TVDW 15/04/2018 - Juliana Hatfield - Suspended in Time (2018)

Beetje haasje over tussen wat potentiële tvdw's, deze week. Psychedelic Furs maakten zeker kans, met name dan hun song Love My Way. Had alles te maken met de wonderlijke film "Call me by your name" die ik vorige week zag. Een film waarvan het verhaal, over eerste, onvergetelijke - en uiteindelijk ook onmogelijke - liefde, zich afspeelt in 1982. Vandaar duikt in de soundtrack iets op van FR David (jawel), iets van Flashdance, en dus ook dat ene nummer van de Furs. Mogelijkheid twee was iets van John Cale, waarvan ik afgelopen week voor het eerst twee vinylplaten bij de collectie kon voegen - het resultaat van een leuke uitwisseling met IG-vriendje Guy Kokken, een fotograaf met wie ik een grote, langlopende liefde voor all things Steve Wynn deel.

Dat Juliana Hatfield (tot mijn verbazing) gaat lopen met de tvdw, heeft alles te maken met haar opmerkelijke nieuwe plaat. Het is een tribute plaat waarin de indie-rocker uit Boston het oeuvre van Olivia Newton-John eert. Ik ben zelf niet de grootste Olivia-fan, al waren die enkele platen begin jaren tachtig (ja alweer die periode) natuurlijk onvermijdelijk. Dan heb ik het over Totally Hot, Physical en de Xanadu-soundtrack. Op dat moment schoof Olivia op van country zangeres into pop, een beetje een brave variant van let's say Sheena Easton. De tvdw komt trouwens uit Xanadu.

Juliana Hatfield zit vanzelfsprekend veel dichter bij Pixies Liz Phair Throwing Muses, dat soort scene, dan bij Olivia. Het mooiste aan de tribute plaat is dan ook dat ze de songs brengt zonder een spatje ironie, zonder dubbele bodem, zonder knipoog. Dat zou oh zo makkelijk zijn geweest. Maar neen, dit is een puur, eerlijk labour of love.

TVDW 11/05/2014 - Eno / Hyde - The Satellites (2014)

Deze week nog met aandacht geluisterd naar "More Songs About Buildings and Food". Misschien wel de meest spaarzame plaat uit de Talking Heads-cataloog, maar wel eentje die nog steeds fris klinkt; mede dankzij producer van dienst Brian Eno.

Eno's pure solowerk,  de ambientplaten waarmee hij in de jaren zeventig geschiedenis schreef, hebben me nooit echt weten te bekoren, maar als - haast letterlijk - klankbord bij anderen, levert hij natuurlijk prachtig werk. Ik denk maar aan de samenwerkingen met John Cale ("Wrong Way Up" blijft een geweldig album), David Byrne, U2, Roxy Music en Bowie.

Van nieuwe partner-in-crime Karl Hyde van Underworld had ik tot op heden niets in huis, maar mijn interesse was wel gewekt. Het resultaat van de kruisbestuiving tussen klankenkunstenaar Eno en big beats generator Hyde, "Someday World", doet me erg denken aan die "Wrong Way Up"-plaat. Dezelfde gelaagdheid, dezelfde soort van groove, dezelfde variant op wat we als high brow pop kunnen omschrijven. Boeiend, alleszins.

TVDW 27/11/2011 - The Pop Gun - The Game (1989)

Afkicken na alweer een geslaagde Detroit Breakdown Quiz, de achtste al. Met dit keer een volledig Belgische focus, dankzij de onnavolgbare research van Hans en Joris. Logisch dus dat na wekenlang een huis, computer en wagen vol Belpop te hebben, de tvdw naar een Belgische groep gaat. En waarom dan niet meteen naar The Pop Gun. Hun twee albums blijven pareltjes van leuke pop, met zowel in de zanglijn als in de arrangementen vaak net dat tikkeltje 'meer'. Ik herinner me ook nog een knap concert van de groep op Marktrock, in 1990, waar ze verrasten met covers van zowel John Cale (Dead or Alive) als Prefab Sprout (met The Golden Calf dan nog!).

