TVDW 22/04/2018 - Josh Rouse - Directions (2010)

't Is eigenlijk vrij simpel. Niets gaat boven kippenvel. Bij het laatste concert van Josh Rouse, afgelopen week in de N9 in Eeklo, was het twee keer van dat. Bij het inzetten van Sad Eyes, als eerste bis- maar dat was lang geleden al een tvdw. De tweede keer was net voordien, toen Rouse aan het eind van de reguliere set verraste met twee opvallende nummers uit de oude doos. Eerst met Dressed Up Like Nebraska ("van toen ik twintig jaar geleden hier voor het eerst optrad in België") en daarna met Directions ("mijn eerste bekende song waarnaar ze sindsdien blijven vragen, maar die ik maar zelden live speel").

Rouse's nieuwste plaat "Love in the modern age" lag de volgende dag op de draaitafel. Een mooie plaat, opgenomen met zijn trouwe bende muzikanten waarmee hij al jaren opneemt en concertjes afwerkt, die hier en daar verrast (dat subtiele vocodertje!) maar toch vooral in lijn ligt met voorgaand werk. Ik draaide nadien Rouse's cd "Home" uit 2000 - en het viel me op hoe homogeen zijn werk door de jaren heen is gebleven. Om een of andere reden denk ik bij Rouse steevast aan een kruising tussen JJ Cale en Paul Simon, al besefte ik tijdens het concert in Eeklo dat die vergelijking wat mank loopt. Rouse is natuurlijk minder rootsy dan Cale, maar deelt met hem wel de aandacht voor eenvoud. Raar hoe Rouse toch weet te raken, met erg eenvoudige akkoordenschema's en ogenschijnlijk banale teksten. Dat laatste onderscheidt hem dan weer van Paul Simon, die graag cryptisch en in metaforen schrijft ("losing love is like a window in your heart", weet je wel). Rouse schrijft veel en veel directer; het enige wat hem met Simon bindt ligt 'm in het zingen. Die soft spoken, schijnbaar nonchalante delivery - weinigen doen hem dat na. Buiten Paul Simon, that is. Maar die was eerst. Dus eigenlijk doet Rouse Simon na. Whatever.

Tot hier alweer wat triviale bedenkingen. Rouse scoort intussen wel lekker zijn vijfde (!) tvdw. Als ik ooit veel tijd heb, ga ik eens kijken of een andere artiest - om het even welke - überhaupt beter scoort. Een ietwat a-typisch nummer trouwens, dat Directions - ik hoor er altijd een beetje Paul Westerberg in.

TVDW 25/10/2015 - Vetiver - Current Carry (2015)

Ik heb eigenlijk al quasi heel mijn leven lang lijstjes gemaakt. Ergens thuis liggen nog flink beduimelde boekjes waarin ik, startend vanaf 1980, top tien lijstjes neerpende van favoriete popgroepen. Niet per jaar, maar per màànd. Met stijgers, dalers en nieuwkomers.

Ook op deze blog kwam ik eind december telkens weer ongevraagd met een eindejaarslijstje. Iets waar ik eigenlijk - hoe triviaal het ook allemaal moge zijn - toch wat tijd in stak; oordeelkundig wikkend en wegend wie op pakweg plaats zeven mocht staan en wie op plaats zes.

Dit jaar zal het wat moeilijk zijn; alleszins om tot tien te komen. Vinyl thriftstore finds hebben het gebruik van iPhone (en bijgevolg de beluistering van digitaal eigentijds materiaal) tot een minimum herleid. Maar eentje die nog tot in de top (vijf, dan?) zal geraken, is "Complete Strangers" van Vetiver. Ze scoorden al eerder een tvdw, met prijsbeest Edgar. Afgelopen week bij het joggen (- nog zo'n in onbruik geraakte traditie, maar daar zijn andere redenen voor) nog eens genoten van die plaat. Dit keer kwam Current Carry voor het voetlicht, een schommeltje van een song die je bij blinde beluistering zo aan Josh Rouse zou toewijzen.

