TVDW 05/03/2017 - Ryan Adams - Prisoner (2017)

Ja, ik weet het. Dus toch maar Ryan Adams. Origineel ben ik er niet mee, want "Prisoner" is de laatste weken alomtegenwoordig en Ryan heeft al wel wat tvdw's achter zijn naam staan. Ik had ook een tvdw kunnen plukken uit de recente vinylvondsten die afgelopen week op de draaitafel belandden. De eerste plaat van The Emotions die een productie meekreeg van EW&F's Maurice White bijvoorbeeld - héérlijk. Of nog maar eens een lekkere Bob James plaat ("BJ4") die ik enkele dagen geleden kocht. Of "Stage", de dubbele live van Bowie, die ik zelfs op geel vinyl vond. Of "Trans", die rare maar wat mij betreft erg leuke Neil Young-plaat, waarop hij duchtig experimenteert met synths en vocoders.

Maar "Prisoner" is de meest logische keuze, want die plaat eist al drie weken lang de aandacht op, in mijn iPhone. Of hij zo sterk is als "1989" - geen plaat die ik de laatste twee jaar meer draaide - weet ik nog niet. Maar hij is sterk, ja. Het best vind ik nog het titelnummer, waarin Adams die weemoed weet te leggen waarin hij zo goed is. Toch een opmerking: de tweestrijd Ryan versus Bryan mag intussen begraven worden. Luister naar dat power chord, dat orgel en dat no-nonsense meebrulbaar refrein van de single Do You Still Love Me. Zo gék veel verwijderd van de pre-"Reckless" Bryan Adams is dat niet, toch? Het nummer klinkt zelfs behoorlijk eighties - en Ryan is de eerste om dat toe te geven. Op Instagram bejubelde hij een paar weken voor de release van "Prisoner" nog hoezeer zijn nieuwe effectpedalen voor die typische eighties-sound waar hij blijkbaar naar op zoek was, zorgden.

TVDW 03/01/2016 - Ryan Adams - Wildest Dreams (2015)

Hij stond helemaal bovenaan de lijst met Albums Die Ik Te Lang Liet Liggen. Dus ja, ik kom rijkelijk laat aandraven met die éne plaat waarover alle popcritici in 2015 de mond vol hadden.

Er valt heel wat over te zeggen, over "1989". Op zijn Instagram postte Ryan Adams een paar weken terug nog een foto van Prince's "Purple Rain", met als commentaar iets als "all day long, all day long". Waarop een slimme IG'er in zijn commentaar de hint gaf "Your next tribute album?" Ik zou het wel zien zitten. Niet dat alles wat Adams aanraakt, meteen in goud verandert. Daarvoor raakt hij ten eerste veel te véél aan, en ten tweede botst zijn muzikale smaak bij de experimentjes vaak alle kanten op. Maar het is altijd wel boeiend, wat deze 'veelzanger' uitbrengt.

Ik had het voordeel om "1989" onbevangen te kunnen beluisteren. Het gelijknamige oorspronkelijke album van Taylor Swift mocht dan al dé popplaat van 2014 zijn (- en de plaat die haar van countrypop richting wereldster katapulteerde); ik moet toen toch even niet hebben opgelet. Ik zou zelfs niet weten welke hitsingles het album baarde. Het maakt dat de Ryan Adams versie van "1989"voor mij als "just another RA-album" klinkt, zonder de connotaties en parallellen waarmee het gros van de muziekliefhebbers en critici het afgelopen jaar volledige thesissen en traktaten vulden.

Over dat laatste: het valt op hoezeer Ryan Adams' uitstapje polariserend werkt. De ene helft haalt het binnen als een absoluut meesterwerk, de andere kraakt het af. Vooral in de VS werden de messen geslepen, klaar om de golden boy van indierock en altcountry neer te sabelen. Sla er de recensies op Pitchfork en Popmatters maar op na. Erg sterk geschreven (zoals steeds), maar ook erg negatief. De mening van Pitchfork kwam neer op: Kijk doorheen het middelmatig uitgevoerde revisionisme en het enige wat overblijft is 'context'. Het verhaaltje rond de muziek dat met andere woorden boeiender is dan de muziek zelf.

