TVDW 22/05/2022 - Fatback Band - Spanish Hustle (1975)

 

Sommige weken komen artiesten wel héél erg makkelijk weg met een tvdw - wegens gebrek aan noemenswaardige concurrentie, afgelopen week verdrongen ze zich dan weer om toch maar een tvdw te bemachtigen. Hij had naar Donna Summer kunnen gaan, die afgelopen week exact tien jaar geleden stierf. Tot mijn verbazing zag ik dat ze nog nooit een tvdw scoorde, en we zijn intussen ruim 900 songs verder. Schande. 

Ook Vangelis, die een paar dagen geleden van ons heenging, had makkelijk een tvdw kunnen scoren, want ik heb vele van zijn platen in de kast waaronder enkele absolute favorieten. Dan was er nog Oded Tzur, een Israëlische New-Yorker die met zijn kwartet neerstreek in de Brusselse Jazz Studio en daar een fenomenaal concert weggaf (voor een publiek van amper 150 man dan nog). Maar de tvdw kiezen we toch maar uit de set die ik op zondag mocht draaien in de tuin van onze lokale cafe Bar Bruur. Niet dat het veel voorstelde, maar ik vond het heerlijk om in mijn platencollectie te grasduinen en de nummers ter plekke aan elkaar te breien. De lijstjesman in mij zet hieronder graag de gespeelde songs (in volgorde). De tvdw gaat een band die intussen wat vergeten is maar in de jaren zeventig een aantal leuke party albums opnam waarin ze disco mengde met latijnse ritmes en funk.

Carole King – Corazon 

Chakachas – Eso Es El Amor 

Miriam Makeba – The Click Song 

Rodney Franklin – The Groove 

Fatback Band – Spanish Hustle 

Central Line – Walking into Sunshine 

Rockers Revenge – Walkin’ on Sunshine (12”) 

Deodato – Also Sprach Zarathustra 

Earth Wind & Fire – Shining Star 

Chic – Chic Cheer 

Womack & Womack – Teardrops 

Stevie Wonder – Higher Ground 

Herb Alpert – Rise 

Michael McDonald – I Keep Forgettin’ 

Johnny Guitar Watson – A Real Mother For Ya 

Average White Band – Pick up the Pieces 

James Brown – Make it Funky 

Kool & The Gang – Hollywood Swinging 

Lucio Battisti – Il Veliero 

Emotions – Best of My Love 

Tom Tom Club – Wordy Rappinghood (12”) 

The Fools – Psycho Chicken 

Rafaella Carra – A Far l’Amore Cominicia Tu 

Belle Stars – The Clapping Song 

Patti Smith – Redondo Beach 

Ian Dury – Funky Disco (Pops) 

Edi Fitzroy – Hotel California 

Ethel Smith – Tico-Tico 

Patrick Cowley – I feel love (demo version)

Tulio De Piscopo – Stop Bajon 

Ronny Jordan – Get to Grips (Rugged Mix) 

Carmel – Sally 

Aretha Franklin – Rock Steady 

André Brasseur – Big Fat Spiritual  

Ramsey Lewis – The In-Crowd 

Fun Boy Three – It ain’t what you do 

Al Hirt - Java

TVDW 03/11/2019 - Rhythm Heritage - Language of Love (1978)

Tears for Fears staat bekend als een duo, maar Roland Orzabal nam een tijd in de jaren negentig onder dezelfde groepsnaam ook twee platen uit zonder Curt Smith. De eerste, "Elemental", maakte deel uit van mijn kleine fijne vinyloogst in Barcelona, afgelopen weekend. Andere lekkere dingen die ik voor een appel en ei meepikte uit de Catalaanse hoofdstad: Vaya Con Dios, Moon Martin, Hall & Oates, Bryan Ferry, en die mooie countryplaat "Trio" die Dolly Parton, Emmylou Harris en Linda Ronstadt samen maakten. Allemaal Spaanse persingen trouwens, wat het extra leuk maakt (- enfin, toch voor de vinyl nerd in mij).

Wat dat allemaal met de tvdw te maken heeft? Wel, niets eigenlijk. Ik was vast van plan om Break it Down Again, die single uit "Elemental", te benoemen. Ik heb het altijd een beresterk nummer gevonden. Maar toen kwam mijn trip naar Sint-Truiden, zaterdag, om naar de vinyluitverkoop te gaan van Kim (van dj-duo Ed & Kim). Ik kwam thuis met een karrenvracht aan nieuw (nu ja, oud) vinyl, 19 stuks in totaal. Waaronder deze wat lukraak meegegraaide plaat van Rhythm Heritage.