TVDW 31/05/2015 - Luke Winslow-King - Let 'em talk (2013)

Heerlijk concertje van de mij voordien volledig onbekende Luke Winslow-King, afgelopen zaterdag op het Duvel Blues festival in Puurs. Rootsy laidback liedjes, stevig ondergedompeld in de Louisiana swamps, ergens tussen JJ Cale, Josh Rouse en Dr. John in. Ik mag dan al, in mijn niet-aflatende zoektocht naar het Zwarte Goud, een boon hebben voor tweedehandsvinyl - al dan niet in een worn and torn sleeve. Maar zaterdag, vlak na dat lekker weghappend concert, zag ik het haast als een morele plicht om wat af te dokken voor een full price vers blinkend, maagdelijk schijfje. De tvdw was een van de vele hoogtepunten uit de set, een song die op plaat, met die treurige blazers en onderkoelde vocal, wel wat weg heeft van Randy Newman.

TVDW 05/01/2014 - Tired Pony - Carve our names (2013)

Als ik een muzikale link wil maken met de voorbije kerstvakantie, zou ik Pinball Wizard van the Who als tvdw moeten nomineren. Een van de leukste momenten van de voorbije vakantie was immers de komst van een vintage flipperkast uit 1980. Bij wijze van muzikale knipoog bekeek ik op de dag dat de flipperkast aankwam, 's avonds Ken Russell's "Tommy" - dat volstond.

Je hebt supergroepen en je hebt hobbyprojecten. Tired Pony zit daar wat tussenin. De groep heeft de zanger van Snow Patrol en de gitarist (op rust?) van REM als spil, maar naast Lightbody en Buck spelen ook groepsleden van Editors en Belle & Sebastian, en muzikanten als M. Ward en Jacknife Lee mee. Hun tweede album The Ghost of the Mountain lijkt me sterker dan het drie jaar geleden verschenen debuut van hen; met veel songs die aanleunen bij Snow Patrol, maar dan net iets minder gezwollen en met Americana sausje erover.

Voor de volledigheid ook nog even snel mijn Best Of 2013 lijstje op de blog gooien?

1. Daft Punk - Random Access Memories

2. Arctic Monkeys - AM

3. Josh Rouse - The Happiness Waltz

4. Vertical Horizon - Echoes from the Underground

5. John Grant - Pale Green Ghosts

6. Dreadzone - Escapades

7. Wave Machines - Pollen

8. Foals - Holy Fire

9. Kings of Leon - Mechanical Bull

10. Turin Brakes - We were here

en verder leuk werk van o.a. Villagers, Bastille, Neko Case, Blood Orange, Vampire Weekend en tegenvallende platen van Eels, Phoenix, Moby en The Feeling. Beste re-issues kwamen van The Clash en Patrick Cowley.

TVDW 02/06/2013 - Josh Rouse - Street Lights (2004)

Mijn allereerste concert van Rouse was lang geleden, solo in de AB, daarna was er, een tweetal jaar terug, een trio-bezetting in Gent, en vrijdag het kwartet in de Antwerpse Arenberg. Dat laatste zorgde voor een erg rockerige show, waarbij onder meer de stevig funkjam als uitloper van Come Back in het geheugen gegrift staat. En de vele hoogtepunten in de uitgebalanceerde set - met o.a. Street Lights. Leuke bijkomstigheid: ook de drie vorige tvdw's van Rouse (A lot like magic, It looks like love en Sad Eyes) doken op in de setlist. Dat het concert een cadeautje was voor de net 16 geworden dochter, dat die dochter dan nog eens vanop de eerste rij diep in de ogen van Rouse mocht kijken (en vice versa) en naar huis ging met een (gratis!) t-shirt; dat alles maakte het tot een memorabel avondje.

TVDW 10/03/2012 - Josh Rouse - A lot like magic (2013)

Er waren heel wat mogelijkheden voor een tvdw, deze week. Zo was God in het land, meer nog: hij trad zelfs op in een kerk - hoe toepasselijk. De doortocht van Steve Wynn in de kerk van Dikkele was de laatste etappe in de  'When you smile' tour, waarbij Piv Huvluvs comedy op een plezante manier gekoppeld werd aan - en geflankeerd werd door - een soloperformance van Wynn. De twee deden ook wel wat samen. Zo zagen we hoe Steve Wynn en Piv Huvluv een memorabele versie brachten van Bamboe Jack - een vergeten maar alleraardigst lp-nummertje van... Will Tura. Wynn die een Will doet. Als we het niet met onze eigen oren hadden gehoord, we hadden het nooit geloofd.

