TVDW 12/11/2023 - The Stills-Young Band - Long May You Run (1976)

 

TVDW 983. Toeval wil dat ik nu al drie weken uit dezelfde vijver tvdw's aan het vissen ben - het zij zo. 

De enige plaat die The Stills-Young Band uitbracht, lag onlangs in de uitverkoopbakken, ik kon 'm niet laten liggen. Niet dat ik de hele songcataloog van Neil Young van buiten ken (verre van) en niet dat ik al zijn songs goed vind (verre van), maar Long May You Run, het openingsnummer van dit album, is vermoedelijk mijn lievelingsnummer van de man. Het is ook het nummer bij uitstek waaraan ik steeds moet denken als ik "Fade Away Diamond Time" van Neal Casal beluister, wat dan weer mijn all-time favourite Americana-plaat is. 

Wat grappig is: omwille van de wat weemoedige sfeer, dacht ik altijd dat de tekst van het nummer een mooie metafoor was voor iemand die zijn geliefde uitzwaait en hem/haar het beste wenst. De werkelijkheid lijkt iets minder poëtisch. Het blijkt, zo lees ik twee minuten terug op internet, een eerbetoon aan Neil's oude wagen.

TVDW 05/03/2017 - Ryan Adams - Prisoner (2017)

Ja, ik weet het. Dus toch maar Ryan Adams. Origineel ben ik er niet mee, want "Prisoner" is de laatste weken alomtegenwoordig en Ryan heeft al wel wat tvdw's achter zijn naam staan. Ik had ook een tvdw kunnen plukken uit de recente vinylvondsten die afgelopen week op de draaitafel belandden. De eerste plaat van The Emotions die een productie meekreeg van EW&F's Maurice White bijvoorbeeld - héérlijk. Of nog maar eens een lekkere Bob James plaat ("BJ4") die ik enkele dagen geleden kocht. Of "Stage", de dubbele live van Bowie, die ik zelfs op geel vinyl vond. Of "Trans", die rare maar wat mij betreft erg leuke Neil Young-plaat, waarop hij duchtig experimenteert met synths en vocoders.

Maar "Prisoner" is de meest logische keuze, want die plaat eist al drie weken lang de aandacht op, in mijn iPhone. Of hij zo sterk is als "1989" - geen plaat die ik de laatste twee jaar meer draaide - weet ik nog niet. Maar hij is sterk, ja. Het best vind ik nog het titelnummer, waarin Adams die weemoed weet te leggen waarin hij zo goed is. Toch een opmerking: de tweestrijd Ryan versus Bryan mag intussen begraven worden. Luister naar dat power chord, dat orgel en dat no-nonsense meebrulbaar refrein van de single Do You Still Love Me. Zo gék veel verwijderd van de pre-"Reckless" Bryan Adams is dat niet, toch? Het nummer klinkt zelfs behoorlijk eighties - en Ryan is de eerste om dat toe te geven. Op Instagram bejubelde hij een paar weken voor de release van "Prisoner" nog hoezeer zijn nieuwe effectpedalen voor die typische eighties-sound waar hij blijkbaar naar op zoek was, zorgden.

TVDW 31/08/2008 - The Colourfield - Armchair Theatre (1985)

Ils disent qu'ailleurs ce n'est pas mieux qu'ici
Et que d'ailleurs il n'y a plus de paradis
Que ça ne vaut pas la peine
De quitter ce qu'on aime

Kan best, Jo, maar zo even er tussenuit kan toch goed doen.
Vandaar weekje weggeweest met vrouw en kinderen - heen en terug naar Mesland, in de Val de Loire streek.

