TVDW 23/02/2025 - Dream Syndicate - Now I Ride Alone (1986)

 

TVDW 1050. Het gebeurt niet vaak dat de tvdw al op dinsdag vaststaat, ik wacht meestal geduldig tot zondagavond af, ik neem ddan de hele voorbije week in ogenschouw en vel mijn verdict.

Maar deze, daar kan sowieso niets boven.

Ik zag gisteren Steve Wynn aan het werk, in de Djingel Djangel. Ik ben de tel kwijt, maar het was - wilde gok - de 25ste keer dat ik 'm live zag. Het was een echt 'waar is de tijd gebleven' moment, dat concert van gisteren. Wynn was er zonder zijn Dream Syndicate, al was die iconische alt-rock indie whatever band uit de jaren tachtig wel het onderwerp van zijn met songs doorspekte causerie. Wynn bracht verkorte versies ten gehore van Jumpin' Jack Flash en van de allereerste eigen probeerseltjes van songs, waarna een bloemlezing uit de songcataloog van Dream Syndicate volgde, telkens voorafgegaan door grappige, snedig vertelde anekdotes. Over hoe hij wist dat hij nooit gitarist bij Yes of ELP zou worden, maar hoe de Velvet Underground hem een andere weg toonde. Over hoe The Beat, dat Engels ska new wave groepje, aan de grondslag lag van een van zijn songs. Over hoe Alex Chilton en Big Star zo'n belangrijke rol speelde in 's mans leven, als 'die ene groep die jij als muziekliefhebber koestert, ook al - of net omdat - haast niemand anders ze kent'.

Ik sprak Wynn een handvol keer - de man was zelfs de allereerste popartiest die ik ooit interviewde - en het viel me dinsdag op dat hij enkele anekdotes niet vermeldde. Hoe hij bij het allerlaatste concert van de Sex Pistols was (dat met de beroemde 'ever had the feeling you've been cheated' quote van Johnny Rotten), of hoe hij ten tijde van de Dream Syndicate wel eens bedden uit het hotelraam durfde te kieperen. Een wapenfeit waar hij, toen hij het me backstage vertelde in Opwijk, allerminst trots op was. 'No more throwings beds out of windows', kribbelde hij even later op mijn cd hoesje. 

Het concert in de Djingel Djangel deed me terugdenken aan al die gezellige babbels met de man, in een tijd waarin de gitaarrock die Wynn bracht nog een grote(re) rol speelde in mijn leven (en een grotere plaats opeiste in mijn muziekcollectie). Ik moest ook denken aan dat voor mij iconische optreden van Gutterball in Leffingeleure in 1993, hetzelfde jaar van Wynn's derde solo-album "Fluorescent". Zelden blies een concert me zo omver als toen.

Wynn is intussen net 65 geworden. Hij staat er nog steeds, met zijn verwarde haardos en zijn kostuumjasje. Ouder, jazeker - maar dat zijn we intussen, getuige de wijkende haargrenzen en bebrilde, gerimpelde hoofden bij het overwegend mannelijk publiek, allemaal. Bewonderenswaardig, haast ontroerend vind ik het, hoe hij toch nog met zichtbare goesting de Grote Plas oversteekt om hier voor enkele tientallen mensen zijn liedjes te spelen. Inclusief de tvdw, een verrassende keuze, uit het album waarmee ik hem leerde kennen, "Out of the Grey". En inclusief die signature song van hem, waarmee hij de set afsloot: 'The Day Of Wine & Roses". Ook al was het de 25ste keer dat ik het hem live hoorde spelen, het klonk nog altijd even fris. Here's to you, mister Wynn.

TVDW 25/03/2018 - The Dream Syndicate - Glide (2017)

Ik moest eerlijk zijn met mezelf en toch een tvdw plukken uit "How did I find myself here". Het was de comebackplaat die niemand eigenlijk nog verwachtte. Maar kijk, een paar jaar terug riep Wynn zijn cultgroepje van weleer terug samen. Eerst voor live optredens, nu ook voor een volwaardig album. Een erg sterk album dan nog. Wynn was wat mij betreft de laatste jaren net iets te vaak blijven zitten in zijn comfort zone. Ook al schreef hij ook voor de nieuwe DS-plaat alle songs, toch lijkt er een nieuwe dynamiek in te liggen. Meer gedurfd, psychedelischer, dwingender en gewoon ook met minder (eigenlijk geen) afleggertjes van songs. Alsof Wynn wel wist dat hij hier met rock royalty te maken had, toen hij besloot om nieuw werk van DS op vinyl toe te vertrouwen.

