TVDW 15/06/2025 - Beach Boys - Pet Sounds (1966)

 

TVDW 1066. Het zal meer en meer gebeuren. De grote namen uit de popmuziek die het loodje leggen. Prince, Petty, Mercury, Zevon... het zijn slechts enkele van mijn helden die al jàren geleden het tijdelijke voor het eeuwige wisselden. Het aantal RIP's gaat logischerwijze stelselmatig toenemen. Je mag er niet aan denken dat iconen als pakweg Stevie Wonder, McCartney, Jagger en Elton John deze aardkloot vaarwel zeggen. But time waits for no one, now does it? 

Afgelopen week was een barslechte week op dat vlak, met het afscheid van zowel Sly Stone als Brian Wilson. Wees gerust, 't is nu niet dat ik elk sterfgeval ga gebruiken als aanleiding voor een tvdw, maar afgelopen week gooide ik bij wijze van kleine tribute zowel "There's A Riot Goin' On" als "Pet Sounds" op de draaitafel. Alhoewel Sly's album me nauwer aan het hart ligt, viel me bij Pet Sounds het titelnummer op. Een instrumental die ik parkeer voor future dj-sets - instrumentaaltjes zijn hiervoor altijd uitermate geschikt - en die, zo lees ik op het internet, eigenlijk bedoeld was als James Bond Theme Song. 

TVDW 24/02/2019 - Sly & the Family Stone - Spaced Cowboy (1971)

We zijn 737 posts ver - hé dat is een Boeing! - en ik al die jaren heb ik ongetwijfeld talloze keren de woorden groove en vibe laten vallen. Ze horen bij muziekbesprekingen als Samson bij Gert, maar ze zijn erg moeilijk te definiëren. Een song met een geweldige groove, een album met een heerlijke vibe: iedere muziekliefhebber weet wat ermee gezegd wordt, maar het omschrijven is niet eenvoudig.

't Is maar een random bedenking hoor, wees gerust dit is niet de start van een paginalang traktaat. Maar ik moest er aan denken toen ik "There's a Riot Goin' On" opzette. Als er één plaat is die volledig is opgetrokken uit en ondersteund wordt door grooves en vibes, is het deze wel. Ik ken zelfs weinig voorbeelden van albums die haast uitsluitend op die twee elementen steunen. De songs zelf? Die zijn erg sketchy en rafelig, het lijken wel improvisaties en jams, en heel wat lyrics zijn nauwelijks te verstaan. Ik had me graag als vlieg aan de muur in de studio verschanst om te kijken hoe de songs tot stand kwamen (en wie besliste om welke versies aan het album toe te vertrouwen).

"There's a riot going' on" is typisch zo'n plaat die in de naslagwerken à la "Hundred Albums you must hear before you die" staan. Ik ken de mythische status en ik weet bv. nog dat Steve Wynn me ooit toevertrouwde dat ze bij zijn all time favourites hoort. Maar tot enkele weken terug had ik 'm nooit gehoord. Nu heb ik hem, dankzij een vinyl exchange op Schiphol Airport, in mijn bezit. En wat blijkt: hij lost alle verwachtingen in. Hij is met weinig te vergelijken, of het moet met Shuggie Otis zijn - die heeft ook ooit zo'n groovy album gemaakt. "There's a Riot Goin' on" is nota bene ook een van de eerste platen waarop een ritmebox te horen is. En onder meer Ike Turner en Bobby Womack spelen er ergens op mee. Now let's funk!

TVDW 24/05/2015 - Van Hunt - ... Puddin' (2015)

Hou ik wel van, van artiesten die moderne soulplaten maken die in elke groef de liefde voor en kennis van veertig jaar zwarte muziek hebben ingebed. Ook zo bij de platen van Van Hunt. Geen grote naam, ik weet het. Bij 's mans debuut werd de loftrompet bovengehaald, was heel de wereld enthousiast en werd de man overgevlogen naar Europa voor concerten en promotie - ook ik mocht 'm in die tijd ook interviewen - maar spoedig nadien ging het verkeerd. Het gekende verhaal van "het momentum en hoe het te missen", met nog wat foute carrièrewendingen er bovenop. Zo tekende Van Hunt bij Blue Note, om er een album op te nemen dat wegens gebrek aan promotiebudget meteen op het schap belandde. Het blijft een jammere zaak, dat zo weinigen de man kennen. Of, zoals ik het ergens op het net las: One of funk music’s great modern mysteries is why the inventive singer, producer and instrumentalist Van Hunt isn’t listed amid names like Kendrick Lamar, Flying Lotus and D’Angelo as artists reinvigorating deep soul, funk and Afro-centricism.