Plus: I wanna make a picture of you when you come - dat was toch een tekstflard die recht uit de mond van Prince had kunnen komen, niet? Nu ik eraan denk: The game, de tvdw en een van de persoonlijke hoogtepunten uit de pakweg 200 audiofragmenten van onze DB-quiz, heeft een drumritme dat wel een uitgebeende versie lijkt van Housequake. Shut up, already, damn!

Benieuwd waar ze tegenwoordig mee bezig zijn? Op
http://thepopgun.wordpress.com/ vind je de demoversie van een nieuw (nu ja, relatief nieuw)nummer. En begot, het klinkt alweer niet slecht...

TVDW 06/02/2011 - Eric Matthews - Fried Out Broken Girl (1995)

De trouwe lezers van deze immens populaire blog - die ik allemaal bij naam ken, maar dat doet er nu even niet toe - weten dat ik nu en dan een zijpad durft te bewandelen om mijn kinderen in het verhaal te vertrekken. De pendulum mag ook eens naar de andere kant zwieren; naar een generatie hoger, in plaats van lager. Mijn vader speelde in zijn leven wel honderden deuntjes op piano (en soms ook op gitaar), maar zijn signature song moet toch wel de St. Louis Blues zijn. Het nummer - nota bene geschreven door W.C. Handy, de man die Marc Cohn bezingt in Walking in Memphis - heb ik tijdens mijn kindertijd, toen we een inktzwarte piano hadden staan in onze living, talloze keren horen spelen. Om de verjaardag van mijn vader, afgelopen week, te vieren, had mijn dochter Elien vier maanden in het grootste geheim staan zwoegen op de partituur van diezelfde St. Louis Blues. Mooi moment, toen ze er haar opa afgelopen weekend mee kon verrassen.

Skip naar de tvdw, horen we u al vol ongeduld roepen. Ook die kwam er langs een ommetje. Van vriendin Veerle kreeg ik onlangs de cd "Weg" van Jan Swerts. Een unieke cd, of alleszins eentje die grondig afwijkt van 99% van de muziek die ik in huis heb. Geen gitaar, geen drum, geen refrein - wel (en enkel) strijkers, blazers, piano en hier en daar een spaarzame bas, en een soft spoken stem die teksten als een mantra influistert. Op zoek naar muzikale aanknopingspunten kwam ik niet verder dan een symbiose tussen Philip Glass, John Cale en Eric Matthews. Van Matthews heb ik twee albums in huis - "It's heavy in here" (1995) en "The Lateness of the Hour" (1997) - die als ik me nog goed herinner allebei in mijn toenmalige eindejaarslijstjes belandden. De cd van Swerts eist meer dan terecht nog heel wat luisterbeurten voor ik er klaar mee ben - sowieso een goede zaak. Die van Matthews haalde ik de afgelopen dagen met veel plezier nog eens van onder het stof. Ze blijven even mooi.

Oh ja, toevallig is Eric Matthews ook de naam van een van de hoofdpersonages in de horrorprenten Saw, waarvan ik inmiddels drie volumes in huis heb. Maar dat is een volledig ander verhaal.

TVDW 20/09/2009 - David Gray - Nemesis (2009)

Best een interessant muziekweekje achter de rug. Voor het eerst sinds jaren nog eens ondergedompeld in Leffinge, meteen ook een primeur voor de oudste dochter in haar rol van festivalganger. Het stoffen bandje rond de pols (cool!) was haast belangrijker dan de muziek, maar 't is een begin. En toen Lady Linn haar grote hit speelde, met hartverwarmende respons van de tent, vond ze dat ook wel, euh, cool.

