TVDW 17/05/2015 - Deodato - Moonlight Serenade (1974)

Sommige weken torent de tvdw torenhoog uit boven alle andere songs die ik hoorde, op andere weken is het een nek-aan-nek race tussen meerdere kandidaten. De afgelopen zeven dagen had Balthazar kans kunnen maken op een (tweede) tvdw. Bijzonder straf concert gaf de groep in het Koninklijk Circus, waarbij tot mijn tevredenheid vele nummers uit hun derde en meest recente plaat - de enige die ik ken - voorbijkwamen. Wat een zelfvertrouwen straalt die band uit, wat een indrukwekkende présence. Hannes, die me uitnodigde (dank!), en ik genoten. Ook AKA Moon maakte kans op een tvdw. Althans dat dacht ik, op weg naar hun concert, dat twee dagen voordien in hetzelfde Koninklijk Circus plaatsvond en waarop ik uitgenodigd was door Nico (dank!). Maar mijn eerste kennismaking met de Belgische trio (dat nochtans al een eeuwigheid bestaat), viel tegen. De jazz cats bleken voor de gelegenheid het podium te delen met een Arabisch collectief muzikanten. Dat zorgde voor een concert dat - alle goede bedoelingen ten spijt - voortdurend hinkte op twee gedachten. Nico en ik keken ernaar zoals een Marokkaanse familie kijkt naar Willem Vermandere. Het werkte gewoon niet, zo besloten we, waarna we zeer tegen onze gewoonte het concert voortijdig verlieten. Life's too short.
Skip naar recent buitgemaakte vinyl. Een erg vruchtbare week was het (ik bespaar jullie de details van welke plaat waar geoogst werd), met drie platen van Deodato als kroon op het werk. Eumir Deodato is een fascinerend figuur in de pop en jazz. De Braziliaan maakte school als fusion jazz keyboardspeler, maar deed ook productiewerk voor Frank Sinatra, Kool & the Gang en zelfs Björk. De tvdw komt uit de 1974 plaat "Whirlwinds", een album waarop Deodato zowel een track van Steely Dan tackelt als een stuk van Franz Schubert (!) en waarop Tony Levin en Billy Cobham ritmesectie spelen. De tvdw is een op zijn minst eigenzinnige cover van Glenn Miller's evergreen; een typische fusion track, waarbij productioneel alle schuivertjes van het mengpaneel gebruikt worden voor blazers, strijkers etc. Schwwwwing!!

TVDW 01/01/2012 - Gotye - State of the Art (2011)

Ik weet het, bepaald snel ben ik niet met het nomineren van Gotye. Telkens iemand een megagrote hit scoort of overal in eindejaarslijstjes opduikt, roert er zich diep in mij een dwars ventje dat elke luisterbeurt saboteert. Zo moesten Arctic Monkeys en The Strokes destijds bijvoorbeeld tegen dat dwarse ventje vechten - een bij voorbaat verloren strijd. Ook Gotye belandde onredelijk lang in de koelkast. Vorige week gaf ik "Making Mirrors" dan toch eindelijk een kans. En hij beviel me beter dan verwacht. Vooral aan het eind staan er enkele rustige nummers op die me qua gelaagdheid, ritmische rijkdom en subtiliteit doen denken aan de Peter Gabriel ten tijde van So. Voorwaar een groot compliment.

De tvdw State of the Art is echter andere koek; het is een soundscape van een song die veel bundelt van de effectjes waar ik zo gek op ben. Weirde synths, vocoder, talkbox, en een druggy dubby sfeertje. Ik zou eens moeten vragen aan mijn oudste dochter of ze dit ook het hoogtepunt van de plaat vindt. Naast Milow en One Direction is Gotye immers de artiest die het meeste luisterbeurten krijgt bij haar. En bij mijn zoon is het de voorbije weken al LMFAO wat de klok slaat. Zo, dat streepje huisanecdotiek kreeg je er gratis bij. 't Is nieuwjaar voor iets.

