TVDW 01/05/2022 - The System - Nighttime Lover (1987)

 

The System is een duo dat vaak enkel wordt vermeld in een voetnoot van de muziekgeschiedenis, als de band achter de originele versie van You Are In My System, de song die al snel werd opgepikt door Robert Palmer, die er een (vrijwel identieke) hitversie van maakte. Maar wie dieper graaft, komt met verrassende poptrivia. 

David Frank en Mic Murphy van The System leerden elkaar kennen toen ze werkzaam waren in de entourage van R&B- en funkband Kleeer (check hun geweldige De Kleeer Ting - ja, zo geschreven). De twee maakten maar een paar platen, waarmee ze vooral hoge ogen gooiden binnen muzikantenkringen. 

Dat had veel te maken met hun sound: The System bracht destijds een nieuw soort van erg afgemeten, hyper-geproducete R&B, gebaseerd op zware bass synths en elektronische drumritmes. De concurrentie spitste de oren en huurde The System al snel in. Zo hadden de twee een hand in Chaka Khan's powerhouse album "I Feel For You": David Frank speelde de baslijn op het titelnummer en Frank en Murphy schreven samen de albumtrack This is my Night. Vooral over David Frank valt nog veel interessants te vertellen. Hij werd opgepikt door Phil Collins en zorgde voor zowat alle muziek op Sussudio, hij werkte ook mee aan Scritti Politti's beste album "Cupid & Psyche", schreef het blazersarrangement van Steve Winwood's Higher Love en is zelfs te horen op Juicy Fruit van Mtume. Nou! De tvdw komt uit The System's tweede album "Don't Disturb The Groove". Het is een song die zo door Winwood gecoverd had kunnen worden.

TVDW 12/02/2017 - Moon Martin - Aces with you (1982)

Ik heb intussen, sinds mijn Grote Vinyl Inhaalbeweging, vier van zijn platen, enkel het debuut uit 1978 zoek ik nog. Moon Martin is een beetje het bebrilde, tien jaar jongere nerdy broertje van JJ Cale. Beide verstaan de kunst om schijnbaar simpele, maar mooie popliedjes te schrijven. Achteloos, laconiek, understated. Veel succes boekte Martin niet, maar binnen de industrie wisten enkele schrandere kerels wel dat de pipo aardig schrijven kon. Robert Palmer bracht zijn Bad Case of Loving You richting hitparade, en ook Mink Deville maakte een bekende(re) versie van Martins Cadillac Walk. De tvdw is zo'n typische Moon Martin, eentje die je als het ware terug in de tijd katapulteert, naar de tijd van pakweg de Everly Brothers of Buddy Holly en de manier waarop die toen eenvoudige maar mooie deuntjes maakten.

TVDW 27/12/2015 - Robert Palmer - Through it all there's you (1974)

Snel, voor we de bladzijde omslaan en aan 2016 beginnen. De laatste tvdw van het jaar gaat naar Robert Palmer. Opnieuw een vinylgerelateerde tvdw, ja. Sneakin' Sally Through The Alley wist ik deze week in een platenzaakje in Boom op de kop te tikken voor twee euro. Het is vermoedelijk mijn favoriete Palmer-plaat, al was het maar om de geweldige titeltrack. Palmer nam het album - 's mans debuut - op samen met New Orleans funkateers The Meters en met leden van Little Feat. Op de heerlijk uitgesponnen tvdw speelt Steve Winwood mee, en zit Bernard 'Pretty' Purdie achter de drums.

En over het 2016 dat voor de deur staat? Ik mag hopen dat het beter wordt dan 2015 - want dat was om het erg zacht uit te drukken, niet bepaald geweldig.

TVDW 25/04/2014 - Todd Terje - Delorean Dynamite (2014)

Weekje achter de rug dat muzikaal laveerde tussen verleden en toekomst. Voor het verleden stond de in traditionele snit verpakte blues van Robert Cray. Maar 's mans optreden in de Roma viel wat tegen. Erg binnen de lijntjes gekleurd, plus: met een setlist die toevalllig geen enkele song uit mijn - nochtans behoorlijk omvangrijke - lijst met favorieten bevatte. Exit een Cray-tvdw.

Dan maar richting the futuristic sound of cosmic disco. Nu ja, futuristisch: net als Prins Thomas en Lindstrom - beide al trotse eigenaars van tvdw nominaties - grijpt deze Noor graag terug naar retro-synthgeluiden van Moroder, Cowley and the likes. Zoals ook duidelijk hoorbaar op de pulserende tvdw, dat naast een opmerkelijke cover van Robert Palmer's Johnny and Mary (met vocals van Bryan Ferry), het hoogtepunt vormt op debuutplaat "It's Album Time".