Ik zag ondertussen Amadou & Mariam (behoorlijk) en flarden van Dinosaur Jr (rockgeschiedenis allemaal goed en wel, maar 't was verduiveld lawaaierig en zingen kan die Mascis natuurlijk sowieso nog altijd niet), Admiral Freebee solo (ongelijke set maar met veel ballen gebracht) en Daan (nogal standaard set, met de frontman als zijn arrogante zelve). Voor Ray Lamontagne was ik wel een en al aandacht. Zijn concert leverde een bizarre ervaring op: op het podium een brok bezielde, soulvolle muziek - in de zaal een geroezemoes van jewelste waar ook Ray zich blijkbaar aan stoorde. "We schrappen de stillere nummers, want die vragen om een luisterend publiek", was de enige kattige opmerking van de man. Voor de rest geen communicatie met het publiek, en geen bis. Ik kon 'm wel volgen, het is niet de eerste keer dat Leffinge moeilijk om kan met dit soort muziek. De helft van het publiek komt nu eenmaal om gewoon bij te babbelen; als ze al enthousiast worden zal het eerder zijn bij Belgische artiesten die wat hits meehebben. Vorige edities gingen John Cale en Los Lobos ook al ten onder aan het zaallawaai. Los hiervan: degene waarvoor ik in eerste instantie kwam, leverde me de mooiste momenten van LL 2009 op. Elvis Perkins In Dearland was een groep met vier knappe multi-instrumentalisten die met behulp van sax, trombone, mellotron, upright bass, orgeltjes, mondharmonica, dwarsfluit en gitaren een bohémien soort folkrock brachten. Zoals op plaat, maar live met wat extra schwung gebracht.

Dat bovenstaande, net als de eerste luistersessie van de nieuwe Mika, zou overschaduwd zou worden door de release van David Gray, stond al bij voorbaat vast. Het was geleden van de aangekondigde comeback van Grace Jones dat ik nog zo uitkeek naar een nieuwe release. Voorganger Life in Slow Motion is dan ook een van mijn favoriete platen van de laatste vijf jaar. De nieuwe cd Draw The Line is van bij de eerste noten vintage Gray, al zijn er wel verschillen met die door mij zo geliefde voorganger. Is muziek = kleur? Dan zegt de kleur van de hoezen alles: Life in Slow Motion klonk even wijds, wit en gestileerd als de hoes liet vermoeden, terwijl de nieuwe cd dezelfde, eerder klassiek rustieke houtbruine klankkleur van de hoes brengt. Topnummer, met voorsprong, is de diepgravende tvdw - meteen een van de mooiste liedjes van het jaar.

http://www.sendspace.com/file/qqy8va

TVDW 05/02/2007 - INXS - Guns in the sky (kick ass remix) (1987)