Wynn heeft intussen al zovele songs geschreven, en enkele ervan groeiden uit tot echte klassiekers. The Days of Wine & Roses, Halloween, Boston, Amphetamine... in dat rijtje hoort ook de titelsong van de nieuwe plaat. Maar de knaller is toch Glide, gezegend met een erg mooie zanglijn van Wynn - die haast zingt als een zoetgevooisde versie van Iggy Pop - en een fijne tekst over, tja, waarover eigenlijk? Berusting?

I'm not bound by rules, I'm not corrupted by code
Or bothered by civility or norms
Or anything that kept me up night after night after night
Older than I was when I made the rules
That held me down
I don't think I'll be traveling down that road again

I just glide
I may never get higher
I don't have to come down

TVDW 11/03/2018 - Porcupine Tree - Arriving Somewhere But Not Here (2005)

Een overweldigende ervaring. A true sonic adventure. De doortocht van Steven Wilson was voor mij een echte oog- en ooropener. Het gebeurt niet vaak dat ik naar een concert trek, terwijl ik amper één enkel album van een artiest ken. Wilson heeft blijkbaar al een ziljoen andere platen op zijn actief - solo en met Porcupine Tree - maar enkel die "To the Bone" van vorig jaar vloog bij mij op de radar (en in het eindejaarslijstje).

Live kwam die ene plaat natuurlijk ook aan bod. Met het héérlijke Pariah bijvoorbeeld (bracht 2017 een mooier nummer voort?), of een heftig The Same Asylum As Before. Maar het waren al die andere, voor mij onbekende nummers, die me van de sokken bliezen. Je hoorde flarden Pink Floyd (Wilsons gitaarspel knipoogde meer dan eens naar Gilmour), Yes en Rush - maar telkens was er ook die erg melodieuze, glasheldere, poppy kant te horen, vaak zelfs in een en hetzelfde nummer. Wilson bracht zijn lange concert in twee delen. De tvdw was het openingsnummer van set 2 en toont goed aan wat ik bedoel.

Oh ja, nog even toevoegen dat afgelopen week niet enkel Wilson op het menu had, maar ook een charmant huiskamerconcert van die andere SW, Steve Wynn. Zou het mijn 25ste concert van Wynn zijn geweest? Het zou zomaar kunnen, ik ben de tel al lang kwijt. Dit keer stond Chris Cacavas aan Wynns zijde. Het ex-Green on Red lid bracht eerst een weinig overtuigende solo-set, maar leverde bij Wynn wel enkele leuke, soms Manzarek-achtige interventies vanachter zijn keyboard. Beste nummer van de set? Ik twijfel tussen Glide (uit de nieuwe Dream Syndicate) en Think It Over, een ouwertje van Gutterball. Maar sowieso: de tvdw, die gaat naar Wilson.

TVDW 26/05/2013 - Elliott Murphy - Put it down (2000)

Keuze te over, deze week, om een tvdw te kiezen. Ik zou in de privésfeer kunnen vissen. De dochter werd zestien - ja we zijn al zover - dus een tvdw van Milow bijvoorbeeld, in de hoogste schuif bij Elien, was een mogelijkheid. Even tussendoor melden dat ik me helemaal niet aansluit bij dat clubje van Milow Bashers. De man maakt softrock in Amerikaanse lijn van John Denver, Jackson Browne en James Taylor - en hij doet dat goed, punt. Bastille was een tweede mogelijkheid geweest, want die krijgt de laatste tijd vaak een spin op Eliens iPod. Maar dat groepje had enkele weken terug al een tvdw. Linkje naar de jongste dochter had ook gekund - met Owl City, dat de soundtrack leverde bij haar eerste dansperformance. Go, Hanne, go!

