TVDW 29/12/2019 - The Meters - Africa (1974)

Hoe sommige volkomen triviale momenten je bij blijven. Ik herinner me nog het moment dat ik "Freaky Styley" van de Red Hot Chili Peppers voor het eerst zag ik liggen, bij de ontleendienst van de Heusdense bibliotheek. Geïntrigeerd door de hoes nam ik de plaat naar huis om er een mix van hiphop, spijkerharde funk en grappige onzin (Yertle The Turtle!) te ontdekken. Iets wat met niets te vergelijken viel. Datzelfde jaar zag ik de groep ook optreden, op tv weliswaar, op het Duitse Rockpalast. Wat een wilde show brachten ze (ook te vinden op YouTube - tik bijvoorbeeld Jungle Man Loreley 1985 in, en kijk hoe jong ze er allemaal uitzien). In de bissen kwam George Clinton mee jammen; Clinton die aangezocht als producer voor "Freaky Styley", nadat Kiedis' eerste keuze, Malcolm McLaren, het hazenpad had gekozen.

Het was fijn om te zien hoe de Chili Peppers in de daaropvolgende jaren, die zowat samenvielen met mijn universiteitsjaren, een hoge vlucht namen. Eerst met opvolger "The Uplift Mofo Party Plan", de plaat die de band ook naar de AB bracht. Ook dat optreden, 17 februari 1988, herinner ik me nog goed (al wist ik niet meer dat ze, zoals setlist.fm me leert, Back in Black van AC/DC én Heartbreaker van Led Zeppelin én Anarchy in the UK van de Sex Pistols coverden). Amper vier maanden later, na het beëindigen van de tour, stierf gitarist Hillel Slovak aan een overdosis.

Op "Mother's Milk", dat een jaar later uitkwam, verwerkten de RHCP's de dood van Slovak in de single Knock me Down. Het werd een gigantische hit... in onze faculteitscafé Politika. Ik had in dat jaar het plan opgevat om een Top 100 te laten samenstellen door de medestudenten en herinner me nog dat naast de usual suspects (The Cure, Pixies, The Doors, Smashing Pumpkins) ook Knock Me Down stond te blinken, zelfs in de top 10.

De rest van het RHCP-verhaal is bekend. In 1991 volgde eindelijk de grote doorbraak, met het door Rick Rubin geproducete "BloodSugarSexMagik", acht jaar later gevolgd door die tweede uppercut, "Californication." Dit jaar bracht bassist Flea zijn autobiografie uit, waarin hij met veel liefde praat over zijn eerste jaren in de band, aan de zijde van bloedbroeder Hillel Slovak. Ik moest er aan terugdenken toen ik deze week Spotify op shuffle mode zette en Africa van The Meters voorbijkwam, de song die de Peppers op onnavolgbare manier coverden, zeg maar interpreteerden, op "Freaky Styley". Ze herdoopten de song, op aanraden van producer Clinton, tot Hollywood, maar lieten de funky ruggengraat van intact. En The Meters zelf? Wel, het viertal uit New Orleans is intussen genoegzaam bekend als een van de grondleggers van de funk. Triviaal weetje: Sissy Strut, vermoedelijk hun bekendste nummer, was de eerste song die Nile Rodgers en Bernard Edwards ooit samen speelden, enkele jaren voor ze Chic oprichtten.

TVDW 03/07/2016 - Red Hot Chili Peppers - Dreams of a Samurai (2016)

Het was mooi geweest. We zitten aan tvdw 600 en net in die week heb ik een afspraak met de rockgeschiedenis. Paul McCartney op Werchter, dichter bij de Beatles kom ik niet meer. Neen, de Beatles vonden de popmuziek niet uit, maar ze waren alleszins een directe of indirecte invloed op (erg grofweg geschat, natuurlijk) de helft van mijn zeshonderd tvdw-songs. Dus ja, die tvdw nr. 600 ging naar Macca, dat stond haast vast.