De track zal ik (pas) volgende week aanbieden in de comments, maar over het maken van Making Mirrors en de ontstaansgeschiedenis en betekenis van de song State of the Art is dit alvast een interessante documentaire:

http://www.youtube.com/watch?v=2ZXLyeatI0s

TVDW 18/10/2009 - Robbie Robertson - Broken Arrow (1987)

In a Robbie kinda vibe, afgelopen week. Dankzij de dvd The Last Waltz (dank, Zinnerboy) en het vrijwel gelijktijdig herontdekken van Robertsons soloplaat uit 1987 - een plaat die ik al te lang ongemoeid had gelaten. Een album dat dezelfde grootse, wijdse sfeer uitademt als een paar andere ijkpunten uit dezelfde periode: nummers als The Maker van Daniel Lanois en Big Sky Country van Chris Whitley, en albums als The Joshua Tree van U2 en So van Peter Gabriel. Opmerkelijk ook dat Robbie's debuut ondanks alle grote namen (Gabriel, U2, Neville, Danko, Katché, Levin...) zo'n homogene indruk weet te maken. De verdienste van Lanois, ongetwijfeld. Ik heb altijd een soft spot gehad voor zowel Maria McKee als voor The BoDeans, en ook zij leveren op deze plaat een welkome bijdrage. Broken Arrow is, tussen alle andere parels, het absolute topnummer. Smachtende melacholie, uitgespreid op een cinemascope geluidstapijt.

http://www.sendspace.com/file/h318us

Als bonus The Ballad of Jenny Rae, het mooiste nummer van The BoDeans, uit Outside Looking In (ook al uit 1987).

http://www.sendspace.com/file/q9clga

TVDW 19/08/2007 - Julian Cope - Head Hang Low (1984)

Op weg naar een weekje Costa Brava. Wagen volgeladen, drie kinderen in the back seat, en zowat de hele nacht rijden. In the wee small hours leverde de iPod een tijd lang de soundtrack. Drie cd's werden lukraak uitgekozen. Een verzamelaar van Badfinger (blijft een onderschat groepje, in de schaduw van de Beatles, maar met prachtige powerpopsongs), het nog steeds prachtige No Guru No Method no Teacher van Van Morrison, en dan de debuutplaat van Julian Cope.
Cope, dat was die wat rare man, de Todd Rundgren van de new wave generatie, die ik tot op heden enkel kende van die tiental heerlijke singles. Eerst bij de Teardrop Explodes, daarna solo: When I Dream, Reward, World Shut Your Mouth, East Easy Rider, Charlotte Anne, Trampoline, Beautiful Love en de cover van 5 O' Clock World - aah, fijne radiomomenten leverden ze op. Oh ja, Cope opende ook mijn tweede versie van T/W, in 1987. Traden die dag ook nog op: The Triffids - The Housemartins -Iggy Pop - Echo and the Bunnymen - The Pretenders - Eurythmics - Peter Gabriel. Allemaal en enkel op één en hetzelfde podium, ja zo ging dat toen nog bij grote festivals. En iedereen tevreden naar huis.
Maar in de wagen, zovele jaren later, werd het met rode oortjes luisteren naar die ontdekking van 's mans debuutplaat uit 1984. Een grillige, grappige plaat, waarbij het sfeervolle Head Hang Low nog het meeste indruk maakte. Tijdens die donkere tocht ten zuiden van Clermont-Ferrand, met rechts van me een slapende vrouw, en drie slapende kinderen achter me.