- Blois, Tours, Ambloise en het "Kuifje-kasteel" Chéverny (- dat model stond voor Hergé's Kasteel Molensteen / Moulinsart) bezocht.
- Weer wat geknabbeld aan de berg Nog Te Lezen Boeken. Kunnen geschrapt worden: Tender is the Night van F. Scott Fitzgerald (sterk maar iets te langdradig); De Alchemist van Paulo Coelho (een parabel, maar een prachtige); en Masjenka van Nabokov (goede wijn behoeft...).
- En de iPod was ook mee, natuurlijk. Met de her en der gehypte releases van The Field en Burial was ik snel klaar - wat een onzin op plaat gezet. Collective Soul en een ouwertje van Sky (Forthcoming) vielen wel in de smaak - maar dat wist ik op voorhand wel. Underwater moonlight van The Soft Boys (oorspr. uit 1980) was wel een leuke ontdekking - snedige postpunkpop van de hand van Robyn Hitchcock, Kimberley Rew (die later bij Katrina & the Waves zou spelen) en Matthew Seligman (later bij Thomas Dolby). En ook het door Shamrockske aangeraden The Hold Steady was sterk spul: een kruising tussen Neil Young, southern rock en QOTSA.
Beste indruk - en vandaar tvdwfähig - maakte (de herontdekking van) Virgins & Philistines, van The Colourfield. Beetje een vergeten pareltje uit de eighties, met naast het drietal The Colourfield nog wat interessant drumvolk op die plaat: Pete de Freitas van Echo & the Bunnymen, en Paul Burgess (zie o.a. 10cc). Frontman van the Colourfield was Terry Hall (zie ook Specials, Fun Boy Three, en latere samenwerkingen met Lightning Seeds en Gorillaz); een man die weet hoe hij in de beste Britse poptraditie een song kan schrijven. Getuige Armchair Theatre...

http://www.sendspace.com/file/ireaak

TVDW 06/07/2008 - Neil Young - Old Man (live 2008)

Ik was er al een vijftal jaar niet meer geweest, maar vrijdag stond ik toch terug op de Heilige Wei. In het gezelschap van Stefan, Kirsten, Serge en Frank werd het een ervaring die véél leuker bleek dan gedacht. Mijn laatste vier, vijf Werchters, dat was met notitieboekje in de hand van de ene frontstage ruimte naar de andere hollen, en af en toe backstage een tekstje op de laptop tokkelen. Moest er mee lachen toen ik vanmorgen de krantenkoppen in het Nieuwsblad las. dEUS de absolute topper? Laat me niet lachen. Kan best zijn hoor, maar als een groep zo laat afsluit hebben de journalisten dat algemeen tekstje al lang geschreven. Nog wachten tot de fotografen bij het openingsnummer dat ene kiekje kunnen trekken en daarna huppakee, laat de persen maar rollen.
Soit, ik heb me prima geamuseerd - ik voelde me zelfs niet eens ongemakkelijk tussen 'de jeugd van tegenwoordig', er liepen best nog veel generatiegenoten rond. Zo'n festivaldag roept natuurlijk om allerlei meningen en meningskes. In sneltreinvaart de mijne:
* Ben Folds. Enkel laatste kwartier gezien, maar toch tekenend: enige keer dat ik die dag echt kippenvel kreeg. Sterk.
* Jay-Z. Geweldige verrassing: veel vaart in de set, gesterkt met 'echte' band inclusief blazers. Streepjes Back in Black en Rehab, en sidekick Memphis Bleek in steun. Maar na een kwartier al richting tent getrokken, voor de Britse soulmadam
* Duffy. Viel beetje tegen. Ze kan best zingen en heeft wat aardige songs, maar die vocale tremelo's waren soms op het randje van de parodie. En de performance had een groot schouwburggehalte.
* The Verve: laatste kwartier was imposant, met heerlijk Lucky Man, maar echt gebald kon je de set bezwaarlijk noemen. Elk nummer leek wel vijf kwartier te duren.
* Neil Young. Ik moet Hilde, de onthaalmoeder van mijn kleinste nog gelijk geven, de man is inderdaad een fenomeen. Had 'm al twee keer gezien, waaronder eenmaal met Pearl Jam, maar dit was veruit de beste keer. Zelfs voor een niet-fan - ik heb steeds de perverse neiging om fans van de man één woord voor de voeten te gooien: Trans - was het genieten. Old Man Neil, omringd door vrouwlief en door nòg oudere knarren, was in grote doen. In de tent was intussen Hot Chip naar het schijnt redelijk fenomenaal, onvergetelijk, memorabel, weergaloos etcetera. Ik heb het gemist. I'll live.
* Moby. Aangekondigd als "remixed" en dat bleek ook zo. Beetje Late Night Versions benadering: de man had al zijn hits aan mekaar geplakt, de trage werden met wat bpm's opgeschroefd, de vrouwelijke drummer moest aan een stuk door tegen de beats op rammen en het geheel hapte een leuk eind weg. Soms wat richting Milk Inc boenke boenke, maar al bij al een leuke afsluiter.

