TVDW 03/07/2016 - Red Hot Chili Peppers - Dreams of a Samurai (2016)

Het was mooi geweest. We zitten aan tvdw 600 en net in die week heb ik een afspraak met de rockgeschiedenis. Paul McCartney op Werchter, dichter bij de Beatles kom ik niet meer. Neen, de Beatles vonden de popmuziek niet uit, maar ze waren alleszins een directe of indirecte invloed op (erg grofweg geschat, natuurlijk) de helft van mijn zeshonderd tvdw-songs. Dus ja, die tvdw nr. 600 ging naar Macca, dat stond haast vast.

Maar eerlijk: het concert was goed, maar niet memorabel. Ik ergerde me blauw aan het oordeel van sommige rockrecensenten achteraf, die hun Goed Verhaal ("Legende speelt Werchter plat") al op voorhand in de steigers hadden gezet. Ja, voor een 74-jarige kwam Sir Paul nog érg kwiek voor de dag - ik voelde me met mijn pijnlijke rug na een avondje Werchter minstens even oud als de man - maar aan zijn setlist schortte toch het een en het ander. Vooral met de selectie uit de Wings-cataloog tackelde McCartney zichzelf, tot drie keer toe zelfs. Letting Go is niet bepaald een topnummer van Wings en ook het zware Nineteen Hundred and Eighty-Five bracht weinig lachende gezichten op de wei. En dan moest het eerste bisnummer nog komen: Hi-Hi-Hi, nog zo'n belegen seventiesnummer van Wings dat iedereen intussen al vergeten was (en dat live zelfs onfrisse herinneringen opriep aan Slade). Gelukkig nog dat Let me roll it en Band on the Run wél in de setlist zaten. Jet was dan weer een opmerkelijke afwezige.

Nog opmerkingen over die setlist? Eigenlijk wel, ja. Maybe Amazed klonk bijvoorbeeld pijnlijk krampachtig. En zelfs de graai in de Beatles-trommel was bijwijlen ongelukkig. Birthday, tweede greep uit "The White Album" klonk lekker snedig, maar kon als tweede bis maar op een matige respons rekenen. En zelfs dat trio uit kant B van Abbey Road (Golden Slumbers, Carry That Weight en The End) waarmee McCartney zijn concert afsloot: ik snap de symboliek, ook die allerlaatste, beroemde zin uit The End waarmee de man dan afscheid wou nemen ("and in the end, the love you take... enfin, je kent het wel), maar het zorgde wel voor een zwaar, bombastisch einde. Definitely not a crowd pleaser.

Straffe momenten, waren die er ook? Tja, Blackbird was vanzelfsprekend mooi - maar enige vorm van intimiteit werd al snel onderuitgehaald door de van links overgewaaide beats van Years & Years, die in de tent verderop speelden. En het was mooi om te zien hoe de bekendere Beatlesnummers overal lachende gezichten oogsten - zelfs bij het jonge volkje. Macca's eerbetoon aan George Harrison, Something, was al bij al nog het beste moment van de avond.

Erg blij dat ik de man (en bij uitbreiding de Beatles) van mijn bucket list kan schrappen, maar geen tvdw. Nu we toch aan het leuteren zijn: Macca heeft trouwens al twee tvdw's op zak (met At the Mercy en Figure of Eight), Lennon ook (met Stand by Me en Whatever gets you through the night). Oh ja, en bijna vergeten, maar wat nà McCartney kwam, was eigenlijk minstens even goed. De set van Disclosure stak knap in elkaar, met een stuwend When A Fire Starts to Burn als hoogtepunt.

Bovenstaand omstandig geargumenteer maakt dat dit de langste post van deze blog wordt. Maar dat mag wel, na 600 nummers. En hey, ik moet nog overschakelen naar RHCP, die dan wél met de tvdw gaan lopen. Niet dat de nieuwe plaat "The Getaway" zo memorabel is. Het goede nieuws: het is een lichtvoetig popalbum, voorzien van een transparante productie van Danger Mouse. Het minder goede nieuws: de plaat is als een suikerspin. Het ziet er aantrekkelijk en zoet uit, maar het is voornamelijk lucht. Klinghoffer weet net als voorganger Frusciante gitaarriedeltjes te verzinnen die als vuurvliegjes rond de songs dwarrelen, maar die songs zelf? Driekwart kan zo in een zoutloze mix met ik-zeg-maar-wat iets van Elton John (hier trouwens te gast) en Right Said Fred. Te horen terwijl je bij de lokale slager staat te wachten op je worsten.

