TVDW 20/06/2010 - Turin Brakes - Never stops (2010)

We zitten zowat in het midden van 2010 en de oogst in de tweede jaarhelft moet al héél straf worden om deze Turin Brakes uit het eindejaarslijstje te duwen. Wat een mooie, mooie, mooie plaat, die nieuwe 'Outbursts'. Bij hun debuut werd dit tweetal gemakkelijkheidshalve bij de 'new acoustic movement' gerekend, een door Britse marketingjongens snel snel bij elkaar gezochte verzamelnaam waarin ook I Am Kloot, Starsailor en The Kings of Convenience ondergebracht werden. Intussen vaart Turin Brakes een eigen koers, met 'Outbursts' als een - wat mij betreft erg verrassend - hoogtepunt. Sfeervolle songs die balanceren tussen romantisch en onheilspellend. De tvdw is een akoestisch rustpunt in een cd die van a tot z subtiel gevuld is met een aardse klankkleur en vele onaards mooie songs. Bijzonder straf materiaal, highly recommended.

http://www.sendspace.com/file/3a7iab

TVDW 25/12/2005 - Death Cab For Cutie - Someday You Will Be Loved (2005)

Eén van de meest boeiende gitaarrock-cd's van het jaar is Plans van Death Cab For Cutie, een groep die al jaren geboekstaaft staat als een van de lievelingen in het indie-rockcircuit. Plans is het album waarmee deze groep uit Seattle de overstap waagde, om Cole Porters "Ev'ry time we say goodbye" verkeerdelijk te parafraseren, from minor to Major. Het debuut van Warner is een schot in de roos en nog beter dan de - ook al erg knappe - voorganger Transatlanticism. DCFC klinken als een intelligente kruising tussen eels en dEUS, hun songs blinken verder uit door de prachtige, beeldrijke en poëtische teksten. Op de vorige cd presteerde Ben Gibbard het om een tekst te schrijven rond het handschoenenkastje in de auto (!), op het nieuwe Plans, dat nog groeit bij elke beluistering, staan er weer enkele erg rake observaties. Zoals:
If heaven and hell decide
That they both are satisfied
Illuminate the no's on their vacancy signs
If there's no one beside you
When your soul embarks
Then I'll follow you into the dark
Of wat te denken van
The gift of memory's an awful curse / With age it just gets much worse / but I won't mind.

Nog snel even het jaar besluiten met een vrijblijvend eindejaarslijstje? Natuurlijk weer heel wat dingen gemist - dEUS, Goldfrapp en The Magic Numbers come to mind, ze zouden vermoedelijk ook mijn lijstje hebben gehaald - maar voor wat het waard is:

Brendan Benson - een dozijn popparels
David Gray - panoramisch en overweldigend
Death Cab For Cutie - indie-rock, maar dan clever en catchy
Ryan Adams - countryrock XXL, op dubbelaar Cold Roses
Gorillaz - eclectische soundtrack for now people
I Am Kloot - the quiet loud, folkrock with an edge
Roachford - smooth soulpop
Athlete - Britpop met lef, grandeur en soul
AJ Croce - singer-songwriter stuff die zich bij de besten kan meten

en nog genoten van Stevie Wonder, Steve Wynn, Hall&Oates, Robert Plant en natuurlijk Queen & Paul Rodgers. En van de home made compil-cd's die me gepresenteerd werden.
Op naar 2006!

TVDW 15/05/2005 - I Am Kloot - Over my shoulder (2005)

I Am Kloot is een drietal uit Manchester dat net een nieuwe derde cd “Gods and Monsters” uit heeft, met "Over my shoulder" als eerste single. De song drijft op een bedrieglijk simpele maar bezwerende gitaarriff, klokt af op minder dan drie minuten en zou in een rechtvaardige wereld NU al een fikse radiohit zijn. Oorspronkelijk, bij het debuut in 2000, werd I am Kloot, samen met Turin Brakes en Badly Drawn Boy ondergebracht in de verzamelnaam “New Acoustic Mouvement”. Alsof ze dat label nu van zich af willen schudden, presenteert de groep zich op de nieuwe cd veel feller. Het geluid van I Am Kloot is intrigerend, haast ondefinieerbaar. Het ene moment klinken hun songs als donkere zeemansliederen, dan weer schemert er wat Frans chanson in door, nog elders serveren ze murder ballads met lichtjes surrealistische teksten, al durft het drietal ook schaamteloos romantisch uit de hoek te komen. Enige constante lijkt de ongrijpbare weemoedige dreiging in hun liedjes: elk van hen is gekenmerkt door drama en onderhuidse spanning. De kracht van de groep bleek ook live, afgelopen week tijdens Les Nuits Botaniques. In Brussel serveerden ze een haast perfect opgebouwd concert, met centraal John Bramwell die live, nog meer dan op plaat, met een typisch Britse, wat met de Gallagher-broers vergelijkbare dictie zingt en daarenboven een erg begenadigd gitarist blijkt. O ja, en de groepsnaam heeft geen betekenis, de leden kozen hem naar eigen zeggen enkel om wat mysterieus te klinken. Fijn groepje, fijne TVDW.