TVDW 09/05/2021 - Roger Nichols & The Small Circle of Friends - Snow Queen (1968)

 

Een plaat die afgelopen weken al talloze beurten kreeg en dus een logische tvdw. Het mooie is dat ik 'm zonder enige voorkennis opgooide - ik had nog nooit van Roger Nichols gehoord, maar stelde wel met grote verbazing vast hoeveel dit naamloos album wel waard was op discogs. 

Ik mocht dan al niet van Roger Nichols te hebben gehoord, de songs die hij schreef kende ik dan blijkbaar wel. Net als iedereen, trouwens. Zo schreef hij enkele van de grootste hits van The Carpenters (We've Only Just Begun en Rainy Days and Mondays) en Out in the Country, de Three Dog Night song die later nog zou gecoverd worden door REM.  Nichols is inmiddels opgenomen in de Songwriters Hall of Fame. Onder eigen naam bracht hij maar een paar platen uit, waarvan deze de eerste was. Het is een wonderlijk album dat typische West-Coast soft pop brengt, georchestreerd in de beste Burt Bacharach traditie en in een productie van de grote Tommy LiPuma. Een jonge Randy Newman draafde op, Bruce Botnick, die later LA Woman van The Doors zou producen, stak een hand toe, en de arrangementen waren van de hand van de grote Marty Paich, papa van Toto-stichter David Paich. De tvdw is geschreven door Carole King en Gerry Goffin en werd later ook gecoverd door o.a. Blood Sweat & Tears. 

TVDW 05/01/2014 - Tired Pony - Carve our names (2013)

Als ik een muzikale link wil maken met de voorbije kerstvakantie, zou ik Pinball Wizard van the Who als tvdw moeten nomineren. Een van de leukste momenten van de voorbije vakantie was immers de komst van een vintage flipperkast uit 1980. Bij wijze van muzikale knipoog bekeek ik op de dag dat de flipperkast aankwam, 's avonds Ken Russell's "Tommy" - dat volstond.

Je hebt supergroepen en je hebt hobbyprojecten. Tired Pony zit daar wat tussenin. De groep heeft de zanger van Snow Patrol en de gitarist (op rust?) van REM als spil, maar naast Lightbody en Buck spelen ook groepsleden van Editors en Belle & Sebastian, en muzikanten als M. Ward en Jacknife Lee mee. Hun tweede album The Ghost of the Mountain lijkt me sterker dan het drie jaar geleden verschenen debuut van hen; met veel songs die aanleunen bij Snow Patrol, maar dan net iets minder gezwollen en met Americana sausje erover.

Voor de volledigheid ook nog even snel mijn Best Of 2013 lijstje op de blog gooien?

1. Daft Punk - Random Access Memories

2. Arctic Monkeys - AM

3. Josh Rouse - The Happiness Waltz

4. Vertical Horizon - Echoes from the Underground

5. John Grant - Pale Green Ghosts

6. Dreadzone - Escapades

7. Wave Machines - Pollen

8. Foals - Holy Fire

9. Kings of Leon - Mechanical Bull

10. Turin Brakes - We were here

en verder leuk werk van o.a. Villagers, Bastille, Neko Case, Blood Orange, Vampire Weekend en tegenvallende platen van Eels, Phoenix, Moby en The Feeling. Beste re-issues kwamen van The Clash en Patrick Cowley.

TVDW 02/10/2011 - REM - Strange currencies (1994)

You are the greatest thing since bread came sliced. Veel beter vind je ze niet, de songteksten. Mid air tussen New York en Brussel las ik op het inflight entertainment programma dat REM gesplit was (excuseer - de stekker er had uitgetrokken, om de meest gebezigde uitdrukking van het laatste jaar te gebruiken, jongens toch STOP DAAR MEE). Ik beschouw me eerder liefhebber dan fan van de groep. Enerzijds omdat mijn interesse uit hoogtes en laagtes bestond, anderzijds omdat ik REM met moeite die draak van een song Shiny Happy People kan vergeven. Juist: uitgerekend de song die de afgelopen jaren nog zo hemeltergend veel gedraaid wordt.

