TVDW 04/10/2020 - Prince - Witness 4 The Prosecution (version 2) (1986/2020)

 

"

"What's goin' on" van Marvin Gaye werd een week geleden door Rolling Stone Magazine verkozen tot Greatest Album of All Time. Correctie, het magazine zelf kwam niet met die titel. Het vroeg ruim driehonderd big shots uit de industrie om hun top 50. Werden onder meer door het blad bevraagd: Béyonce, Taylor Swift, Billie Eilish, Adam Clayton en The Edge van U2, Raekwon, Gene Simmons en Stevie Nicks (- ja, ik had die individuele lijstjes wel eens willen zien. 

De Top 500 van Rolling Stone is trouwens een reboot van eerdere edities. In de eerste editie, uit 2003 alweer, stond Sgt. Peppers (nu naar nr. 24) nog op één. Er valt heel wat te zeggen over de lijst. Dat ze door een uitgesproken Amerikaanse bril wordt bekeken, bijvoorbeeld. Hoe anders dan te verklaren dat Nas, Outkast , Dr. Dre, A Tribe Called Quest, Jay-Z, Wu-Tang, B.I.G., Kendrick Lamar, Kanye West en Public Enemy allemaal in de top 50 staan. 

 Ik dacht aan Marvin Gaye’s “What’s Goin’ On” toen ik deze week een hele tijd zoet was met het beluisteren van Sign O The Times en de bijhorende meerdelige podcast die de Prince Estate lanceerde naar aanleiding van de luxueuze re-issue van dat dubbelalbum. “Sign O The Times”, een van mijn vijf eerste cd’s die ik ooit kocht, staat natuurlijk ook in dat lijstje van Rolling Stone. Op nr. 45. Fair enough, al vind ik het erg discutabel dat “Purple Rain” zoveel hoger staat – op nr. 8 zelfs. Pitchfork deed een tijd terug trouwens iets gelijkaardigs: het zette Purple Rain helemaal bovenaan zijn lijst van Beste Albums van de jaren tachtig. Snap ik evenmin. 

Natuurlijk was Purple Rain een groter commercieel succes. En dat de plaat funk en rock (of bij uitbreiding: zwarte en blanke muziek) succesvol wist te mengen, staat ook boven discussie – al deed 1999 dat bijvoorbeeld ook al. Maar inhoudelijk vind ik SOTT veel rijker, veel boeiender en veel relevanter. Om maar iets te zeggen: Purple Rain bevat geen maatschappelijke reflectie die zelfs maar in de buurt komt van de titelsong van het drie jaar nadien volgend album.  

Dat Prince in de mid eighties uiterst productief was - een met alle kracht en geweld uitbarstende vulkaan van creativiteit – is bekend. Wie naar de vele tracks op de re-issue luistert, hoort echter pas goed hoe straf die productiviteit wel was. Wat SOTT in de oorspronkelijke vorm, de dubbelaar die start met de titelsong en eindigt met de liveregistratie It’s gonna be a beautiful night en de slepende ballad Adore, zo intrigerend maakte, was de veelvoud aan stijlen. Dat, en het feit dat die alle kanten uitspringende songs om de een of andere reden toch één geheel vormden. Nu ook de ‘leftovers’ van die plaat uit de kluis zijn gehaald, wordt pas duidelijk hoe moeilijk de uiteindelijke selectie van songs moet geweest zijn. Hoe raar, ook. Waarom haalde het nogal drammerigere It bijvoorbeeld de cut? Waarom werd met Slow Love en Adore gekozen voor twee trage nummers. Ik had er eentje geskipt, ten voordele van de tvdw, een song die op de re-issue te vinden is in twee danig van elkaar afwijkende versies. Een eerste opname toont de song in de gedaante van een beenharde funktrack à la Sly & the Family Stone, een latere opname ligt meer in lijn met de futuristische uitgebeende electrofunk die wel meer te horen viel op SOTT.

TVDW 24/04/2016 - Prince - Controversy (1981)

Toegegeven, het heengaan van Prince deed me een pak meer dan dat van David Bowie. Bowie was in mijn jeugdherinneringen toch vooral "Let's Dance". Wat volgde in Bowie's carrière werd met interesse gevolgd, wat voorafging werd retrospectief ontdekt. In vergelijking met Prince valt Bowie echter bleekjes uit.

Prince zorgde voor een ton aan persoonlijke herinneringen. De bustocht naar Hasselt om er "Purple Rain" te gaan zien. De fietstocht naar Bree met vriend Frank, om er bij diens neef - intussen een gevierd toetsenist, met o.a. Monza, Zap Mama en Hooverphonic op het cv - een video van een liveconcert te gaan bekijken. Het gevoel van voor de allereerste keer mijn allereerste cd in de lader te schuiven - Sign O the Times was dat. Housequake, uit datzelfde dubbelalbum, dat de soundtrack werd bij een reis naar Griekenland. De sneak preview op donderdagnacht in Leuven, waar we "Under the Cherry Moon" zagen. De fuiven die ik als DJ mocht opluisteren, waarbij ik de als één track opgenomen cd "Lovesexy" steevast 5'46" moest doorspoelen en dan op pauze moest duwen, klaar om Alphabet Street los te laten. You Got The Look werd op die avonden ook steevast gedraaid. Net als A Love Bizarre, dat laatste zelfs nog op vinyl single, want in die tijd betekende een nachtje dj spelen een aflossingskoers tussen vinylplaten, cd's en zelfs cassettes (!). Nog zo'n herinnering: in die Leuvense periode had een vriendin van me The Black Album op vinyl. Omdat ze er aardig wat had voor moeten neertellen, liet ze vrienden betalen om er een cassette-opname van te maken. Of nog eentje: het live-concert in Gent in de lente van 1995, om er Prince aan het werk te zien, tijdens een tour om het destijds onuitgebrachte The Gold Experience te promoten. Achteraf gezien bleek het niet meteen de meest memorabele doortocht van Prince in België, vermits hij de hits in de kast liet en doelbewust koos voor langgerekte jams van nummers die niemand in het publiek kende.