Twee dagen later trad Steve op tijdens een huiskamerconcert, in Moerbeke-Waas. Ze beginnen een indrukwekkende lijstje uit te maken, de muzikanten die al bij Dirk in de keuken een boterham met choco kregen. Door na Chuck Prophet en Dan Stuart nu ook Steve Wynn te ontvangen, zorgde de sympathieke organisator eigenhandig voor een soort van reunie van de Paisley Underground rockbeweging - faut le faire. Wynn was zijn charmante, ontspannen zelf, maar kwam tegelijk ook straf uit de hoek met in de half-geïmproviseerde setlist onder andere Now I Ride Alone en Lay of the Land.

Maar eerlijk is eerlijk, de song die de grootste indruk naliet afgelopen week, was er toch eentje uit de nieuwste van Josh Rouse. Meteen goed voor tvdw nummer drie. De teller van Wynn staat ook op drie, maar voor de rest doen er niet veel hem dat na. Rouse's nieuwste plaat The Happiness Waltz is zijn tiende, en na 1972 en Nashville de derde waarop hij samenwerkt met producer Brad Jones. Het zorgt opnieuw voor die warme, laidback sfeer die van voornoemde albums zulke kleine meesterwerkjes maakte.

TVDW 22/04/2012 - Great Lake Swimmers - Easy Come Easy Go (2012)

Ik verwacht binnenkort een kwade mail uit Spanje. "Hey Koop, was het misschien niet goed genoeg, nee?" Wel, sorry, maar ook al genoot ik wel van het losjes uit de pols swingende concert van Josh Rouse in de Handelsbeurs - een setlist die herinneringen opriep aan platen van GW McLennan, Freedy Johnston, JJ Cale en Paul Simon kan niet slecht zijn - toch zat er niet echt een tvdw in. Nu, Josh mag niet klagen, met It looks like love en Sad Eyes heeft hij al twee tvdw's op zak. Neen, dan toch maar kiezen voor Great Lake Swimmers. Groepje dat al gekoesterd werd door Hannes en Shamrockske en dat ik rijkelijk laat ontdekte. Vorige plaat "Lost Channels" had met Pulling on a line eigenlijk al een tvdw moeten opleveren, dit keer - met het donkerbruin gekleurde nieuwe album "New Wild Everywhere" - is het dan toch eindelijk prijs.

TVDW 06/09/2009 - Brendan Benson - Gonowhere (2009)

Eind 2005 prijkte "The Alternative To love" samen met David Gray helemaal bovenaan mijn eindejaarslijstje. Een dozijn popparels, een plaat die je nooit beu wordt. Nadien werd Benson door zijn maatje Jack White ingelijfd bij The Raconteurs, een groepje dat ook op goedkeurend geknik (en een tvdw) onthaald werd op deze blog. Nu heeft Benson eindelijk een nieuwe soloplaat, My Old Familiar Friend, en ook deze hapt lekker weg. Minder memorabel dan The Alternative..., maar de sterkste songs zijn nog steeds een fijne kruising tussen Josh Rouse en de McCartney uit de seventies. Bij sommige liedjes denk ik: dit moet Novastar ook wel goed vinden. Met een half oog las ik in de Focus Knack dat de cd amper één sterretje kreeg. Om mijn humeur niet te vergallen, heb ik de recensie maar genegeerd. Dan liever hoe ze bij het machtige Popmatters.com over de plaat schrijven:

