TVDW 15/01/2017 - JJ Cale - Cajun Moon (1974)

Een klassieker, ik weet het, maar ik heb nu eenmaal een boon voor Cale. Als ik dan eindelijk mijn allereerste vinylplaat van de man aan de collectie toevoeg - dankzij een Instagrammer die 'm mijn opstuurde! - dan leidt dat onvermijdelijk tot een tvdw. Cajun Moon komt uit "Okie", zijn derde plaat. Het is een van mijn favoriete songs van JJ; het klinkt allemaal zo ongedwongen en losjes uit de pols, de vibe zit zo lekker, het gitaarspel is zo schijnbaar achteloos... Heerlijk.

TVDW 31/05/2015 - Luke Winslow-King - Let 'em talk (2013)

Heerlijk concertje van de mij voordien volledig onbekende Luke Winslow-King, afgelopen zaterdag op het Duvel Blues festival in Puurs. Rootsy laidback liedjes, stevig ondergedompeld in de Louisiana swamps, ergens tussen JJ Cale, Josh Rouse en Dr. John in. Ik mag dan al, in mijn niet-aflatende zoektocht naar het Zwarte Goud, een boon hebben voor tweedehandsvinyl - al dan niet in een worn and torn sleeve. Maar zaterdag, vlak na dat lekker weghappend concert, zag ik het haast als een morele plicht om wat af te dokken voor een full price vers blinkend, maagdelijk schijfje. De tvdw was een van de vele hoogtepunten uit de set, een song die op plaat, met die treurige blazers en onderkoelde vocal, wel wat weg heeft van Randy Newman.

TVDW 22/04/2012 - Great Lake Swimmers - Easy Come Easy Go (2012)

Ik verwacht binnenkort een kwade mail uit Spanje. "Hey Koop, was het misschien niet goed genoeg, nee?" Wel, sorry, maar ook al genoot ik wel van het losjes uit de pols swingende concert van Josh Rouse in de Handelsbeurs - een setlist die herinneringen opriep aan platen van GW McLennan, Freedy Johnston, JJ Cale en Paul Simon kan niet slecht zijn - toch zat er niet echt een tvdw in. Nu, Josh mag niet klagen, met It looks like love en Sad Eyes heeft hij al twee tvdw's op zak. Neen, dan toch maar kiezen voor Great Lake Swimmers. Groepje dat al gekoesterd werd door Hannes en Shamrockske en dat ik rijkelijk laat ontdekte. Vorige plaat "Lost Channels" had met Pulling on a line eigenlijk al een tvdw moeten opleveren, dit keer - met het donkerbruin gekleurde nieuwe album "New Wild Everywhere" - is het dan toch eindelijk prijs.

TVDW 15/03/2009 - JJ Cale - Old Friend (2009)

Hoezo, die posts van mij zijn altijd veel te lang? Neen, het kan ook bondig hoor. JJ Cale heeft altijd al op veel instemmend geknik mogen rekenen, ever since ik als kind zijn City Girls hoorde op een of andere verzamelaar. Vooral zijn ouder werk bevat prachtige songs, en dan heb ik het heus niet enkel over die twee songs die Clapton zo beroemd maakte. Ook Crazy Mama, Cajun Moon en Magnolia zijn echt pareltjes. Zijn nieuwe, net verschenen cd sluit naadloos aan bij die songs, ik heb 'm al enkele keren met plezier gedraaid. Véél beter dan die vorige cd die hij samen met Clapton opnam, en eigenlijk ook veel beter dan de twee cd's die Cale daarvoor uitbracht. De tvdw is een van de hoogtepunten. Ergens in het akkoordenschema zit iets verstopt dat me keer op keer doet denken aan Tears Won't Help van Steve Wynn, maar dit terzijde.