Voor de tvdw kies ik geen speciale outtake, geen opzienbarende 12 inch of geen bootleg (- al heb ik er enkele goeie, waaronder de beroemde after show in Den Haag 1988 en een opname van de One Nite Alone Tour - dank u wel, Hans - in Antwerpen 2002). Ik kies ook niet voor mijn favoriete Prince-nummer, want dat zijn er zovele. I Could Never Take the Place of Your Man? Lady Cab Driver? Let's Pretend We're Married? When 2 R In Love? When Doves Cry? Money 2 don't matter tonight (uit wat ik nog altijd het laatste écht goeie Prince-album vind, "Diamonds & Pearls")?

Ik kies simpelweg voor het nummer waarmee ik Prince (vermoedelijk) het eerst leerde kennen. Begin jaren tachtig startte ik met mijn tvdw's. Ik schreef ze steevast met een en dezelfde rode pen neer in een klein boekje - dat was elke week weer een heus ritueel. Als ik nu doorheen de boekjes, acht in totaal, blader, vind ik Prince een eerste keer begin 1982, als 22ste tvdw. Een reconstructie is vrij gemakkelijk: het album "Controversy" kwam drie maanden voordien uit, de titeltrack en het nummer Let's Work waren in heavy rotation op Funkytown, destijds voor mij veruit het belangrijkste radioprogramma. Vandaar dus, Prince, die zich toen nog bevond tussen de italodisco van Madleen Kane, de new wave van Fischer-Z en de hardrock van Van Halen.

TVDW 24/05/2015 - Van Hunt - ... Puddin' (2015)

Hou ik wel van, van artiesten die moderne soulplaten maken die in elke groef de liefde voor en kennis van veertig jaar zwarte muziek hebben ingebed. Ook zo bij de platen van Van Hunt. Geen grote naam, ik weet het. Bij 's mans debuut werd de loftrompet bovengehaald, was heel de wereld enthousiast en werd de man overgevlogen naar Europa voor concerten en promotie - ook ik mocht 'm in die tijd ook interviewen - maar spoedig nadien ging het verkeerd. Het gekende verhaal van "het momentum en hoe het te missen", met nog wat foute carrièrewendingen er bovenop. Zo tekende Van Hunt bij Blue Note, om er een album op te nemen dat wegens gebrek aan promotiebudget meteen op het schap belandde. Het blijft een jammere zaak, dat zo weinigen de man kennen. Of, zoals ik het ergens op het net las: One of funk music’s great modern mysteries is why the inventive singer, producer and instrumentalist Van Hunt isn’t listed amid names like Kendrick Lamar, Flying Lotus and D’Angelo as artists reinvigorating deep soul, funk and Afro-centricism.

Hij is natuurlijk niet de eerste of enige die als Nieuwe Zwarte Hoop werd binnengehaald. Eric Benet en Rahsaan Patterson maakten bijvoorbeeld ongeveer gelijktijdig even goede platen, maar zijn intussen alweer kopje onder. Soit, nu is Van Hunt terug, met het via crowdfunding opgenomen "The Fun Rises, The Fun Sets". Een plaat die er inderdaad in slaagt om inzake funk, soul en R&B het verleden met het heden te verzoenen. Veel echo's van Curtis Mayfield, Sly & the Family Stone en Prince; wie eigentijdsere vergelijkingspunten wil, denkt aan Blood Orange. Een echt koptelefoonplaatje ook, dat "The Fun Rises...", want Hunt verstopt in elke song wel wat vocale capriolen, geluidseffectjes en muzikale wendingen die pas na enkele beluisteringen duidelijk worden. Als tvdw ga ik voor het krolse, vinnige, geile ... Puddin', dat met zijn staccato gitaarlicks wat doet denken aan de afrofunk van Keziah Jones.

TVDW 08/12/2013 - Blood Orange - Uncle ACE (2013)

Hij zal net niet in de Eindejaars-top-10 belanden, maar het scheelt niet veel. In de gaten houden, deze Blood Orange - in een vorig leven bekend als Lightspeed Champion, en ook gewaardeerd als songschrijver bij o.a. Chemical Brothers, Florence & the Machine en contemporary poppemiekes als Solange Knowles (ja, zus van) en Sky Ferreira.

Wat een boeiende, veelgelaagde, funky plaat levert deze New-Yorker af met "Cupid Deluxe". Een album met frisse beats, een heerlijke groove, heel wat lef en eigenzinnigheid en vele songs die in meer dan één opzicht doen terugdenken aan de Prince van net voor "Purple Rain", of aan de Paisley-sound van Prince-loopjongens als Jesse Johnson.

