TVDW 27/08/2023 - Nena - Noch Einmal (1983)

 

TVDW 972. Tweede rendez-vous op het W-Festival in Oostende, je weet wel: dat festival dat zo sterk focust op de eighties dat het soms lachwekkend wordt. Ik bedoel: drie dagen lang dergelijke acts boeken, zorgt soms voor een erg dunne spoeling. Op zondag stond Natalie Imbruglia als voorlaatste act op de affiche. Iemand die een (één) hit had. Op zaterdag had Wet Wet Wet ook al zo'n hoge spot op de affiche, terwijl hun vreselijke set het allerslechtste in soulpop naar boven bracht (incl. een hemeltergende versie van With A Little Help From My Friends). 

Ik was er met name om Earth Wind & Fire te zien. Ook dat is natuurlijk a sign of the times: met de oorspronkelijke EW&F heeft de groep niet meer veel uitstaans. Al McKay is het enige originele lid dat nog overblijft, maar de man is niet van de minste: als gitarist verdiende hij zijn sporen bij onder meer Ike Turner en Isaac Hayes, en hij is te horen op zowat alle classics van de band, tot en met het "Raise!"-album. De Earth Wind & Fire Experience - want onder die naam treedt de band op - spetterde van begin tot eind, met uiterst strakke blazerspartijen en een genadeloos afgevuurd spervuur aan hits. 

En toch gaat de tvdw naar Nena, omdat ze met haar band misschien nog het meest potent voor de dag kwam. Een verrassend stevig rockende set, met de 60-plusser vooraan die er nog érg knap uitzag en met songs die duidelijk niet in het eighties synthpop bedje wilden indommelen. Noch Einmal bleef me nog het meest bij, een song die ik haast vergeten was maar die Nena met overtuiging nieuw leven inblies. 

TVDW 06/08/2006 - Van Hunt - If I take you home (2006)

Belofte maakt schuld. Ik heb gisteren meegedaan aan de Dodentocht voor fietsers en nam mezelf voor om, just for fun, de iPod op shuffle mode te zetten tijdens de laatste dertig kilometer en de artiest die aan de finish opdook, met een TVDW te bedenken. Onderweg plukte de iPod onder meer Nena, Scritti Politti, Paul Simon, Malcolm McLaren en Paul McCartney uit de collectie, maar net voor het overschrijden van de eindmeet - spannend! - wrong Van Hunt zich in de shuffle. Op Pinkstermaandag van vorig jaar zag ik de man een erg aardige showcase weggeven in de Rotonde van de Botanique, maar de grote Europese doorbraak wist hij toen niet te forceren (ondanks lofbetuigingen van o.a. U2 en Joss Stone). Zijn debuutplaat, waaraan o.a. Wendy & Lisa en enkele Chili Peppers meewerkten, was een heerlijke 'zwarte' plaat, een arsenaal aan referenties naar grote artiesten uit de soul, R&B en funk, maar toch met een homogene 'vibe'. Een erg naar seventies ruikende plaat ook. "Ik vrees dat de platen die me het meest inspireerden, niet uit het laatste decennium komen, neen", zei Van Hunt me toen hierover. "Welke zou ik kunnen noemen? There's a riot going on van Sly & the Family Stone, Everybody knows this is nowhere van Neil Young en iets van Muddy Waters uit zijn Chess-periode." Inmiddels is cd nummer twee uit, "On the Jungle Floor", die wat grilliger is en meer diversiteit uitstraalt. Opvallend zijn onder meer de Stooges-cover "No sense of crime", een passionele ballad samen met Nikka Costa, en het sleazy, funky openingsnummer "If I take you home", waarin Van Hunt een meisjeskoor "Will you respect me in the morning?" en "Will you write my name in a song" laat kirren, om telkens sarcastisch met "yeah, yeah" te antwoorden. Genoeg voor een TVDW!

http://www.sendspace.com/file/gjy9o9