Al even interessant om vast te stellen: hoe de Britse pers dan weer uitgesproken 'pro' was. The Telegraph bedacht het album met een maximum score, The Independent toeterde What’s most impressive about Adams’ 1989 is the experienced troubadour’s eye and ear with which he brings out the material’s underlying strengths, finding melancholy currents lurking beneath supposedly upbeat, celebratory songs.

Ik sluit me aan bij de Britse meningen. Adams' plaat is overduidelijk meer dan een gimmick en het is allerminst een sarcastisch rondje "lachen met een popster door een postmoderne twist te geven aan de songs". Dat in de van oorsprong poppy songs nu een weemoedige, meer dramatische toon sluipt, lijkt evident. Maar zelfs los van deze te verwachten stijlbreuk, is het duidelijk dat de man zijn taak ter harte nam. Hij werkte knappe arrangementen uit en brengt songs (- ook al zijn het in oorsprong niet de zijne) die probleemloos naast tracks uit pakweg "29" of "Cold Roses" kunnen liggen.

TVDW 21/12/2014 - Simple Minds - Glittering Prize (theme) (1982)

Eindejaarslijstjes zijn als diarree. Iedereen heeft er wel eens last van. Dan toch maar even de mijne presenteren - voor wat het waard is. Ouder (vinyl-)werk vierde dit jaar bij mij een sterke, onverwachte comeback, maar met name tijdens het joggen nam ik toch nog wat recentere releases door. Ik ga niemand vervelen met omstandige argumentaties, maar deze hebben me het meest geplezierd:

13. Cold War Kids - Hold my home
12. How to dress well - What is this heart
11. Jack White - Lazaretto
10. Wolf Gang - Alveron
9. The New Pornographers - Brill Bruisers
8. Jimmer - The Would-Be Plans
7. Ryan Adams - Ryan Adams
6. Foo Fighters - Sonic Highways
5. Band of Skulls - Himalayan
4. Arsenal - Furu
3. The 2 Bears - The Night is young
2. The War on drugs - Lost in the dream
1. Roddy Frame - Seven Dials

Oh ja en de tvdw? Die heeft weinig met bovenstaande te maken, al bracht Simple Minds dit jaar wel een aardige plaat uit, "Big Music". De tvdw heeft alles te maken met de platen die de afgelopen, rustige week voor Kerst, op de draaitafel belandden. Eentje daarvan was "New Gold Dream". Voor mij een absolute klassieker, een plaat die net als "Dare" van The Human League perfect de klankkleur en tijdsgeest weergeeft van de eerste helft van de jaren tachtig. Ik beluister hem haast nooit meer, die "New Gold Dream", maar als het er dan toch nog eens van komt, blijft het genieten. Ook al omdat de plaat, hoe bepalend hij ook was in de popgeschiedenis, niet de absolute (inmiddels doodgespeelde) klassiekers van de groep bevat. (Nog) geen Don't You, nog geen Alive & Kicking. Dat zorgt ervoor dat het album toch nog min of meer vers blijft. Als tvdw moest ik wel bij de b-kant van de plaat uitkomen, want daar staan de echte prijsbeesten: Hunter & the Hunted (inclusief Herbie Hancock), voorafgegaan door mij favoriet uit hun hele cataloog, Glittering Prize. Als tvdw de instrumentale versie, zodat je nog beter het mooie, rollende baswerk van Derek Forbes kan horen.

TVDW 12/10/2014 - Ryan Adams - Shadows (2014)

Ja, misschien is hij té productief. En ja, misschien hebben hokjesmensen het moeilijk om hem vast te pinnen. Is hij nu de nieuwe Paul Westerberg? De nieuwe Keith Richards? De evenknie van Jack White? Beetje allemaal tegelijk zelfs, ten minste op de nieuwe plaat "Ryan Adams". 't Is geleden van de dubbelaar "Cold Roses" dat hij ons nog zo met het nekvel wist te pakken. Schitterende plaat, met de tvdw als sfeervol hoogtepunt.