Things don’t slow down for Benson on My Old, Familiar Friend, a clean, fresh, and altogether eager-to-please fourth LP. (...) it’s Benson’s keen ear for the delicacies of pop that are prominent on My Old, Familiar Friend. And what he does with these delicacies is rather remarkable. (...) My Old, Familiar Friend is essentially a blink-and-you’ll-miss-it record of pop gems. Benson risks stretching himself very thin, yet usually the result is how high his sing-a-long voice and pitch-perfect melodies can get. (...) An album clad with pop melodies and pressing, accessible guitars runs the risk of becoming all too familiar, in that every song sounds as hopped up as the next. It’s a weighty risk, for sure. But Benson exacts some emotional weight within My Old, Familiar Friend that distinguishes himself from other pop records. (...) the way in which Benson approaches these no-holds-barred pop songs is something which holds a lot of clout. (...) My Old, Familiar Friend isn’t afraid to show itself as exactly what it is: A classic pop record from an artist who has seen many sides of the spectrum and stays true to the melodies which carry him through his life.

Ook Matthew Ryan vs. the Silver State, een plaat van vorig jaar die ik via Zinnerboy kreeg toegespeeld, viel afgelopen week in de smaak. Net als de nieuwe Zoot Woman en een mix-cd met new wave nummers, gecompileerd door de Glimmer Twins, die een ideale soundtrack bij het joggen leverde. Maar de tvdw, die gaat naar Benson.

http://www.sendspace.com/file/gxyg1x

En, waarom niet, als bonus 'Eyes on the Horizon', nog een tweede track uit dezelfde plaat.

http://www.sendspace.com/file/95ygt8

TVDW 18/06/2006 - Wolfmother - Pyramid (2006)

"1972" - het jaar dat de voorbije weken het meest prominent zijn stempel drukte op mijn muziekkeuze. Allereerst door het bijwijlen schitterende, ontroerende solo-concert van Josh Rouse, waarbij het vele liedjes bracht - onder meer het titelnummer - uit wat misschien wel zijn beste cd, "1972", een album dat klinkt als een eerbetoon aan zowel het songschrijverstalent van Carole King als de zwarte klankkleur van Marvin Gaye's platen uit dat tijdsgewricht. Rouse zelf had echter al twee TVDW's op zijn naam (waaronder het zielsmooie "Sad Eyes", waarmee hij zijn concert in de AB afsloot, mooi uitgelicht met een grote spot in de rug - onvergetelijk), maar er waren de laatste weken nog andere muzikale lijntjes richting 1972 te trekken. Met Cream en The Free bijvoorbeeld - van beide beluisterde ik vorige week met veel plezier een Best Of (- wat is "Strange Brew" toch een gewéldige song). Of met het nadrukkelijk naar de seventies refererende The Raconteurs bijvoorbeeld, het hobbygroepje van Jack White en Brendan Benson - jongens onder elkaar die op de gitaar rammen, en een plaat die ik veel meer zal draaien dan om het even welke White Stripes-cd. Ook het debuut van Wolfmother ademt helemaal de sfeer van 1972 uit. In dat jaar bracht Black Sabbath het album "Volume IV" uit (met "Changes" er op), compileerde Cream zijn oeuvre op de dubbelaar "Heay Cream", The Free kwam met de zwanenzang "Free At Last", terwijl Yes en Deep Purple mijlpalen uitbrachten in de vorm van "Close to the Edge" en "Machine Head". Alleen Led Zeppelin bleef in 1972 wat achterwege om het plaatje te doen kloppen, hun pièce de resistance "IV" werd al in november 1971 vrijgegeven. Echo's van zowat alle voornoemde groepen hoor je terug op het debuut van Wolfmother, een trio uit de regio van Sydney. Het is een plaat die een grote middenvinger opsteekt richting trends - "so much for musical evolution" lijken ze wel te zeggen, terwijl ze zich wentelen in betonnen riffs en progrock-arrangementen. Niet alles is even sterk, maar hun consequente muzikale benadering is lovenswaardig. En tijdens een loeiharde derde beluistering - tijdens het gras afrijden dan nog - bleven toch makkelijk een vijftal hoogtepunten over. Waaronder "Pyramid", een song die voortjakkert op een baslijn die dicht naast "Radar Love" van Golden Earring heeft gelegen.