Maar we skippen de familietoestanden dit keer, er was immers wel meer. De nieuwe Fleetwood Mac EP bijvoorbeeld, of die nog altijd fenomenaal avontuurlijke Daft Punk. Er waren ook twee concerten. Op het eerste had ik toch zo'n slordige, even tellen, 20 jaar gewacht. Correctie, ik had zelfs nooit gedacht dat ik de groep ooit zou zien, maar donderdag stond The Dream Syndicate toch maar mooi in Het Depot in Leuven. Vooral fijn om mijn favoriete track, 50 in a 25 Zone, eens live te horen. Zondag was het feest in Moerbeke-Waas. Ik weet niet hoe Dirk het klaarspeelt, maar na Wynn, Prophet en Stuart haalde hij dit keer echte rock 'n roll royalty in zijn huiskamer. Mister double L double T trad op, voor amper 40 man, en doorspekte zijn prima set met leuke anecdotes over Bo Diddley, Bruce Springsteen en Ali McGraw. Hoedje af voor de man, en voor organisator Dirk. Als tvdw een van mijn favorieten van Murphy, een langgerekt nummer waarin de ziel van zowel Lou Reed als Bob Dylan doorschijnt.

TVDW 16/05/2010 - Big Audio Dynamite - The Bottom Line (12") (1985)

Voor zover ons landsgedeelte nog wat onschuld over had, is die nu wel weg. Na Nonkel Bob is nu ook Bobbejaan Schoepen niet langer onder de levenden. Nu nog Tante Terry en Vlaanderen zit helemaal in het verderf. In 1999 had ik een fijn interview met Bobbejaan, geflankeerd door Daan en enkele lui van Dead Man Ray. De twee partijen brachten toen een muzikale omkadering voor de stille film At the drop of a head / De Ordonnans (maar ook wel bekend onder de titel 'Café zonder bier'). Ik merk net dat het artikel zelfs opgenomen is in het persknipselhoekje van Bobbejaans website. Klein citaatje eruit? De Meester zelf over zijn succes: Weet u dat ik in 1957 nog de hand van de Queen Mother heb geschud? Ik was toen ontzettend druk bezig, stond niet alleen in elk Vlaams dorp maar ook in Kongo, Indonesië, Zweden en IJsland op het podium.

Ook Ronnie James Dio, de brulbroei die enkele hoofdstukken uit de geschiedenis van de metal neerpende, is niet meer. Ritchie Blackmore's Rainbow werd in 2006 bedacht met een tvdw; eentje waarin Dio de zanglijn voor zijn rekening nam. En oké, ik weet ook wel dat de enige Sabbath die met Osbourne is - maar Dio was natuurlijk 400 keer beter als zanger dan Ozzy. En aan het eind van zijn carrière gelukkig veel minder een karikatuur.

Voor de tvdw van deze week moeten we bij de restanten van The Clash zijn. Van de twee frontmannen van de groep scoorde Joe Strummer steeds wat hoger op de credibiliteitsmeter dan Mick Jones. Strummer is al dood, for one thing, dat helpt sowieso. Plus: hij was naast en na zijn rockcarrière ook een niet onverdienstelijk acteur, met o.a. rollen in films van Alex Cox. Mick Jones daarentegen... hij had na The Clash wat meer moeite om zijn credibility hoog te houden. Hij richtte Big Audio Dynamite op. Hoogverraad in de ogen van Clash-fans, want Jones' nieuwe groep leunde nauwelijks aan bij The Ramones, The Buzzcocks of CBGB's, en des te meer bij Bomb the Bass, Coldcut en de meesters van de Fairlight, The Art of Noise. Vooral de debuutplaat van B.A.D. is een onverbeterlijke muzikale momentopname.

Sommige platen worden classics omdat ze een tijdperk weten te overstijgen, andere omdat ze het weten te vatten. En net als Kick van INXS of The Raw & the Cooked van de Fine Young Cannibals, is het debuut van B.A.D. eentje die eighties uitademt - uit elke vinylgroef. De opener Medicine Show (zelfde thematiek als de Dream Syndicate-song, minstens even sterke tekst), het onweerstaanbare E=MC2 of de tvdw: ze zitten sjokvol samples (o.a. uit films van Nicolas Roeg en Sergio Leone), drumritmes, dubinvloeden en een catchy mengeling van synths en rock riffs. Mick Jones bleek ook erg beïnvloed door hiphop. In hun Britse tournees nodigde de groep als support act zwarte old school rappers als Schooly D uit... om voor een volkomen verbaasd publiek op te treden. Best pionierend werk van een bleekscheet als Jones om hiphop zo te omarmen: het debuut van B.A.D. kwam ruim een jaar voor License to Ill van The Beastie Boys uit. Dat de ritmesectie van B.A.D. wel wist hoe een goeie groove in elkaar stak, bewezen ze later door Dreadzone op te richten.