Zie je, kort kan ook.

http://www.sendspace.com/file/o2t859

TVDW 02/04/2006 - Josh Rouse - It looks like love (2006)

Qua muziek een bijzonder mellow en vrouwvriendelijk weekend achter de rug, waarbij zowel Joan Armatrading opnieuw een draaibeurt kreeg (wat blijft "The Weakness in me" toch een fabuleuze ballad!), de Best Of van Bonnie Raitt nog eens doorgenomen werd ("Nick of Time" - nog zo'n fenomenaal nummer), een ouwertje van Carmel (jawel!) van onder het stof werd gehaald en zelfs Kim Carnes de cd-speler haalde (met haar nieuwste cd dan nog - inclusief een gastrol voor Chuck Prophet!). Maar het is uiteindelijk een man die met de TVDW gaat lopen, en nog wel één van de ongekroonde koningen van mellow music anno 2006. Josh Rouse zal wel eeuwig net onder de radar blijven vliegen, meer dan een occassioneel half radiohitje op Radio 1 zit er niet in, maar wat is die kerel intussen toch een mooi oeuvre bij mekaar aan het schrijven! Nieuwe cd "Subtitulo" is, met zijn amper 30' speelduur, misschien net iets te vroeg ter wereld gebracht - maar het is toch een heerlijk plaatje geworden. Rouse nam op vorige cd afscheid van Nashville (zie TVDW "Sad Eyes" op 27/3/2005) en woont nu in Spanje. Rouse is een oude ziel in een jong lichaam, iemand die het dolce far niente in een ingeslapen dorpje bezingt en met melancholie terugkijkt op de zomers van zijn jeugd. Samen met de op seventies leest geschoeide productie geeft dat een fijn resultaat: all smooth & soothing sounds, lekker laidback en lui. We moeten ons inhouden, of we beginnen aan een mixtape waarin Rouse gepaard wordt aan gelijkgestemde zielen en gelijkaardige songs. Even kijken, wat zou er zo al op die tape kunnen? "Cajun Moon" van JJ Cale bijvoorbeeld, gevolgd door "Hearts & Bones" van Paul Simon, dan het meer lichtvoetige werk van Bruce Cockburn (think "Wondering where the lions are"), iets uit het solowerk van G.W. McLennan, iets van World Party (bij voorkeur "Ain't gonna come till I'm ready") en om af te sluiten een ouwertje van Lloyd Cole, "Speedboat" bijvoorbeeld. Mellow maestro's of the world - unite and take over.

TVDW 02/10/2005 - Tommy Bolin - Savannah Woman (1975)

Eén van mijn favoriete tijdverdrijven is het bezoeken van tweedehandszaken als Troc, de kringloopwinkels of de Koopjeskrant-winkel. Meestal om voor een appel en een ei wat boeken scheef te slaan, of wat leuk speelgoed. Muzikaal valt er zelden iets te rapen in deze winkels, tenzij je op zoek bent naar - flink beduimelde - vinylexemplaren. Qua cd's is de oogst meestal mager, al blijf ik toch wel érg content dat ik een paar jaren terug de moeilijk vindbare cd's "SKY I" en "SKY III" voor een prijsje meegraaide in één van deze winkels. Enkele weken terug was het terug bingo: ik stootte op een cd van Tommy Bolin. Het bleek te gaan, zo leerde websearch later, om 's mans solodebuut "Teaser" uit 1975. En het bleek een goeie gok om de cd mee te nemen. Niet enkel staan er fantastische muzikanten te pronken op het album (Jeff Porcaro, nog voor hij Toto oprichtte, en Narada Michael Walden op drums, en verder o.a. David Sanborn, Phil Collins, David Foster en Jan Hammer) maar ook omdat Bolin er een onwaarschijnlijke diversiteit aan de dag legt. Hij brengt jazzrock, reggae, een ballad die kan wedijveren met wat Elton John in die tijd deed, en wat lichtvoetige gitaarriedeltjes à la JJ Cale. Een verrassing voor mij, die de naam van Tommy Bolin enkel associeerde met Deep Purple (Bolin verving Blackmore op het DP-album Come Taste The Band). Websearch leerde me echter dat Bolin veel meer pijlen op zijn boog had, dan enkel het rammen op gitaar. Zo speelde hij mee bij The James Gang (ter vervanging van Joe Walsh, toen die naar de Eagles vertrok) en, nog veel belangrijker en verrassender, had hij een groot aandeel in het absolute jazzrock-meesterwerk "Spectrum" van Billy Cobham. Dat Bolin ondanks dat alles geen grote naam werd en eerder een cultstatus verwierf, heeft alles te maken met zijn noodlottige leven: in december 1976 stierf hij aan een overdosis. Hoedanook: 1,5 euro voor een trouvaille als dit, this can't go wrong!