TVDW 11/03/2018 - Porcupine Tree - Arriving Somewhere But Not Here (2005)

Een overweldigende ervaring. A true sonic adventure. De doortocht van Steven Wilson was voor mij een echte oog- en ooropener. Het gebeurt niet vaak dat ik naar een concert trek, terwijl ik amper één enkel album van een artiest ken. Wilson heeft blijkbaar al een ziljoen andere platen op zijn actief - solo en met Porcupine Tree - maar enkel die "To the Bone" van vorig jaar vloog bij mij op de radar (en in het eindejaarslijstje).

Live kwam die ene plaat natuurlijk ook aan bod. Met het héérlijke Pariah bijvoorbeeld (bracht 2017 een mooier nummer voort?), of een heftig The Same Asylum As Before. Maar het waren al die andere, voor mij onbekende nummers, die me van de sokken bliezen. Je hoorde flarden Pink Floyd (Wilsons gitaarspel knipoogde meer dan eens naar Gilmour), Yes en Rush - maar telkens was er ook die erg melodieuze, glasheldere, poppy kant te horen, vaak zelfs in een en hetzelfde nummer. Wilson bracht zijn lange concert in twee delen. De tvdw was het openingsnummer van set 2 en toont goed aan wat ik bedoel.

Oh ja, nog even toevoegen dat afgelopen week niet enkel Wilson op het menu had, maar ook een charmant huiskamerconcert van die andere SW, Steve Wynn. Zou het mijn 25ste concert van Wynn zijn geweest? Het zou zomaar kunnen, ik ben de tel al lang kwijt. Dit keer stond Chris Cacavas aan Wynns zijde. Het ex-Green on Red lid bracht eerst een weinig overtuigende solo-set, maar leverde bij Wynn wel enkele leuke, soms Manzarek-achtige interventies vanachter zijn keyboard. Beste nummer van de set? Ik twijfel tussen Glide (uit de nieuwe Dream Syndicate) en Think It Over, een ouwertje van Gutterball. Maar sowieso: de tvdw, die gaat naar Wilson.

TVDW 03/09/2006 - Green on Red - Hair of the Dog (1985)

Er stonden een aantal artiesten te dringen voor een TVDW - een radiohoofd met een lodderig oog en een bende in lederen broeken gehulde ijzeren maagden - maar ze zullen moeten wachten. Zondagavond 3 september was het immers feest voor de gitaarminnende muziekliefhebber in mij. Midden jaren tachtig doken wel meer van deze groepjes op, allen vechtend voor wat aandacht: Jason & the Scorchers, Tommy Conwell & the Young Rumblers, The Beatfarmers, The Rainmakers, The Hoodoo Gurus uit Australië, The Del Fuegos, The Dream Syndicate en - mijn favorieten - The Rave-Ups. Ook Green on Red hoorde hier bij. Na de split van de groep bleven de groepsleden platen uitbrengen. Die van Chuck Prophet bleken met voorsprong het best, al heeft Can O' Worms van Dan Stuart en ook de laatste van Chris Cacavas nog wel goeie momenten. Op de setlist van het reunië-concert in de N9 in Eeklo (tweede keer dat die club ons aangenaam wist te verrassen, na Freedy Johnston een paar jaar terug) was jammer genoeg geen plaats voor de albums "This Time Around" en "Scapegoats". Graag hadden we bijvoorbeeld "You couldn't get arrested" gehoord, but no such luck. Maar het sympathieke publiek - inclusief Shamrockske en P Leno - kreeg voldoende goodies in de plaats. Een erg zweterige, lekker vunzige jongens-onder-mekaar bedoening werd het, een 'rumble in the jungle' met centraal op het canvas de manische maniërismen van Dan Stuart en de gitaarsnokkende ingevingen van Chuck Prophet. "Hair of the Dog" zat ergens midden in de set en kreeg een garagerockerige, met haast puberaal enthousiasme gebrachte versie mee. Awesome, en de rit van ruim een uur meer dan waard.

http://www.sendspace.com/file/gpb8v4 (voor Green On Red)
http://www.sendspace.com/file/gs3t2a (voor Phoenix)
http://www.sendspace.com/file/w7y2j5 (voor The Pretenders)