Maar eerlijk: het concert was goed, maar niet memorabel. Ik ergerde me blauw aan het oordeel van sommige rockrecensenten achteraf, die hun Goed Verhaal ("Legende speelt Werchter plat") al op voorhand in de steigers hadden gezet. Ja, voor een 74-jarige kwam Sir Paul nog érg kwiek voor de dag - ik voelde me met mijn pijnlijke rug na een avondje Werchter minstens even oud als de man - maar aan zijn setlist schortte toch het een en het ander. Vooral met de selectie uit de Wings-cataloog tackelde McCartney zichzelf, tot drie keer toe zelfs. Letting Go is niet bepaald een topnummer van Wings en ook het zware Nineteen Hundred and Eighty-Five bracht weinig lachende gezichten op de wei. En dan moest het eerste bisnummer nog komen: Hi-Hi-Hi, nog zo'n belegen seventiesnummer van Wings dat iedereen intussen al vergeten was (en dat live zelfs onfrisse herinneringen opriep aan Slade). Gelukkig nog dat Let me roll it en Band on the Run wél in de setlist zaten. Jet was dan weer een opmerkelijke afwezige.

Nog opmerkingen over die setlist? Eigenlijk wel, ja. Maybe Amazed klonk bijvoorbeeld pijnlijk krampachtig. En zelfs de graai in de Beatles-trommel was bijwijlen ongelukkig. Birthday, tweede greep uit "The White Album" klonk lekker snedig, maar kon als tweede bis maar op een matige respons rekenen. En zelfs dat trio uit kant B van Abbey Road (Golden Slumbers, Carry That Weight en The End) waarmee McCartney zijn concert afsloot: ik snap de symboliek, ook die allerlaatste, beroemde zin uit The End waarmee de man dan afscheid wou nemen ("and in the end, the love you take... enfin, je kent het wel), maar het zorgde wel voor een zwaar, bombastisch einde. Definitely not a crowd pleaser.

Straffe momenten, waren die er ook? Tja, Blackbird was vanzelfsprekend mooi - maar enige vorm van intimiteit werd al snel onderuitgehaald door de van links overgewaaide beats van Years & Years, die in de tent verderop speelden. En het was mooi om te zien hoe de bekendere Beatlesnummers overal lachende gezichten oogsten - zelfs bij het jonge volkje. Macca's eerbetoon aan George Harrison, Something, was al bij al nog het beste moment van de avond.

Erg blij dat ik de man (en bij uitbreiding de Beatles) van mijn bucket list kan schrappen, maar geen tvdw. Nu we toch aan het leuteren zijn: Macca heeft trouwens al twee tvdw's op zak (met At the Mercy en Figure of Eight), Lennon ook (met Stand by Me en Whatever gets you through the night). Oh ja, en bijna vergeten, maar wat nà McCartney kwam, was eigenlijk minstens even goed. De set van Disclosure stak knap in elkaar, met een stuwend When A Fire Starts to Burn als hoogtepunt.

Bovenstaand omstandig geargumenteer maakt dat dit de langste post van deze blog wordt. Maar dat mag wel, na 600 nummers. En hey, ik moet nog overschakelen naar RHCP, die dan wél met de tvdw gaan lopen. Niet dat de nieuwe plaat "The Getaway" zo memorabel is. Het goede nieuws: het is een lichtvoetig popalbum, voorzien van een transparante productie van Danger Mouse. Het minder goede nieuws: de plaat is als een suikerspin. Het ziet er aantrekkelijk en zoet uit, maar het is voornamelijk lucht. Klinghoffer weet net als voorganger Frusciante gitaarriedeltjes te verzinnen die als vuurvliegjes rond de songs dwarrelen, maar die songs zelf? Driekwart kan zo in een zoutloze mix met ik-zeg-maar-wat iets van Elton John (hier trouwens te gast) en Right Said Fred. Te horen terwijl je bij de lokale slager staat te wachten op je worsten.

Ik weet het, ik ben wat te hard. Natuurlijk hoeven de Peppers niet tot in den treure met een sok over hun snikkel rappen over Me & My Friends, Party on your Pussy of Subway to Venus. Ze mogen oud worden. En kiezen voor een popcarrière, daar is niets mis mee. Maar wat peper kon toch geen kwaad, al was het maar om hun DNA niet te verloochenen. Enige moment op die nieuwe plaat dat er echt peper te bespeuren valt (ja, NU zijn we er eindelijk!) is bij de slotsong. Niet dat het een gepeperd funknummer is, verre van, maar het is de enige echt avontuurlijke bocht die de Peppers insturen. Dreams of a Samurai neigt zelfs wat naar jazz en progrock.

Over laatstgenoemde muziekgenre gesproken: ik zag Kiedis op Canvas tijdens een kort interview voor het optreden in Werchter zeggen dat zijn vroegste muzikale herinnering tweevoudig was. Neil Youngs Heart of Gold, oké, maar ook Roundabout van Yes. Nou!