Ik zeg 'lukraak', maar enkele kleine lettertjes op de hoes van "Sky's the limit" trokken toch de aandacht. Jay Graydon speelt er op mee, een big shot uit de west coast die meewerkte en meeschreef aan platen van o.a. Steely Dan, EW&F, George Benson en Al Jarreau. Een andere naam maakte het echter nog interessanter om dit plaatje te 'scoren'. Rhythm Heritage was immers de groep van Michael Omartian, en laat dat nu net de man zijn die deel uitmaakte van Loggins & Messina (zie tvdw van paar weken terug) én nadien als producer uitstekend werk leverde bij Christopher Cross (nog een tvdw nominee) en Donna Summer. Eenmaal op de draaitafel, bleek Omartian met Rhythm Heritage verdraaid funky uit de hoek kon komen. Crusaders-like funky, met een aanstekelijke mix van disco, jazzfunk en soft rock. Met dit Language of Love als eerste nummer dat me bij mijn nekvel greep.

TVDW 27/10/2013 - Patrick Cowley - Seven Sacred Pools (197? - 2013)

Nu 2013 officieel het jaar is dat Giorgio Moroder - dankzij Daft Punk - eindelijk de erkenning krijgt die hij verdient, is het niet meer dan normaal dat ook Patrick Cowley een soort van eerherstel toekomt. Cowley stierf begin jaren tachtig op amper 32-jarige leeftijd aan AIDS. In zijn korte carrière bracht hij amper een drietal studio-albums uit, maar zijn inventieve, rijke synthsound (hoofdzakelijk op ambachtelijke wijze op Prophet V in elkaar geknutseld) zou erg invloedrijk blijken.

Toen ik als klein broekje in 1981 Cowley's plaat "Menergy" binnenhaalde, wist ik even niet wat ik hoorde. Ja, om de ontmaagding van synthmuziek kracht bij te zetten was er datzelfde jaar ook al "Dare" van Human League, maar dit was toch heel andere koek. Een futuristisch, kamerbreed synthgeluid, niet te vergelijken met om het even welke andere synthpopplaat van dat moment. Dat Cowley op "Menergy" een uitgesproken gay boodschap bracht (Men-energy, weet u wel), ging in die tijd volledig aan me voorbij.  Intussen heeft Menergy de soundtrack van GTA gehaald (zie http://www.youtube.com/watch?v=n97ya2cr72E) maar is Cowley zelf in de geschiedenisboeken van de pop gereduceerd tot de hitsingle Do You Wanna Funk en die magistrale herwerking van de Moroder/Summer samenwerking I Feel Love - 15 minuten van pure synth extravaganza.

En nu komt alsnog de dubbelaar "School Daze" boven water, een verzameling van nooit eerder uitgebrachte, instrumentale lappen synthtapijt, die Cowley in de jaren zeventig schreef als soundtrack voor twee gay porn films. Het blijkt muziek die nauwelijks uitstaans heeft met de gay hyperdisco van Do You Wanna Funk. In de plaats krijgen we donkere, sfeervolle klanktapijten die doen denken aan Tangerine Dream, Tomita en de meer experimentele kant van andere synth-pioniers als Arthur Russell, Giorgio Moroder en Vangelis. De tvdw - een soort van Bolero voor synths - bewijst dit nog het best.

TVDW 20/05/2012 - Thomas Dolby - My brain is like a sieve (1988)

En dan bleek het plots achter de rug. Dat ene concert waar je jarenlang naar uitkeek. Niet dat het tegenviel, verre van. Er was zelfs een leuke prélude: ik bemachtigde een van de schaarse zitjes voor de Dolby Talk, een uurtje voor het concert. In een veredelde huiskamer, en voor veertig mensen, bleek de man een begenadigd spreker. Hij gaf ons inzage gaf in zijn woon- en werkomstandigheden en zijn grillige (pop- en business-)carrière en strooide zijlingsanecdotes rond over het opnameproces van "The Flat Earth" in Brussel en over zijn liefde voor Athlete.