TVDW 08/07/2012 - Sam Sparro - We could fly (2012)

Ook aardig: Sam Sparro: ultra gay synth disco met retro Prince vibes. Zo goed als die single Black & Gold wordt het op de full-cd nooit, maar af en toe zijn er toch 'momenten'.

Dat schreven we exact vier jaar geleden, bij het debuut van Sam Sparro. En dat geldt eigenlijk ook voor "Return to Paradise", de tweede plaat van de man, al zijn de retro vibes nu op sommige songs nog nadrukkelijker aanwezig en zijn er wat meer 'momenten'. De single Happiness bijvoorbeeld, of de tvdw - lekkere disco met blazertjes en strijkers en een straffe break.

http://www.youtube.com/watch?v=NNn4hqdaHV8

TVDW 29/01/2012 - fDeluxe - Over the Canyon (2011)

Leuk avondje werd het, dat uitje met Detroit Breakdown partner in crime Hans. In het gezelschap van een kenner een concert meemaken, geeft altijd net dat tikkeltje extra (zie ook Zinnerboy bij Dylan, Shamrockske bij David Gray of Don Bata bij Alizée). Dit keer speelde fDeluxe in de AB ten dans, in een vorig leven The Family, een van de hobbyclubjes van Prince en de groep die het originele Nothing Compares 2 U van de Kleine kreeg.

Er stond wel wat musical heritage op het podium: Jellybean, de gitarist/drummer van The Time (herinner u de kenmerkende "Jellybean!" shout in break van Jungle Love), saxofonist Eric Leeds (die onder meer op Parade en Sign O The Times staat te toeteren) en sessiegitarist Oliver Leiber, niet enkel de songschrijver van Paula Abduls "Opposites Attract" en muzikant op platen van Zap Mama en Chaka Khan, maar ook de zoon van Jerry. Ja - die van producersduo Leiber & Stoller. En dan was er nog Susannah Melvoin, zus van de Wendy uit Wendy & Lisa - een dame die behoorlijk krols voor de dag kwam in de AB. A real cougar if ever I saw one.

Oh ja, nog even de after show met Stijn, het Prince'ke van de Lage Landen, vermelden. Het klinkt minder eerbiedig dan bedoeld hoor, want Stijn bracht een erg knappe onemanshow, met focus op minder bekend Prince-materiaal (als DMSR en Forever In My Life de bekendste nummers uit de set waren, weet je het wel). Hulde! De tvdw is echter voor fDeluxe, met het nummer dat voor mij het hoogtepunt was van het concert, en dat ook op de nieuwe plaat "Gaslight" mooi overeind blijft. Klinkt erg Wendy & Lisa-achtig, met die rubberen, sfeervolle groove erin.

TVDW 27/11/2011 - The Pop Gun - The Game (1989)

Afkicken na alweer een geslaagde Detroit Breakdown Quiz, de achtste al. Met dit keer een volledig Belgische focus, dankzij de onnavolgbare research van Hans en Joris. Logisch dus dat na wekenlang een huis, computer en wagen vol Belpop te hebben, de tvdw naar een Belgische groep gaat. En waarom dan niet meteen naar The Pop Gun. Hun twee albums blijven pareltjes van leuke pop, met zowel in de zanglijn als in de arrangementen vaak net dat tikkeltje 'meer'. Ik herinner me ook nog een knap concert van de groep op Marktrock, in 1990, waar ze verrasten met covers van zowel John Cale (Dead or Alive) als Prefab Sprout (met The Golden Calf dan nog!).

Plus: I wanna make a picture of you when you come - dat was toch een tekstflard die recht uit de mond van Prince had kunnen komen, niet? Nu ik eraan denk: The game, de tvdw en een van de persoonlijke hoogtepunten uit de pakweg 200 audiofragmenten van onze DB-quiz, heeft een drumritme dat wel een uitgebeende versie lijkt van Housequake. Shut up, already, damn!

Benieuwd waar ze tegenwoordig mee bezig zijn? Op
http://thepopgun.wordpress.com/ vind je de demoversie van een nieuw (nu ja, relatief nieuw)nummer. En begot, het klinkt alweer niet slecht...

TVDW 08/05/2011 - Foo Fighters - These days (2011)

Op 25 augustus 1991, zo rond de middag, had ik een afspraak met de rockgeschiedenis. Kurt Cobain stond op 50 centimeter van me. Nirvana had net Pukkelpop geopend, de editie die The Pogues en The Ramones later die dag zouden afsluiten. Ik had Een Verantwoordelijkheid: ik maakte deel uit van de security ploeg en bewaakte de sluis tussen de artiesteningang en de wei. Pasjes controleren, opdringerige fans weren - dat soort dingen. Dat ik met aandacht het concert van Nirvana had gevolgd, zou grof gelogen zijn. Het was gewoon achtergrondlawaai - de wei moest nog wakker worden en de enkelingen die voor het podium stonden, gaven Nirvana hoogstens een beleefdheidsapplaus. Logisch ook, want het mythische Nevermind zou pas een maand later uitkomen.

Maar toen, even nadat Nirvana van het podium was gestapt, kwam mijn moment. Drie langharige kerels sloften uit het artiestendorp mijn richting uit. Ze toonden me beleefd hun pasje, waarna ze de wei opstapten om zich met het plebs te mengen. De sfeer was erg ontspannen, ik had ruim de tijd om vijf minuutjes met een van hen te babbelen. Praatte ik dan met Kurt Cobain? Neen, die liet ik lopen. Praatte ik dan met Dave Grohl? Neen, die liet ik lopen. Ik had een gesprekje met Krist Novolesic, de boomlange bassist die, in tegenstelling tot de andere twee, intussen al lang terug in de obscuriteit is verzeild. Ik had een afspraak met de rockgeschiedenis. Maar ik verknoeide het.

