TVDW 26/01/2014 - Etienne Daho - La Peau Dure (2013)

Wat blijft hij heerlijk consequent en consistent, die Daho. Zo'n mooi, homogeen geheel van albums, zonder noemenswaardige uitschuivers en steeds voorzien van klasse en subtiliteit. Niet te vergelijken met talrijke andere Franse artiesten: Daho kijkt regelmatig over het muurtje, met name richting Engeland. Het leverde hem al vroeg in zijn carrière samenwerkingen op met o.a. William Orbit en Saint Etienne en het zorgt voor een leuke kruisbestuiving  tussen Franse chanson - met clevere, aan Gainsbourg herinnerende woordspelletjes in de teksten - en pure popgevoeligheid, met strijkertjes, verzorgde arrangementen en een heerlijk 'volle' sound.

Zijn nieuwe plaat, het eind vorig jaar verschenen "Les Chansons de l'Innocence Retrouvée", is opnieuw vintage Daho. Ja, er duiken ook een paar gasten op met enige weerklank - Nile Rodgers, Debbie Harry, Au Revoir Simone, maar het is toch vooral, en eens temeer, Daho zelf die zijn stempel drukt. Zoals in de tvdw, de track die me bij de eerste twee beluisteringen nog het meest bij het nekvel greep. 

TVDW 08/09/2013 - Sister Sledge - Thinking of you (1979)

Kijk eens aan. Een tvdw voor Sister Sledge - altijd raar gevonden dat het niet als Sisters Sledge wordt geschreven, ze zijn toch met vier? - maar natuurlijk ook voor Nile Rodgers.

Rodgers en 'zijn' Chic speelden afgelopen donderdag ten dans in het Rivierenhof. Het werd een feestje zonder weerga, waarbij de man met de tot The Hitmaker gedoopte Stratocaster weliswaar slag om slinger in de verf zette dat hij en hij alleen de man was achter de hits van Chic, Sister Sledge, Diana Ross, Madonna, Duran Duran, INXS et j'en passe.

Zijn claim to fame mag dan al meer dan gerechtvaardigd zijn,  Rodgers deed door zo hard op eigen borst te kloppen, de waarheid ook wel wat geweld aan. Om maar "Original Sin" als voorbeeld te nemen: dat is en blijft vanzelfsprekend een volledig door INXS geschreven en ingespeeld nummer, waarbij Rodgers enkel (nou ja, enkel) de productie voor zijn rekening nam. Afgelopen donderdag bracht hij het alsof hij destijds bij dat nummer verantwoordelijk was voor tekst, muziek, videoclip, danspasjes én de koekjes in de studio. Neen, Rodgers liep niet bepaald gebukt onder teveel bescheidenheid.

Hoogtepunt in de met hits volgestouwde setlist? Ik telde er drie: Chic Cheer (dat weliswaar slechts in verkorte vorm werd gebracht), de lekker uitgesponnen intro van I'm Coming Out, en vooral dat mooie, tot heupwiegen aanzettende Thinking of you.

TVDW 21/04/2013 - Daft Punk - Get Lucky (2013)

Snel dan maar, want we moeten de wereld nog gaan redden en de Brand New Heavies staan in de steigers, in Leuven. In het licht van de eeuwigheid zal het nauwelijks meer zijn dan een kleine rimpel aan de wateroppervlakte, maar deze week bracht de komst van de nieuwe Daft Punk-single toch een aardschokje teweeg. Rotcommercieel, aalglad (volstrekt stekelloos, dixit my man Dela) en oh zo catchy - mede dankzij die slimme samenwerking met Nile Rodgers.

Over Daft Punk kan ik nog wel enkele epistels schrijven - over de invloed van Will Tura op een van de twee groepsleden, zoals blootgelegd in het Belpopboek van Jan Delvaux; over DJ's op trouwfeesten die One More Time opgooien en dan vergeten van song te switchen als dat lange middenstuk begint - een showstopper zonder weerga; etc etc. Maar zoals gezegd: de wereld moet dringend gered worden. En de aardappelen staan op het vuur.