De tvdw, dan? De 12 inch van Bottom Line moet zowat de eerste plaat zijn die ik kocht toen ik op kot ging in Leuven. Wat een huis - wat zeg ik, appartementsblok - van een nummer, en wat een heerlijk lange maxi-versie, inclusief de rap die in 'part two' de song nog even binnenstebuiten draait. Hurray for Jones dus. Dat de man samen met een van mijn andere helden, Roddy Frame van Aztec Camera, de geweldige song Good Morning Britain schreef, laat ik hier dan nog onvermeld. Dat hij een visionair tekstschrijver blijkt, eveneens. "A dance to the tune of economic decline" - The Bottom Line heeft 25 jaar later nog steeds zeggingskracht.

http://www.sendspace.com/file/u4exfv

Nog een streepje Dreadzone als bonus?
http://www.sendspace.com/file/q7grux

En kloeg daar iemand over het onbeschikbaar zijn van de tvdw van vorige week? Pak aan!
http://www.sendspace.com/file/jtnvx1

TVDW 15/11/2009 - The Leather Nun - Pink House (1986)

Hoeveel songs over fistfucken kent u?

Zo, nu heb ik de aandacht meteen vast. The Leather Nun heeft er alleszins eentje, F.F.A. heet 'ie, en hij staat temidden van ander sleazy materiaal te blinken op de dubbel-cd 'A Seedy Compilation - 1979 1994' die blogger Shamrockske vorige week in een uitverkoop voor me op de kop tikte. 'Ett live album som bonus i begransad upplaga' staat er op een stickertje te lezen.

Het werd een prettig weerhoren met de Zweedse band (drager van een van de meest hilarische groepsnamen ever). The Leather Nun, dat brengt herinneringen naar boven naar de studententijd. Naar alternatieve platenzaak JJ Records, waar al eens een streepje Nun werd opgegooid. Naar 't Stuc ook - het faculteitscafé van Pol & Sok waar een helder denkende barman destijds iets van de Dream Syndicate oplegde - mijn eerste kennismaking met God. The Leather Nun kwam in 1988 in datzelfde Stuc optreden en als kersvers verkozen Verantwoordelijke Cultuur (of iets van die strekking) vond ik het mijn plicht om de volle aula medestudenten te overhalen om te gaan kijken. Wij er ook heen, met een uitgebreide bende en voor de gelegenheid (en het plezier) uitgedost in onze meest zwarte outfit, voor een concert waarvan ik me vooral het feedback, de overijverige rookmachine, de grote hoeveelheid blinkend leder en de excessieve rockposes herinner.
De muziek, die kende ik toen al van Lust Games, hun compilatie-mini-album, en van de roemruchte cover van Abba's Gimme Gimme Gimme (a man after midnight). In hun versie leek het nummer wel een halfbroertje van Jesus & Mary Chain, en had de 'man' uit de lyrics plots meer uitstaans met de 'man' waar the Velvet Underground ooit over zong, dan met de loverboy waar Agnetha op doelde. Later zou ik ook Nun Permanent kopen, de cd waarvoor Spider From Mars Mick Ronson aangezocht werd als producer. Het zou de zwanenzang van de groep worden.

De tvdw is samen met Gimme Gimme Gimme het bekendste (nu ja) nummer van de groep. Zanger Jonas Almqvist - waar je als facebooker trouwens vriendje mee kan worden, ik geef het maar mee - hekelt in de song het Amerikaanse cultuurimperialisme, en gebruikt hiervoor de rare tandem van John Mellencamp (nog een raar uitgesproken 'Cougar' in de tekst) en Barry Manilow. Geen kwaad woord overigens over Mellencamp en diens quasi-gelijknamige song Pink Houses, voeg ik er graag aan toe.

http://www.sendspace.com/file/mo5gn3

TVDW 08/03/2009 - The Hoodoo Gurus - Hallucination (1989)

Samen met Nico & Nico genoten van de weergaloze Theo Maassen: een fast-paced monoloog van ruim anderhalf uur waarin Barba Mama, voorvochtmensen, pa's eieren, over het tapijt schurkende homo's, de Man van Zes Miljoen en een heleboel poignante opmerkingen ondergebracht werden: respect! Maar Maassen is geen muziek (buiten de tune van DJ Shadow die na afloop door de boxen galmde), dus niet TVDW-fähig.

