TVDW 02/03/2014 - Jimmer - The Far Left Side of You (2013)

In een vlaag van jeleeftmaareenkeerdusfuckit heb ik, voor het eerst in mijn leven, online een vinylplaat gekocht. Een plaat! Vinyl dan nog! Gekocht! Full price, met de verzendingskosten erbij 30 euro!

Ik had wel wat goede redenen om de impulsieve beslissing (en de investering) te rechtvaardigen. Ten eerste ben ik sinds een aantal maanden mijn platendraaier terug aan het gebruiken. Het heeft wel wat, terug ambachtelijk vinyl door de huiskamer laten schallen (- al hoed ik me ervoor om niet in dat snobistisch Enkel Vinyl Telt clubje opgenomen te worden). Als gevolg daarvan ben ik ook terug wat gaan snuisteren in tweedehandszaken en kringloopwinkels - ik scoorde zelfs (scoorde ja, dat werkwoord hoort men in dit geval in de mond te nemen) enkele hebbedingen voor amper één euro. Niet enkel die tvdw van vorige week, maar ook een white label 12 inch van George Benson, een ouwertje van Rafferty, iets van italo-disco pioniers Change... Zo'n vinyl snel uit de bakken graaien, er dan mee over de straat lopen, 'm thuis opgooien... kijk dat zijn dingen waar ik gek genoeg goedgezind van word.

En dan was er nog het heuglijke nieuws dat The Rave-Ups iets nieuws uit hadden. Iets wat me raar genoeg ter ore kwam via een van mijn volgers op Instagram. Waarvoor moderne technologie al niet goed is. The Rave-Ups maakten amper drie platen, de laatste dateert uit 1990. Ze braken nooit door, maar bleven al die jaren samen met Del Fuegos en Dream Syndicate mijn favoriete groep uit de afdeling Americana/rock. Regelmatig betrapte ik me erop dat ik zat te googlen, zoekend naar nieuws over de groep of over de frontman en songschrijver - iemand met de tot de verbeelding sprekende naam Jimmer Podrasky. Maar niks; ze leken wel van de aardbodem verdwenen. Tot Abby (instagram naam @possumchew) me wees op de eind vorig jaar verschenen plaat "The Would-be Plans" van Jimmer. Twee dagen terug ging ik 'm afhalen. Post uit Topanga Canyon. En die avond: die vertrouwde stem, na al die jaren terug in mijn Sennheiser, met nieuwe songs.

TVDW 01/11/2009 - The Rainmakers - The one that got away (1986)

Damn, even niet opgelet en een kans op klein verjaardagsfeestje laten liggen. Vorige week zat ik exact aan 250 tvdw's! Maar dit terzijde (- op de keper beschouwd is àlles op deze blog terzijde). Niemand zal het me kwalijk nemen als de tvdw van deze week uit de eighties komt. Ik zit namelijk tot aan mijn kin in de voorbereiding voor onze eighties muziekquiz. Drie artiesten maakten kans op de felbegeerde tvdw. Johnny Guitar Watson, waarvan ik nog een greatest hits door de ipod joeg. Altijd fijne vent geweest, met zijn grappige mix van funk met jazzy gitaarlicks en occasionele 'scat'. Johnny had overigens al een tvdw in februari 2007. Dan was er nog Jason & the Scorchers, bekend van wat vrolijke countryrock - heb er een paar vinyls van en herontdekte ze vorige week. En de derde kanshebber is degene die met de nominatie ging lopen. Uit Kansas City, Missouri: The Rainmakers. Ken hun twee eerste albums en daar staan, ondanks de wat gedateerde productie, parels van nummers op. Krachtige stem, catchy gitaar licks, spitsvondige teksten. Ik zie me nog zo in mijn jongenskamer in Heusden staan, toen The One That Got Away gedraaid werd op de radio. Meer nog, ik weet zelfs nog dat voor- of nadien het nummer 'Radio' van the Rave-Ups te horen viel. Ik kribbelde ergens de namen neer besloot meteen dat ik beide groepen zou volgen.

http://www.sendspace.com/file/hsyagp

TVDW 08/03/2009 - The Hoodoo Gurus - Hallucination (1989)

Samen met Nico & Nico genoten van de weergaloze Theo Maassen: een fast-paced monoloog van ruim anderhalf uur waarin Barba Mama, voorvochtmensen, pa's eieren, over het tapijt schurkende homo's, de Man van Zes Miljoen en een heleboel poignante opmerkingen ondergebracht werden: respect! Maar Maassen is geen muziek (buiten de tune van DJ Shadow die na afloop door de boxen galmde), dus niet TVDW-fähig.

De nieuwe U2 dan misschien? Mijns inziens heeft U2 twee soorten platen: overgangsplaten en scharniermomenten. Bij die laatste reken ik The Joshua Tree, Achtung Baby en All that you can leave behind. Albums die niet enkel een nieuwe hoofdstuk waren in hun discografie, maar ook meteen een paragraaf opeisten in het grote boek De Geschiedenis van de Rock. De nieuwe is duidelijk een overgangsplaat.
Ik hoorde een echt gewéldige song, Moment of Surrender, waarin de groep het kruispunt tussen soul en gospel opzoekt. Ik hoorde twee erg sterke song naar het eind van de plaat, White as Snow en Cedars of Lebanon. Maar ik hoorde ook veel effectjes (om niet te zeggen gimmicks), veel productie en veel matige songs die in het verlengde liggen van die teleurstellende eerste single. Drie sterke momenten op elf, da's een slecht rapport. Ik las dat U2 met een vijftigtal songs de studio introk voor een laatste, finale selectie; ik vraag me af wat er dan in de vuilnisbak belandde. Nog een geluk dat Bono op deze plaat (nog steeds/meer dan ooit) een geweldige zanger blijkt, en ook als tekstschrijver met meerdere knappe lijntjes komt.