TVDW 24/10/2010 - Roxy Music - Angel Eyes (original album version) (1979)

Wat moet het vermoeiend zijn om Bryan Ferry te heten. Zich voortdurend uitputtend om toch maar Goede Smaak te etaleren, constant paraderend wrapped up in designer clothes. Ik heb 'm nooit moeten hebben. De ergerlijke manier waarop hij op een podium staat: zijn slungelachtige, in maatpak gestoken lichaam over een microfoonstatief draperend, om met zijn kenmerkende sleepy eyed tronie wat sensueel bedoelde stembuigingen richting fotomodellen te sturen... Hij mag dan al met meer lekkere dieren het bed hebben gedeeld dan ik in mijn stoutste dromen, maar neen, Ferry is niet bepaald een rolmodel voor mij. In mijn schrift staat de man geboekstaafd als een zwakke doorslag van de betreurde Robert Palmer.

"Ja maar meester, moeten we zangers niet beoordelen op hun songs in plaats van op hun imago", zo hoor ik de overijverige randdebiel op de tweede rij (ja, jij daar) vragen. Toegegeven, Ferry heeft in zijn lange carrière wel menig aardig deuntje gebracht, al zit zijn solocarrière ook vol met bloedeloze esthetiek. De nieuwe cd "Olympia" gaat er ook aan ten onder: heel wat smaakvolle sfeertjes, heel weinig songs. Natuurlijk verdringt het Goed Volk zich om op die nieuwe plaat mee te spelen (Nile Rodgers! David Gilmour! Flea! Scissor Sisters!), maar dat is slechts window dressing. Strafste is nog dat Shameless, die wonderlijke song uit Groove Armada's "Black Light" (featuring Ferry op gastvocals) op "Olympia" herschapen is tot een flauwe, zoutloze versie. Aan deze nieuwe Ferry-plaat gaat overigens een moeizame voorgeschiedenis aan vooraf. Die heet "Alphaville", het is een van die nooit uitgebrachte spookplaten uit de rockgeschiedenis. Ferry nam het album in 1996 op samen met Dave Stewart, nu duiken een aantal tracks ervan (waaronder eerste single You Can Dance en het titelnummer) alsnog op. Recyclage van materiaal dat aanvankelijk als te zwak werd beschouwd?

Het leuke aan tegenvallend eigentijds solowerk is dat het je zin geeft om terug te grijpen naar ouder groepswerk. Niet naar "Flesh + Blood", mijn favoriete Roxy Music plaat (die al een tvdw opleverde in januari 2006), wel naar het daaraan voorafgaande album "Manifesto", waarop de originele versie van Angel Eyes prijkt. Een typische hap trashy euro-rock, die mijlenver afligt van de veel bekendere glossy disco-versie die enkele maanden later werd uitgebracht en uitgroeide tot een van Roxy's grootste hits. Ik hou van beide versies, dat ze zo uit elkaar liggen is een fascinerend staaltje van arrangement en productie.

TVDW 05/02/2007 - INXS - Guns in the sky (kick ass remix) (1987)

Nog steeds redelijk windstil qua nieuwe releases, laten we het daarom nog een favoriet uit de oude doos hebben. Toen Kick eind 1987 uitkwam, was het meteen de allereerste cd die ik zelf eigenhandig kocht. INXS was toen al een paar jaar lang een persoonlijke favoriet, ik ontdekte hen via The Swing (de new-waverige plaat waarop eerste halve hit "Original Sin" - produced by Nile Rodgers en met Daryl Hall op backing vox) en draaide daarna ook opvolger Listen Like Thieves (de hardste plaat uit hun cataloog) grijs. Kick was natuurlijk de grote doorbraak, en is nu lastig om terug te horen omwille van die vier volledig platgedraaide hitsingles erop. Het album blijft sowieso een mijlpaal in eighties-muziek, mede dankzij de productie van de fabelachtige Chris Thomas. Thomas werd ontgroend als studiohulpje op The White Album van the Beatles en was daarna verantwoordelijk voor een flinke brok rockgeschiedenis, als knoppendraaier bij o.a. John Cale, Roxy Music, Sex Pistols, Pretenders tot Pulp en U2 (al was de samenwerking voor "How to dismantle an atomic bomb" niet bepaald een succes en haalde U2 er nadien Lillywhite bij om tot het finale product te komen). Soit, INXS was in die jaren ook een concertfavoriet: ik herinner me niet enkel de doortocht in Werchter (één van mijn all time favoriete live ervaringen), maar eveneens fijne concerten in Nederland en in de Brielpoort. Aan dat laatste concert hield ik, thanks to my sideman Dela, trouwens een plectrum over van bassist Garry Beers. INXS begon nadien te verslappen, van de op Kick volgende periode blijft enkel Welcome to Wherever You Are overeind als album. Een interview met de mannen kreeg ik nooit, het dichtstbij kwam ik op een soort van persconferentie in Brussel, bij de lancering van de laatste INXS-met-Hutchence, Elegantly Wasted. De TVDW is een remix die niet op Kick stond, maar op de maxi van Devil Inside. Het moet een van mijn - hier komt dat adjectief weer - favoriete remixen zijn: een barokke Carl Orff-achtige intro, daarna, for something completely different, een drumritme dat wat dicht bij James Brown lag (en volledig anders dan de albumversie) en verderop in de song komen nog de gitaarriff van eerst Need You Tonight en dan What You Need voorbij. Tijdens mijn korte loopbaan als DJ in Leuven op de Politika-fuiven startte ik de avond steeds met deze song. Graag had ik er bijverteld dat het publiek meteen volledig uit zijn dak ging, maar dat was niet waar. In het begin van de avond stonden er enkel een handvol verdwaalde eerstejaars in de zaal, met een lauwe pint in de hand onwennig rondkijkend.

