TVDW 10/03/2012 - Josh Rouse - A lot like magic (2013)

Er waren heel wat mogelijkheden voor een tvdw, deze week. Zo was God in het land, meer nog: hij trad zelfs op in een kerk - hoe toepasselijk. De doortocht van Steve Wynn in de kerk van Dikkele was de laatste etappe in de  'When you smile' tour, waarbij Piv Huvluvs comedy op een plezante manier gekoppeld werd aan - en geflankeerd werd door - een soloperformance van Wynn. De twee deden ook wel wat samen. Zo zagen we hoe Steve Wynn en Piv Huvluv een memorabele versie brachten van Bamboe Jack - een vergeten maar alleraardigst lp-nummertje van... Will Tura. Wynn die een Will doet. Als we het niet met onze eigen oren hadden gehoord, we hadden het nooit geloofd.

Twee dagen later trad Steve op tijdens een huiskamerconcert, in Moerbeke-Waas. Ze beginnen een indrukwekkende lijstje uit te maken, de muzikanten die al bij Dirk in de keuken een boterham met choco kregen. Door na Chuck Prophet en Dan Stuart nu ook Steve Wynn te ontvangen, zorgde de sympathieke organisator eigenhandig voor een soort van reunie van de Paisley Underground rockbeweging - faut le faire. Wynn was zijn charmante, ontspannen zelf, maar kwam tegelijk ook straf uit de hoek met in de half-geïmproviseerde setlist onder andere Now I Ride Alone en Lay of the Land.

Maar eerlijk is eerlijk, de song die de grootste indruk naliet afgelopen week, was er toch eentje uit de nieuwste van Josh Rouse. Meteen goed voor tvdw nummer drie. De teller van Wynn staat ook op drie, maar voor de rest doen er niet veel hem dat na. Rouse's nieuwste plaat The Happiness Waltz is zijn tiende, en na 1972 en Nashville de derde waarop hij samenwerkt met producer Brad Jones. Het zorgt opnieuw voor die warme, laidback sfeer die van voornoemde albums zulke kleine meesterwerkjes maakte.

TVDW 23/09/2012 - Dan Stuart & Sacri Cuori - Searching Through The Pieces (2012)

Dit is geen foto van Dan Stuart. Dan is een ouwe lelijke vent, dus veel mis je niet. Neen, dit zijn de warmbloedige Italianen van Sacri Cuori, de begeleidingsband van Stuart op diens laatste cd "The Deliverance of Marlowe Billings". De foto nam ik vorige week, in Moerbeke-Waas. Niet meteen het epicentrum van de rock, wel de woonplaats van Dirk, organisator van huiskamerconcerten. Hij speelde het klaar om, na Chuck Prophet, nu ook Dan Stuart tot in zijn living te krijgen. Een huzarenstuk.

Op het moment van de foto was het eigenlijke concert al gedaan.  Een concert dat beter was dan ik had verwacht, met onder meer songs uit Dan Stuarts laatste cd (die, ook al, beter is dan ik had verwacht). Aan het eind slaagde Dan er in om, geruggesteund door een voortreffelijk, subtiel spelend Sacri Cuori, zowat al mijn favorieten uit de Green On Red-cataloog te spelen: Baby's Got a Gun, You couldn't get arrested, The simple things in life en Time ain't Nothing. Intussen had Dan ons al geamuseerd met zijn kurkdroge commentaar tussen de songs. Zoals de opmerking dat het stemmen van je instrument eigenlijk iets is voor Europese homoseksuele muzikanten.

En dan was er die epiloog. De Italianen die de tuin indoken en, puur omwille van het speelplezier, nog enkele Italiaanse liedjes ten gehore brachten. Waaronder Volare, en een in Italiaans dialect gezongen ode aan een of andere Schone. Momenten om te koesteren.