TVDW 12/08/2018 - The Pretenders - My City Was Gone (1984)

Wat was ze eenvoudigweg geweldig, die Chrissie Hynde, op de Lokerse Feesten afgelopen dinsdag. Met een "je solt niet met me" attitude, een nog steeds erg straffe stem, en een heleboel sterke songs in de achterzak van haar strakke jeans. Een opvallend weinig crowdpleasende set, ook, alsof ze duidelijk wou maken niet klakkeloos te cateren naar de noden van de nostalgici. Ze liet minstens vijf hits in de kast (waaronder jammer genoeg ook Talk of the Town) en bracht achteraan in de set nog het obscure maar fijn op een Diddley-beat voortstuiterende Cuban Slide. Persoonlijk was ik erg blij dat ook Private Life opdook in de set - al gaf Chrissie meesmuilend aan het begin mee dat Grace Jones de definitieve versie van dat nummer opnam.

De tvdw komt uit "Learning to Crawl", de Moeilijke Derde plaat van de groep. Dubbel zo moeilijk omdat de originele bassist en gitarist van de groep intussen overleden waren aan een overdosis. Onder meer Tony Butler van Big Country kwam ter vervanging inspringen - hij is verantwoordelijk voor de geweldige baslijn die heel de tvdw draagt. Het soort van lijntje dat ik mezelf het eerst zou zien aanleren, mocht ik kunnen bassen.

TVDW 20/11/2016 - The Pretenders - Never be together (2016)

Hét muzikale hoogtepunt van de voorbije week zat helemaal achteraan in de Radio 1 Sessie van Het Zesde Metaal, toen de groep samen met de zanger van The Van Jets een nummer van Gorki koppelde aan Where is My Mind van the Pixies. Machtig mooi vond ik dat. Maar het was een eenmalig live-moment, misschien wel terug te vinden op youtube en de site van Radio 1 maar niet geschikt om als tvdw aan te bieden.

Dan maar terugvallen op een ouwe favoriet met een nieuwe plaat. Chrissie Hynde nam voor het nieuwe album "Alone" een van de twee pipo's van The Black Keys onder de arm (zie ook op de foto), wat vooral productioneel voor een sterke plaat zorgt. Er sluipt een morsige, donkerbruine retro-feel in vele van de songs. In combinatie met Hynde's nog steeds sterke, erg herkenbare stem werkt die formule wel. Naast Hynde maakt trouwens ook drummer Martin Chambers nog steeds deel uit van de groep - de rest zijn huurlingen. 't Zou wel fijn zijn mochten ze hun huidige Amerikaanse tournee (samen met Stevie Nicks) verlengen richting Europa. Stevie mag dan voor mijn part zelfs thuisblijven.

TVDW 08/02/2015 - Earth Wind & Fire - Freedom of Choice (1983)

Het had alle kanten kunnen uitgaan voor this week's tvdw. De kanshebbers kwamen haast allemaal uit vinylhoek - eens te meer. Met uitzondering van Daffodils, die spannende, rare, funky track die Mark Ronson samen met die kwiebus van Tame Impala maakte. Verder echter: heel wat lekker vinyl dat op de draaitafel belandde. Vaak voor het eerst trouwens: "Listen Like Thieves" bijvoorbeeld, die knoert van een plaat die INXS maakte, net voor "Kick". Nu pas in mijn bezit, gekocht voor een prikje. Idem voor dat naamloze debuut van de Pretenders - wat een plaat is me dat toch, nog steeds, na al die jaren. Maar zowel Pretenders als INXS hadden al wel wat tvdw's gescoord. Verder graven dan? Nina Hagen belandde voor het eerst op mijn Rega Planar 2 - héftig spul! Of, aan de andere kant van het spectrum, die mooie haardvuurliedjes van Gordon Lightfoot: ook erg de moeite.

Ik sla nog wat kanshebbers over, om te komen tot mijn geliefde EWF. Ook "Powerlight", dat machtige album van de groep, wist ik na al die jaren eindelijk op vinyl binnen te halen. Ik kende de plaat nog altijd van buiten - van destijds op een cassette te hebben grijsgedraaid. Een topplaat, gesierd door het artwork van Shusei Nagaoka (zie ook ELO's "Out of the Blue") en met EWF's kenmerkende hybride tussen funk, disco en soul, breed uitgesmeerd over elke track. Het blijkt overigens amper de tweede tvdw te zijn voor EWF, en de eerste dateert al van augustus 2005 (!), dus het mocht nog wel eens.