http://www.sendspace.com/file/2r9ksq

TVDW 21/08/2005 - Diana Ross - I'm coming out (original Chic-mix) (1980/2003)

Diana Ross leverde met haar plaat "Diana" een van de klassiekers af uit het disco-tijdperk. Een 'korte plaat' van amper acht nummers, maar wel eentje waarvan de helft uitgroeide tot wereldhits: "I'm coming out", "Upside Down", "My Old Piano" en "Tenderness". Dat "I'm coming out" jaren later zou omarmd worden door de gay community, kon ik in met eigen ogen vaststellen, een tweetal jaren terug, tijdens een concert van La Ross in de Elisabethzaal in Antwerpen. Zelden zo'n hoge concentratie nichten gezien. Intussen leed het nummer ook in de hiphop community een tweede leven, dankzij gladjanus annex tycoon Puff Daddy, en diens slimme sample in 'Mo' Money Mo' Problems" van Notorious B.I.G.
Voor La Ross betekende het full-album "Diana" een opmerkelijke koerswijziging. Dat het album een groot deel van zijn succes te danken had aan Chic, is genoegzaam bekend. Alle hitsingles dragen de gekende signatuur van Nile Rodgers en Bernard Edwards, en ook de rest van de Chic-equipe levert opmerkelijke bijdragen. Luister maar naar de geweldige openingsroffels van vaste Chic-drummmer Tony Thompson bij de intro van "I'm Coming Out" (later, op Chic's "You Are Beautiful" en op "Get It on" van The Power Station, herhaalde Thompson dat indrukwekkende geroffel nog eens).
Maar, en nu komt de ware reden van de TVDW-selectie, niets is wat het lijkt. Edwards en Rodgers mochten dan al de credits krijgen als songschrijvers en producers, Diana Ross zelf had tijdens de opnames hoogoplopende ruzies met de twee en besloot samen met haar vaste sound engineer, en met goedkeuring van Motown-platenbaas Berry Gordy, om de plaat ter elfder ure een nieuwe, afwijkende eindmix mee te geven. Het was die eindmix die uiteindelijk geperst werd en alle hitsingles opleverde. Pas in 2003 werd ook de originele Chic-mix van de plaat uitgebracht. Het ontdekken van de - subtiele en minder subtiele - verschillen tussen laten we zeggen de Motown-productie die zich intussen in ons collectief geheugen heeft genesteld, en de oorspronkelijke maar nooit eerder uitgebrachte Chic-productie is fijn voer voor muziekliefhebbers. Op "I'm Coming Out" dribbelt bijvoorbeeld een basloopje van Bernard Edwards in de intro en worden de schuivertjes met de blazerspartijen veel sneller naar boven geduwd. Ook de trombone-solo in het midden van de song (geleverd door Meco Monardo, de man die in de jaren zeventig redelijk onfrisse disco-versies maakte van onder andere het Star Wars Theme!) is uitgebreider. De 'alternate take' is niet meteen beter of slechter, maar wel anders - en goed voor een TVDW.