TVDW 15/03/2015 - Joan Armatrading - (I love it when you) Call me names (1983)

Neen, geen Steve Wynn, ook al zag ik 'm zondagavond in het Depot in Leuven. Concert nummer dertig-of-zoiets moet dat zijn geweest, en dat was een beetje het struikelblok. Ja, hij speelt nog steeds met overgave stokoude songs als Burn, Merritville, Days of Wine and Roses en When She Smiles. Probleem is dat hij ze àltijd speelt. Het was dan nog solo-elektrisch, ook al niet mijn favoriete 'setting' voor een concert. Maar de pareltjes die hij naar het eind uitstrooide waren wel knap: een punkerig voortrazende versie van Sweetness and Light, een rudimentaire versie van 50 in a 25 Zone (een ex-tvdw), een mooie cover van Lou Reed's Coney Island Baby en een nog mooiere van The Band's Stage Fright.

Tweede kanshebber voor een tvdw was Mike Scott, wiens laatste plaat (slim-commercieel terug uitgebracht onder de vlag van de Waterboys) echt wel sterk is. Mist een heel klein beetje homogeniteit, maar bij momenten laat Scott, zoals in zijn beste periode, de geest van Dylan en van Morrison over zijn songs (en songteksten) neerdalen.

Maar kom, ik ga toch maar voor Joan Armatrading, die hiermee haar derde tvdw wegkaapt. Drie tvdw's uit drie verschillende platen - dat maakt duidelijk dat ze één van mijn favoriete vrouwelijke singer-songwriters is. Deze tvdw komt uit "The Key", het album dat ze samen met producer Steve Lillywhite maakte na "Walk Under Ladders". Thomas Dolby was er dit keer niet meer bij, wel ander goed volk als Daryl Stuermer (zie o.a. Phil Collins), Adrian Belew (zie o.a. David Bowie), bassist Tony Levin (zie o.a. Peter Gabriel), Jerry Marotta (drummer bij o.a. Hall & Oates), Larry Fast (synths bij Foreigner, Hall & Oates, Freedy Johnston) en drummer Stewart Copeland (The Police). Allemaal gezever waar niemand een boodschap aan heeft, ik weet het. Feit blijft: "The Key" stond al jaren op mijn wish list, fijn dat ik 'm voor een eurootje in vlekkeloze staat kon vinden in een kringloopwinkel. De tvdw is het openingsnummer, een song over sado-masochisme. 't Is eens wat anders.

TVDW 24/07/2011 - Immaculate Fools - One Minute (1987)

Tien dagen vakantie in Frankrijk verliep volgens het gekende procédé: ipod net voor vertrek volpompen en daarna, met de knop op shuffle, dingen (her-)ontdekken. Dit keer gingen o.a. Hot Chip, Foreign Born, The Shins, Jamiroquai en Lou Reed mee de hort op, samen met twee groepen die al een tijdje net onder de tvdw-radar circelen: Rainbow Arabia (in september op Leffinge Leuren) en die alleraardigste laatste plaat van OMD. De twee eerste albums van The Immaculate Fools vielen ook in de smaak. Een onderschat groepje dat zich ergens tussen Psychedelic Furs en Waterboys in bevond, maar nooit echt doorbrak. Een tvdw is een soort van eerherstel.

TVDW 26/09/2010 - Brandon Flowers - Jilted Lovers and Broken Hearts (2010)

Ik kon best de persoonlijke kaart trekken deze week. Anouk had het bijvoorbeeld tot tvdw kunnen schoppen. Niet dat de schreeuwboei bij mij in de bovenste schuif ligt, maar ze krijgt dezer dagen héél wat airplay in huiselijke kring. Reden is de deelname van Charlotte Suijs in het VTM programma My Name Is.... Charlotte woont zowat om de hoek en is een vriendin van onze oudste dochter. Haar versies van Anouk-nummers waren waanzinnig goed (check youtube), dus kon papa zijn cd's bovenhalen om de originele versies even te laten horen. Omdat dergelijke wedstrijden per definitie oneerlijk zijn, won Charlotte niet - ook al was ze met voorsprong de beste zangeres. Dealniettemin: mocht ze over enkele jaren in het Sportpaleis staan - denk eraan dat je hier voor het eerst over haar las.

Ook AC/DC krijgt heel wat aandacht. Als de dochter thuiskomt met de opmerking dat ze AC/DC in de les "muzikale opvoeding" hebben beluisterd, denk ik a) ons schoolsysteem is nog zo slecht niet - en b) ik moet snel mijn "No Bull" dvd en mijn exemplaar van Back in Black opsnorren. Kinderen die enthousiast luchtgitaar en luchtdrums spelen in de zetel - ik zag het ... en ging met de glimlach verder afwassen. Opvoeden, het is met wat.