TVDW 02/04/2006 - Josh Rouse - It looks like love (2006)

Qua muziek een bijzonder mellow en vrouwvriendelijk weekend achter de rug, waarbij zowel Joan Armatrading opnieuw een draaibeurt kreeg (wat blijft "The Weakness in me" toch een fabuleuze ballad!), de Best Of van Bonnie Raitt nog eens doorgenomen werd ("Nick of Time" - nog zo'n fenomenaal nummer), een ouwertje van Carmel (jawel!) van onder het stof werd gehaald en zelfs Kim Carnes de cd-speler haalde (met haar nieuwste cd dan nog - inclusief een gastrol voor Chuck Prophet!). Maar het is uiteindelijk een man die met de TVDW gaat lopen, en nog wel één van de ongekroonde koningen van mellow music anno 2006. Josh Rouse zal wel eeuwig net onder de radar blijven vliegen, meer dan een occassioneel half radiohitje op Radio 1 zit er niet in, maar wat is die kerel intussen toch een mooi oeuvre bij mekaar aan het schrijven! Nieuwe cd "Subtitulo" is, met zijn amper 30' speelduur, misschien net iets te vroeg ter wereld gebracht - maar het is toch een heerlijk plaatje geworden. Rouse nam op vorige cd afscheid van Nashville (zie TVDW "Sad Eyes" op 27/3/2005) en woont nu in Spanje. Rouse is een oude ziel in een jong lichaam, iemand die het dolce far niente in een ingeslapen dorpje bezingt en met melancholie terugkijkt op de zomers van zijn jeugd. Samen met de op seventies leest geschoeide productie geeft dat een fijn resultaat: all smooth & soothing sounds, lekker laidback en lui. We moeten ons inhouden, of we beginnen aan een mixtape waarin Rouse gepaard wordt aan gelijkgestemde zielen en gelijkaardige songs. Even kijken, wat zou er zo al op die tape kunnen? "Cajun Moon" van JJ Cale bijvoorbeeld, gevolgd door "Hearts & Bones" van Paul Simon, dan het meer lichtvoetige werk van Bruce Cockburn (think "Wondering where the lions are"), iets uit het solowerk van G.W. McLennan, iets van World Party (bij voorkeur "Ain't gonna come till I'm ready") en om af te sluiten een ouwertje van Lloyd Cole, "Speedboat" bijvoorbeeld. Mellow maestro's of the world - unite and take over.

TVDW 27/03/2005 - Josh Rouse - Sad Eyes (2005)

Hoog tijd dat De Wereld Josh Rouse ontdekt, en na recente doortochten in de Ancienne Belgique, de Handelsbeurs en zelfs de Laatste Show en wat radio-aandacht op Radio 1, lijkt dat inderdaad stilaan te lukken. Ongemerkt heeft Rouse al een indrukwekkende body of work, van vijf cd's, op zijn actief. De man is zowat het schichtige, romantische halfbroertje van alternatieve rockers als Ryan Adams of Paul Westerberg. Hij heeft dezelfde melancholische snik in de stem, maar presenteert zijn bitterzoete liefdesliedjes zonder de sturm und drang van voornoemde beeldenstormers. Toegegeven, nieuwe cd Nashville is misschien net een tikkeltje minder sterk dan voorganger 1972, but make no mistake, we spreken hier over het verschil tussen 'schitterend' en 'subliem' . Rouse zal zeker in de smaak vallen van muziekliefhebbers die iets van Lloyd Cole of The Go-Betweens, of zelfs Paul Simon (ten tijde van Hearts & Bones) in huis hebben. Op Nashville staan een paar songs waarop de gerenommeerde Al Perkins pedal steel speelt. Dat country-sfeertje, in combinatie met de wollige achtergrondkoortjes, doen zelfs terugdenken aan de Eagles, ten tijde van Tequila Sunrise. De geselecteere TVDW, Sad Eyes, start als iets van World Party (met name het later door Robbie Williams gecoverde She's the one) en bloeit dan plots open tot iets wat de Beatles op Sergeant Peppers hadden kunnen zetten. Ja, het klinkt uitgesproken mellow, maar daar heeft het zachtgekookte ei in u geen problemen mee.