TVDW 14/03/2010 - Angie Stone - No more rain (in this cloud) (1999)

Met tvdw's zijn ze niet rijkelijk bedeeld, maar ik heb wel degelijk een soft spot voor Jill Scott, Mica Paris, Macy Gray, Mary J Blige, Beverly Knight en andere dames die gemakkelijkheidshalve onder "new soul" worden geplaatst. Vandaar ging ik afgelopen maandag samen met Frank met plezier kijken naar Angie Stone, in het inmiddels tot Trix omgedoopte Hof ter Lo. Stone is letterlijk en figuurlijk een van de zwaargewichten uit het genre (ook al is haar laatste cd Unexpected niet bepaald een hoogvlieger). Het werd een heerlijk concertje, met een frontdame met een ontwapenende charme, die haar strak spelende band en twee achtergrondzangeressen met subtiele verwijzingen door elke song loodste - nu eens het tempo opdrijvend, dan weer aansturend op een break. Ook leuk: de Jamaïcaanse en Puerto-Ricaanse versie van Stone's grootste hit "Wish I didn't miss you anymore". Alleen jammer dat ik, toen de zangeres iedereen aanmaande om de persoon naast zich eens goed vast te pakken, niet naast een lekker blond wijf stond. Just my luck!

De tvdw was, samen met een van de soul druipende cover van Curtis Mayfields "The Makings of You", voor mij het hoogtepunt van het concert. Komt uit haar debuut, de plaat waaraan ook Lenny Kravitz en Stone's ex D'Angelo meewerkten.

http://www.sendspace.com/file/shcudk

Nog even op de soultrain verder denderen? Hier heb je het origineel van Gladys Knight & the Pips, waaruit Angie een sample plukte. Heerlijke early seventies soul.

http://www.sendspace.com/file/2cbim6

Nog een stationnetje verder? De geweldige titeltrack uit A Moment's Pleasure, een erg plezierige plaat (uit 1979) van Millie Jackson, destijds een van de meest exuberante tantes uit de soul - en mama van een van de achtergrondzangeressen bij Angie Stone.

http://www.sendspace.com/file/2m4xcf

TVDW 06/08/2006 - Van Hunt - If I take you home (2006)

Belofte maakt schuld. Ik heb gisteren meegedaan aan de Dodentocht voor fietsers en nam mezelf voor om, just for fun, de iPod op shuffle mode te zetten tijdens de laatste dertig kilometer en de artiest die aan de finish opdook, met een TVDW te bedenken. Onderweg plukte de iPod onder meer Nena, Scritti Politti, Paul Simon, Malcolm McLaren en Paul McCartney uit de collectie, maar net voor het overschrijden van de eindmeet - spannend! - wrong Van Hunt zich in de shuffle. Op Pinkstermaandag van vorig jaar zag ik de man een erg aardige showcase weggeven in de Rotonde van de Botanique, maar de grote Europese doorbraak wist hij toen niet te forceren (ondanks lofbetuigingen van o.a. U2 en Joss Stone). Zijn debuutplaat, waaraan o.a. Wendy & Lisa en enkele Chili Peppers meewerkten, was een heerlijke 'zwarte' plaat, een arsenaal aan referenties naar grote artiesten uit de soul, R&B en funk, maar toch met een homogene 'vibe'. Een erg naar seventies ruikende plaat ook. "Ik vrees dat de platen die me het meest inspireerden, niet uit het laatste decennium komen, neen", zei Van Hunt me toen hierover. "Welke zou ik kunnen noemen? There's a riot going on van Sly & the Family Stone, Everybody knows this is nowhere van Neil Young en iets van Muddy Waters uit zijn Chess-periode." Inmiddels is cd nummer twee uit, "On the Jungle Floor", die wat grilliger is en meer diversiteit uitstraalt. Opvallend zijn onder meer de Stooges-cover "No sense of crime", een passionele ballad samen met Nikka Costa, en het sleazy, funky openingsnummer "If I take you home", waarin Van Hunt een meisjeskoor "Will you respect me in the morning?" en "Will you write my name in a song" laat kirren, om telkens sarcastisch met "yeah, yeah" te antwoorden. Genoeg voor een TVDW!

http://www.sendspace.com/file/gjy9o9

TVDW 18/12/2005 - Betty Wright - Shoorah Shoorah (1975)