TVDW 10/04/2016 - Macklemore & Ryan Lewis - St. Ides (2016)

Bass in da house! Donderdag samen met my man Dela concertje van Marcus Miller bezocht. Fijne avond, met een erg muzikaal concert dat perfect op het kruispunt tussen jazz en funk lag en met ondermeer versies van Miles Davis' Jean-Pierre en The Temptations' Papa was a rolling stone als straffe momenten. Hoogtepunt was een uitgesponnen versie van Gorée, een nummer over slavenhandel in Afrika, door Miller zelf uitvoerig ingeleid.

Dag nadien nog meer aandacht voor funky bass, toen ik "Mother's Milk" nog eens beluisterde - samen met "Freaky Styley" en "Californication" vermoedelijk mijn favoriete plaat van de Red Hot Chilli Peppers.

Maar de tvdw gaat toch maar lekker naar Seattle, en naar de plaat die ik afgelopen week het meest beluisterde. Het langverwachte "This unruly mess I've made" is een taaie brok voor wie warmgemaakt werd door Downtown (die single die haast zo geweldig in elkaar stak als Ronsons Uptown Funk). Het full-album bevat met Dance Off en het erg naar GangStarr refererende Buckshot nog wel enkele party anthems, maar Macklemore bewijst toch vooral ook meer te zijn dan een hitparadesnoepje. De man heeft echt wel wat te vertellen, getuige lange, evocatieve tracks als Light Tunnels, Kevin en White Privilige II. De beste song van het album (en vandaar tvdw, natuurlijk) is het voorzichtig ingekleurde St. Ides. Een beetje een hiphop versie van Springsteens My Hometown (trouwens ook een tvdw, ooit); een terugblik op de geboorteplaats van weleer en alles wat daaraan vasthangt. Bij Macklemore is dat dan alcoholverslaving (St. Ides is het merk van een drankje). Erg mooi, hoe de man zijn understated raps neerlegt over een spaarzaam gitaarlickje.

TVDW 06/05/2012 - Beastie Boys - She's Crafty (1986)

Toen vrijdagavond, op weg naar de kust om mijn oudste dochter naar een Chiro-weekendje te brengen, het nieuws kwam dat MCA gestorven was, konden alle potentiële tvdw'ers meteen hun boeltje pakken. Fuck, MCA was nauwelijks enkele jaren ouder dan mij - Magere Hein komt wel angstvallig dichtbij gekropen... Samen met de Red Hot Chili Peppers boetseerden de Beastie Boys hun eigen, blanke versie van hiphop. De eerste deden het met een injectie funk, de tweede met een brallerige, studentikoze en erg plezierige punky attitude (... en een opvallende in-your-face productie van Rick Rubin). No Sleep Til Brooklyn of Hey Ladies op een party? Geen snellere manier om me op de dansvloer te krijgen.

Ik zag de Beastie Boys twee keer live, twee keer op Pukkelpop. De eerste keer, in 1992, hadden ze zelfs instrumenten bij - met MCA op bas - en speelden ze Public Enemy (die dezelfde dag ook optraden) helemaal van het podium. Amper negen groepen stonden toen op Pukkelpop geprogrammeerd... De tweede keer was in 1998, ten tijde van Intergalactic, toen ze headliner waren samen met Green Day en een three mics and a turntable show brachten.

MCA is de man die op Fight for your right de fijne zinsnede "now your mom threw away your best porno mag" snauwde, de man die de lekkere baslijn op Sabotage inspeelde (én de video regisseerde). Als tvdw een track uit "Licensed to Ill", de plaat die eerst "Don't be a faggot" zou heten, het album dat samples van Creedence Clearwater Revival en AC/DC mengde met live ingespeelde gitaarpartijen (door de gitarist van Slayer). Classic stuff. Her name is Lucy but they all call her loose. RIP MCA.

TVDW 19/02/2012 - College feat. Electric Youth - A real hero (2011)

Aan boord van een saaie gezinswagen met amper 100 paarden onder de motorkap braafjes de Autoroute du Soleil afrijden, 't is wat anders dan met een tot 300 pk opgedreven Amerikaanse muscle car door de grootstad te racen. Maar de soundtrack erbij was hetzelfde.