TVDW 11/06/2006 - Jhelisa - Flute Band in Gauteng (2006)

Ik moet niet onderstrepen dat ik ontzettend weinig hip spul in mijn cd-kast heb, maar de verzamelaar Future Soul is toch wel een van de uitzonderingen. Naast het geweldige, moeilijk vindbare "Sugar Lump" van Freakpower staat er een al even onweerstaanbare versie op van Jhelisa's "Friendly Pressure", een onvervalste acid jazz klassieker die talloze remixen kreeg (die op mijn cd heet de Paradise Revisited remix en wordt naadloos gekoppeld aan iets van de Young Disciples). Jhelisa is van vele markten thuis: het kind zong de vrouwelijke shouts in op "Love Sex Intelligence" van The Shamen, deed zowat alle backing vocals op Björk's debuut en werkte verder op platen van Courtney Pine, Paul Weller en Arsenal. Het kind heeft ook een interessante stamboom, met twee zussen die bij o.a. Incognito, Brand New Heavies en onder eigen naam (Carleen Anderson) goed materiaal uitbrachten, en met Bobby Byrd als stiefoom. Jhelisa zelf liet negen jaar nauwelijks iets van zich horen, maar komt nu met de geweldige nieuwe cd A primitive Guide to Being there, uitgebracht op een klein Duits label,. Jhelisa wisselt er met sprekend gemak af tussen een sfeervolle, broeierig dampende soulsong, een vurige gospelgroove en een uitgelaten liefdesverklaring. Een erg avontuurlijk album dus, met op de bijhorende DVD nog een boeiende reportage over Jhelisa in New Orleans. De TVDW is een nummer met een prachtige klankkleur: warme bas vooraan in de mix, tal van aan Peter Gabriel's Real World refererende percussie en een eigenzinnige, soulvolle zanglijn - zes minuten genieten. En by the way, Gauteng is een gebied in Zuid-Afrika.

TVDW 11/12/2005 - Kate Bush - Nocturn (2005)

Kate Bush, de Greta Garbo van de popmuziek, is er door de jaren heen in geslaagd om een volstrekt uniek oeuvre uit te bouwen, op haar eigen tempo, zonder noemenswaardige flops en zonder enige compromissen. This woman's work is gekenmerkt door een onvergelijkbaar soort van tijdloze popmuziek, waarbij het woord 'pop' in feite al te triviaal klinkt. Slechts voor weinige artiesten geldt eenzelfde omschrijving. Peter Gabriel, Enya, Steely Dan come to mind, maar een dozijn voorbeelden geven is vermoedelijk al teveel gevraagd. 'Kate Bush'-muziek, dat zijn feëerieke, sfeervolle, poëtische, beeldrijke soundscapes, met nadrukkelijke percussie, creatieve pianolijntjes en natuurlijk centraal in de mix die engelachtige, expressieve sopraan. De pers cultiveert graag het kluizenaarsschap van Kate Bush, al was het maar om een parallel te kunnen trekken tussen de mystieke muziek en het mystieke leven van de artiest zelf. Of Kate Bush inderdaad die wereldvreemde elf is, weten we niet. Ze is mogelijk mensenschuw (ze ondernam slechts één tournee, eind jaren zeventig) en van teveel productiviteit kan je haar ook bezwaarlijk verdenken. Na drie eeuwen stilzwijgen komt ze nu eindelijk nog es met nieuw werk - al presenteert ze met het opus Aerial wel meteen een dubbelalbum. Het is een hele boterham en niet alle tracks zijn even geslaagd. Met name als Bush thema's dicht bij huis bezingt, zoals in de madrigaal ter ere van haar zoontje Bertie, wordt de boel al eens te klef. Maar de finale, de vier laatste tracks op cd 2, zijn weergaloos mooi, met pompende bassen, elegante flamencogitaren en stevige elektrische gitaren, een barok en wijds geluidspalet, een voortdenderend ritme. Die ingrediënten zitten nog het meest uitgesproken in "Nocturn", dat als bladerdeeg laagje per laagje wordt opgebouwd en afsluit met eenzelfde overweldigende kracht als in haar bekende "Cloudbursting". Een machtige draaikolk van een song. Oh ja, zullen we afsluiten met een leuk weetje? Kate Bush verjaart op dezelfde dag als Emily Brönte, de schrijfster van Wuthering Heights. Toeval bestaat niet.