Nog steeds redelijk windstil qua nieuwe releases, laten we het daarom nog een favoriet uit de oude doos hebben. Toen Kick eind 1987 uitkwam, was het meteen de allereerste cd die ik zelf eigenhandig kocht. INXS was toen al een paar jaar lang een persoonlijke favoriet, ik ontdekte hen via The Swing (de new-waverige plaat waarop eerste halve hit "Original Sin" - produced by Nile Rodgers en met Daryl Hall op backing vox) en draaide daarna ook opvolger Listen Like Thieves (de hardste plaat uit hun cataloog) grijs. Kick was natuurlijk de grote doorbraak, en is nu lastig om terug te horen omwille van die vier volledig platgedraaide hitsingles erop. Het album blijft sowieso een mijlpaal in eighties-muziek, mede dankzij de productie van de fabelachtige Chris Thomas. Thomas werd ontgroend als studiohulpje op The White Album van the Beatles en was daarna verantwoordelijk voor een flinke brok rockgeschiedenis, als knoppendraaier bij o.a. John Cale, Roxy Music, Sex Pistols, Pretenders tot Pulp en U2 (al was de samenwerking voor "How to dismantle an atomic bomb" niet bepaald een succes en haalde U2 er nadien Lillywhite bij om tot het finale product te komen). Soit, INXS was in die jaren ook een concertfavoriet: ik herinner me niet enkel de doortocht in Werchter (één van mijn all time favoriete live ervaringen), maar eveneens fijne concerten in Nederland en in de Brielpoort. Aan dat laatste concert hield ik, thanks to my sideman Dela, trouwens een plectrum over van bassist Garry Beers. INXS begon nadien te verslappen, van de op Kick volgende periode blijft enkel Welcome to Wherever You Are overeind als album. Een interview met de mannen kreeg ik nooit, het dichtstbij kwam ik op een soort van persconferentie in Brussel, bij de lancering van de laatste INXS-met-Hutchence, Elegantly Wasted. De TVDW is een remix die niet op Kick stond, maar op de maxi van Devil Inside. Het moet een van mijn - hier komt dat adjectief weer - favoriete remixen zijn: een barokke Carl Orff-achtige intro, daarna, for something completely different, een drumritme dat wat dicht bij James Brown lag (en volledig anders dan de albumversie) en verderop in de song komen nog de gitaarriff van eerst Need You Tonight en dan What You Need voorbij. Tijdens mijn korte loopbaan als DJ in Leuven op de Politika-fuiven startte ik de avond steeds met deze song. Graag had ik er bijverteld dat het publiek meteen volledig uit zijn dak ging, maar dat was niet waar. In het begin van de avond stonden er enkel een handvol verdwaalde eerstejaars in de zaal, met een lauwe pint in de hand onwennig rondkijkend.

http://www.sendspace.com/file/2r9ksq

TVDW 24/12/2006 - Phil Lynott - Old Town (1982)

De Ierse band Thin Lizzy scoorde in haar carrière slechts een handvol echte hits, het was vooral de legende die na de dood van flamboyante frontman Phil Lynott in omvang toenam. Tot vandaag de dag blijven vele groepen uit het hardere rockgenre schatplichtig aan de Thin Lizzy-sound. Die sound, dat is op dubbel solerend gitaarwerk gestoelde rock; een techniek die ook The Allman Brothers en Wishbone Ash onder de knie hadden. Later zouden met name Iron Maiden en Metallica er wereldwijd mee doorbreken.
Thin Lizzy was een vat vol tegenstrijdigheden. Eerste voorbeeld was de persoon van Lynott: een bastaardzoon uit Engeland die naar Ierland verkastte. Een boomlange zwarte bassist met de looks van Hendrix, die opgroeide bij zijn grootouders in Dublin. Als tekstschrijver was hij een macho die ongegeneerd stoeide met beelden uit het Amerika van cowboys en westerns, maar hij kon net zozeer iets gevoeligs over tienerzwangerschappen of zijn liefde voor Ierland neerpennen. Muzikaal had hij zowel een boon voor spijkerharde bluesrock als voor romantische Keltische ballades à la Van Morrison. De ironie wil trouwens dat Lizzy’s bekendste hit, Whiskey In the Jar, net een van de weinige covers uit hun repertoire was. En net toen de zogenaamde New Wave of British Metal in de eerste helft van de jaren tachtig de wereld veroverde, lag de groep op apegapen. Zo blijft Thin Lizzy, ook na die fatale overdosis van Lynott in 1986, een misbegrepen stuk rockgeschiedenis. Niet vergeten dat Lynott in de voor hem ‘moeilijke’ jaren tachtig, waarin zijn groep een stuurloos schip werd, wel nog even een van de grootste vergeten parels uit dat decennium schreef: de perfecte popsong Old Town - een song die de afgelopen dagen al een tiental keren op erg hoog volume door onze boxen schalde, tot groot jolijt van de driftig rondspringende kinderen. Samen met Dead or alive van John Cale en Tears Run Rings van Marc Almond is Old Town nota bene ons favoriete liedje met een trompet in. Enjoy!

http://www.sendspace.com/file/gy43e6