TVDW 30/09/2012 - Aimee Mann - Labrador (2012)

Popmuziek - en met name de liefde ervoor - heeft weinig uitstaans met consequent zijn. Sommige artiesten vervloeken we omdat ze steevast hetzelfde trucje blijven herhalen, plaat na plaat, in plaats van avontuurlijkere oorden op te zoeken en zich aan gewaagde kruisbestuivingen te, euh, wagen. Van andere artiesten smeken we haast dat ze dicht bij hun vertrouwde leest blijven, dat ze ons blijven verwennen met hun, ons zo vertrouwd in de oren klinkende aanpak.

Aimee Mann zit in de laatste categorie, en godzijdank serveert ze ook op haar nieuwe album Charmer die melodieuze, licht ironiserende pop noir die we van haar kennen. En die haar enkele jaren terug al een eerste tvdw opleverde trouwens. Wat we toen schreven, geldt nog steeds: Mann is als een kruising tussen Joni Mitchell in haar meest popvriendelijke gedaante (think How do you stop) en de meest bezadigde versie van Chrissie Hynde (ten tijde van pakweg Human).

TVDW 05/02/2007 - INXS - Guns in the sky (kick ass remix) (1987)

Nog steeds redelijk windstil qua nieuwe releases, laten we het daarom nog een favoriet uit de oude doos hebben. Toen Kick eind 1987 uitkwam, was het meteen de allereerste cd die ik zelf eigenhandig kocht. INXS was toen al een paar jaar lang een persoonlijke favoriet, ik ontdekte hen via The Swing (de new-waverige plaat waarop eerste halve hit "Original Sin" - produced by Nile Rodgers en met Daryl Hall op backing vox) en draaide daarna ook opvolger Listen Like Thieves (de hardste plaat uit hun cataloog) grijs. Kick was natuurlijk de grote doorbraak, en is nu lastig om terug te horen omwille van die vier volledig platgedraaide hitsingles erop. Het album blijft sowieso een mijlpaal in eighties-muziek, mede dankzij de productie van de fabelachtige Chris Thomas. Thomas werd ontgroend als studiohulpje op The White Album van the Beatles en was daarna verantwoordelijk voor een flinke brok rockgeschiedenis, als knoppendraaier bij o.a. John Cale, Roxy Music, Sex Pistols, Pretenders tot Pulp en U2 (al was de samenwerking voor "How to dismantle an atomic bomb" niet bepaald een succes en haalde U2 er nadien Lillywhite bij om tot het finale product te komen). Soit, INXS was in die jaren ook een concertfavoriet: ik herinner me niet enkel de doortocht in Werchter (één van mijn all time favoriete live ervaringen), maar eveneens fijne concerten in Nederland en in de Brielpoort. Aan dat laatste concert hield ik, thanks to my sideman Dela, trouwens een plectrum over van bassist Garry Beers. INXS begon nadien te verslappen, van de op Kick volgende periode blijft enkel Welcome to Wherever You Are overeind als album. Een interview met de mannen kreeg ik nooit, het dichtstbij kwam ik op een soort van persconferentie in Brussel, bij de lancering van de laatste INXS-met-Hutchence, Elegantly Wasted. De TVDW is een remix die niet op Kick stond, maar op de maxi van Devil Inside. Het moet een van mijn - hier komt dat adjectief weer - favoriete remixen zijn: een barokke Carl Orff-achtige intro, daarna, for something completely different, een drumritme dat wat dicht bij James Brown lag (en volledig anders dan de albumversie) en verderop in de song komen nog de gitaarriff van eerst Need You Tonight en dan What You Need voorbij. Tijdens mijn korte loopbaan als DJ in Leuven op de Politika-fuiven startte ik de avond steeds met deze song. Graag had ik er bijverteld dat het publiek meteen volledig uit zijn dak ging, maar dat was niet waar. In het begin van de avond stonden er enkel een handvol verdwaalde eerstejaars in de zaal, met een lauwe pint in de hand onwennig rondkijkend.