De tvdw Old Man zat vrijdag ook in de set. Het was niet het hoogtepunt, dat was Unknown Legend, maar daarvan vond ik zo meteen geen versie. De tvdw-versie van Old Man is geplukt uit het concert dat Neil Young op 20 februari van dit jaar gaf in het RAI theater, Amsterdam.

http://www.sendspace.com/file/wp0iaa

TVDW 26/11/2006 - Yukihiro Takahashi - Stranger Things Have Happened (1984)

Mijn muzikale lijntjes richting Japan zijn eerder beperkt, maar Hideki Matsutake en Yukihiro Takahashi hebben toch wel een wit voetje. Eerstgenoemde is de man achter Logic System, synoniem voor heel wat synthesizer gewriemel, beetje in de lijn van Vangelis en Jean-Michel Jarre. En Takahashi was drummer bij Yellow Magic Orchestra - goedkoop en snel te omschrijven als de Japanse versie van Kraftwerk, en de groep waarin ook Ryuchi Sakamoto zat. Takahashi heeft ook een uitgebreid arsenaal soloplaten, maar ik heb er amper één singletje van in huis. Op vinyl, en ergens midden jaren tachtig ergens uit een bak gegraaid, enkel en alleen omdat ik geïntrigeerd was door de naam van de artiest en door de hoes. Maar het plaatje bleek een voltreffer; iets wat door de hoekige bas en de knap in elkaar geknutselde percussielaagjes leek op de dingen die Japan (de groep dan, rond David Sylvian) in die tijd uitbracht, met een snuifje Bowie erbij. Eenmaal internet er was, groeide "Stranger things have happened" uit tot mijn Heilige Graal, het moet door de jaren heen het meest gezochte nummer zijn. Waarom? Ach, meer voor de fun of it, het werd een milde vorm van obsessie om het nummer ook ergens op digitale vorm te hebben. Gek hoe de wereld van de muziekblogs dan plots ter hulp komt. Uitgerekend een kerel uit Polen bleek de hele rist aan Takahashi-releases te 'posten' (http://saltyka.blogspot.com/) zodat ik niet enkel mijn lang gezochte nummer beet had, maar ook de bijhorende plaat "Wild & Moody", met onder meer een mooie maar rare cover van Neil Youngs "Helpless" er op.
De zoektocht is dus ten einde, met dank aan de Pool genaamd Saltyka.

http://www.sendspace.com/file/r4nr3w

TVDW 06/08/2006 - Van Hunt - If I take you home (2006)

Belofte maakt schuld. Ik heb gisteren meegedaan aan de Dodentocht voor fietsers en nam mezelf voor om, just for fun, de iPod op shuffle mode te zetten tijdens de laatste dertig kilometer en de artiest die aan de finish opdook, met een TVDW te bedenken. Onderweg plukte de iPod onder meer Nena, Scritti Politti, Paul Simon, Malcolm McLaren en Paul McCartney uit de collectie, maar net voor het overschrijden van de eindmeet - spannend! - wrong Van Hunt zich in de shuffle. Op Pinkstermaandag van vorig jaar zag ik de man een erg aardige showcase weggeven in de Rotonde van de Botanique, maar de grote Europese doorbraak wist hij toen niet te forceren (ondanks lofbetuigingen van o.a. U2 en Joss Stone). Zijn debuutplaat, waaraan o.a. Wendy & Lisa en enkele Chili Peppers meewerkten, was een heerlijke 'zwarte' plaat, een arsenaal aan referenties naar grote artiesten uit de soul, R&B en funk, maar toch met een homogene 'vibe'. Een erg naar seventies ruikende plaat ook. "Ik vrees dat de platen die me het meest inspireerden, niet uit het laatste decennium komen, neen", zei Van Hunt me toen hierover. "Welke zou ik kunnen noemen? There's a riot going on van Sly & the Family Stone, Everybody knows this is nowhere van Neil Young en iets van Muddy Waters uit zijn Chess-periode." Inmiddels is cd nummer twee uit, "On the Jungle Floor", die wat grilliger is en meer diversiteit uitstraalt. Opvallend zijn onder meer de Stooges-cover "No sense of crime", een passionele ballad samen met Nikka Costa, en het sleazy, funky openingsnummer "If I take you home", waarin Van Hunt een meisjeskoor "Will you respect me in the morning?" en "Will you write my name in a song" laat kirren, om telkens sarcastisch met "yeah, yeah" te antwoorden. Genoeg voor een TVDW!