De nieuwe U2 dan misschien? Mijns inziens heeft U2 twee soorten platen: overgangsplaten en scharniermomenten. Bij die laatste reken ik The Joshua Tree, Achtung Baby en All that you can leave behind. Albums die niet enkel een nieuwe hoofdstuk waren in hun discografie, maar ook meteen een paragraaf opeisten in het grote boek De Geschiedenis van de Rock. De nieuwe is duidelijk een overgangsplaat.
Ik hoorde een echt gewéldige song, Moment of Surrender, waarin de groep het kruispunt tussen soul en gospel opzoekt. Ik hoorde twee erg sterke song naar het eind van de plaat, White as Snow en Cedars of Lebanon. Maar ik hoorde ook veel effectjes (om niet te zeggen gimmicks), veel productie en veel matige songs die in het verlengde liggen van die teleurstellende eerste single. Drie sterke momenten op elf, da's een slecht rapport. Ik las dat U2 met een vijftigtal songs de studio introk voor een laatste, finale selectie; ik vraag me af wat er dan in de vuilnisbak belandde. Nog een geluk dat Bono op deze plaat (nog steeds/meer dan ooit) een geweldige zanger blijkt, en ook als tekstschrijver met meerdere knappe lijntjes komt.

Neen, dan heb ik meer plezier beleefd aan het afstoffen van dat album dat de Australische Hoodoo Gurus eind jaren tachtig uitbrachten. Altijd een goed teken, als je een plaat na meer dan tien jaar nog eens bekijkt en je meteen bij het lezen van de songtitels opnieuw alle melodieën voor de geest kan halen. Wat een geweldige titel draagt dat album, trouwens. Magnum Cum Louder. Gedachtensprong naar het gezin: volgend schooljaar start mijn oudste dochter met het middelbaar, we zijn dit weekend naar de opendeurdag van een potentiële school geweest en bleven lang stilstaan bij de erg gedreven lerares Latijn. Mocht het inderdaad Latijn worden, begrijpt de dochter binnen afzienbare tijd die woordspeling. Latijn en rock, ze gaan wel degelijk samen.

Dat The Hoodoo Gurus voor rock staan, is een understatement. Er was een tijd dat ik me volledig onderdompelde in de gitaarrock, college-rock en garagerock. The Del Fuegos, Dream Syndicate, Beatfarmers, Rainmakers, Rave-Ups, Tragically Hip... alle brachten ze platen uit die ik nog steeds koester. Vanuit Australië sloten The Hoodoo Gurus aan bij dat groepje guitar slingers. Luister naar het heftige "Hallucination", en als bonus naar het meer poppy maar al even mooie "Another World" (gezegende met een geweldige break vanaf 1'25"). Van diezelfde, foutloze plaat. Magnum Cum Louder. Hoe komen ze er op...


http://www.sendspace.com/file/r01tr2

bonus:
http://www.sendspace.com/file/4rtj46

TVDW 08/07/2007 - Blue Öyster Cult - Me 262 (1974)