Hij is natuurlijk niet de eerste of enige die als Nieuwe Zwarte Hoop werd binnengehaald. Eric Benet en Rahsaan Patterson maakten bijvoorbeeld ongeveer gelijktijdig even goede platen, maar zijn intussen alweer kopje onder. Soit, nu is Van Hunt terug, met het via crowdfunding opgenomen "The Fun Rises, The Fun Sets". Een plaat die er inderdaad in slaagt om inzake funk, soul en R&B het verleden met het heden te verzoenen. Veel echo's van Curtis Mayfield, Sly & the Family Stone en Prince; wie eigentijdsere vergelijkingspunten wil, denkt aan Blood Orange. Een echt koptelefoonplaatje ook, dat "The Fun Rises...", want Hunt verstopt in elke song wel wat vocale capriolen, geluidseffectjes en muzikale wendingen die pas na enkele beluisteringen duidelijk worden. Als tvdw ga ik voor het krolse, vinnige, geile ... Puddin', dat met zijn staccato gitaarlicks wat doet denken aan de afrofunk van Keziah Jones.

TVDW 13/12/2009 - JC Brooks & the Uptown Sound - Baltimore is the new Brooklyn (2009)

Tvdw in estafette. Drie artiesten losten elkaar deze week af in de strijd voor een nominatie. Eerst was er Chick Corea en diens 12 minuten durende lap jazzfunk 'Return to Forever'. Dan kwam General Elektriks in beeld, een Fransman die naar de Amerikaanse West-Coast uitweek en met het album Good City for Dreamers een erg aangename kruising brengt van Beck, Sly & the Family Stone en Jamiroquai. Fijn plaatje. Maar aan het eind van de week snelde JC Brooks & the Uptown Sound iedereen voorbij. Hun debuut "Beat of our own drum" - op het fantastische platenlabel Vampisoul - is een bijzonder geslaagde hybride van withete sixties soul en raunchy garagerock.

http://www.sendspace.com/file/6gjuta

Als bonus nog een tweede track? Oké dan: deze lekkere lap rauwe soul, met de intrigerende titel '75 years of art sex'. Pak aan!

http://www.sendspace.com/file/5dv4wu

TVDW 28/06/2009 - Sly Stone - Crossword Puzzle (1975)

Het is maar te hopen dat Michael Jackson de geschiedenis zal ingaan als een groot entertainer, zanger, danser en songschrijver. Eigenlijk straf dat die opmerking nodig is, voor iemand die enkele van 's werelds best verkochte albums uitbracht. Maar helaas, ik heb de afgelopen dagen toch wat cd's en dvd's moeten boven halen om mijn kinderen te tonen dat MJ méér was dan een freak. Mijn zoon dacht dat hij een zombie was, mijn oudste dochter stond raar te kijken toen we vertelden dat MJ eigenlijk zwart was. Hoe tragisch dat de bekendste persoon ter wereld ook de meest zielige, eenzame persoon ter wereld is. Ik kan niet zeggen dat ik een traan heb gelaten bij het heengaan van MJ. Als muzikant heeft hij veel te lang stilgelegen en de berichtgeving die we in de plaats kregen, was louter freakshow stuff - moeilijk om je daarmee te identificeren. Neen, dan was het heengaan van Yasmine toch veel aangrijpender. What a waste, hoe schrijnend. En hoe dubbel alweer de rol van de media, waarbij zelfs het VRT journaal niet volkomen vrijuit ging.

