuw samengebrachte groep optrad. Natuurlijk zonder Lynott en Moore, die werden vervangen door heerschappijen die alle clichés van de hardrock met trots veruitwendigden (tattoos, leren broeken, zware laarzen, wijdbeense gitaarposes, you name it)... maar die gelukkig ook prima muzikanten waren. Suicide was samen met Emerald vermoedelijk het hoogtepunt van de avond voor mij, al bleek het van het begin tot eind een uitgebalanceerde en knap opgebouwde set.

Heerlijk toch, dat trademark twin guitar geluid waarop Iron Maiden zich later zo sterk zou op baseren. En ook heerlijk om nog eens ondergedompeld te worden in stevige vuisten-in-de-lucht hardrock. De opdruk van de t-shirts van de overjaarse rockers in het publiek, loog er niet om: Rainbow en Whitesnake, ze mochten nog eens uit de kast. Een nostalgische trip waar de dEUS-generatie ongetwijfeld de neus voor ophaalt, but fuck 'em. Ik lees op een website dat de groep er intussen aan denkt om met nieuw materiaal uit te komen. Geen idee of dat zo'n goed idee zou zijn. Maar als de plaat er komt, is de kans toch groot dat ik ze wel eens wil beluisteren.