Grunge heeft me nooit veel gezegd. Ik heb bijvoorbeeld niks van Nirvana of Soundgarden in huis - en amper twee cd's van Pearl Jam. Voor Dave Grohl heb ik dan weer wel heel wat sympathie. Foo Fighters is fantastisch voor iedereen die harde gitaarrock genegen is. Een groep zonder oogkleppen, ook: van de band zijn leuke tot fantastische covers te vinden van Wings' Band on the Run, van Rafferty's Baker Street, van Prince's Darling Nikki én van It's Late - een vrij onbekend meesterwerkje van Queen en een van Brian Mays fijnste composities. Nog twee voorbeelden? Foo Fighters Grohl hield enkele jaren terug het met Grote Namen bezaaide pure metalproject Probot boven de doopvont. En Taylor Hawkins, de charismatische drummer van Foo Fighters, hoorde ik vorige week op youtube nog de loftrompet blazen over Rush ("hard progressive rock? Rush is number one - period") en over diens drummer Neil Peart ("the hands of God").

De nieuwe plaat Wasting Light is weerom een kopstoot van een plaat, vol straffe hooks, stevige riffs, gebalde songs. Nirvana-fans zullen het album ook als een soortement reunië zien: Butch Vig zat achter de knoppen en op één song komt Krist Novolesic - ja, hij! de man van Mijn Gesprekje! - bas spelen. Als tvdw kies ik voor het haatpamflet These Days. Zo'n song die mooi aansluit bij Julian Barnes (ja, ik ben nog steeds Trioloog aan het lezen) en diens cynische oneliner: "Liefde is een systeem om ervoor te zorgen dat iemand na het neuken Schat tegen je zegt."

TVDW 06/03/2011 - Tony Rich Project - Birdseye (1998)

Snel, want de skilatten zijn gewaxt en de motor draait. De keuze is sowieso snel gemaakt, want buiten Jan Swerts - wiens wonderlijke cd in heavy rotation blijft - haalde slechts één cd de playlist deze week. Tony Rich kreeg destijds, in het Jaar des Heren 1998, zelfs een plaatsje in mijn eindejaarslijst met zijn Birdseye. Ultra smooth R&B en nu-soul, met wat gitaarlicks van Eric Clapton in steun en prima passend in het rijtje van Rashaan Patterson, Babyface of Prince ten tijde van Diamonds & Pearls.

TVDW 29/06/2008 - The Postal Service - Such Great Heights (2003)

Even nog een bruggetje naar Jesse Johnson, de Prince-sidekick die hier vorige week scoorde. Prince zelf is nu ook binnengesijpeld in het muzikale geheugen van mijn kinderen. Met welke song? Met You got the look - toevallig een track van de allereerste cd die ik in huis haalde, Sign O' The Times. Waarom net die song? Heeft alles te maken met hun favoriete tv-programma: Superhond 2008, waarvoor het refrein van You Got the Look als indicatiefje dient.
Ach, alle middelen zijn goed om aan muzikale opvoeding te doen.

De tvdw van deze week kan dan weer een bruggetje leggen naar de tvdw van twee weken geleden. Narrow Stairs van Death Cab for Cutie blijft een echte aanrader. Waar vind je bijvoorbeeld zo'n mooie openingszin als deze:

How I wish you could see the potential, the potential of you and me
It's like a book elegantly bound, but in a language that you can't read

Geen idee meer wat er in mijn eindejaarslijstje van 2003 zat, maar had ik toen The Postal Service gekend, stonden ze beslist ergens bovenaan te blinken. The Postal Service is een zijproject van de zanger van DCFC en heeft o.a. Styrofoam, The Shins, Flaming Lips, Lila Puna en Rilo Kiley als indie-vriendjes. Het mooie van hun - voorlopig enige - album "Give Up" is dat het haast volledig elektronisch gemaakt is en toch een bijzonder warme, poëtische sfeer heeft. De synths hebben een leuke vintage feel, alsof ze geplukt zijn uit het repetitiekot van Kraftwerk, en de subtiele drumpatronen krinkelen vrolijk rond de erg melodieuze zanglijnen. Héérlijke ontdekking. En ook weer met zo'n mooie teksten:

I am thinking it's a sign
that the freckles in our eyes are mirror images
and when we kiss they're perfectly aligned

And I have to speculate
that God himself did make us into corresponding shapes like
Puzzle pieces from the clay

True, it may seem like a stretch,
but it's thoughts like this that catch
my troubled head when you're away when I am missing you to death

Past wel bij die nog steeds op wolken drijvende zoon van me. Eens checken of Nora ook sproetjes heeft.

http://www.sendspace.com/file/fgbkkw

TVDW 22/06/2008 - Jesse Johnson - I'm just wanting you (1988)

Vorige week tijdens mijn twee fietstochtjes naar het werk (ja ja, een plotse eco-opstoot, take notice Al Gore!) genoten van de herontdekking van Jesse Johnson. Heb twee vinylplaten van de man, maar die geraken natuurlijk nooit meer uit hun hoesje. Samen met latere überproducers Jam & Lewis zat Johnson in The Time - hij schreef zelfs hun grootste hit "Jungle Love". En hij gaf Les Rita Mitsouko hun allergrootse hit, door hun nummer "Andy" van een funky remix te voorzien (... goed voor top twintig in de USA Billboard).