Ik weet het, ik ben wat te hard. Natuurlijk hoeven de Peppers niet tot in den treure met een sok over hun snikkel rappen over Me & My Friends, Party on your Pussy of Subway to Venus. Ze mogen oud worden. En kiezen voor een popcarrière, daar is niets mis mee. Maar wat peper kon toch geen kwaad, al was het maar om hun DNA niet te verloochenen. Enige moment op die nieuwe plaat dat er echt peper te bespeuren valt (ja, NU zijn we er eindelijk!) is bij de slotsong. Niet dat het een gepeperd funknummer is, verre van, maar het is de enige echt avontuurlijke bocht die de Peppers insturen. Dreams of a Samurai neigt zelfs wat naar jazz en progrock.

Over laatstgenoemde muziekgenre gesproken: ik zag Kiedis op Canvas tijdens een kort interview voor het optreden in Werchter zeggen dat zijn vroegste muzikale herinnering tweevoudig was. Neil Youngs Heart of Gold, oké, maar ook Roundabout van Yes. Nou!

TVDW 20/02/2011 - Paul McCartney - Figure of Eight (1989)

Deze week: een strijd om de tvdw, even spannend als de bilspleet van Shakira. Diverse uitvoerders stonden te dringen om een nominatie. Het streepje geile funkjazz Don't Be Shy van George Duke bleef bijvoorbeeld lange tijd in de running. Ideaal om naast Johnny Guitar Watson en seventies Wonder te leggen. Steve Wynn maakte kans met Riverside, een door Norman Whitfield beademde outtake, daterend uit de Static Transmission periode. The Black Keys vochten om een eerste tvdw - hun (nu pas ontdekte) album "Brothers" zit sjokvol rudimentaire soulvolle bluesrock. DJ Lefto trok de aandacht met zijn mix-cd "Worldwide Family". De door hem opgedelfde versie van Inner City's Good Life (van het Britse Brassroots) vond ik weergaloos. Of zou de tvdw richting Canada gaan, waar Streetheart voor een gesmaakte slice strakke seventies hardrock zorgde? Hell, als alles gisterenavond had meegezeten, had Queen's We Are The Champions het misschien wel tot tvdw gebracht. Maar de uitstap naar Westerlo-Anderlecht - een primeur voor mijn negenjarige zoon, zo'n onderdompeling in het Eerste Klasse voetbal - eindigde in mineur. Anderlecht stelde teleur, maar de trip leverde wel heel wat mooie, typische vader-zoon momenten op. Het hart hoeft zich niet steeds aan muziek te laven.

Als ik eerlijk ben - en deze blog is een van de weinige stukjes van mijn leven waarin ik eerlijk tracht te zijn, zo laat de Mephisto in mij zich met een sardonisch lachje ontvallen - dan gaat de tvdw, alle strijd ten spijt, deze week toch naar Macca. "Flowers in the Dirt" (waarop zowel Elvis Costello als Trevor Horn hun stempel drukten) als mijn favoriete McCartney-album omschrijven, is wat makkelijk. Ik ken amper een vijftal platen van 's mans solo stuff. Maar met Figure Of Eight, This One, Put It There en My Brave Face herbergt de schijf wel vier van mijn lievelingsnummers. Zo kaapt Macca zijn tweede tvdw weg (na het mooie At the Mercy in 2005), tegen slechts één voor Lennon. Start van toogpraat: nu!

TVDW 06/09/2009 - Brendan Benson - Gonowhere (2009)

Eind 2005 prijkte "The Alternative To love" samen met David Gray helemaal bovenaan mijn eindejaarslijstje. Een dozijn popparels, een plaat die je nooit beu wordt. Nadien werd Benson door zijn maatje Jack White ingelijfd bij The Raconteurs, een groepje dat ook op goedkeurend geknik (en een tvdw) onthaald werd op deze blog. Nu heeft Benson eindelijk een nieuwe soloplaat, My Old Familiar Friend, en ook deze hapt lekker weg. Minder memorabel dan The Alternative..., maar de sterkste songs zijn nog steeds een fijne kruising tussen Josh Rouse en de McCartney uit de seventies. Bij sommige liedjes denk ik: dit moet Novastar ook wel goed vinden. Met een half oog las ik in de Focus Knack dat de cd amper één sterretje kreeg. Om mijn humeur niet te vergallen, heb ik de recensie maar genegeerd. Dan liever hoe ze bij het machtige Popmatters.com over de plaat schrijven:

