TVDW 29/08/2021 - OMD - She's Leaving (1981)

 

Ik had qua tvdw moeten stilstaan bij de Rolling Stones en het heengaan van Charlie Watts, ik weet het. Ik merk net trouwens dat de Stones nog nooit een tvdw scoorden. Deze week had best gekund, want ik heb genoeg favoriete songs van de groep (Under my thumb, Mixed Emotions, Undercover of the Night... ik kan nog wel even doorgaan). Ik zag hen ooit live, op Werchter, tijdens de Bridges of Babylon Tour, met Simple Minds in het voorprogramma. Ja dat was een rare combinatie. En ik interviewde ooit Bill Wyman. Dus, ja hoor, de Stones hebben wel een wit voetje bij mij.

Maar toch maar gaan voor synthpop, en dat heeft alles te maken met de oudste dochter, die afgelopen week de deur van het ouderlijk huis definitief achter zich dicht trok, om samen te gaan wonen met haar vriendin Nele. Het deed me onwillekeurig teruggrijpen naar deze song van OMD. Een van melancholie druipende synthpop deun die misschien niet qua tekst, maar alleszins qua sfeer goed het wat weeë gevoel weergeeft dat zich nu van mij meester maakt.

TVDW 16/02/2020 - OMD - Joan of Arc (Maid of Orleans) (1981)

Na hun optreden van afgelopen vrijdag kan er, na Heaven 17 (Het Depot), Human League (AB) en Alison Moyet (De Roma), opnieuw eentje worden afgevinkt van het synthpoplijstje. Aardig concertje, daar niet van, maar het hinkte wat op niet twee, maar drie gedachten. De groep was moedig genoeg om er drie recente nummers tussen te stoppen, die daarenboven erg punchy uit de hoek kwamen. Doodjammer dat Ghost Star er niet tussen zat, maar kom. Gedachte twee was natuurlijk de retrotrip, met Enola Gay, Electricity en vier songs uit "Architecture & Morality". Zelfs b-kantje Almost werd van onder het stof gehaald, en niet toevallig: Andy McCluskey kon niet kon nalaten te onderstrepen dat die song er destijds Vince Clarke toe bracht om Depeche Mode op te starten.

Dat OMD intussen niet de iconische status heeft van Depeche Mode, is te wijten aan de songs die het derde segment van het concert uitmaakten. OMD kwam in de tweede helft van de jaren tachtig niet af met een song als Personal Jesus, integendeel. Een song als If you Leave mag dan al voor OMD de grote (late) doorbraak geweest zijn in Amerika (omdat hij op de soundtrack van Pretty In Pink stond), het zette ook de bocht in naar de minder spannende popsongs die zouden volgen: het vreselijke Forever Live and Die en het al even generieke, zoutloze Sailing on the Seven Seas en Pandora's Box. Die vier songs zaten vrijdag ook in de set, wat zorgde voor een moeilijk evenwicht met de embryonale synthpop die vooraf ging en de energieke, pulserende songs vanop hun laatste platen.

De keuze voor Joan of Arc als tvdw, een song die natuurlijk ook in de setlist zat, kan wat verrassend zijn. Ook ik vind het intussen immers een wat grijsgedraaid nummer. Een nummer ook dat wat afwijkt van de rest van de OMD-cataloog, net zoals Golden Brown dat bijvoorbeeld bij The Stranglers is. Dat ik het deze week kies, heeft alles te maken met een autoritje met mijn moeder, enkele uren voor het concert. Ik haalde destijds "Architecture and Morality" in huis, nadat ik als broekje van dertien de oren van mijn moeder's hoofd had gezaagd. Ze had zich laten ontvallen dat ze Joan of Arc best mooi vond, waarna ik wekenlang een pleidooi hield om de bijhorende LP op haar kosten in huis te halen. Ik vertelde haar die anecdote vrijdag in de wagen, en zocht de song op ter staving van mijn verhaaltje. We luisterden er samen naar. Ze herkende de melodie. Het kippenvel en de vochtige ogen, heeft ze niet gezien.

TVDW 18/02/2018 - OMD - Ghost Star (2017)

Hoe zou INXS geklonken hebben, mocht Michael Hutchence nog leven? Ik vraag het me wel eens af. Om twee andere uit de eighties ontsproten iconen als ijkpunt te nemen: zouden ze de weg van U2 zijn opgegaan, of die van Simple Minds? Met andere woorden: zouden ze nog een klassieker in de mouwen hebben gehad, zoals de Ieren met All That You Can Leave Behind? Of zouden ze, zoals de Schotten, enkel in de kaart van hun trouwste fans hebben blijven spelen?

Ook al braken de laatste platen van U2 evenmin potten, ik ben de eerste om toe te geven dat ze het pleit gewonnen hebben. Ze bleven langer relevant, en oogstten meer bijval en lof voor hun pogingen tot vernieuwing. Simple Minds verraste vorig jaar weliswaar met een geslaagde oefening in "Acoustic", maar hun albums met nieuw materiaal zijn bezwaarlijk klassiekers te noemen. Hier en daar een lichtpunt, ja, op elke plaat wel een paar, maar geen songs die je van je sokken blazen.

Toch blijf ik, beetje tegen beter weten in, 'de nieuwe Simple Minds' steevast een kans geven. Zij kleurden met New Gold Dream per slot van rekening méér mijn jeugd dan U2 met October. Zij gaven me per slot van rekening ook mijn allereerste concertervaring, die oktober in 1985 in Vorst-Nationaal. Zulke dingen blijven hangen.