Of hij ook op platen van Prince zelf meespeelde, weet ik niet. Ik dacht altijd dat Jesse de gitarist met de bandana was die in het clipje voor "1999" het "When I woke up this morning..." lijntje kreeg, maar dat blijkt niet te kloppen (... geloof ik). De jaren dat hij in Minneapolis rond Prince cirkelde, lette hij alleszins héél erg op. De vervormde drumeffectjes, de vocale tics, de mix tussen funk en rock, zelfs de kleurrijke garderobe wist hij mooi te kopiëren van bij De Purperen.

Soit, we wijken af: Jesse bracht in de tweede helft van de jaren tachtig drie aardige platen uit. Vooral bij de laatste, Every Shade of Love, viel alles op zijn plaats. De teksten bleven een soms beschamende opeenstapeling van hedonistische gemeenplaatsen, maar de licks en grooves klonken aanstekelijk en de blazers gaven een leuke extra toets. Plus: op de plaat laat Johnson horen een schitterend gitarist te zijn. Niet enkel bij de hevige, Hendrixiaanse solo's van So Misunderstood en Stop Look Listen, maar ook bij de delicate accenten waarbij hij de tvdw verrijkt.


http://www.sendspace.com/file/jimrpz

TVDW 11/05/2008 - MGMT - Electric Feel (2008)

Af en toe eens een hype uit de modderige poel vissen en tegen het licht houden, het kan nooit kwaad. Zo ontdek je nog eens wat. MGMT spreek uit management, duo uit NYC, was afgelopen week aan de beurt. Hun single Time to pretend is een van de singles van het moment. Neen, schrap dat, overdrijving werkt beter: Time to pretend is de single van het jaar. Full-cd oracular spectacular kreeg een productie mee van David Fridmann, de man die voor het feeërieke geluid zorgt bij Mercury Rev en Flaming Lips. 't Is er helaas een beetje te sterk aan te horen: Fridmanns invloed zorgt bij de zwakste tracks van de plaat voor teveel zweverigheid en te weinig zweet; teveel patchouli en te weinig punch. Voor mij had het wat meer in lijn met die single gemogen: meer synths en popelectro. Maar er staan ook sterke spullen op de cd, zoals de tvdw Electric Feel - falsetto funk for now people, en iets wat qua feel gemixt kan worden met iets van Prince ten tijde van Dirty Mind. Fntstsch nmmrtj om lekker luid te laten schallen uit de ldsprkrs.


http://www.sendspace.com/file/sjscu7

TVDW 30/09/2007 - The Tragically Hip - Fly (2007)

Na achttien dagen is mijn rijk uit - morgen stap ik op tram 4, Baby, life's what you make it neuriënd. De voorbij 18 dagen kon ik mijn vrouw nog jennen - dat zij een oude doos van 40 was en ik nog een prille dertiger. Nu voeg ik me ook bij de fortysomethingers. Ach, act your age, not your shoe size, zou ik Prince willen citeren. Al klinkt dat, omgezet in Europese schoenmaten, niet half zo goed.
Veertig jaar worden, ik lig er niet echt van wakker, laat staan dat me een vaag soort van depressiviteit zou overvallen. Maar het vraagt natuurlijk wel voor enige reflectie. Zo maakte ik me de afgelopen dagen wel eens de bedenking dat het up to now nog zo slecht niet was. Er zijn genoeg kerels die de 40 niet halen. Omwille van een banaal verkeersongeval, een dodelijke kanker, noem maar op. Dan mag ik me gelukkig prijzen dat ik, de occasionele littekens op de ziel buiten beschouwing gelaten, het al zover heb gebracht. No dress rehearsal, this is our life: ouders nog in leven, tal van vrienden rond me, en thuis een vrouw en drie kinderen - waarvan er eentje me laatst in de badkamer bekeek en zei: "Je rug ziet er nog heel jong uit"...
Toevallig (alhoewel, toeval...) kreeg ik vandaag te horen dat een goede vriendin onder het mes moest, vanwege de ziekte met de letter K, dus zo evident is het allemaal niet.
De tvdw heeft bij het 40 worden weinig uitstaans. Even speelde ik met de gedachte om "40" van U2 te selecteren, een idee waar ook Shamrockske vrijdag al op alludeerde. Maar dat nummer kreeg deze week geen enkele draaibeurt + het is daarenboven een soort van verlossend gospellied, dus ook tekstueel niet geschikt. Dan toch liever putten uit de cd "World Container", de onwaarschijnlijk sterke terugkeer van The Tragically Hip. Het concert van afgelopen vrijdag, dat ik samen met Shamrockske en mister Eral bezocht, was mogelijk het beste van de pakweg vijf, zes concerten die ik al van de groep zag. Een evenwichtige setlist (alleen It's a good life if you don't weaken had van mij niet gehoeven)en een enorm hecht spelende groep met vooraan zanger Gordon Downie, de rubberen Buster Keaton op muziek gezet. Twee hoogtepunten voor mij: vooraan in de set de overgang van Music @ work naar Grace Too, en achteraan het weergaloze Doors-achtige middenstuk bij At the 100th Meridian. Dat de tvdw weinig te maken heeft met vier decennia Koop, wil niet zeggen dat er geen symboliek te halen valt uit de tekst. Love is to try and die trying, zingt Gordon Downie. Ik spreek 'm niet tegen.