http://www.sendspace.com/file/2r9ksq

TVDW 13/08/2006 - The Pretenders - Mystery Achievement (1980)

De afgelopen week werd er weer eentje van milde regressie, vermits ik op internet gretig nostalgische lekkernij wist te downloaden van - hou je vast - Imagination, Flash & the Pan, Talk Talk, Level 42, Kim Wilde, The Korgis, New Musik, John Foxx, Hall & Oates, Yazoo en zelfs Howard Jones. Maar veruit het meeste aandacht kreeg het titelloze debuut van Pretenders, uitgebracht in januari 1980. Wat een herontdekking! Ooit had ik de lp nog, maar ik moet ze zijn kwijt gespeeld. Strakke rock (met dank aan producer Chris Thomas - zie ook Sex Pistols, maar ook "Listen Like Thieves" en "Kick" van INXS) die perfect een evenwicht vond tussen wat er in de postpunkdagen zowel in Engeland (London Calling) als in de VS (de hele CBGB's beweging rond de jonge Talking Heads en Blondie) gebeurde. The Pretenders waren een logisch kruispunt tussen de twee, vermits Hyde uit Amerika kwam (uit Ohio meerbepaald) en de andere drie muzikanten uit Engeland. Drie, waarvan er twee trouwens in de daaropvolgende jaren zouden o-d'en. Wat aan het debuut van de Pretenders zo weergaloos knap is, zijn allereerst natuurlijk de songs. Enkel met de te nadrukkelijke retro-rock van "Stop your sobbing" (een song die Ray Davies beter had gehouden voor mijn part) en "Kid" heb ik wat problemen, voor de rest is het genieten van de compromisloze in your face songs, en net zozeer van de twee erg geslaagde uitzonderingen: de cool-as-fuck reggae "Private Life" (dat Grace Jones nog in hetzelfde jaar, 1980, zou coveren op "Warm Leatherette") en de langgerekte ballad "Lovers of Today", een voorbode op de mooie ballades die Hynde later nog zou brengen ("Hymn to her", "2000 miles"). Wat boven de songs nog het meest kenmerkend is voor The Pretenders, met name dan op dit debuut, is attitude. Een moeilijk te vertalen term die vooral in rock & pop nogal ondefinieerbaar blijft, maar feit is dat Hynde er tonnen van heeft. Ik las overigens onlangs toevallig dat hét moment waarop attitude in de popmuziek sloop, de eerste keer was toen Link Wray, de Amerikaanse gitarist die vorig jaar stierf, voor het eerst zijn instrumental "Rumble" speelde. In 1958 was dat, in Fredericksburg dan nog - home van my yankee friend the D.O.G. Chris. "That night an attitude was born", schreef een Amerikaans journalist bij het heengaan van Link Wray, en hij had het over de nacht dat voor het eerst een zogenaamd power chord werd gespeeld, in wat de song "Rumble" zou worden. Terug naar de attitude van Hynde, waarvan ook de slotsong van de debuutplaat helemaal doordrongen is. "Mystery Achievement" start met een geweldige baslijn - enkel geëvenaard door "My City Was Gone", dat op het derde album van The Pretenders zou komen). Verder is de song gezegend met een geweldige break, en het gebalde slot is net zozeer fantastisch spul. Ik heb er trouwens mijn eerste reeks TVDW's nog eens op nagekeken, degene die ik in 1981 startte (en waarbij ik 406 weken lang iedere week een 'Topper' benoemde). What was I thinking, denk ik wel eens als ik nu zie welke TVDW's ik in die jaren durfde te nomineren. Maar toch, dat debuut van The Pretenders vind ik ook al snel terug in de lijst. "The Wait", nog zo'n weergaloze song, duikt op als 25ste TVDW en werd begin 1982 genomineerd. Tot slot nog even zeggen dat ik op een haar na Hynde ooit mocht interviewen. In 1999 brachten de Pretenders de behoorlijke cd "Viva El Amor" uit en mocht ik naar Londen voor een redelijk exclusieve showcase, in een hip klein concertzaaltje. Last minute blies Hynde echter de bijhorende interviews af. Ach ja.