Maar de tvdw gaat toch maar naar de cd die al een handvol erg gesmaakte luisterbeurten kreeg: dat debuut van de Killers-frontman. Ik hou er wel van, van de manier waarop Flowers keer op keer heel veel melodie in zijn zanglijn weet te stoppen. Het is iemand die zijn invloeden 'up his sleeve' draagt. Niet voor niets dook Lou Reed als gast op in het Killers-nummer Tranquilize en coverde de groep al zowel Dire Straits' Romeo and Juliet als de country smartlap Ruby Don't Take Your Love to Town (bekend van Kenny Rogers). Bekijk op youtube ook het duet In A Little While met U2: deze man is van vele markten thuis.

Al die invloeden schijnen door op Flowers' solo-debuut, dat klinkt als Bruce Springsteen die zijn E Street Band inruilt voor enkele Pet Shop Boys. Dezelfde bevlogen rock, maar dan geruggesteund door old school synths in plaats van door Max Weinberg. Flowers brengt zijn songs met veel lef en bravoure, jonglerend met heel wat Bijbelse metaforen ("Redemption keeps my covers clean tonight" horen we op Only the young) en niet bevreesd om af en toe op zijn bek te gaan. Vooral de eerste zes nummers zijn erg sterk, met Jilted Lovers... als song met de mooiste titel en de meeste impact. De tvdw (in een productie van zowel Stuart Price als Daniel Lanois) herbergt wel drie verschillende hooks en zet aan het eind, met amper 40 resterende seconden op de teller, nog een eindspurt in. Heerlijk.

TVDW 22/03/2009 - Phoenix - 1901 (2009)

Muzikaal viel er héél wat lekkers te rapen afgelopen week. Maandag landde Grace Jones in de AB in Brussel. Lang naar uitgekeken, en de madam stelde niet teleur. Stevige band (jammer genoeg zonder mijn helden Barry Reynolds en Sly & Robbie), goeie maar wat onevenwichtig opgebouwde setlist en zoals verwacht een stage show om u tegen te zeggen, met stroboscopen, gekke hoedjes, hoelahoep, hoogtewerker en een soort 'butt camera'. Voortdurend laverend tussen kunst en kitsch, tussen potig en potsierlijk, tussen 'in your face' en 'op haar bakkes'. Over dat laatste: enkel bij La Vie En Rose en I've Seen That Face Before werkte de theatrale benadering niet. Hoogtepunten waren dan weer My Jamaican Guy, een weinig toonvast gezongen maar furieuze versie van William's Blood, en die machtige song Slave to the Rhythm (die wel verdacht sterk klonk als op de plaat - heel wat voorgeprogrammeerd spul, dus). Het werd een goed concert, erg goed zelfs (plus nog wat upgespiced door het fijne gezelschap van Dela, Michiel en Chris), maar toch net niet echt memorabel. Daarvoor hield Jones de band bij momenten iets té strak aan de lijband - het was wel echt haar show en niemand mocht even in haar zonnetje komen te staan. En jammer dat er geen bissen vanaf konden (blijkbaar was madam te laat gestart -?).

Nog muzikaal lekkers, naast Grace? Verderop in de week was er de boeiende de reportage Classic Albums: Who's Next op Canvas - voor wat spul van The Who mag je me altijd wakker maken. En op vrijdagavond stootte ik op de BBC bij Jonathan Ross op Lionel Richie, steeds verrassend hoe sympa die man na al die jaren nog is. En deze week viel ook een nieuw teken van leven te rapen van mijn favoriete Franse band (euh... welke andere?), Phoenix. Ooit gestart als begeleidingsband van Air, maar dit viertal wist de short-lived hype van de French Touch al snel te overstijgen. Ik zag ze ook al een drietal keren live, en ook dat blijft de moeite.

Oké, met vier studioplaten in negen jaar tijd zijn ze niet erg productief, maar gelukkig is wàt ze uitbrengen wel steeds erg fijn luistervoer. Zoals de nieuwe single 1901, voorloper van de cd die Wolfgang Amadeus Phoenix (tja... Fransen en hun arrogantie) zal heten. Die typisch staccato gitaarlickjes, die gladde productie, dat catchy refrein: made for radio, this.... Phoenix brengt rond deze tijd overigens ook een mix tape cd op de markt (of hoe moet je dat noemen), Kitsuné Tabloid genoemd. Beetje zoals de cd-reeks Late Night Tales waarop oa Pet Shop Boys, Jamiroquai en Flaming Lips inzage geven in hun favoriete platen. Op Kitsuné Tabloid staat wel good stuff, van Kiss over Iggy Pop tot D'Angelo en Lou Reed, maar als geheel sprak die Phoenix-verzamelaar me toch minder aan wegens een iets te hoge "kijk eens mama zonder handen" factor (vertaald: "kijk eens hoe freaky mijn muziekselectie is").