TVDW 14/07/2013 - Joseph Arthur - All the old heroes (2013)

Ik ben er nog niet helemaal klaar mee - en de oudste dochter heeft de ipod voor een weekje mee naar zee, dus 't ligt allemaal even stil. Maar dat die nieuwe plaat van Joseph Arthur, "The Ballad of Boogie Christ", een erg goeie is, dat is me al wel duidelijk. Soms met bijzonder lange rijmvormen die duidelijk refereren  aan Dylan, dan weer met poppy folk uitstapjes die vaagweg aan World Party doen terugdenken, op nog andere songs met een knipoog naar Ryan Adams.  

TVDW 08/10/2006 - Neal Casal - Bird in hand (1995)

Van de honderden en honderden cd's die me in de schoot vielen ter beluistering en bespreking, zijn er weinigen die zo'n impact maakten als "Fade Away Diamond Time" van Neal Casal. Altijd heerlijk als een artiest waar je nog NOOIT van gehoord had, plots in je cd-lader belandt met een album dat je keer op keer blijft draaien. Dat was zo - als ik de top drie moet geven - bij Jeb Loy Nichols, bij David Munyon en dus ook bij deze Neal Casal. De platen die na dat debuut uit 1995 volgden, bleken ook stuk voor stuk prima en Casal kwam wel eens in een café of jeugdhuis optreden in België, maar ik slaagde er nooit in de man 'live' mee te maken. Tot hij verrassend genoeg opdook als support act bij Ryan Adams, in het Koninklijk Circus. Het optreden van Adams was boeiend maar wat te grillig, maar Casal maakte in het voorprogramma genoeg indruk om me daags nadien nog eens te laten teruggrijpen naar dat mooie "Fade Away Diamond Time".

TVDW 08/01/2006 - Amanda Marshall - Birmingham (1996)

Windstille periode op gebied van cd-releases, dus ideaal om eindelijk nog eens te luisteren naar wat er allemaal in huis is. Beste manier om dat te doen, is mijn trouwe Sony te laten shufflen doorheen het aanbod. Vierhonderd cd's zitten er in de trommel, pakweg maal 15 maakt dat toch 6000 songs waartussen de machine kan kiezen. Ideaal om dingen te herontdekken, het gebeurt meer dan eens dat ik een prima song hoor en naar het display hol om te zien uit welke cd het komt. Zondag leverde de shuffle een fijne rollercoaster op met songs van onder meer Nick Lowe, Tracy Chapman, John Mayer, Semisonic, Ryan Adams, Fleetwood Mac, ELO en David Lindley. En voor de TVDW durfde ik het aan om het orakel te raadplegen en randomly een suggestie te vragen. Sony liet me niet in de steek, en rolde de trommel tot Amanda Marshall op het LCD-schermpje verscheen. Excellent choice. We zagen miss Marshall, een mooie Canadese met een weelderige haardos en een dijk van een stem, in 1996 een showcase geven in... een Brusselse Tex-mex bar. Erg ondankbare omstandigheden: wat zenuwachtige platenlui en een handvol persjongens die meer oog hadden voor de Desperado's en nacho's dan voor Marshall. Maar wat een optreden, wat een stem, wat een songs ook op dat titelloze debuutalbum van haar (waaraan Mellencamp-drummer Kenny Aronoff en basbeest Leland Sklar meewerkten). Gelukkig hield ze er met "Let it rain" toch nog een halve radiohit aan over. De tweede keer dat ze België aandeed, was al evenmin ideaal qua omstandigheden: als voorprogramma voor Whitney Houston in het Sportpaleis. Na drie albums gaf Sony (de platenfirma, niet mijn cd-changer) haar een schop onder de kont, intussen zoekt ze een nieuw onderkomen. De TVDW "Birmingham", over het lot in eigen handen nemen na een doodgelopen relatie, is een moody soort van ballad met een erg mooie altsax, en met in het openbloeiende refrein net genoeg panache om liefhebbers van female singer-songwriter rock (Alanis, Sheryl en Melissa) te plezieren.