TVDW 24/10/2010 - Roxy Music - Angel Eyes (original album version) (1979)

Wat moet het vermoeiend zijn om Bryan Ferry te heten. Zich voortdurend uitputtend om toch maar Goede Smaak te etaleren, constant paraderend wrapped up in designer clothes. Ik heb 'm nooit moeten hebben. De ergerlijke manier waarop hij op een podium staat: zijn slungelachtige, in maatpak gestoken lichaam over een microfoonstatief draperend, om met zijn kenmerkende sleepy eyed tronie wat sensueel bedoelde stembuigingen richting fotomodellen te sturen... Hij mag dan al met meer lekkere dieren het bed hebben gedeeld dan ik in mijn stoutste dromen, maar neen, Ferry is niet bepaald een rolmodel voor mij. In mijn schrift staat de man geboekstaafd als een zwakke doorslag van de betreurde Robert Palmer.

"Ja maar meester, moeten we zangers niet beoordelen op hun songs in plaats van op hun imago", zo hoor ik de overijverige randdebiel op de tweede rij (ja, jij daar) vragen. Toegegeven, Ferry heeft in zijn lange carrière wel menig aardig deuntje gebracht, al zit zijn solocarrière ook vol met bloedeloze esthetiek. De nieuwe cd "Olympia" gaat er ook aan ten onder: heel wat smaakvolle sfeertjes, heel weinig songs. Natuurlijk verdringt het Goed Volk zich om op die nieuwe plaat mee te spelen (Nile Rodgers! David Gilmour! Flea! Scissor Sisters!), maar dat is slechts window dressing. Strafste is nog dat Shameless, die wonderlijke song uit Groove Armada's "Black Light" (featuring Ferry op gastvocals) op "Olympia" herschapen is tot een flauwe, zoutloze versie. Aan deze nieuwe Ferry-plaat gaat overigens een moeizame voorgeschiedenis aan vooraf. Die heet "Alphaville", het is een van die nooit uitgebrachte spookplaten uit de rockgeschiedenis. Ferry nam het album in 1996 op samen met Dave Stewart, nu duiken een aantal tracks ervan (waaronder eerste single You Can Dance en het titelnummer) alsnog op. Recyclage van materiaal dat aanvankelijk als te zwak werd beschouwd?

Het leuke aan tegenvallend eigentijds solowerk is dat het je zin geeft om terug te grijpen naar ouder groepswerk. Niet naar "Flesh + Blood", mijn favoriete Roxy Music plaat (die al een tvdw opleverde in januari 2006), wel naar het daaraan voorafgaande album "Manifesto", waarop de originele versie van Angel Eyes prijkt. Een typische hap trashy euro-rock, die mijlenver afligt van de veel bekendere glossy disco-versie die enkele maanden later werd uitgebracht en uitgroeide tot een van Roxy's grootste hits. Ik hou van beide versies, dat ze zo uit elkaar liggen is een fascinerend staaltje van arrangement en productie.

TVDW 26/06/2005 - The Comsat Angels - The Cutting Edge (1986)

Een tijdelijk windstille periode qua nieuwe releases, dus hoog tijd om stil te staan bij één van die cd's die ik op gepaste tijden nog steeds uit de kast haal. Rewind naar 1986: "Ocean rain" van Echo & the Bunnymen is al twee jaar oud, net als "A Walk Across The Rooftops" van The Blue Nile. Talk Talk scoort dit jaar een hit met "Life's What you make it" en U2 werkt aan wat een jaar later, in 1987, "The Joshua Tree" wordt. In dat muzikale landschap en temidden van deze referenties brengen The Comsat Angels uit Sheffield, een groep die nooit verder kwam dan een - weliswaar hardnekkige - cultstatus, hun meest donkere plaat uit. "Chasing Shadows" heet 'ie, en hij kreeg een productie mee van een fan van het eerste uur: (de inmiddels betreurde) Robert Palmer. Het album is één van de grootste onontgonnen pareltjes van de jaren tachtig. Een onheilspellende trip, waarin spannende, barokke, met new wave flirtende songs, worden aangevuld met enkele bevlogen ballades. TVDW "The Cutting Edge" is een spaarzame, bijzonder sfeervolle nachtelijke autorit van een song (de openingszin: "Rain on my windscreen / Makes a rhythm"), getypeerd door een walking bass, een baslijntje dat doorheen de volledige vier minuten wandelt, begeleid door wat schuchtere drums en wat rake pianotoetsen. Te (her-)ontdekken.