http://www.sendspace.com/file/7kpn3l

TVDW 17/06/2007 - Joni Mitchell - Not to blame (1994)

Verdient elke artiest de tribute-cd die hem of haar toekomt? Het een paar weken geleden verschenen eerbetoon aan Joni Mitchell is alleszins grillig genoeg, met bijdragen van uiteenlopende artiesten als Prince, Annie Lennox, Brad Mehldau en Sufjan Stevens. Niet echt een hoogvlieger - dat zijn tribute cd's zelden - maar wel boeiend genoeg om de interesse in de oorspronkelijke artieste nog eens aan te wakkeren. Joni Mitchell is natuurlijk onvergelijkbaar, met haar kenmerkende stembuigingen, haar poëtische teksten, haar eigenzinnige kruising tussen jazz en folk. Om uit Zevon's Poor Pitiful Me te plukken: she's a credit to her gender. Onder impuls van de tribute-cd heb ik vorige week met veel plezier Turbulent Indigo terug uit de cd-kast getrokken. Wat een fijne herontdekking. Opnieuw genieten van The Magdalene Laundries (op de tribute op een knappe manier gecoverd door Emmylou Harris) en van opvallende remake van James Browns "How Do You Stop", met Seal in het achtergrondkoortje. Het nummer dat nog het meest beklijfde, was Not to blame - die o zo typische sfeerschepping, die ijle, spaarzame saxinterventies van Wayne Shorter, en dan die tekst.... Hardnekkige geruchten willen dat de song gaat over Mitchell's ex Jackson Browne - maar dat hoef je niet te weten om ervan te kunnen genieten. Amaai, je kan maar beter geen ex zijn van madam Mitchell. Als je zo afgerekend wordt in een tekstvel, ouch, dat moet hard aankomen. IJzingwekkend mooi.

http://www.sendspace.com/file/ockdtx

TVDW 11/02/2007 - Shuggie Otis - Aht Uh Mi Hed (1974)

De tvdw van deze week had net zo goed van Beethoven kunnen komen. Met de dochter naast me luisteren naar de Andante uit de Pianosonate opus 79, uitgevoerd door Eliens lerares, geloof me, het was een ontroerend moment.
Nachttafelliteratuur is sinds enkele weken het boek '1001 Albums - de meest spraakmakende albums aller tijden', een dikke turf die ondanks de wat manke vertaling een knap chronologisch overzicht geeft van de beste platen uit de popgeschiedenis en die de honger naar muziek nog wat aanwakkert. Ik laadde de plaat 'Inspiration Information' van Shuggie Otis in de iPod, amper enkele dagen voor ik in mijn laatavondleesmoment bij het jaar 1974 aanbelandde, en er de bespreking van hetzelfde album tegenkwam. Shuggie is de zoon van Johnny Otis, de man die de originele versie van "Hound Dog" meeschreef. Shuggie werkte zich als broekje van vijftien al tot aan de zijde van Frank Zappa, hij is te horen op Zappa's "Hot Rats" - trouwens ook één van de 1001 Albums uit het boek. Een paar jaar later werd Shuggie door de Rolling Stones zelfs gevraagd om Mick Taylor te vervangen (wat hij weigerde, waarna zoals bekend Ron Wood ingehaald werd). Otis nam amper een drietal platen op waarvan het grotendeels volledig eigenhandig ingespeelde 'Inspiration Information' als een van de grote verborgen schatten van de (zwarte) muziek wordt beschouwd. Een plaat waarin je referenties hoort van Sly & the Family Stone en van wat Prince later zou brengen, maar ook de originele versie van Strawberry Letter 23 (later een grote hit voor The Brothers Johnson) staat er op. Een tijdloze plaat, wat nog het best wordt geïllustreerd door de TVDW, opgestart met een primitieve drumcomputer, en openbloeiend als een mooie bloem.

http://www.sendspace.com/file/bqsj2c

TVDW 17/09/2006 - David Baerwald - AIDS & Armageddon (1992)

De beste bassist van het land woont in Zottegem - al is dat vooralsnog een goedbewaard geheim - en hij staat bekend als "The Orf Man". Ik mag me gelukkig prijzen af en toe wat muzikaals met hem te ondernemen (uitwisseling van cd's, een muziekquiz, een concert), en regelmatig geven we mekaar ook tips per email. Zo vroeg hij me amper twee enkele dagen terug of ik ooit gehoord had van David + David. Toeval wou dat ik hun (enige) album "Boomtown", waar het radiohitje "Swallowed by the cracks" op staat, nog op vinyl heb thuis. Een van de twee Davids, Baerwald, scoorde nadien nog een radiohit met AIDS & Armageddon, zo schrijf ik Orf Man op mail. Twee dagen later loop ik in Puurs rond op de uitverkoop van de lokale bibliotheek (een uitverkoop die me vorig jaar zo'n 16 cd's opleverde, waaronder iets van de Alan Parsons Project dat het toen tot TVDW schopte). And guess what? Baerwalds cd "Triage" ligt er te grabbel voor 1 euro. Eens te meer bewezen: toeval bestaat niet.
Dit jaar was ik overigens wat minder gulzig (of was de oogst wat minder?). Ik wist me te beperken tot zes cd's: Lovesexy van Prince, een best of van Art Blakey & the Jazz Messengers, het doorbraak-album van The Jayhawks, de verzamelaar Giant Steps en een soundtrack die mogelijk binnenkort nog wel een TVDW zal opleveren. En Triage dus, een ferm anti-oorlogsstatement van een plaat, met naast de apocalyptische songs en de hoes - bebloede handen op een achtergrond van Stars & Stripes - ook nog eens strijdvaardige liner notes. "This is dedicated to George Bush in the sincere hope that there is a God and that He is vengeful beyond all comprehension", valt er te lezen.
Baerwald zou nadien de slotsong schrijven voor de soundtrack van Moulin Rouge en zou een van de drijvende krachten worden achter "Tuesday Night Music Club" van Sheryl Crowe - al eindigde die samenwerking in een bitter dispuut tussen de twee. Z'n song AIDS & Armageddon blijft dertien jaar na datum de beste muzikale schets van de vreselijke ziekte sinds de Kleine uit Minneapolis het had over "the big disease with a little name". "I'm afraid of my own future / I'm disgusted by my past / I wake up dreaming every morning / About some chemical blast / My brain full up of questions that I'm too afraid to ask." Voeg daarbij een hoekige, strakke rocksong en je hebt ruimschoots voldoende voor een TVDW.