TVDW 25/12/2005 - Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved (2005)

Eén van de meest boeiende gitaarrock-cd's van het jaar is Plans van Death Cab For Cutie, een groep die al jaren geboekstaaft staat als een van de lievelingen in het indie-rockcircuit. Plans is het album waarmee deze groep uit Seattle de overstap waagde, om Cole Porters "Ev'ry time we say goodbye" verkeerdelijk te parafraseren, from minor to Major. Het debuut van Warner is een schot in de roos en nog beter dan de - ook al erg knappe - voorganger Transatlanticism. DCFC klinken als een intelligente kruising tussen eels en dEUS, hun songs blinken verder uit door de prachtige, beeldrijke en poëtische teksten. Op de vorige cd presteerde Ben Gibbard het om een tekst te schrijven rond het handschoenenkastje in de auto (!), op het nieuwe Plans, dat nog groeit bij elke beluistering, staan er weer enkele erg rake observaties. Zoals:
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the no's on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Of wat te denken van
The gift of memory's an awful curse / With age it just gets much worse / but I won't mind.

Nog snel even het jaar besluiten met een vrijblijvend eindejaarslijstje? Natuurlijk weer heel wat dingen gemist - dEUS, Goldfrapp en The Magic Numbers come to mind, ze zouden vermoedelijk ook mijn lijstje hebben gehaald - maar voor wat het waard is:

Brendan Benson - een dozijn popparels
David Gray - panoramisch en overweldigend
Death Cab For Cutie - indie-rock, maar dan clever en catchy
Ryan Adams - countryrock XXL, op dubbelaar Cold Roses
Gorillaz - eclectische soundtrack for now people
I Am Kloot - the quiet loud, folkrock with an edge
Roachford - smooth soulpop
Athlete - Britpop met lef, grandeur en soul
AJ Croce - singer-songwriter stuff die zich bij de besten kan meten

en nog genoten van Stevie Wonder, Steve Wynn, Hall&Oates, Robert Plant en natuurlijk Queen & Paul Rodgers. En van de home made compil-cd's die me gepresenteerd werden.
Op naar 2006!

TVDW 22/05/2005 - Ryan Adams - Meadowlake Street (2005)

Wat een fantastische cd is die nieuwe van Ryan Adams, Cold Roses, toch. De tijd dat hij verward werd met Bryan Adams en flauwe grapjes moest doorstaan (de legende wil dat hij een concert stillegde om ne flauwe plezante uit het publiek, die riep om Bryan, het entreegeld terug te betalen en hem de deur te wijzen) zijn gelukkig voorbij. Adams is een bijzonder getalenteerd kereltje, die voor geen gat te vangen is. Hij heeft een boon voor Britse post-new wave à la Psychedelic Furs en The Smiths en kan met gemak songs schrijven met dezelfde "feel" erin. Net zo makkelijk komt hij echter met college rock in de stijl van Buffalo Tom (frontman Bill Janovitz heeft trouwens ook net een sterke nieuwe cd uit). Zijn sterkste punt is en blijft echter Americana en alt-country. Zowel met Whiskeytown als solo schreef hij in dit genre al enkele halve klassiekers. Nieuwe album Cold Roses is meer dan dat, het is meteen een échte klassieker. Een dubbel-cd daarenboven, waarin Adams zowel in de traditionele begeleiding als in de teksten (die erg focussen op liefde en natuur) aansluiting vindt bij de allerbeste countryrock-albums. Ryan Adams is ook een veelschrijver, die dit jaar naast deze dubbel-cd nog twee releases voorziet. Hij bracht overigens een paar jaar terug nog een cd uit met demo's ("Demolition" - hebt u 'm? ) en zelfs daarop was nauwelijks half werk te horen.
Mits wat wringen hadden de 19 songs van Cold Roses ook wel op één enkel schijfje gekund, maar de keuze voor een dubbelaar is desalniettemin gerechtvaardigd. Het zorgt voor twee heerlijke luisterervaringen, twee keer 40' is nu eenmaal beter verteerbaar dan de lange rit van 80' in één keer uit te moeten zitten. Alleen jammer dat song nummer 19, een al te simpele uptempo rocker die als bonus track is bijgeplakt, de pret even komt vergallen. Het is de enige uitschuiver, maar een rapport van 18 op 19 is bij ons weten nog steeds grootste onderscheiding.
De geselecteerde TVDW Meadowlake Street tenslotte is vermoedelijk het meest originele nummer op Cold Roses: het duurt 4,5 minuut, de eerste helft hoor je enkel de falsetstem van Adams en wat akoestische gitaar, dan komt een halve minuut lang de basdrum opzetten, pas dan komen de roffelende drums aanzwellen en valt de volledige groep in. Het nummer krijgt van Adams een uiterst romantische tekst mee: If loving you's a dream that's not worth having / Then why do I dream of you.