De tvdw is ook gratis te downloaden op www.wearephoenix.com. Wie met programma's als Logic en Reason aan de slag kan, kan er eveneens de multitrack downloaden om zelf een remix te bricolleren.

http://www.sendspace.com/file/dr8kox

TVDW 06/04/2008 - Drs. P - Dodenrit (1974)

Intussen ben ik nog volop aan het genieten van de Mission To Venus (M2V). Zes cd's en een honderdtal tracks, daar ben je even zoet mee. De selectie van de vier reizigers zorgt voor een boeiende pot-pourri. En voor de tweede keer zorgde de M2V voor het beste muzikale moment van de week (too bad voor Jamie Lidell en Savalas). De eerste M2V-gerelateerde tvdw (zie Eddie Harris van een paar weken terug) kwam uit de selectie van Commander Bata. Die van deze week komt uit mijn eigen selectie. Even uit het begeleidende boekje van M2V mijn argumentatie halen:

Wedden dat, als we alle inzendingen voor M2V overlopen, we uitkomen op een redelijk serieuze bedoening? Om tegengewicht te bieden smokkel ik graag FUCK Holland Volume 1 in ons ruimteschip. Not available in any shop, of wat dacht u? De F.U.C.K.-serie werd een heel aantal jaren geleden opgestart tussen medereiziger Hans en mij. Het acroniem bestond aanvankelijk uit, even denken, Forgotten onehitwonders, Ultra Disco, Corny Lyrics en Kitschy silliness ........ of iets van die aard. De cd’s begonnen hun eigen leven te leiden, wat met name met compilation master en über-downloader Hans achter de draaitafels voor twee geweldige series zorgde, in diverse volumes: Fuck Deutschland en Fuck Holland. Staan mooi zij aan zij, rug aan rug in mijn cd-kast. Ik kies uiteindelijk voor volume 1 van Fuck Holland, om één reden maar: het weergaloze ‘De Dodenrit’ van Drs.P staat er op. Al zijn de andere 22 nummers ook best leuk, hoor: werk van Anita Meyer, Babe, Luv en Rudi Carrell staan er samen met songs als ‘Ik kan geen kikker van de kant afduwen’ (uit 1968 jawel) en ‘Ik ben verliefd op John Travolta’. Oké, we zijn niet op weg naar Omsk maar naar Venus, en we verplaatsen ons niet per trojka maar in een raket, maar toch. In mezelf en in Hans (en wie weet ook in onze andere medereizigers) schuilen een paar schuchtere aspirant-songtekstschrijvers (ja, die vernederlandste Lou Reed-tekst moet ik nog steeds van je, Hans). Maar als we dit nummer horen, buigen we deemoedig het hoofd en ruimen we onze dagdromen op. As good as it gets.


http://www.sendspace.com/file/mkpu2b

TVDW 04/03/2007 - Lou Reed - Last Great American Whale (1989)

Vorige week hield ik me ondermeer zoet met Hot Rats, die freewheelende plaat van Frank Zappa, en met het herontdekken van de drie albums van New Musik, die wat vergeten voetnoot uit de Britse synthpop van begin jaren tachtig. Maar de tvdw gaat toch maar lekker naar Ome Lou, afgelopen vrijdag 65 geworden. Zoals Frank Vander Linden terecht opmerkte in het gelegenheidsprogramma op de radio, die vrijdagnacht: die van onze generatie leerden Reed aanvankelijk in het meest foute decennium kennen. Begin jaren tachtig bracht hij nu eenmaal weinig opzienbarende dingen uit ("The original Wrapper", anyone?).
Ik durf me verre van een Lou Reed-fan of -kenner noemen. Natuurlijk werd Transformer duchtig geplunderd als stereovoer tijdens fuiven of in de fakbar (meteen de reden waarom ik Vicious, Walk on the wild side of Perfect Day volkomen beu gehoord ben). En natuurlijk heb ik de klassieker Berlin wel wat draaibeurten gegeven, maar eigenlijk is dat so called meesterwerk toch wat te zwaar op de hand voor mij. Niet toevallig vind ik How Do You Think it Feels, een van de weinige uptempo nummers en inclusief blazers, het hoogtepunt van de plaat. Verder hou ik minstens zoveel van de zijwegen die Reed in zijn carrière insloeg: de acte de présence bij onze Belgen van Betty Goes Green, of bij The Smithereens of zelfs bij Simple Minds (de single This is your land, weet je nog wel?). Maar in mijn beperkte kennis van het oeuvre van de rockneuzelaar staat één plaat op eenzame hoogte: New York, uit 1989. Ook niet foutloos, vind ik, want naar het eind staan er enkele draken op, maar driekwart ervan is het echt wel genieten. Genieten van Lou's straatpoëzie, van zijn onverbloemd harde schets van 'zijn' stad en de lokroep naar escapisme van de inwoners (zie Dirty Blvd), van zijn grappige cynisme (aanstaande ouders: luister naar Beginning of a great adventure) en van de prima muzikanten - Mike Rathke, Rob Wasserman en Fred Maher etaleren hun talent zowel in vunzige rock als in meer jazzy varianten. "New York, dat is mijn DNA", zegt Reed in de dvd Rock 'n Roll Heart (uit bij Warner), die ik enkele weken terug bekeek. Goed gezegd, Lou. Ook in de tvdw weet hij het weer treffend te zeggen: een allegorisch verhaal over indianen, maar net zozeer over de verdorven blanke Amerikaan.
"Americans don't care too much for beauty
They'll shit in a river, dump battery acid in a stream
They'll watch dead rats wash up on the beach
And complain if they can't swim."

Nog vele jaren knorren, Lou.

http://www.sendspace.com/file/jfi54e