Things don’t slow down for Benson on My Old, Familiar Friend, a clean, fresh, and altogether eager-to-please fourth LP. (...) it’s Benson’s keen ear for the delicacies of pop that are prominent on My Old, Familiar Friend. And what he does with these delicacies is rather remarkable. (...) My Old, Familiar Friend is essentially a blink-and-you’ll-miss-it record of pop gems. Benson risks stretching himself very thin, yet usually the result is how high his sing-a-long voice and pitch-perfect melodies can get. (...) An album clad with pop melodies and pressing, accessible guitars runs the risk of becoming all too familiar, in that every song sounds as hopped up as the next. It’s a weighty risk, for sure. But Benson exacts some emotional weight within My Old, Familiar Friend that distinguishes himself from other pop records. (...) the way in which Benson approaches these no-holds-barred pop songs is something which holds a lot of clout. (...) My Old, Familiar Friend isn’t afraid to show itself as exactly what it is: A classic pop record from an artist who has seen many sides of the spectrum and stays true to the melodies which carry him through his life.

Ook Matthew Ryan vs. the Silver State, een plaat van vorig jaar die ik via Zinnerboy kreeg toegespeeld, viel afgelopen week in de smaak. Net als de nieuwe Zoot Woman en een mix-cd met new wave nummers, gecompileerd door de Glimmer Twins, die een ideale soundtrack bij het joggen leverde. Maar de tvdw, die gaat naar Benson.

http://www.sendspace.com/file/gxyg1x

En, waarom niet, als bonus 'Eyes on the Horizon', nog een tweede track uit dezelfde plaat.

http://www.sendspace.com/file/95ygt8

TVDW 06/08/2006 - Van Hunt - If I take you home (2006)

Belofte maakt schuld. Ik heb gisteren meegedaan aan de Dodentocht voor fietsers en nam mezelf voor om, just for fun, de iPod op shuffle mode te zetten tijdens de laatste dertig kilometer en de artiest die aan de finish opdook, met een TVDW te bedenken. Onderweg plukte de iPod onder meer Nena, Scritti Politti, Paul Simon, Malcolm McLaren en Paul McCartney uit de collectie, maar net voor het overschrijden van de eindmeet - spannend! - wrong Van Hunt zich in de shuffle. Op Pinkstermaandag van vorig jaar zag ik de man een erg aardige showcase weggeven in de Rotonde van de Botanique, maar de grote Europese doorbraak wist hij toen niet te forceren (ondanks lofbetuigingen van o.a. U2 en Joss Stone). Zijn debuutplaat, waaraan o.a. Wendy & Lisa en enkele Chili Peppers meewerkten, was een heerlijke 'zwarte' plaat, een arsenaal aan referenties naar grote artiesten uit de soul, R&B en funk, maar toch met een homogene 'vibe'. Een erg naar seventies ruikende plaat ook. "Ik vrees dat de platen die me het meest inspireerden, niet uit het laatste decennium komen, neen", zei Van Hunt me toen hierover. "Welke zou ik kunnen noemen? There's a riot going on van Sly & the Family Stone, Everybody knows this is nowhere van Neil Young en iets van Muddy Waters uit zijn Chess-periode." Inmiddels is cd nummer twee uit, "On the Jungle Floor", die wat grilliger is en meer diversiteit uitstraalt. Opvallend zijn onder meer de Stooges-cover "No sense of crime", een passionele ballad samen met Nikka Costa, en het sleazy, funky openingsnummer "If I take you home", waarin Van Hunt een meisjeskoor "Will you respect me in the morning?" en "Will you write my name in a song" laat kirren, om telkens sarcastisch met "yeah, yeah" te antwoorden. Genoeg voor een TVDW!

http://www.sendspace.com/file/gjy9o9

TVDW 18/09/2005 - Paul McCartney - At the mercy (2005)

Cd's van Tim Finn, Hothouse Flowers, een dubbele verzamelaar van The Alan Parsons Project, het live-concert My Funny Valentine van Miles Davis alsook diens allerlaatste plaat Doo-Bop, twee verzamelaars van Stiff Records, een compilatie van Green on Red, eentje van Gordon Lightfoot en eentje van de Brecker Brothers, en dan nog een lang vergeten album van Yellow Magic Orchestra. Om maar te zeggen dat de cd-uitverkoop van de Bibliotheek van Puurs me een schat aan nieuw luistervoer opbracht. En dat voor nauwelijks meer dan 10 euro. En toch, ondanks die rijke oogst moest dit weekend alles wijken voor - noblesse oblige - de nieuwe cd van Sir Macca, Chaos and Creation in the Backyard, die ik intussen toch al makkelijk een zestal keer beluisterde. Een opvallend sterke cd, waarvoor producer Nigel Godrich (zie ook Radiohead's OK Computer, Beck's Mutations) McCartney uitdaagde om zijn vaste begeleidingsgroep tijdelijk te ontslaan en alle instrumenten zelf in te spelen. De eerste zes nummers zijn foutloos en tussen die zes pareltjes gaan mijn hoogste punten nog naar het kleine "At The Mercy" (minder dan 2'40" lang), een moeilijk te omschrijven, erg mysterieuze song met enkele heerlijke melodiëen erin. O ja, wie de cd in huis heeft, vindt interessante track by track commentaar van de meester zelf op http://www.beatlelinks.net/forums/showthread.php?t=23516.