TVDW 08/05/2005 - AJ Croce - Upside Down (2005)

Toegegeven, met onder andere de nieuwe Ryan Adams dit weekend op de digitale draaitafel was het niet makkelijk kiezen, maar de kans was te mooi om te laten liggen: een weekje na de TVDW van papa Croce viel de nieuwe cd van de zoon in de brievenbus. Net als de voorganger, het al vijf jaar oude Transit, is het een bijzonder fijne popplaat, met grote McCartney/Beatles-invloeden, al neigen sommige songs ook naar een lichtvoetige versie van Costello of de heerlijke melodieën van Squeeze. Met de folky luisterliedjes van papa Croce zijn er weinig raakpunten. Logisch ook: de tijd staat niet stil, plus: Adrian James was amper twee jaar oud toen papa Jim overleed. AJ Croce is in Europa nog geen vaste waarde, in Amerika wel. De nieuwe cd, simpelweg Adrian James Croce getiteld, komt uit op 's mans eigen label Seedling. Weetje: wie de cd bestelt via ajcroce.com, ontvangt een gesigneerd exemplaar. Ik las ergens dat de geselecteerde TVDW, het met een verheffend refrein gezegende "Upside Down", erg lijkt op Golden Slumbers van de Beatles. Moet ik eens checken, want die titel zegt me niks.

TVDW 27/03/2005 - Josh Rouse - Sad Eyes (2005)

Hoog tijd dat De Wereld Josh Rouse ontdekt, en na recente doortochten in de Ancienne Belgique, de Handelsbeurs en zelfs de Laatste Show en wat radio-aandacht op Radio 1, lijkt dat inderdaad stilaan te lukken. Ongemerkt heeft Rouse al een indrukwekkende body of work, van vijf cd's, op zijn actief. De man is zowat het schichtige, romantische halfbroertje van alternatieve rockers als Ryan Adams of Paul Westerberg. Hij heeft dezelfde melancholische snik in de stem, maar presenteert zijn bitterzoete liefdesliedjes zonder de sturm und drang van voornoemde beeldenstormers. Toegegeven, nieuwe cd Nashville is misschien net een tikkeltje minder sterk dan voorganger 1972, but make no mistake, we spreken hier over het verschil tussen 'schitterend' en 'subliem' . Rouse zal zeker in de smaak vallen van muziekliefhebbers die iets van Lloyd Cole of The Go-Betweens, of zelfs Paul Simon (ten tijde van Hearts & Bones) in huis hebben. Op Nashville staan een paar songs waarop de gerenommeerde Al Perkins pedal steel speelt. Dat country-sfeertje, in combinatie met de wollige achtergrondkoortjes, doen zelfs terugdenken aan de Eagles, ten tijde van Tequila Sunrise. De geselecteere TVDW, Sad Eyes, start als iets van World Party (met name het later door Robbie Williams gecoverde She's the one) en bloeit dan plots open tot iets wat de Beatles op Sergeant Peppers hadden kunnen zetten. Ja, het klinkt uitgesproken mellow, maar daar heeft het zachtgekookte ei in u geen problemen mee.