Weinig muziek beluisterd afgelopen week, buiten dan op het Cactusfestival gisteren. Daar een sterke Buffalo Tom gezien, die weliswaar net iets teveel trage nummers speelden om de spanning in de set te houden (+ een overbodige cover van the Rolling Stones - als ze dan toch wilden coveren, dat ze dan hun versie van That's Entertainment van the Jam bovenhaalden). Tom McRae kwam nadien met een romantische, naar festivalnormen erg stille set. Minder beklijvend dan zijn concert in Brussel paar maanden terug (zie tvdw van toen), maar toch nog beresterk. Gabriel Rios was de laatste die ik zag: een mooi uitgebalanceerd, vol geluid van de prima begeleidingsband. Rios' songs zijn vooral sterk als hij zijn eigenzinnige, speelse versie van Engelstalige pop brengt. Schakelt hij over op de latino/salsa toestanden, dan swingt het geheel wel een aardig stuk weg, maar sluipt er toch een wat kitscherig, vrijblijvender "Let's Get Loud"-gehalte in het concert.
De tvdw is heel andere koek. Af en toe is het fijn om de nieuwste hypes en releases te laten voor wat ze zijn, en twee of drie versnellingen (decennia) terug te schakelen. In plaats van reikhalzend naar de horizon turen voor wat komt, in de achteruitkijkspiegel kijken naar wat geweest is. Een groep die dertig jaar terug succes had nu plots tegen het licht houden, dat kan verhelderend zijn. Een tijd terug beluisterde ik zo enkele albums van Manfred Mann's Earth Band, en afgelopen week was het de buurt aan albums nrs. 2 en 3 uit het oeuvre van Blue öyster cult. Een groep die ik al die jaren enkel kende van twee nummers: het obligate Don't Fear the Reaper (vorig jaar nog gecoverd door... Heaven 17!) en Godzilla, een song die ik als zestienjarige geweldig vond maar die nu wel erg belachelijk klinkt.
De kennismaking met de twee BöC-albums was echter boeiend. Geen groep die haar tijd vooruit was, eerder eentje die wijdbeens midden in hun tijdsgewricht stonden, zo blijkt: bluesy hardrock met duidelijke invloeden van Cream, Deep Purple and the likes. Op het album Secret Treaties is Patti Smith een opvallende, prominent aanwezige gaste. En de producer is Sandy Pearlman, niet enkel - zo wil de muziekgeschiedenis - uitvinder van de term 'heavy metal music', maar tevens jaren nadien de producer van The Medicine Show, dat geweldige gitaaralbum van The Dream Syndicate. Nog wat trivia: het album waaruit de tvdw komt, bevat ook het nummer "Astronomy", later gecoverd door Metallica. En de plaat werd destijds zelfs door Melody Maker uitgeroepen tot "Top Rock Album of All Time" (!!). Tot slot wat weetjes rond de tvdw: Me262 staat voor een legendarisch type Messerschmitt uit de Tweede Wereldoorlog, beter bekend als "de Schwalbe". De song valt op door de lyrics, all German references naar Goering, Hitler, Westfalia en Junkers en geschreven vanuit het standpunt van de Duitsers ("must these Englishmen live so I might die"). En de laatste 30 seconden van het nummer zijn het best, met die stop-and-go's en die zware riffs. Enjoy - en zoals steeds: comments zijn welkom.


http://www.sendspace.com/file/px6l4e

TVDW 03/09/2006 - Green on Red - Hair of the Dog (1985)

Er stonden een aantal artiesten te dringen voor een TVDW - een radiohoofd met een lodderig oog en een bende in lederen broeken gehulde ijzeren maagden - maar ze zullen moeten wachten. Zondagavond 3 september was het immers feest voor de gitaarminnende muziekliefhebber in mij. Midden jaren tachtig doken wel meer van deze groepjes op, allen vechtend voor wat aandacht: Jason & the Scorchers, Tommy Conwell & the Young Rumblers, The Beatfarmers, The Rainmakers, The Hoodoo Gurus uit Australië, The Del Fuegos, The Dream Syndicate en - mijn favorieten - The Rave-Ups. Ook Green on Red hoorde hier bij. Na de split van de groep bleven de groepsleden platen uitbrengen. Die van Chuck Prophet bleken met voorsprong het best, al heeft Can O' Worms van Dan Stuart en ook de laatste van Chris Cacavas nog wel goeie momenten. Op de setlist van het reunië-concert in de N9 in Eeklo (tweede keer dat die club ons aangenaam wist te verrassen, na Freedy Johnston een paar jaar terug) was jammer genoeg geen plaats voor de albums "This Time Around" en "Scapegoats". Graag hadden we bijvoorbeeld "You couldn't get arrested" gehoord, but no such luck. Maar het sympathieke publiek - inclusief Shamrockske en P Leno - kreeg voldoende goodies in de plaats. Een erg zweterige, lekker vunzige jongens-onder-mekaar bedoening werd het, een 'rumble in the jungle' met centraal op het canvas de manische maniërismen van Dan Stuart en de gitaarsnokkende ingevingen van Chuck Prophet. "Hair of the Dog" zat ergens midden in de set en kreeg een garagerockerige, met haast puberaal enthousiasme gebrachte versie mee. Awesome, en de rit van ruim een uur meer dan waard.

http://www.sendspace.com/file/gpb8v4 (voor Green On Red)
http://www.sendspace.com/file/gs3t2a (voor Phoenix)
http://www.sendspace.com/file/w7y2j5 (voor The Pretenders)