http://www.sendspace.com/file/qt2fsm

TVDW 20/08/2006 - Phoenix - Lost and Found (2006)

"Franse slungels met halflange, onverzorgde haren. Maar draai hun plaat en je hoort glasheldere, loepzuivere popsongs." Het was de eerste zin uit de inleiding van het artikel dat ik in september 2000 schreef, naar aanleiding van "United", het debuut van Phoenix (en wat mij betreft het beste album van dat jaar). Met "If I ever feel better" en "Too young" herbergde de cd gepolijste maar soulvolle poppareltjes, al vond de muziekliefhebber op dat debuut net zozeer melancholische ballads (zie "Honeymoon") als een wacko kruising tussen drumcomputers, vocoders, progrock en country (zie de hilarische slotsong "Funky Squaredance"). Tijdens het interview bleek wat voor een perfectionisten en muziekkenners het wel waren; zo vertelden ze me dat ze het synth-geluid op single "Too young" modelleerden naar "When you were mine" van Prince. Een andere keer vonden ze een origineel geluid door een microfoontje uit een helm van een gevechtspiloot te plakken op een tom tom. Freaks dus, maar van het prettig gestoorde soort. Das Pop en Soulwax waren meteen gewonnen voor Phoenix; eerstgenoemden spiegelden zich bij de productie van hun plaat aan het voorbeeld van "United", terwijl de Dewaele Brothers opdoken bij het allereerste concert van Phoenix (7 november 2000, in de Rotonde van de Botanique). Phoenix is Frans, heeft links met Daft Punk, Cassius en Air, maar qua muziek staan ze toch ver af van die zogenaamde 'french touch', al was het maar omdat zanger Thomas Mars met verbluffend goede Engelse teksten (en dito dictie) aan komt draven. We zagen Phoenix na die memorabele eerste keer in de Botanique nog op Pukkelpop en op Les Nuits Botaniques, en vermoedelijk komt er nog een vierde keer - in het najaar staan ze immers in de AB. Live spettert het altijd wel, inclusief af en toe een verrassende cover ("Surrender" van Cheap Trick of "Forever in my life" van Prince). Phoenix is, na "United" en het iets meer mainstream "Alphabetical" inmiddels aan cd nummer drie, "It's Never Been like that". Het duurde nu toch wel even voor we ons gewonnen gaven, en met name de instrumental "North" blijven we een knoert van een onding vinden. Soit, elders lijkt de groep wel inspiratie te hebben gevonden in het akoestische, snelle gitaarspel van Johnny Marr ten tijde van the Smiths (think "This Charming Man" of "The Headmaster's Ritual").

TVDW 30/07/2006 - Harry Thumann - Underwater (1979)

Een flink deel van vorige week koest geweest met Prince en diens dubbele Shark Tank, een voortreffelijke bootleg van een concert van De Kleine in San Jose in 2004. Maar de TVDW kondigde zich pas zaterdag aan, op weg naar de kust. In De Max, dat hippe weekendprogramma van StuBru, dook immers plots Underwater op van Harry Thumann. Hulde voor de programmasamenstellers, om deze absolute rarity te programmeren tussen het actuele dansspul van Fischerspooner en Audio Bullys. "Underwater" valt bij mij onder de allereerste herinneringen qua popmuziek, het is een track die me heel mijn leven bijbleef en die ik, eenmaal we in het download era waren aanbeland (circa 1999), meteen trachtte vast te krijgen. Zoveel jaren na datum klinken de zes minuten nog altijd even waanzinnig. Een pompende electro-beat, originele synthpartijen, in en uitwaaiende strijkers en blazers, en zo nu en dan een onverwachte interventie van gitaar of zelfs vibrafoon. Alsof Giorgio Moroder een head on collision zou hebben met James Last. "Underwater" is Een mysterieuze plaat overigens, waar op internet nauwelijks iets over terug te vinden is. De plaat werd als 12 inch uitgebracht op tal van verschillende labels en zelfs in de releasedatum is wel vier jaar speling, afhankelijk van de bron. Harry Thumann zelf zou een Duitse componist zijn geweest die al in de jaren zestig in de weer was met het ambachtelijk in mekaar sleutelen van synthesizers en studio-apparatuur. Hij zou in 2001 in relatieve anonimiteit zijn gestorven. Oh ja, "Underwater" moet overigens zowat de enige plaat zijn die mijn vrouw nog beter kent dan ik. In haar tienerjaren vormde de instrumental blijkbaar de steeds op repeat verkerende soundtrack bij haar ontelbare uren trampolinespringen. In de Middelkerkse turnvereniging. En over Middelkerke gesproken: "Underwater" bleek in meer dan een betekenis de perfecte soundtrack voor het weekend. Voor het eerst sinds mensenheugnis dook ik immers, geflankeerd door de oudste dochter, nog eens onder in de zilte Noordzee. Heerlijk.