In de tvdw herdenken we niets van het bovengaande. Van Yasmine heb ik niets in huis, en een van mijn favoriete MJ nummers (man in the mirror, bijvoorbeeld) uitkiezen, brengt ook niets bij. Neen, dan liever toch trouw blijven aan de uitgangspositie van de tvdw - de song uitkiezen die de meeste indruk naliet, de afgelopen week. En dat was er eentje van Sylvester Stewart, dit keer niet met zijn Family Stone, maar vanop zijn eerste soloplaat High on you. Erg aangename verrassing, die hele cd, tegelijk strak en losjes uit de pols swingend.

Beetje als een paar stevige borstjes in een wijde t-shirt. Ja, dat warme weer - het doet wat met een mens.

http://www.sendspace.com/file/rqvb6s

En ja, natuurlijk kennen we die song ook in een andere vorm, dankzij Plug One, Plug Two en Plug Three...

TVDW 11/02/2007 - Shuggie Otis - Aht Uh Mi Hed (1974)

De tvdw van deze week had net zo goed van Beethoven kunnen komen. Met de dochter naast me luisteren naar de Andante uit de Pianosonate opus 79, uitgevoerd door Eliens lerares, geloof me, het was een ontroerend moment.
Nachttafelliteratuur is sinds enkele weken het boek '1001 Albums - de meest spraakmakende albums aller tijden', een dikke turf die ondanks de wat manke vertaling een knap chronologisch overzicht geeft van de beste platen uit de popgeschiedenis en die de honger naar muziek nog wat aanwakkert. Ik laadde de plaat 'Inspiration Information' van Shuggie Otis in de iPod, amper enkele dagen voor ik in mijn laatavondleesmoment bij het jaar 1974 aanbelandde, en er de bespreking van hetzelfde album tegenkwam. Shuggie is de zoon van Johnny Otis, de man die de originele versie van "Hound Dog" meeschreef. Shuggie werkte zich als broekje van vijftien al tot aan de zijde van Frank Zappa, hij is te horen op Zappa's "Hot Rats" - trouwens ook één van de 1001 Albums uit het boek. Een paar jaar later werd Shuggie door de Rolling Stones zelfs gevraagd om Mick Taylor te vervangen (wat hij weigerde, waarna zoals bekend Ron Wood ingehaald werd). Otis nam amper een drietal platen op waarvan het grotendeels volledig eigenhandig ingespeelde 'Inspiration Information' als een van de grote verborgen schatten van de (zwarte) muziek wordt beschouwd. Een plaat waarin je referenties hoort van Sly & the Family Stone en van wat Prince later zou brengen, maar ook de originele versie van Strawberry Letter 23 (later een grote hit voor The Brothers Johnson) staat er op. Een tijdloze plaat, wat nog het best wordt geïllustreerd door de TVDW, opgestart met een primitieve drumcomputer, en openbloeiend als een mooie bloem.

http://www.sendspace.com/file/bqsj2c

TVDW 29/10/2006 - John Mayer - I don't trust myself (with loving you) (2006)

John Mayer is amper 29 en een fenomenaal gitarist (geef Google de zoektermen ‘Youtube’, ‘Crossroads’ en ‘John Mayer’ en staar met open mond naar uw computerscherm). Daarnaast is hij echter ook een Amerikaans idool: zijn romantische songs en good looks maakten hem (tegen wil en dank?) tot het onderwerp van menige slaapkamerposter. Dat imago is een handicap, met name in de VS, waar men wat lacherig doet over het succes van Mayer. Derde cd Continuum bewijst echter hoe onrechtvaardig dat is. Net als op voorganger Heavier Things blinkt Mayer uit in het serveren van makkelijk in het oor liggende blues- en soulpop, maar dan met zoveel zin voor detail gebracht dat de concurrentie het nakijken krijgt. Veel krediet gaat ook naar drummer/producer Steve Jordan (zie o.a. ook de geweldige soloplaat Talk is Cheap van Keith Richards) die voor een warm, organische groove zorgt – ditmaal gestut door meesterbassist Pino Palladino. Jordan,die nota bene als drummer debuteerde bij... the Blues Brothers, zie tvdw van vorige week, waar hij Barkays-drummer Willy 'Too Big' Hall opvolgde. Oh ja, vaak krijgt John Mayer te horen dat hij zijn talent als gitarist te weinig etaleert op plaat. Alsof hij hen van antwoord wil dienen, gooit hij er achteraan de cd een knappe cover van Jimi Hendrix’ Bold As Love bovenop. Als TVDW moest deze versie het echter afleggen, na rijp beraad en talloze luistersessies, tegen I don't trust myself (with loving you). Die wonderlijk galmende geluidjes die het nummer opstarten! Die heerlijke, Sly & the Family Stone-achtige mellow groove! Dat in falset gegoten advies "Hold on to whatever you find, baby"! Die blazers die zich aan het eind schuchter in de mix mengen!. Genieten.