http://www.sendspace.com/file/gjy9o9

TVDW 17/07/2005 - Big Country - Just A Shadow (1993/2005)

Afgelopen woensdag was het snikheet - het zweet druppelde langs mijn vege lijf - en toch liepen de rillingen over mijn ruggengraat. De reden: een door de luidsprekers schallend concert van Big Country, opgenomen als speciaal eindejaarsconcert in 1993 in het hart van de fanbasis van de groep: de Barrowlands in Glasgow. Big Country speelde in de eerste helf van de jaren tachtig mee in de groep van Grote Beloften, zij aan zij met U2 en Simple Minds, maar ze moesten al snel de rol lossen. Het debuut The Crossing uit 1983 en opvolger Steeltown (1984) waren bevlogen platen met passionele gitaarrock, en met frontman Stuart Adamson als een working class hero, die boeiende songs schreef over de harde strijd van zeelui, staalarbeiders en landbouwers ("Just as you sow you shall reap"). Derde album The Seer (1985) leverde met "Look Away" nog een aardige song op en kon buigen op een opmerkelijke bijdrage van kluizenaar-kunstenares Kate Bush, nadien koos de groep echter voor een voller, Amerikaans rockgeluid (herinner u "King of Emotion") en wisselden de matige albums elkaar af. Trivia weetje tussendoor: Adamson deed een song cadeau aan Frida, voor diens tweede solo-cd Shine. Live bleef Big Country zeer de moeite, zoals de net uitgebrachte dubbelcd Without A Safety Net nog eens bewijst. Gitarist Bruce Watson laat nog eens horen veel meer in zijn mars te hebben dan de trademark 'doedelzakkengitaarpartijen' waarmee de groep snel gelabeld werd, bassist Tony Butler eist een prominente rol op met zijn vloeiend spel en zijn markante hoge noten, en dan is er nog de drummer met zijn onuitspreekbare naam en zijn ronduit fantastisch werk op hi-hat en tomtoms: Mark Brzezicki (later ook bij o.a. The Cult en Joan Armatrading). Op de 2-live-cd levert Big Country eerst een uitgebreide akoestische set af (incl. het nog steeds fantastische "Just A Shadow", een aantal prangende levensvragen, gebundeld in drie minuten - "while we lived in Eldorado, did we find the gold we should?" en ook: "Why are faces filled with anger that should only shine with youth?") om daarna full blast de elektrische gitaren te lijf te gaan in onder andere een cover van "Hey Hey My My Out of the blue (into the black)". Laatstgenoemde song, zoals bekend het muzikale grafschrift bij Kurt Cobains zelfmoord, krijgt extra symboolwaarde op 16 december 2001, als ook Stuart Adamson zich op Hawai van het leven berooft. Ik heb nooit het plezier gehad Big Country live aan het werk te zien, tenzij op televisie, bij het onvolprezen Rockpalast (West-Deutsche Rundfunk RULES), in 1985. Een show die een prominente plaats kreeg in mijn casset-o-theek, omdat toenmalig kotgenoot Dela (shout out to Dela) het klaarspeelde om het concert straight-to-BASF-cassette te registeren. Inoubliable!