In de nachtelijke rit richting skioord plugde ik de soundtrack van "Drive" in. Prima prent, en prima soundtrack ook, vol met gladde, gestileerde electro. Research nadien leerde me tot mijn verbazing dat componist van dienst, Cliff Martinez, ooit nog drummer was bij de Red Hot Chili Peppers. Meer nog: hij is te horen op mijn favoriete RHCP plaat, Freaky Styley! Meteen nadien werd Martinez echter vervangen door Jack Irons, het was dan ook die laatste die ik in de AB aan het werk zag - rond 1987 moet dat geweest zijn. Irons werd op zijn beurt vervangen door Chad Smith, maar dat is weer een ander verhaal.

De Drive OST bevat ook een handvol songs, die dezelfde eighties-electro vibe kennen. De tvdw lijkt wel iets dat Giorgio Moroder schreef, tussen de soundtracks van pakweg Cat People (1982) en Never Ending Story (1984) door. En voor wie het interesseert: College is een eenmansgroepje van Fransman David Grellier.

TVDW 22/01/2012 - Chickenfoot - Different Devil (2011)

Het klopt niet. Chickenfoot 2 - Van Halen 0, dus ook: Sammy Hagar 2 - David Lee Roth 0. En dat terwijl ik, zoals vorige week al gezegd, veel meer heb met Van Halen mach 1 (dus met DLR), dan met Hagar en VH mach 2. Maar de strijd om tvdw's is natuurlijk verre van logisch. Feit is dat ik erg veel plezier beleef aan de nieuwe, tweede plaat van Chickenfoot. Satriani's soloplaten mogen dan al oeverloos vingergepinkel bevatten, hier levert hij stevige riffs en geïnspireerde solo's. En Chad Smith ruilt de funky drumpatronen van de Red Hot Chili Peppers voor hard hitting shuffles. 't Geheel spat gewoon lekker uit de boxen, erg plezierig om bijvoorbeeld bij te sporten. Beste track is de tvdw, een knap gestructureerde midtempo AOR met een stevige vocal van Hagar, heerlijke shouts in het refrein en aan het eind een fijne akkoordenopvolging van Satriani.

TVDW 12/07/2009 - Chickenfoot - Soap on a rope (2009)

Fijn om terug eens op Cactus te geraken. Voor Michael Franti waren onze verwachtingen eerlijk gezegd niet al te hoog gespannen. Zijn beste platen liggen al een hele tijd achter ons, en omdat el sympatico nu eenmaal geregeld te gast is in België, vreesden we voor wat gewenning. Maar de cynicus in ons werd terechtgewezen: Franti startte in een rotvaart en overspoelde het gewillige publiek al snel met een portie good vibes. Na vijf minuten gooide hij zelfs Billie Jean, inclusief blootvloets uitgevoerde moonwalk, in de set. En Franti was zo slim om enkele klassiekers uit de kast te halen, om het publiek helemaal voor zich te winnen. Zo kreeg Pass the Dutchie van Musical Youth een beurt, al was herbsman Franti zo eerlijk om de oorspronkelijke Jamaicaanse tekst – Pass the coochie (‘geef de joint eens door’) – te zingen. Even later plaatste hij zich in met gitaar in de frontstage ruimte om Tainted Love in te zetten. Spearhead = feestje. Ook Tracy Chapman was slim, door in de setlist regelmatig terug te grijpen naar die songs van die geweldige debuutplaat (21 jaar oud alweer!!), die iedereen wilde horen. Fast Car en Talkin’ bout a revolution zijn echte klassiekers en zelfs als ze braafjes volgens het boekje worden gebracht, levert dat mooie momenten op.

Goed voor een tvdw, dan? Welnee. Tracy had er al eentje te pakken
zie hier:
http://koop05.blogspot.com/2009/01/tvdw-05012009-tracy-chapman-smoke-and.html
(- neen, ik kan zo geen shortcut / hyperlinkachtig ding maken)

Plus: eigenlijk waren er twee recente cd's die me afgelopen week meer plezier bezorgden. De nieuwe van Baaba Maal heeft enkele heerlijke tracks. En dan is er Chickenfoot, de samenwerking tussen gitaargrootheid Joe Satriani, brulboei Sammy Hagar en bassist Michael Anthony (beide met een verleden in Van Halen) en drummer Chad Smith (zie Red Hot Chili Peppers). Van Satriani heb ik zijn laatste soloplaat in huis: niet-naar-te-luisteren, zo'n notenneukerij. Maar bij Chickenfoot komt hij verrassend functioneel voor de dag, met tal van vette, old school hardrock riffs. En zelfs Hagar (ik zit natuurlijk meer in het kamp van DL Roth) maakt een meer dan behoorlijke indruk. Beste track is de tvdw 'Soap on a rope', met een middenstuk waarin Satriani een Tom Morello'ke doet. Geweldig.