http://www.sendspace.com/file/wuumz3

TVDW 06/08/2006 - Van Hunt - If I take you home (2006)

Belofte maakt schuld. Ik heb gisteren meegedaan aan de Dodentocht voor fietsers en nam mezelf voor om, just for fun, de iPod op shuffle mode te zetten tijdens de laatste dertig kilometer en de artiest die aan de finish opdook, met een TVDW te bedenken. Onderweg plukte de iPod onder meer Nena, Scritti Politti, Paul Simon, Malcolm McLaren en Paul McCartney uit de collectie, maar net voor het overschrijden van de eindmeet - spannend! - wrong Van Hunt zich in de shuffle. Op Pinkstermaandag van vorig jaar zag ik de man een erg aardige showcase weggeven in de Rotonde van de Botanique, maar de grote Europese doorbraak wist hij toen niet te forceren (ondanks lofbetuigingen van o.a. U2 en Joss Stone). Zijn debuutplaat, waaraan o.a. Wendy & Lisa en enkele Chili Peppers meewerkten, was een heerlijke 'zwarte' plaat, een arsenaal aan referenties naar grote artiesten uit de soul, R&B en funk, maar toch met een homogene 'vibe'. Een erg naar seventies ruikende plaat ook. "Ik vrees dat de platen die me het meest inspireerden, niet uit het laatste decennium komen, neen", zei Van Hunt me toen hierover. "Welke zou ik kunnen noemen? There's a riot going on van Sly & the Family Stone, Everybody knows this is nowhere van Neil Young en iets van Muddy Waters uit zijn Chess-periode." Inmiddels is cd nummer twee uit, "On the Jungle Floor", die wat grilliger is en meer diversiteit uitstraalt. Opvallend zijn onder meer de Stooges-cover "No sense of crime", een passionele ballad samen met Nikka Costa, en het sleazy, funky openingsnummer "If I take you home", waarin Van Hunt een meisjeskoor "Will you respect me in the morning?" en "Will you write my name in a song" laat kirren, om telkens sarcastisch met "yeah, yeah" te antwoorden. Genoeg voor een TVDW!

http://www.sendspace.com/file/gjy9o9

TVDW 31/04/2006 - Prince - The word (2006)

Ken je die scène uit In Bed With Madonna, waarin Kevin Costner na een optreden backstage opduikt en Madonna probeert te vleien met een compliment over haar show: “It was neat”. Als Costner zijn rug heeft gedraaid, sneert Madonna: “Wat denkt die man wel, niemand noemt mijn show neat!” Daar moest ik aan denken bij "3121", de nieuwe cd van Prince. Ze is neat...
Er zijn, zoals trouwens op zowat elke Prince-plaat, wel ‘momenten’. Het schunnige "Lolita" bijvoorbeeld, met old school synths uit de periode van "Dirty Mind". Een nummer dat ook aantoont hoe Prince naar de concurrentie heeft geluisterd: zo leent hij aan het eind van de song de idee van het boy-versus-girl zanglijntje dat de hippe Neptunes op Justin Timberlake’s "Sensorita" introduceerden. De single "Black Sweat" zit er ook pal op; samengesteld uit een amalgaam van typische Prince-ingrediënten, maar met een eindresultaat dat meer is dan een doorslagje. Nog wat halve momenten zitten in "Love" (zwakke song, geweldige outro) en in "Beautiful Loved Blessed" (zwakke song, vette knipoog naar Sly & the Family Stone in de outro). Beste song van de nieuwe cd en vandaar TVDW is "The Word", de meest spaarzame, subtiele track ook van de plaat. Prince heeft er niet veel meer nodig dan een korte lick op akoestische gitaar, wat saxstootjes en een zanglijn die doet terugdenken aan de ‘cool’ ten tijde van "Money Don’t Matter 2 Nite".

