TVDW 13/07/2008 - Louis Jordan & His Tympany Five - Sure had a wonderful time (1946)

Weekje vol met jazz en rhythm & blues uit de oude doos. Donderdag samen met Bata naar Gent om er de meester, Herbie Hancock, aan het werk te zien. De setlist sprong wat tezeer van de hak op de tak. Van een Joni Mitchell cover over een overbodige, populistische versie van When Love Comes to Town tot instrumentale funkjazz - er zat te weinig samenhang in de set. Enkel op het eind ging het dak eraf, met Canteloupe Island en Chameleon. Doodjammer dat Herbie die laatste track speelde met - letterlijk - de blik gericht op zijn uurwerk. De instructies om de curfew van 1:00 AM niet te overschrijden, moeten erg dwingend zijn geweest. Toch blij dat ik de man eens live zag, samen met klasbakken als Vinnie Colaiuta (Sting! Zappa!) en bassist Dave Holland.

Voor de tvdw moeten we terug naar een ogenschijnlijk banaal winkeltje op de dijk van Middelkerke, met imitatiejuwelen, goedkope parfums, b-film dvd's en ultragoedkope compilatie-cd's. Maar wat vond ik een week geleden? 'BD Jazz', van de Franse uitgeverij Nocturne: een mooi verzorgde langwerpige doos in hard karton, met twee cd's van een jazz-artiest, in combinatie met een arty 'BD' over de artiest in kwestie. Prachtige uitgaves, ik nam meteen de long boxes mee van Jordan, van Gene Krupa (die van zijn "syncopated style", weet je wel) en van Lester Young (as namedropped op de eerste plaat van Gutterball!). Luisteren naar Louis Jordan op weg naar Herbie Hancock: a perfect match.
Dat Jordan hands down een van mijn favorieten is in het genre prille R&B, jump blues en swing jazz, moet wel te maken hebben met de platencollectie van mijn vader. Ik herinner me dat ik als ukkie de plaat van The Glenn Miller Orchestra fantastisch vond - dat legt een basis.
Jordan was dé grote man in de jaren veertig en vijftig, en de eerste grote zwarte ster uit Amerika, nog voor Ella Fitzgerald en Nat King Cole naam maakten. In die tijd stond hij bekend als "King of the Juke Boxes". Zijn platen hebben een uitbundige vrolijkheid: ze hebben een perfecte swing en drive (lijkt wel een golfartikel te worden) en Jordan zelf is fantastisch: een laconieke zanger, een schrijver van geinige teksten en een geweldige saxofonist all at once. Komt allemaal terug in de tvdw - nota bene de oudste tvdw van de collectie (de allereerste tvdw op deze blog, van Louis Prima, stamde uit 1956).

Jordan kreeg nooit de status van icoon, maar collega's schatten hem wel naar waarde: James Brown beweerde dat Jordan hem sterk had beïnvloed, en Joe Jackson eerde de man op het album Jumpin' Jive. En de Amerikaanse muziekpers plaatste hem in de geschiedenis van de R&B in de top vijf, naast James Brown, The Temptations, Aretha Franklin en Ray Charles.

http://www.sendspace.com/file/1lftzz

Als bonus ook het beroemde Caldonia (Boogie), waarin Jordan met zijn hilarische vocale uithalen bewijst meer dan één voorzet te geven aan Little Richard.

http://www.sendspace.com/file/fu0x5x

TVDW 25/02/2007 - Johnny Guitar Watson - It's a damn shame (1978)

Bij wet moet in Frankrijk ten minste 40 % en zelfs tot 60 % Franse producten “gedraaid” worden door de plaatselijke radiostations. De NVA had ooit het onzalige idee om dit principe te kopiëren naar Vlaanderen. Wie zoals ik net duizend kilometer heen en terug doorheen de Hexagone heeft gereden, weet meteen wat voor desastreuze gevolgen dit met zich brengt. Jongens toch, wat een triestige radio wordt er in Frankrijk toch gemaakt; geen deftig half uurtje muziek kunnen vinden tijdens die twee lange ritten. Maar toen ik eenmaal terug in België was, gisterenavond.... wat een verademing: een uur lang een special rond Motown, op het onovertroffen (en jawel, ook Franstalige) Classic 21. Dat niemand er ooit nog aan denkt om Wallonië bij Frankrijk te plakken alsjeblieft. De TVDW komt ook uit de zwarte hoek, maar haalde nooit de Motown-stal. Beetje een voetnoot in de zwarte muziek, die Johnny Guitar Watson, en dat is onterecht. De hipster uit Texas speelde als jonge kerel al mee met onder meer Little Richard, had een klein hitje met Gangster of Love (dat Steve Miller later meer bekendheid zou geven) en vond zichzelf helemaal aan het begin van de discodagen op een spectaculaire wijze heruit met zijn deep & dirty funky grooves. De tvdw werd uitgebracht in hetzelfde jaar als Watsons breakthrough hit "A Real Mother For Ya", en beschikt over dezelfde diepe bassynth, dat scherpe, geweldige gitaarspel en die karakteristieke, ultra coole vocal vooraan in de mix. Geen wonder dat Snoop Dogg en andere 'G's zovele jaren later, op zoek naar funky samplemateriaal, de cataloog van Watson plunderde. Deze man, die in 1996 stierf aan een hartaanval, was een original, zoveel moge duidelijk zijn. Geniet van deze retestrakke funky track, met een heerlijke dubbellopende vocal scat en gitaarsolo (beetje gelijk aan die van George Benson op diens versie van "On Broadway"), even voorbij de tweeminutengrens.

http://www.sendspace.com/file/rikk96