TVDW 29/05/2005 - Brendan Benson - Feel like myself (2005)

Sorry dat het deze week weer een redelijk onbekende artiest is geworden, maar dit keer is het allerminst onze schuld. Wraakroepend dat onze radiozenders van Brendan Benson nog geen klinkende naam hebben gemaakt. Omdat hij met The Alternative To Love een bijzonder mooie pop-cd uitbrengt, zo mooi dat de missionaris in ons deur aan deur wil gaan om iedereen te overtuigen. Ook al klinkt de cd 100% modern en zijn er wel wat raakpunten met de okselfrisse gitaarrock van Matthew Sweet, toch liggen de referenties in hoofdzaak in de sixties en seventies. Benson heeft een duidelijke voorliefde voor McCartney ten tijde van Wings, één van de songs krijgt een nauwelijks verholen eerbetoon aan de Wall of Sound van Phil Spector mee, en getuige het verbluffende slot van de titelsong, is de man ook fan van Brian Wilson. Alternative to Love is een cd die we 100 keer liever beluisteren en herbeluisteren en herherherbeluisteren dan dat Smile-album van mister Wilson, maar dat is natuurlijk een opmerking die je in bepaalde kringen niet luidop mag maken. Ook een succesfactor die het beluisteren van de cd zo aangenaam maakt, is producer Tchad Blake. De man liep school bij de al even vermaarde Mitchell Froom en zat inmiddels achter de knoppen bij o.a. Crowded House, Pearl Jam en Bonnie Raitt. Ook bij The Alternative To Love, die tot op heden haast doodgezwegen cd van Brendan Benson, levert hij voortreffelijk werk: een transparant, helder, open geluid waarin de pure popparels van Benson perfect gedijen. Duw Brendan Benson trouwens niet in het hoekje van de singer-songwriters. Zijn songs krijgen het volle geluid van een volwaardige band mee, met bijvoorbeeld enkele ingenieuze drumpartijen op de achtergrond en veel aandacht voor talrijke, in elkaar geweven achtergrondkoortjes. De hipheid van de Benson zal later dit jaar nog stijgen, als het album dat hij heeft opgenomen met Jack White van The White Stripes, uit wordt gebracht. De TVDW in kwestie - wat was de keuze moeilijk, dit keer, om amper één track te bekronen met een nominatie - is een song met in vitriool gedrenkte "hate lyrics", maar dan verpakt in een lichtvoetige melodie met fuzzy gitaarsound.

TVDW 08/05/2005 - AJ Croce - Upside Down (2005)

Toegegeven, met onder andere de nieuwe Ryan Adams dit weekend op de digitale draaitafel was het niet makkelijk kiezen, maar de kans was te mooi om te laten liggen: een weekje na de TVDW van papa Croce viel de nieuwe cd van de zoon in de brievenbus. Net als de voorganger, het al vijf jaar oude Transit, is het een bijzonder fijne popplaat, met grote McCartney/Beatles-invloeden, al neigen sommige songs ook naar een lichtvoetige versie van Costello of de heerlijke melodieën van Squeeze. Met de folky luisterliedjes van papa Croce zijn er weinig raakpunten. Logisch ook: de tijd staat niet stil, plus: Adrian James was amper twee jaar oud toen papa Jim overleed. AJ Croce is in Europa nog geen vaste waarde, in Amerika wel. De nieuwe cd, simpelweg Adrian James Croce getiteld, komt uit op 's mans eigen label Seedling. Weetje: wie de cd bestelt via ajcroce.com, ontvangt een gesigneerd exemplaar. Ik las ergens dat de geselecteerde TVDW, het met een verheffend refrein gezegende "Upside Down", erg lijkt op Golden Slumbers van de Beatles. Moet ik eens checken, want die titel zegt me niks.