Misschien zit het in mijn genen of is het afwijking in de hersenen, en het zal zeker ook te maken hebben met het feit dat ik een onverbeterlijk nostalgicus ben, maar wat ik het allerleukst vind aan muziek beluisteren, zijn die momenten waarop plots een nummer uit lang vervlogen tijden terug opduikt. Een song waarvan ik me niet (meer) kon herinneren dat ik hem vroeger zo goed kende (en zo goed vond), en die dan out of the blue opduikt. Vaak vallen dergelijke momenten niet voor, maar het gebeurt nog, op de radio - maar veel te weinig, god wat kleuren programmasamenstellers toch vaak binnen de lijntjes - of zelfs op cd. Wat dat laatste betreft verdient Hans M aka DDay alle lof, als leverancier van obscure tracks, in één van zijn compilatiereeksen (de F.U.C.K. Holland, F.U.C.K. Germany en Soul Sistaz reeksen). Genieten van heel wat trouvailles en af en toe, als er tussen die obscure parels, een hogerbeschreven onverwachte a-ha erlebnis opduikt, is de pret natuurlijk dubbel. Bij Betty was het alleszins weer goed raak: midden jaren zeventig moet ik dit dus, hoe raar het ook klinkt, als klein ukje al hebben opgevangen (en meegezongen, in fonetisch Engels dan?). En nu, dertig jaar later (!!) duikt het plots terug op. "Shoorah Shoorah" is een heerlijk feel good uptempo soulnummer, geschreven door één van de grote songsmids uit New Orleans, Allen Toussaint, de man die ook "From A Whisper to a Scream" (zie: Elvis Costello) en "Happiness" (zie: Pointer Sisters) schreef. Frankie Miller en the Righteous Brothers hebben blijkbaar ook ooit versies uitgebracht van deze song, zo leert google. Nog wat poptrivia? Betty Wrights bekendste nummer is ongetwijfeld "Clean Up Woman", dat geschreven werd door Clarence Reid, iemand die bij master of How Bizarre Hans M ongetwijfeld beter/ook bekend is als Blowfly, de man die scabreuze coverversies maakt van soulklassiekers: "A spermy night in Georgia", "Hole Man" (in plaats van jawel Soul Man) en "My baby keeps farting in my face" (op de tonen van Raindrops keep falling on my head). Miss Wright verdiende een aardige cent toen ze Color Me Badd voor de rechter sleepte. Deze one-hit-wonders hadden op hun, euh, enige hit "I wanna Sex you up" ongevraagd een nummer van BW in de sample gegooid. En nog over onze Betty: twee jaar terug dook ze opnieuw op, als een van de coaches/producers op "The Soul Sessions", het debuut van een bleekscheet uit Groot-Brittannië van amper zestien. Juist, Joss Stone.

TVDW 06/03/2005 - Brand New Heavies - How do you think (2004)

Moest men mij vragen om een top 10 op te stellen van de meest memorabele concerten die ik mocht meemaken, is de kans vrij groot dat deze Brand New Heavies er in staan. Moet zo rond 1987 zijn geweest dat ik hen live aan het werk zag in de AB. Beetje per ongeluk dan nog, want met een op StuBru gewonnen duo-kaart (DELA was in da house als tweede persoon - shout out to my man DELA). Een fantastisch, zweterig concert werd het, met aan het eind een boel enthousiaste fans die mee stonden te grooven on stage. De Brand New Heavies hebben onterecht steeds het label Acid Jazz gekregen, maar in dat sowieso erg "dunne" genre (dat uiteindelijk zou opgeslorpt worden in de lounge) zat veel meer geluidsbehang, terwijl de Heavies definitely da funk representeren. Getuige ook de veelzeggende titel van hun comeback-cd: It's all about the funk. Raar, dat de Heavies zo goed overweg kunnen met funk, want het zijn Britten en daarenboven - met uitzondering van de bassist - allen bleekschieten. Just goes to show you can't judge a book by looking at the cover. Kijken we naar de cover van de nieuwe cd, valt ons trouwens alweer een nieuwe zangeres op. De Heavies verwisselden in het verleden al van frontvrouw zoals u en ik van ondergoed. Onder meer Carleen Anderson en N'dea Davenport smeerden hun stembanden op albums van de groep, alvorens solo te gaan. Nu is Nicole Russo de nieuwe zangeres van dienst, iemand wiens timbre wat doet denken aan dat van Joss Stone. Nieuwe cd It's all about the funk blijkt een sterk ambiance plaatje zonder meer te zijn, met weinig uitschieters. Al is How do you think, onze TVDW-selectie, beslist een van de betere tracks. Swingt immers als de beesten - and that's how we like it.