http://www.sendspace.com/file/k9rgxa

TVDW 06/08/2006 - Van Hunt - If I take you home (2006)

Belofte maakt schuld. Ik heb gisteren meegedaan aan de Dodentocht voor fietsers en nam mezelf voor om, just for fun, de iPod op shuffle mode te zetten tijdens de laatste dertig kilometer en de artiest die aan de finish opdook, met een TVDW te bedenken. Onderweg plukte de iPod onder meer Nena, Scritti Politti, Paul Simon, Malcolm McLaren en Paul McCartney uit de collectie, maar net voor het overschrijden van de eindmeet - spannend! - wrong Van Hunt zich in de shuffle. Op Pinkstermaandag van vorig jaar zag ik de man een erg aardige showcase weggeven in de Rotonde van de Botanique, maar de grote Europese doorbraak wist hij toen niet te forceren (ondanks lofbetuigingen van o.a. U2 en Joss Stone). Zijn debuutplaat, waaraan o.a. Wendy & Lisa en enkele Chili Peppers meewerkten, was een heerlijke 'zwarte' plaat, een arsenaal aan referenties naar grote artiesten uit de soul, R&B en funk, maar toch met een homogene 'vibe'. Een erg naar seventies ruikende plaat ook. "Ik vrees dat de platen die me het meest inspireerden, niet uit het laatste decennium komen, neen", zei Van Hunt me toen hierover. "Welke zou ik kunnen noemen? There's a riot going on van Sly & the Family Stone, Everybody knows this is nowhere van Neil Young en iets van Muddy Waters uit zijn Chess-periode." Inmiddels is cd nummer twee uit, "On the Jungle Floor", die wat grilliger is en meer diversiteit uitstraalt. Opvallend zijn onder meer de Stooges-cover "No sense of crime", een passionele ballad samen met Nikka Costa, en het sleazy, funky openingsnummer "If I take you home", waarin Van Hunt een meisjeskoor "Will you respect me in the morning?" en "Will you write my name in a song" laat kirren, om telkens sarcastisch met "yeah, yeah" te antwoorden. Genoeg voor een TVDW!

http://www.sendspace.com/file/gjy9o9

TVDW 10/07/2005 - Joshua Redman - Can't dance (1996)

We blijven deze week nog even in de hoek van de funky jazz, en wel omdat ik al twee weken lang mijn cd's die in die categorie vallen aan het doornemen ben, met het oog op het samenstellen van een compilatie-cd. Onmogelijk natuurlijk, om een erg brede verzameling als 'funky jazz' te bundelen in amper 80 minuten, maar deze artiesten haalden uiteindelijk 'the cut': Thelonius Monk, Herbie Hancock, John Scofield, Voodoo Dogs, Lou Donaldson, Daryl Stuermer, Medeski Martin & Wood, Buckshot LeFonque, Quincy Jones, Billy Cobham, Horace Silver en Jaco Pastorius (inderdaad, ik weet het: u kan met gemak 100 namen opnoemen die OOK moesten opgenomen worden). Wie onder geen beding mocht ontbreken, was Joshua Redman en diens album "Freedom In the Groove" uit 1996. Ik heb drie albums thuis van Redman, maar dit is mijn favoriet. Meer nog: ook al ben ik inzake jazz een absolute beginner, moet dit zelfs mijn favoriete jazz-album ever zijn: erg coole jazz, transparant en onopdringerig, maar wel telkens met een funky ondertoon - courtesy of alt-saxofonist Redman en zijn heldere, speelse stijl. Dat Redman wel meer affectie heeft met de funk- en popwereld, blijkt verder uit een cd als "Timeless Tales" (waarop hij o.a. songs van the Beatles en Prince tackelt) alsook uit zijn meest recente release "Momentum"; net uit en met gastoptredens van Flea (RHCP), Me'Shell Ndegeocello en ?uestlove (The Roots). Maar op "Freedom in the Groove", en op de geselecteerde TVDW die de cd afsluit, serveert hij de jazz nog puur, in quartetvorm en zonder gimmicks.