De omstandigheden in acht genomen, was Leaving New York natuurlijk een gepaste tvdw geweest. Prima song, daar niet van, maar ik pluk toch uit "Monster". De plaat trapt af met een song die bewijst dat je zelfs met de naam Kenneth in de titel een catchy tune kan maken. Verderop komt Thurston Moore van Sonic Youth meespelen (op Crushed with eyeliner, een song over Courtney Love met de leuke oneliner She's three mile of bad road). "Monster" is REM's "Achtung Baby", geen enkel album uit hun cataloog bevat meer reverb, feedback, vervormde vocals en luide gitaren. De tvdw is een van de rustpunten en lijkt wel een uitbreiding van Everybody Hurts, dat uit de aan "Monster" voorafgaande plaat "Automatic for the People" kwam.

TVDW 07/08/2011 - Blue Aeroplanes - Yr Own World (1991)

These are the days of miracles and wonder. Geen groter contrast mogelijk tussen de originele versie van Boy In The Bubble en de cover waarmee het Britse Blue Aeroplanes in 1991 kwam. Op de eerste hoor je de zachte stem van Paul Simon, een man die zelfs de bijsluiter van een suppositorium op honingzoete wijze kan aflezen; op de tweede het grofkorrelige gebraak van een zanger die net uit een beschutte werkplaats leek weggeplukt. Gek genoeg klonk het best nog oké, die cover.

Art rock - zo werd de muziek van The Blue Aeroplanes wel eens bestempeld. Het was dan ook geen gewoon groepje. De teksten leken wel street poetry, weinig toonvast voorgedragen tegen een muur van drie gitaren. Verder telde de groep onder de vaste leden ook een full-time danser. Een soort van Happy Mondays dus, maar dan met meer gitaren dan dope, en uit Bristol en niet uit Manchester. Vorige week herontdekte ik "Beat Songs", een album dat tot mijn verbazing de tand des tijds prima wist te doorstaan. De tvdw lijkt wel een jachtige cockney versie van vroegere REM, met heerlijk jangly Rickenbacker gitaarwerk (ook in de lange outro) en met een van mijn favoriete drummers, Jerry Marotta, achter de drumkit.

TVDW 22/05/2011 - Teenage Fanclub - Baby Lee (2010)

De dagen dat Teenage Fanclub bejubeld werd door Kurt Cobain en Oasis mogen dan al achter ons liggen, maar dat weerhoudt de band er niet van om net nu met het beste werk te komen. De Schotse groep is na een carrière van twintig jaar synoniem met a) aartslelijke platenhoezen en b) een fijne mix van Byrds, Beach Boys en REM. Single "Baby Lee", dat is puur goud, zowel qua melodie als qua tekst.

I'm enchanted I've fallen under your spell
How can I resist when you cast them so well

Skip naar het dagboekgedeelte. "Broken Windows." "Feedback." Zegt u niets, neen? Ik geef een tip: groepsnamen. Neen? Kan ook moeilijk, want het zijn de twee namen die momenteel nog in de running zijn voor wat de eerste rockband van mijn oudste dochter moet worden. Als het ooit het repititiekot overstijgt, leest u het hier.

TVDW 17/05/2009 - Band of Horses - Detlef Schrempf (2007)

Zelden zoveel goesting gehad in ronkende gitaren en een goede popmelodie als vanmorgen. Dat komt ervan als je net vier dagen Praag achter de rug hebt, overnachtend in het hipper dan hip Buddha Bar Hotel. Toiletjes met ingebouwde waterspoeling en warme lucht up yer arse, Nespresso-machine en massage treatment op de kamer, en op niveau -1 een club annex Japans/Chinees resto waar peroxide blondes big pimpin' kerels in designer clothes trachten op te vrijen. En vooral: de typische Buddha Bar muziek, een zielloos voortkabbelende muzikale pudding die je van de ontbijttafel over de cocktailbar tot de hotelkamer ongevraagd in je oorschelp wordt geramd.

Voor de antidosis zorgde Band of Horses met het geweldige album Cease To Begin - al enkele weken klaar om een tvdw-scalp te veroveren. Gek dat deze Amerikaanse band nog geen potten brak in Europa: dit is bezielde rock met net het juiste snuifje indie, en ingebakken in songteksten die een groots, 'uplifting' gevoel opwekken. Oh ja, en om je een googlesessie te besparen: 'Detlef Schrempf' mag dan al de naam lijken van een Oost-Duitse pornoacteur op de aftiteling van Schulmädchen Report - Was Eltern Nicht Für Möglich Halten, in werkelijkheid betreft het een NBA basketlegende. En we weten al van het hobbyclubje van Steve Wynn en Peter Buck dat Amerikaanse sporthelden songschrijvers best tot aardige songs kunnen inspireren.

http://www.sendspace.com/file/gat8c2