Ook tijdens het concert even later bleek Dolby de perfecte charmante gastheer - every inch an Englishman en bij elke song klaar met een grappige inleiding. Zijn setlist plukte telkens een drietal songs uit zijn vijf studioalbums, al vond ik het jammer dat zowel I Scare Myself (enkele weken terug nog regelmatig in de set bij Amerikaanse concerten) als Airwaves en Budapest By Blimp niet gespeeld werden. Mochten dan voor mijn part in de plaats worden geschrapt: The Road to Reno (aanvankelijk geschreven met Belinda Carlisle in gedachten), de Sakamoto-samenwerking Field Work en het vrijblijvende bisnummer Silk Pyjamas. Beste momenten van het optreden zaten vooraan : Commercial Breakup was een opmerkelijke opener, One of our submarines (aanvankelijk geschreven voor de Thompson Twins) klonk super, net als The Flat Earth. Ook Europa & the Pirate Twins, de song waar mijn liefde voor Dolby bij begon, klonk snedig en fris. Leuk dat My Brain is like a sieve, een wat anoniemere song uit Dolby's L.A.-plaat "Aliens Ate My Buick" ook opgepikt werd. Altijd een persoonlijke favoriet geweest, zo losjes in een reggae-groove hangend, met die originele tekst en met dat prachtige coda. Voor de Dolby-fan in mij was het trouwens extra genieten van de straffe muzikanten: Matthew Seligman op bas en Kevin Armstrong op gitaar; twee kerels die er al bij waren op debuut The Golden Age of Wireless (en die, samen met Dolby, David Bowie mochten begeleiden op Live Aid). Aan het eind had de groep trouwens nog een leuk toetje: Brussel kreeg de wereldpremière van Eastern Bloc, een song die Dolby blijkbaar nog nooit live had gespeeld.

Magere Hein bleek intussen niet stil te zitten. Zo legde nummmer twee van de Bee Gees het loodje. De Gibb-broertjes scoren laag op de credibiliteitsmeter, ik weet het, maar hun hoeveelheid hits is echt wel indrukwekkend, en hun songs uit de pre-disco-periode passen mooi tussen die andere twee beroemde B's, Beatles en Beach Boys. Favoriete Bee Gees song? De mijne is Tragedy.

Disco kreeg deze week een nog een grotere klap te verwerken met het heengaan van Donna Summer. Ze was vooral Een Stem - en wat voor één - die een carrière opbouwde bij de gratie van de producers rond haar: Giorgio Moroder, Stock Aitken & Waterman, Quincy Jones. Mijn favoriete Summer-plaat is "She Works Hard for The Money" - een productie van Michael Omartian, de man die in dezelfde periode ook "Another Page" van Christopher Cross onder handen nam. Mijn favoriete song is de geweldige, volledig over-the-top remix van I Feel Love door Patrick Cowley.

En dan was er nog Donald 'Duck' Dunn, de bassist die samen met gitarist Steve Cropper talloze soulklassiekers van een kenmerkende groove voorzag. Niet slecht voor een bleekscheet, om met grootheden als Booker T, Otis Redding en Wilson Pickett te werken.

In de comments niet enkel de tvdw, maar ook een cover van een obscuur Dolby nummer, door voormalig Genesis-gitarist Steve Hackett, en een mooie akoestische cover van Dolby's grootste hit, She Blinded me with science.

TVDW 29/05/2011 - Christopher Cross - November (2011)

Laat u niet misleiden door voorbije TVDW's van Machine Head, Hoodoo Gurus of Leather Nun: ik ben een zachtgekookt ei. En qua zachtgekookte muziek kan niemand tippen aan Christopher Cross, the master of mellow music. Cross is haast letterlijk synoniem met de start van de eighties: zijn titelloze debuut werd in december 1979 uitgebracht en groeide uit tot dé plaat van 1980 (en versloeg zelfs Pink Floyd's The Wall bij de Grammys). Ik heb altijd sympathie gehad voor Cross, hij moet zowat de antipode van de rockster zijn. De man is een gezellig dikkertje en op zijn platen durft hij schaamteloos en compromisloos romantisch te zijn. Plus: zijn logo is een roze flamingo.

Om die romantische kant te illustreren: op "Another Page", Cross' tweede album, staat de song Think of Laura, over een vriendin van Cross die domweg het leven liet na een verdwaalde kogel. Een tearjerker van formaat, maar het strafste? De song is - net als de volledige plaat "Another Page" - prachtig. Als iemand zich kan rechthouden op de plakkerige vloer van versuikerde liedjes, is het Cross wel. En wat klinken ze goed, die eerste twee albums. Logisch ook, de man kon steunen op drievierde van Toto, Steely Dan en de Eagles, met verder nog grote kanonnen als Art Garfunkel en Michael McDonald in steun, en met Michael Omartian als producer (de man die we ook kennen van Donna Summers "She works hard for the money").

Na die twee eerste platen volgde ik Cross niet meer. Andere mannen met hoge stemmetjes traden meer op het voorplan: Jon Anderson, Geddy Lee, Freedy Johnston. Maar nu Cross, na twaalf jaar stilzwijgen, met nieuw werk komt, flakkerde mijn interesse terug op. Het album "Doctor Faith", met een hoes waarop een doek van Magritte staat afgebeeld, stelt me niet teleur en levert met de song November tvdw nummer 333 af.

Hey, dat is the number of the beast, gedeeld door twee! Altijd geweten dat soft rock een beetje des duivels was.