Neen, dan heb ik meer plezier beleefd aan het afstoffen van dat album dat de Australische Hoodoo Gurus eind jaren tachtig uitbrachten. Altijd een goed teken, als je een plaat na meer dan tien jaar nog eens bekijkt en je meteen bij het lezen van de songtitels opnieuw alle melodieën voor de geest kan halen. Wat een geweldige titel draagt dat album, trouwens. Magnum Cum Louder. Gedachtensprong naar het gezin: volgend schooljaar start mijn oudste dochter met het middelbaar, we zijn dit weekend naar de opendeurdag van een potentiële school geweest en bleven lang stilstaan bij de erg gedreven lerares Latijn. Mocht het inderdaad Latijn worden, begrijpt de dochter binnen afzienbare tijd die woordspeling. Latijn en rock, ze gaan wel degelijk samen.

Dat The Hoodoo Gurus voor rock staan, is een understatement. Er was een tijd dat ik me volledig onderdompelde in de gitaarrock, college-rock en garagerock. The Del Fuegos, Dream Syndicate, Beatfarmers, Rainmakers, Rave-Ups, Tragically Hip... alle brachten ze platen uit die ik nog steeds koester. Vanuit Australië sloten The Hoodoo Gurus aan bij dat groepje guitar slingers. Luister naar het heftige "Hallucination", en als bonus naar het meer poppy maar al even mooie "Another World" (gezegende met een geweldige break vanaf 1'25"). Van diezelfde, foutloze plaat. Magnum Cum Louder. Hoe komen ze er op...


http://www.sendspace.com/file/r01tr2

bonus:
http://www.sendspace.com/file/4rtj46

TVDW 30/03/2008 - The Raconteurs - Rich Kid Blues (2008)

Er werd weer heel wat achterom gekeken afgelopen week. Het concert van Jean Michel Jarre (samen met Orf, Nymans en Neef Dirk - a first!), en grasduinen in de collectie songs van Aztec Camera en the Rave-Ups. Ook de nieuwe releases hadden een flinke poot in het verleden: de nieuwe van Coverdale's Whitesnake en de nieuwe Raconteurs. Een heerlijk plaatje, dat laatste, dat elke gitaarrockliefhebber midscheeps treft met tonnen tomeloze energie en een opeenstapeling van wilde riffs. The Raconteurs liggen bij mij trouwens in een hogere schuif dan the White Stripes, maar daar zal de invloed van band member Brendan Benson wel voor iets tussen zitten. Moet heerlijk zijn om lid te zijn van zulke groep, dacht ik bij het beluisteren van de nieuwe cd. Rammen in het repetitiekot en intussen halsstarrig blijven geloven dat de muziek niet meer geëvolueerd is sinds 1972.


http://www.sendspace.com/file/nalo1k

TVDW 03/09/2006 - Green on Red - Hair of the Dog (1985)

Er stonden een aantal artiesten te dringen voor een TVDW - een radiohoofd met een lodderig oog en een bende in lederen broeken gehulde ijzeren maagden - maar ze zullen moeten wachten. Zondagavond 3 september was het immers feest voor de gitaarminnende muziekliefhebber in mij. Midden jaren tachtig doken wel meer van deze groepjes op, allen vechtend voor wat aandacht: Jason & the Scorchers, Tommy Conwell & the Young Rumblers, The Beatfarmers, The Rainmakers, The Hoodoo Gurus uit Australië, The Del Fuegos, The Dream Syndicate en - mijn favorieten - The Rave-Ups. Ook Green on Red hoorde hier bij. Na de split van de groep bleven de groepsleden platen uitbrengen. Die van Chuck Prophet bleken met voorsprong het best, al heeft Can O' Worms van Dan Stuart en ook de laatste van Chris Cacavas nog wel goeie momenten. Op de setlist van het reunië-concert in de N9 in Eeklo (tweede keer dat die club ons aangenaam wist te verrassen, na Freedy Johnston een paar jaar terug) was jammer genoeg geen plaats voor de albums "This Time Around" en "Scapegoats". Graag hadden we bijvoorbeeld "You couldn't get arrested" gehoord, but no such luck. Maar het sympathieke publiek - inclusief Shamrockske en P Leno - kreeg voldoende goodies in de plaats. Een erg zweterige, lekker vunzige jongens-onder-mekaar bedoening werd het, een 'rumble in the jungle' met centraal op het canvas de manische maniërismen van Dan Stuart en de gitaarsnokkende ingevingen van Chuck Prophet. "Hair of the Dog" zat ergens midden in de set en kreeg een garagerockerige, met haast puberaal enthousiasme gebrachte versie mee. Awesome, en de rit van ruim een uur meer dan waard.

http://www.sendspace.com/file/gpb8v4 (voor Green On Red)
http://www.sendspace.com/file/gs3t2a (voor Phoenix)
http://www.sendspace.com/file/w7y2j5 (voor The Pretenders)