Maar die nieuwe plaat, tja neen, die is dus eens te meer geen hoogvlieger. Wat vooral opvalt is dat Simple Minds meer sound dan song is geworden. Dat gezwollen, kamerbrede (en voor fans: imposante) geluidstapijt is er nog steeds. Maar de songs? Die beklijven nauwelijks. Dan was ik de voorbije week heel wat meer te spreken (nu komen we eindelijk tot de tvwd) over de meest recente worp van OMD. Niet veel van verwacht, van die eind 2017 verschenen "The Punishment of Luxury". Maar kijk, de groep rond de twee stijve Britse synthheads-op-leeftijd (die er nog steeds uitzien als boekhouders) weet een goed evenwicht te vinden tussen de meer experimentele 'Kraftwerk Light' songs uit hun vroege periode en de meer commerciële periode.

TVDW 24/07/2011 - Immaculate Fools - One Minute (1987)

Tien dagen vakantie in Frankrijk verliep volgens het gekende procédé: ipod net voor vertrek volpompen en daarna, met de knop op shuffle, dingen (her-)ontdekken. Dit keer gingen o.a. Hot Chip, Foreign Born, The Shins, Jamiroquai en Lou Reed mee de hort op, samen met twee groepen die al een tijdje net onder de tvdw-radar circelen: Rainbow Arabia (in september op Leffinge Leuren) en die alleraardigste laatste plaat van OMD. De twee eerste albums van The Immaculate Fools vielen ook in de smaak. Een onderschat groepje dat zich ergens tussen Psychedelic Furs en Waterboys in bevond, maar nooit echt doorbrak. Een tvdw is een soort van eerherstel.

TVDW 13/03/2011 - Tahiti 80 - Crack Up (extended version) (2011)

Shuffle en ski, een prima combinatie. De iPod stond inderdaad - en doelbewust - een volledige week op shuffle. Ideaal om je te laten verrassen door wat het machientje at random selecteert uit de - even kijken - 998 beschikbare tracks. Niet dat de iPod zo vaak aanstond op de piste, maar bij de nachtelijke rit heen- en terug zorgde hij voor welkome afwisseling. Zo kregen diverse songs uit de recente cd's van Arcade Fire, Elbow, Ellie Goulding, Elliott Murphy, Jamiroquai, The National en OMD een kans, naast ouder werk van Gary Numan en Stealers Wheel. De tvdw zou logischerwijze gaan naar de meest opmerkelijke song. Die bleek uit Rouen te komen, zowat 800 kilometer ten noordwesten van Val Cenis, ons ski-oord. (Dat laatste zocht ik natuurlijk even op - mijn aardrijkskundige kennis is niet bepaald geweldig).

Wat ik ook even opzocht: hoeveel keer in besprekingen van "Past, Present and Possible", de net verschenen nieuwe plaat van Tahiti 80, de naam van Phoenix opduikt. In ongeveer 300.000 van de 500.000 artikels, zo leert Google. Je hoeft geen genie te zijn om de parallellen tussen de twee te ontdekken. Ook Tahiti 80 is een überhip groepje dat in gladde, bestudeerde popsongs un certain je ne sais quoi weet te verstoppen. Crack Up is een goed voorbeeld; een song die heen- en weerbotst als een veelkleurig rubberballetje.

TVDW 19/11/2006 - China Crisis - Here comes a raincloud (1983)

Als tiener met weinig geld maar veel honger naar nieuwe muziek ("vinyl platen" waren dat toen nog), dienden zich twee oplossingen aan. Je schreef je in in de lokale bibliotheek/discotheek, waar je dan allerlei platen ontleende - vaak a rato van vier per week. De tweede oplossing was misschien iets minder koosjer, maar even efficiënt: als iemand van je vrienden verjaarde, kocht je hem een plaat die weliswaar in lijn lag met de muzikale smaak van de jarige, maar die je zelf ook wel graag had willen hebben. Die taktiek werd onder meer toegepast bij Working With Fire & Steel (subtitel: Possible Pop Songs Volume 2), die ik in het gezegende jaar 1983 kocht voor Peter, mijn goede vriend waarmee ik een Action Man fixatie (zie 'post' van vorige week) deel. Een fijn staaltje van nauwelijks verouderde synthpop, zo stelde ik vorige week bij het herontdekken van de plaat, dit keer in digitale vorm, vast. De hit "Wishful Thinking" staat er op, net als het wondermooie "When the Piper Calls" dat destijds (in de versie 1.0) al tot TVDW werd benoemd. Van China Crisis kocht ik raar maar waar trouwens net een paar dagen geleden nog What Price Paradise, die plaat die hen drie jaar na Working With Fire... een Amerikaanse doorbraak moest bezorgen (maar daarin mislukte). Voor anderhalve euro in een kringloopwinkel, niet twijfelen! Een triviaal China Crisis-weetje? De groep had wel iets met producers. Twee van hun platen kregen een productie mee van Walter Becker, de helft van Steely Dan. Niet verwonderlijk, gezien het kristalheldere geluid van China Crisis wel als het kleine transatlantische broertje van The Dan kon beschouwd worden. De productie van Working with Fire... (en van de TVDW) was echter in handen van Mike Howlett, de man die in zijn eentje driekwart van de boeiende eighties synthpop bands onder handen nam (Tears For Fears, A Flock of Seagulls, Fischer-Z, Blancmange, Comsat Angels, OMD...) en ook de man die in '77 de groep Strontium 90 oprichtte, samen met drie jonge pukkelkoppen die spoedig nadien met.... The Police zouden starten. Geniet intussen van "Here Comes a raincloud", een song die voorbijglijdt als een trage, brede rivier - mellow soothing sounds, ideale troost in deze donkere, troosteloze dagen.


http://www.sendspace.com/file/8sv1qt

en omdat de link blijkbaar niet meer actief was, nog eens the smooth Gerry Rafferty

http://www.sendspace.com/file/yffg9b