http://www.sendspace.com/file/i3kn08

TVDW 31/04/2006 - Prince - The word (2006)

Ken je die scène uit In Bed With Madonna, waarin Kevin Costner na een optreden backstage opduikt en Madonna probeert te vleien met een compliment over haar show: “It was neat”. Als Costner zijn rug heeft gedraaid, sneert Madonna: “Wat denkt die man wel, niemand noemt mijn show neat!” Daar moest ik aan denken bij "3121", de nieuwe cd van Prince. Ze is neat...
Er zijn, zoals trouwens op zowat elke Prince-plaat, wel ‘momenten’. Het schunnige "Lolita" bijvoorbeeld, met old school synths uit de periode van "Dirty Mind". Een nummer dat ook aantoont hoe Prince naar de concurrentie heeft geluisterd: zo leent hij aan het eind van de song de idee van het boy-versus-girl zanglijntje dat de hippe Neptunes op Justin Timberlake’s "Sensorita" introduceerden. De single "Black Sweat" zit er ook pal op; samengesteld uit een amalgaam van typische Prince-ingrediënten, maar met een eindresultaat dat meer is dan een doorslagje. Nog wat halve momenten zitten in "Love" (zwakke song, geweldige outro) en in "Beautiful Loved Blessed" (zwakke song, vette knipoog naar Sly & the Family Stone in de outro). Beste song van de nieuwe cd en vandaar TVDW is "The Word", de meest spaarzame, subtiele track ook van de plaat. Prince heeft er niet veel meer nodig dan een korte lick op akoestische gitaar, wat saxstootjes en een zanglijn die doet terugdenken aan de ‘cool’ ten tijde van "Money Don’t Matter 2 Nite".

TVDW 04/09/2005 - Gorillaz - Dare (2005)

Je kan tegenwoordig haast geen cd-recentie meer lezen of men heeft het over "een mix van allerlei stijlen", of "een cocktail van diverse muziekgenres". Iedereen tracht maar zo - komt nog zo'n modewoord - "eclectisch" mogelijk uit de hoek te komen. De meeste groepen vervallen echter in redelijk steriele stijloefeningen. Oké, we hebben ons funknummer gehad? Laten we dan maar beginnen met onze loungy track, daarna onze crossover-metal song afwerken en dan zullen we onze gelegenheidsrapper bij roepen. O ja, heeft niemand een flard wereldmuziek op overschot? Gorillaz toont hoe het wel moet. Over Gorillaz zouden communicatiestudenten wel een hele thesis schrijven; met name over hun anonieme benadering - geen popartiesten, enkel cartoonfiguren - valt een fijne parallel te maken met de heersende download- en kopieercultuur en de groeiende verzameling pure studioprojecten in dance/techno/downbeat/house, twee trends die ook alsmaar meer zorgen voor gezichtsloze muziek (+ cd-eetjes zonder opdruk, cd-doosjes zonder hoezen, foutief geschreven songtitels... allerlei aspecten waar rechtgeaarde muziekliefhebbers als wij van gruwelen). We dwalen af. Intussen weet iedereen natuurlijk dat de kern van Gorillaz bestaat uit Damon Albarn en hiphopproducer Dan The Automator, twee muziekliefhebbers pur sang die zonder oog- en oorkleppen werken - en dat hoor je ook. Check overigens ook Handsome Boy Modeling School (HBMS), het al even avontuurlijke project van Dan The Automator en collega-hiphopknoppendraaier Prince Paul (zie ook Beastie Boys). Op de HBMS-cd die we thuis hebben, staan De La Soul en Del Da Funkee Homosapien zij aan zij met Roisin Murphy, Sean Lennon, DJ Shadow en Spain - dat zegt genoeg. Toch nog even terug naar TVDW Dare, de tweede single uit Demon Days, featuring Shaun Ryder van de Happy Mondays. De tweede cd van Gorillaz is (opnieuw) een plaat waarop Albarn, the Ray Davies for the now generation, zich vrolijk laat kruisbestuiven door hiphop, dub, drum 'n bass, om het album af te sluiten met een grimmige Beach Boys-pastiche (de Brian Wilson-harmonieën, maar dan met lyrics over crack) en een gospel-outro. We kennen weinig cd's die zo goed de tijdsgeest en de heersende muziektrends weergeven, als de twee Gorillaz-cd's. In tegenstelling tot het muzikale racisme dat er in onze tijd bestond (een achttal decennia geleden, toen de dieren nog spraken en Armand Pien nog leefde) en waarbij je ofwel voor new wave, ofwel voor hardrock, ofwel voor disco moest kiezen, is in 2005 de hokjesmentaliteit helemaal weg. En dat is natuurlijk een goede zaak.