TVDW 04/12/2005 - Roachford - This Generation (1994)

Wie zegt er dat artiesten slechts één TVDW-notering kunnen krijgen? In de statuten staat dat nergens vermeld en ook bij TVDW versie 1.0, die in de jaren tachtig van vorige eeuw werd gelanceerd, slaagden vele artiesten er in om meerdere TVDW's te verzamelen. Dus ook al had Andrew Roachford amper 9 weken geleden het voorrecht om een TVDW in de wacht te slepen (zie 9 oktober), hier duikt hij alweer op. Logisch en volkomen terecht, want 's mans optreden gisterenavond in de Botanique was bij momenten weergaloos sterk. De referenties die onderhuids op Roachford's platen aanwezig zijn - Marvin Gaye, Stevie Wonder, Philadelphia soul - kwamen op de planken helemaal naar boven. Bij de bisnummers, die grondig afweken van de vooropgestelde setlist, starte hij "Get Ready" op met een flard uit Sly & the Family Stone's "Everyday people" en ook op andere momenten in het concert was het volop genieten van de intereactie tussen de vijf schitterende muzikanten die zich op het podium zichtbaar stonden te amuseren. Schrijnend evenwel: er stond in de kleine Witloofbar van de Botanique hoogstens 60 man te kijken.....Na afloop maakten Hendrik (shout out to my man Dela!) en ik de bedenking dat Jamiroquai - landgenoot, generatiegenoot en ongetwijfeld evenzeer van soul doordrongen - dit concert had moeten zien. Jay K's tot in de puntjes verzorgde live-show staat mijlenver van het spontane, vaak in jams uitmondende optreden van Roachford. De manier waarop hij zijn reguliere set afsloot met "This Generation" - op plaat sowieso al een persoonlijke favoriet, omwille van dat heerlijk rollende basloopje - was indrukwekkend; de band met een eenvoudig "on the one" keer op keer stilleggend, om nadien opnieuw te demarreren. Na een kleine twee uur keek Roachford met brede grijns naar het publiek, uit elke porie van zijn lichaam druipend van het zweet.... en van de soul.

TVDW 20/3/2005 - Betty Davis - Git in there (1974)

Toeval wil dat ik op enkele weken tijd twee TVDW's pluk uit de stal van het kleine maar fijne Vampisoul, een platenlabel dat zich voornamelijk specialiseert in re-issues van oud funk- en soulmateriaal. Betty Davis is as funky as funk can get. Ik leerde Betty Davis enkele jaren terug kennen, via een exclusieve 'Soul Sistaz' compilatie-cd, samengesteld door my man Hans (shout out to Hans - ook bekend van www.detroitbreakdown.be). Betty Davis was eind jaren zestig een jaartje getrouwd met Miles Davis en bracht begin jaren zeventig drie platen uit (slim genoeg gebruikte ze toen, na de scheiding, nog steeds de achternaam Davis). Op de drie platen presenteert Davis zich als the real deal: ze klinkt raunchy and kinky, neemt geen blad voor de mond en heeft een aantal geweldige muzikanten rond zich verzameld, die de funk zo rauw en onbespoten mogelijk serveren. De baslijntjes zijn in handen van Larry Graham (later gerehabiliteerd door Prince), de nog piepjonge Pointer Sisters nemen de backing vocals voor hun rekening, productie en drumpartijen zijn in handen van Gregg Enrico (bandlid van Sly & the Family Stone) en - nog het meest opvallend - voor de naar hardrock en Hendrix neigende gitaarlicks tekent Neil Schon, de man die (gitaar-)school liep aan de zijde van Santana maar bij liefhebbers van classic American rock bekender werd als lid van Journey ("Who's crying now"!! en vooral: "Don't stop believin'"!!!). Betty Davis was echter allerminst a puppet on a string: ze hield haar muzikanten stevig in het gareel en schreef overigens alle songs (die nu verzameld zijn op de net verschenen Vampisoul-release "This is it") zelf. Ken je iemand uit je vriendenkring die écht van funk houdt? Doe 'm deze cd cadeau - hij zal je eeuwig dankbaar zijn.